Unicode

ရှင့်ကိုယ်ကနံတယ်

_________________

ကုန်းဝူမေ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်မှုန်မှိုင်းလျက်ရှိတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်မို့ နဉ်ရှု သူ့ကိုရန်စနေတာကိုရပ်လိုက်သည်။ ခဏမျှငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကုန်းဝူမေ့ကဆို၏။

"ဒါကြောင့်မို့ပဲ မင်းက အရမ်းလည်းလှပြီးသန့်စင်တဲ့ယင်ခန္ဓာကိုယ်ပါရှိတဲ့အချက်က ကိုယ့်အတွက်တော့ တကယ်ကိုကျေနပ်အံ့သြဖို့ကောင်းနေတာပေါ့။"

နဉ်ရှုက ထီမထင်ဟန်ဖြင့်ရယ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုလျစ်လျူရှုလိုက်လေတော့၏။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတွန်းချဖို့က အဲ့လောက်လွယ်ကူမနေဘူးဆိုတာ သူသိရလိမ့်မယ်။ အခု ဒီသခင်မကြီးမှာ သူ့ကို အထက်ကောင်းကင်ဘုံပို့ဖို့အထိလုံလောက်တဲ့အဆိပ်တွေရှိနေပြီ!

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ခုခံကာကွယ်ဖို့လွယ်ကူတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုထက်မှာရှိသည်။ သူတို့က တောင်တစ်ဝက်ကို လမ်းတွေဖောက်ထားပြီး ဂူတွေထဲမှာနေထိုင်ကြသည်။ သူတို့က ကြွက်တွေလို ဂူထဲမှာနေနေကြပေမယ့် ကုန်းဝူမေ့ကတော့ သူနေတဲ့နေရာကို အဆုံးမဲ့နန်းတော်ဟုခေါ်ရဲသေး၏။ ဒါက တကယ်ကိုအရှက်မဲ့လွန်းတာပဲ။

နဉ်ရှုက ရထားလုံးထဲမှဆင်းကာ တောင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်မှုတို့ဖြင့်စုတ်သပ်၏။ ကုန်းဝူမေ့က သတိထားမိကာမေးသည်။

"ဒါဘယ်လိုအမူအရာမျိုးလဲ? မင်းက ကိုယ့်ရဲ့အဆုံးမဲ့နန်းတော်ကို အထင်သေးနေတာလား?"

"ဒီတော့ ရှင်ကလည်း လူတွေက ရှင့်ရဲ့နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို မကြိုက်မှန်းသိလို့ ဒီနေရာမှာပုန်းနေခဲ့တာပေါ့။"

နဉ်ရှုက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကိုကွေး၏။

"သမာသမတ်ဂိုဏ်းတွေက ဒီလောက်များတဲ့မိန်းမတွေကို ပြန်ပေးဆွဲလို့ဆိုပြီး ရှင့်ကိုတိုက်ခိုက်မှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား?"

ကုန်းဝူမေ့က အေးစက်စွာရယ်သည်။

"ဘာအရေးလဲ? ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ကြိုးစားရဲလဲဆိုတာ ကိုယ်တကယ်သိချင်မိရဲ့။"

သူမတို့တွေက ကြိုးတံတားတစ်ခုဆီရောက်တဲ့အထိ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ကုန်းဝူမေ့ကပြောသည်။

"ဒီတံတားကိုကျော်ပြီးရင် ကိုယ့်နန်းတော်ကိုရောက်ပြီ။"

နဉ်ရှုမှာ ကြိုးတံတားကိုစူးစိုက်ကြည့်နေမိပြီး ခက်ခက်ခဲခဲတံတွေးမြိုချလိုက်ရသည်။ ဒီတံတားက ဘယ်လိုကြီးလဲ? ဒါက ကလေးလက်မောင်းလောက်ပဲတုတ်တဲ့ သံကြိုးကြီးပဲ။ သာမန်လူတွေကတော့ အဲ့ပေါ်မှာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှလျှောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ထို့အတွက် သူမကမေးသည်။

"ကျွန်မ ဘယ်လိုသွားရမလဲ? ဒီပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရမယ်လို့တော့ လာမပြော‌နဲ့။ ရှင် လျှောက်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ပြန်သွားတော့မယ်။"

ကုန်းဝူမေ့က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ နဉ်ရှုရဲ့ခါးကိုဖက်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို သူ့လက်မောင်းတွေအောက်သိမ်းပွေ့လျက် သံကြိုးပေါ်တက်လိုက်လေ၏။

သံကြိုးလှုပ်ခတ်သွားတာကို နဉ်ရှုတွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် သူမအောက်က အဆုံးမရှိမြူတွေဆိုင်းနေတဲ့ချောက်နက်ကြီးက သူမမြင်ကွင်းထဲဝင်ရောက်လာသည်မို့ နဉ်ရှု အော်လိုက်မိတော့သည်။

"ဘုရားရေ..."

ကုန်းဝူမေ့က သူ့အတွင်းအားကိုလှည့်ပတ်ကာ တစ်ဖက်ကိုကူးဖို့ သံကြိုးပေါ်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နဉ်ရှုကို သူ့လက်မောင်းတွေကြားဆွဲခေါ်ကာ ညှို့ငင်စွာဆို၏။

"ကြောက်စရာမလိုပါဘူး မိန်းမလှလေးရဲ့။ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကိုတစ်ခုခုဖြစ်ခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ?"

နဉ်ရှုက သူ့ကိုကြည့်ကာပြောသည်။

"လွှတ်စမ်းပါ။ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက်ကြီးတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆက်ဖက်ထားရင် ရှင့်သွေးကြောတွေပေါက်ထွက်ကုန်တော့မယ်။"

ကုန်းဝူမေ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ မကောင်းဆိုးရွားဆန်စွာဆိုသည်။

"မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ရဲ့အထက်မှာနေပြီး သေရတာဆို တန်ပါတယ်လေ။"

"ရှင် တကယ်ကြီး တန်တယ်လို့ထင်တယ်ပေါ့?"

နဉ်ရှုက သူ့ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာကြည့်၏။ ကုန်းဝူမေ့က ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အနားကိုပိုတိုးကပ်လာသည်။

"ဒါပေါ့။ မင်းအထက်မှာနေရတဲ့သာယာမှုနဲ့ဆို ကိုယ် တကယ်ကိုသေဖို့ဆန္ဒရှိပါတယ်လေ။"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်နှခါတောင်ပြောခဲ့ပြီးပြီလဲ? ရှင့်ကိုယ်ကနံတယ်။ ဘာလို့ စကားပြောဖို့ ဒီလောက်နီးနီးကို အမြဲကပ်လာရတာလဲ? ရွံစရာကောင်းတယ်၊ ရှင် သိရဲ့လား? ရှင် ခဏခဏဝမ်းချုပ်တတ်တာလား? ရှင့်အနံ့က အရမ်းနံတာပဲ။ ချီစွမ်းအင်တွေ မတည်မငြိမ်ဖြစ်တာက ရှင့်ရဲ့တစ်ခုတည်းသောပြသနာမဟုတ်ဘဲ ရှင့်အစာခြေစနစ်မှာပါ ပြသနာရှိနေပုံပဲ။ ရှင့်ကိုယ်က နံတယ်ဆိုတာ အရင်က ဘယ်သူမှမပြောဖူးလို့လား?"

နဉ်ရှုက ရွံရှာသည့်အမူအရာဖြင့် နောက်ကိုခြေတစ်လှမ်းဆုတ်သည်။

ကုန်းဝူမေ့ရဲ့မျက်နှာက ခဏမျှရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူက ထပ်ပြုံးလိုက်လေ၏။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာဖြင့် နဉ်ရှုရဲ့ဆံချည်မျှင်လေးတွေကို သူ့လက်ညှိုးတစ်ဝိုက်မှာ အသာအယာရစ်လှည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာဆို၏။

"မင်းက ကိုယ့်ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပြောတဲ့ ပထမဆုံးမိန်းမပဲ။ ကိုယ် အရင်ကပြန်ပေးဆွဲလာတဲ့မိန်းမတွေအားလုံးက သနားညှာတာပေးဖို့ ငိုယိုတောင်းပန်ရင်တောင်းပန်၊ မဟုတ်ရင်လည်း ကိုယ့်ရုပ်ရည်ကိုစွဲလန်းသွားပြီး ကိုယ့်ကိုနာခံဖို့ဆန္ဒရှိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲလှောင်ပြောင်ရဲတယ်။ ကိုယ် မင်းကိုသတ်မှာမကြောက်ဘူးလား?"

နဉ်ရှုကခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်မက သမားတော်တစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်မပြောတာတွေအားလုံးက အမှန်တရားတွေ။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုပြောလိုက်ပါဦးမယ်၊ လောလောဆယ် ရှင့်ကျန်းမာရေးက ကျွန်မရဲ့တာဝန်ပဲ။ အရင်က ရှင့်ကိုယ်ကအနံ့ဆိုးတွေထွက်နေတယ်ဆိုတာကို မသိတဲ့အကြောင်းက လူတိုင်းက ရှင့်ကိုပြောပြဖို့ ကြောက်လွန်းနေလို့ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဆုံးသတ်ကျတော့လည်း ရှင်က ရှင်စိတ်ရှုပ်လာတဲ့အခါတိုင်း လူသတ်တတ်တဲ့ အကြင်နာတရားမရှိတဲ့နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ပဲလေ။"

"ကိုယ် မင်းကိုမသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုသိနေလို့ ရိုင်းစိုင်းနေတာလား?"

ကုန်းဝူမေ့က သူကစားနေသည့် ဆံခြည်မျှင်ကို ရုတ်ချည်းဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှုမှာ နာကျင်မှုကြောင့်အော်မိရ၏။

"ယီး၊ နာတယ်ဟဲ့!"

"ရှင် ကျွန်မကိုသတ်လို့မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သေချာပေါက်သိတာပေါ့။ ရှင် ရှင့်အတွင်းဒဏ်ရာတွေကို ဆက်ပြီးထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့လို့ပဲ ကျွန်မဆရာကိုလာရှာတာလေ။"

နဉ်ရှုက နာကျင်မှုသက်သာသွားစေရန်အလို့ငှာ သူမခေါင်းကိုပွတ်နေ၏။

...

Zawgyi

ရွင့္ကိုယ္ကနံတယ္

_________________

ကုန္းဝူေမ့ရဲ့မ်က္ႏွာအမူအရာက အနည္းငယ္မႈန္မိႈင္းလ်က္ရိွတာကိုေတြ့လိုက္ရသည္မို႔ နဉ္ရႈ သူ႔ကိုရန္စေနတာကိုရပ္လိုက္သည္။ ခဏမ်ွၿငိမ္သက္သြားၿပီးေနာက္ ကုန္းဝူေမ့ကဆို၏။

"ဒါေၾကာင့္မို႔ပဲ မင္းက အရမ္းလည္းလွၿပီးသန႔္စင္တဲ့ယင္ခႏၶာကိုယ္ပါရိွတဲ့အခ်က္က ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တကယ္ကိုေက်နပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေနတာေပါ့။"

နဉ္ရႈက ထီမထင္ဟန္ျဖင့္ရယ္ကာ မ်က္လံုးမိွတ္လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုလ်စ္လ်ူရႈလိုက္ေလေတာ့၏။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုတြန္းခ်ဖို႔က အဲ့ေလာက္လြယ္ကူမေနဘူးဆိုတာ သူသိရလိမ့္မယ္။ အခု ဒီသခင္မႀကီးမွာ သူ႔ကို အထက္ေကာင္းကင္ဘံုပို႔ဖို႔အထိလံုေလာက္တဲ့အဆိပ္ေတြရိွေနၿပီ!

နတ္ဆိုးဂိုဏ္းက ခုခံကာကြယ္ဖို႔လြယ္ကူတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခုထက္မွာရိွသည္။ သူတို႔က ေတာင္တစ္ဝက္ကို လမ္းေတြေဖာက္ထားၿပီး ဂူေတြထဲမွာေနထိုင္ၾကသည္။ သူတို႔က ႂကြက္ေတြလို ဂူထဲမွာေနေနၾကေပမယ့္ ကုန္းဝူေမ့ကေတာ့ သူေနတဲ့ေနရာကို အဆံုးမဲ့နန္းေတာ္ဟုေခၚရဲေသး၏။ ဒါက တကယ္ကိုအရွက္မဲ့လြန္းတာပဲ။

နဉ္ရႈက ရထားလံုးထဲမွဆင္းကာ ေတာင္ကိုေမာ့ၾကၫ့္လိုက္ၿပီးေနာက္ စိတ္ပ်က္မႈတို႔ျဖင့္စုတ္သပ္၏။ ကုန္းဝူေမ့က သတိထားမိကာေမးသည္။

"ဒါဘယ္လိုအမူအရာမ်ိဳးလဲ? မင္းက ကိုယ့္ရဲ့အဆံုးမဲ့နန္းေတာ္ကို အထင္ေသးေနတာလား?"

"ဒီေတာ့ ရွင္ကလည္း လူေတြက ရွင့္ရဲ့နတ္ဆိုးဂိုဏ္းကို မႀကိဳက္မွန္းသိလို႔ ဒီေနရာမွာပုန္းေနခဲ့တာေပါ့။"

နဉ္ရႈက စိတ္ပ်က္ဟန္ျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကိုေကြး၏။

"သမာသမတ္ဂိုဏ္းေတြက ဒီေလာက္မ်ားတဲ့မိန္းမေတြကို ျပန္ေပးဆြဲလို႔ဆိုၿပီး ရွင့္ကိုတိုက္ခိုက္မွာ မစိုးရိမ္ဘူးလား?"

ကုန္းဝူေမ့က ေအးစက္စြာရယ္သည္။

"ဘာအေရးလဲ? ဘယ္သူကမ်ား ကိုယ့္ဂိုဏ္းကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ႀကိဳးစားရဲလဲဆိုတာ ကိုယ္တကယ္သိခ်င္မိရဲ့။"

သူမတို႔ေတြက ႀကိဳးတံတားတစ္ခုဆီေရာက္တဲ့အထိ လမ္းေလ်ွာက္လာၾကသည္။ ကုန္းဝူေမ့ကေျပာသည္။

"ဒီတံတားကိုေက်ာ္ၿပီးရင္ ကိုယ့္နန္းေတာ္ကိုေရာက္ၿပီ။"

နဉ္ရႈမွာ ႀကိဳးတံတားကိုစူးစိုက္ၾကၫ့္ေနမိၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲတံေတြးၿမိဳခ်လိုက္ရသည္။ ဒီတံတားက ဘယ္လိုႀကီးလဲ? ဒါက ကေလးလက္ေမာင္းေလာက္ပဲတုတ္တဲ့ သံႀကိဳးႀကီးပဲ။ သာမန္လူေတြကေတာ့ အဲ့ေပၚမွာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွေလ်ွာက္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။

ထို႔အတြက္ သူမကေမးသည္။

"ကြၽန္မ ဘယ္လိုသြားရမလဲ? ဒီေပၚမွာ လမ္းေလ်ွာက္ရမယ္လို႔ေတာ့ လာမေျပာ‌နဲ႔။ ရွင္ ေလ်ွာက္လုပ္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မ ျပန္သြားေတာ့မယ္။"

ကုန္းဝူေမ့က လက္ဆန႔္ထုတ္ကာ နဉ္ရႈရဲ့ခါးကိုဖက္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူမကို သူ႔လက္ေမာင္းေတြေအာက္သိမ္းေပြ့လ်က္ သံႀကိဳးေပၚတက္လိုက္ေလ၏။

သံႀကိဳးလႈပ္ခတ္သြားတာကို နဉ္ရႈေတြ့လိုက္ရသည္။ ၿပီးေနာက္ သူမေအာက္က အဆံုးမရိျွမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ေခ်ာက္နက္ႀကီးက သူမျမင္ကြင္းထဲဝင္ေရာက္လာသည္မို႔ နဉ္ရႈ ေအာ္လိုက္မိေတာ့သည္။

"ဘုရားေရ..."

ကုန္းဝူေမ့က သူ႔အတြင္းအားကိုလွၫ့္ပတ္ကာ တစ္ဖက္ကိုကူးဖို႔ သံႀကိဳးေပၚတက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူက နဉ္ရႈကို သူ႔လက္ေမာင္းေတြၾကားဆြဲေခၚကာ ၫွို႔ငင္စြာဆို၏။

"ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး မိန္းမလွေလးရဲ့။ ကိုယ္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မင္းကိုတစ္ခုခုျဖစ္ခြင့္ေပးႏိုင္မွာလဲ?"

နဉ္ရႈက သူ႔ကိုၾကၫ့္ကာေျပာသည္။

"လႊတ္စမ္းပါ။ ရွင္ ကြၽန္မကို ဒီေလာက္ႀကီးတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆက္ဖက္ထားရင္ ရွင့္ေသြးေၾကာေတြေပါက္ထြက္ကုန္ေတာ့မယ္။"

ကုန္းဝူေမ့က မ်က္ခံုးပင့္ကာ မေကာင္းဆိုးရြားဆန္စြာဆိုသည္။

"မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ရဲ့အထက္မွာေနၿပီး ေသရတာဆို တန္ပါတယ္ေလ။"

"ရွင္ တကယ္ႀကီး တန္တယ္လို႔ထင္တယ္ေပါ့?"

နဉ္ရႈက သူ႔ကို အမူအရာကင္းမဲ့စြာၾကၫ့္၏။ ကုန္းဝူေမ့က ျဖည္းညင္းစြာျဖင့္ အနားကိုပိုတိုးကပ္လာသည္။

"ဒါေပါ့။ မင္းအထက္မွာေနရတဲ့သာယာမႈနဲ႔ဆို ကိုယ္ တကယ္ကိုေသဖို႔ဆႏၵရိွပါတယ္ေလ။"

"ကြၽန္မ ရွင့္ကို ဘယ္ႏွခါေတာင္ေျပာခဲ့ၿပီးၿပီလဲ? ရွင့္ကိုယ္ကနံတယ္။ ဘာလို႔ စကားေျပာဖို႔ ဒီေလာက္နီးနီးကို အၿမဲကပ္လာရတာလဲ? ရြံစရာေကာင္းတယ္၊ ရွင္ သိရဲ့လား? ရွင္ ခဏခဏဝမ္းခ်ဳပ္တတ္တာလား? ရွင့္အနံ႔က အရမ္းနံတာပဲ။ ခ်ီစြမ္းအင္ေတြ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္တာက ရွင့္ရဲ့တစ္ခုတည္းေသာျပသနာမဟုတ္ဘဲ ရွင့္အစာေျခစနစ္မွာပါ ျပသနာရိွေနပံုပဲ။ ရွင့္ကိုယ္က နံတယ္ဆိုတာ အရင္က ဘယ္သူမွမေျပာဖူးလို႔လား?"

နဉ္ရႈက ရြံရွာသၫ့္အမူအရာျဖင့္ ေနာက္ကိုေျခတစ္လွမ္းဆုတ္သည္။

ကုန္းဝူေမ့ရဲ့မ်က္ႏွာက ခဏမ်ွရႈံ႔မဲ့သြားေသာ္လည္း မၾကာမီမွာပင္ သူက ထပ္ၿပံဳးလိုက္ေလ၏။ သူက လက္ဆန႔္ထုတ္ကာျဖင့္ နဉ္ရႈရဲ့ဆံခ်ည္မ်ွင္ေလးေတြကို သူ႔လက္ၫွိုးတစ္ဝိုက္မွာ အသာအယာရစ္လွၫ့္လိုက္ၿပီး ႏူးညံ့စြာဆို၏။

"မင္းက ကိုယ့္ကို ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ေျပာတဲ့ ပထမဆံုးမိန္းမပဲ။ ကိုယ္ အရင္ကျပန္ေပးဆြဲလာတဲ့မိန္းမေတြအားလံုးက သနားၫွာတာေပးဖို႔ ငိုယိုေတာင္းပန္ရင္ေတာင္းပန္၊ မဟုတ္ရင္လည္း ကိုယ့္ရုပ္ရည္ကိုစြဲလန္းသြားၿပီး ကိုယ့္ကိုနာခံဖို႔ဆႏၵရိွၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းကေတာ့ ကိုယ့္ကို တကယ္ပဲေလွာင္ေျပာင္ရဲတယ္။ ကိုယ္ မင္းကိုသတ္မွာမေၾကာက္ဘူးလား?"

နဉ္ရႈကေခါင္းခါသည္။

"ကြၽန္မက သမားေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ၊ ကြၽန္မေျပာတာေတြအားလံုးက အမွန္တရားေတြ။ ကြၽန္မ ရွင့္ကိုေျပာလိုက္ပါဦးမယ္၊ ေလာေလာဆယ္ ရွင့္က်န္းမာေရးက ကြၽန္မရဲ့တာဝန္ပဲ။ အရင္က ရွင့္ကိုယ္ကအနံ႔ဆိုးေတြထြက္ေနတယ္ဆိုတာကို မသိတဲ့အေၾကာင္းက လူတိုင္းက ရွင့္ကိုေျပာျပဖို႔ ေၾကာက္လြန္းေနလို႔ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဆံုးသတ္က်ေတာ့လည္း ရွင္က ရွင္စိတ္ရႈပ္လာတဲ့အခါတိုင္း လူသတ္တတ္တဲ့ အၾကင္နာတရားမရိွတဲ့နတ္ဆိုးဂိုဏ္းခ်ဳပ္ပဲေလ။"

"ကိုယ္ မင္းကိုမသတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကိုသိေနလို႔ ရိုင္းစိုင္းေနတာလား?"

ကုန္းဝူေမ့က သူကစားေနသၫ့္ ဆံျခည္မ်ွင္ကို ရုတ္ခ်ည္းဆြဲႏႈတ္လိုက္သည္။ နဉ္ရႈမွာ နာက်င္မႈေၾကာင့္ေအာ္မိရ၏။

"ယီး၊ နာတယ္ဟဲ့!"

"ရွင္ ကြၽန္မကိုသတ္လို႔မရဘူးဆိုတာ ကြၽန္မ ေသခ်ာေပါက္သိတာေပါ့။ ရွင္ ရွင့္အတြင္းဒဏ္ရာေတြကို ဆက္ၿပီးထိန္းခ်ဳပ္မထားႏိုင္ေတာ့လို႔ပဲ ကြၽန္မဆရာကိုလာရွာတာေလ။"

နဉ္ရႈက နာက်င္မႈသက္သာသြားေစရန္အလို႔ငွာ သူမေခါင္းကိုပြတ္ေန၏။

...