《The Poor Female Lead Can't Take Anymore!(Realm-5)[Myanmar Translation]》Chapter - 96
Advertisement
[Unicode]
{'သတို့သမီး ပြန်အလာ'ကိုစောင့်နေတာ}
ဝမ်ရူဟွားမှာ မင်္ဂလာခန်းဆီ အသတ်ခံရတော့မည့်ဝက်တစ်ကောင်လို ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရ၏။ မင်္ဂလာခန်းက ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ နဥ်ရှု တကယ်မသိတော့ပါချေ။
ဟယ့်ရှောင်ဟွားက ဒါကို နည်းနည်းလျှော့လျှော့ပေါ့ပေါ့လုပ်သင့်တယ်လို့ သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ အဆုံးမှာတော့ ဝမ်ရူဟွားက သူ့ဗိုက်မှာ ဒဏ်ရာရှိနေသေးသည်လေ။
စားသောက်ပွဲမှာ စားသောက်ပြီးနောက် နဉ်ရှုက သက်ကယ်အိမ်လေးဆီပြန်ဖို့ပြင်သည်။
"မိန်းမလှလေး။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက ကုန်းစောင်းပုလေးကနေ ခုန်ဆင်းလာကာ သူ့ယပ်တောင်ကို ဖွင့်ကာ ယပ်ခတ်ရင်း ကျက်သရေရှိဟန်ဆောင်၏။
"မိန်းမလှလေး၊ ဝမ်ရူဟွားက ကိုယ့်ညီမလေးကို လက်ထပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်တို့လည်း လက်ထပ်ဖို့အချိန်ကျပြီမဟုတ်လား? ကိုယ်တို့က ကောင်းကင်ဘုံက တွဲဖက်ပေးထားတဲ့ ဖူးစာဖက်တွေပဲ၊ ကိုယ်တို့က ဆွေမျိုးတွေထက်တောင် ပိုနီးစပ်ကြတယ်လေ။"
နဉ်ရှု၌ကား သူ့အတွက် စကားတစ်ခွန်းသာရှိ၏။
"ထွက်သွား။"
"ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ မိန်းမလှလေးရယ်။ ကိုယ့်ညီမ လက်ထပ်ပြီးသွားတော့ လူအိုကြီးက ကိုယ့်ကိုအာရုံစိုက်လာပြီ။ ကိုယ့်နေ့ရက်တွေက ခက်ခဲတော့မယ်။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက နဉ်ရှုကိုမီစေရန် ပြေးလိုက်လာ၏။
"ကိုယ့်လိုယောက်ျားမျိုးကတောင် မင်းအတွက် မလုံလောက်သေးလို့လား?"
နဉ်ရှု သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
"ဝေးဝေးကို ထွက်သွားစမ်း။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက သူ့နှာခေါင်းကိုပွတ်သည်။
"မင်း နည်းနည်းလောက်ပိုပြီး အလိမ္မာသုံးလို့မရဘူးလား? တော်သေးလို့၊ ငါ့ရင်ဘတ်က အရမ်းကျယ်နေလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ နာကျင်သွားရလောက်ပြီ။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက တကယ်အတည်မဟုတ်တာကို နဉ်ရှု ပြောနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူမက စိတ်ပျက်နေသောလေသံဖြင့်ဆိုလာ၏။
"ရှင့်စကားတွေကို အလေးအနက်ထားတဲ့မိန်းကလေးမျိူးနဲ့တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲ့အချိန်ကျ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကျွန်မ သိချင်မိသား။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက သူ့ကိုယ်သူယပ်ခတ်ရင်း အားရပါးရရယ်လေ၏။
"ဒါတော်တော်ကောင်းမှာ။ တစ်ယောက်ယောက်သာ အတည်မှတ်လိုက်ရင် ငါ သူ့ကို ချက်ချင်းလက်ထပ်လိုက်မယ်။ ငါက ငါ့ပိုက်ကွန်ကိုဖြန့်နေတာပဲမဟုတ်ဘူးလား?"
နဉ်ရှု : ငရဲကိုထွက်သွားလိုက်တော့။
အခု ဝမ်ရူဟွားက သူ့ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့သွားပြီမို့ နဉ်ရှု ဒီနေရာကနေထွက်သွားရန်ပြင်တော့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ဟယ့်ရှောင်ဟွားနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ အကြိမ်အများကြီးရန်ဖြစ်ပြီး ကလေးတွေ တစ်ပြုံကြီးရလာလိမ့်မယ်။ သူက သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။
"ဟုတ်သားပဲ၊ အဲ့သက်ကယ်အမိုးကို နည်းနည်းပြင်လိုက်စမ်းပါ။ နောက်သုံးရက်နေရင် ငါ့ညီမက ဝမ်ရူဟွားကို သူ့အမေဘက်ကမိသားစုဆီ အလည်အပတ်လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာနဲ့မင်းက ဝမ်ရူဟွားရဲ့အမေဘက်က အမျိုးတွေလို့ပြောလို့ရတယ်လေ။ ကျွတ် ကျွတ်၊ ငါ ဒီသက်ကယ်အမိုးကို ဖြိုချချင်နေတာ အတော်ကြာပြီ။ ဒါက တကယ်ကို အမြင်မတော်ဘူး။"
ဟယ့်တာ့ဟွားကပြောသည်။
နဉ်ရှု : ...
ဝမ်ရူဟွားကို သူ့အမေဘက်ကမိသားစုဆီ အလည်အပတ်လိုက်ပို့ပေးမယ်တဲ့လား!?
နဉ်ရှု ဟယ့်တာ့ဟွားကိုကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မဝမ်းကွဲကို ဒီနည်းနဲ့အနိုင်ကျင့်ရင် သူ ရှင့်ကိုသတ်ဖို့ သေချာပေါက်ကြိုးစားလိမ့်မယ်။"
"စာသင်သားတွေက ပုန်ကန်ဖို့ နှစ်တစ်ရာယူတတ်ကြတယ်ကွ။ သူ့ကို ငါတောင် ဘာမှလုပ်ဖို့လိုမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ညီမက သူနာခံလာအောင်သင်ကြားပေးဖို့ သန်မာနေပြီးသား။"
ဟယ့်တာ့ဟွားက အထင်သေးမှုတွေပြည့်နေတဲ့လေသံဖြင့်ဆိုသည်။
"ရှင် ကျွန်မဝမ်းကွဲကို အရမ်းအထင်သေးတာကို ဘာလို့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူလိုက်သေးလဲ?"
နဉ်ရှု ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဟယ့်တာ့ဟွားကပြန်ဖြေသည်။
"ပထမဆုံးအကြောင်းပြချက်က ဟယ့်ရှောင့်ဟွားက သူ့ကို အရမ်းသဘောကျလို့။ ပြီးတော့ ဒုတိယအချက်က မင်းမြင်တာပဲ၊ ငါ့အဖိုးကြီးက စာသင်သားတွေကို အတော်လေးလေးစားတယ်။ သူက မိသားစုထဲမှာ ဘယ်လိုစာဖတ်ရမလဲဆိုတာသိတဲ့ မြေးလေးတစ်ယောက်လိုချင်နေတာ။"
အိုး၊ ဆိုတော့ ဝမ်ရူဟွားက အငှားပစ္စည်းလို အသုံးတော်ခံရမယ်ဆိုတာ ပေါ်လာပြီပဲ။
ပထမတော့ နဉ်ရှုက ထွက်သွားမှာဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရူဟွားက သူ့အမေဘက်က မိသားစုဆီ အလည်အပတ်ပြန်လာမှာမို့ ဒီလိုကြုံတောင့်ကြုံခဲကိစ္စကို သူမ လွဲချော်မသွားသင့်ဘူးလို့ တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့အတွက် သူမက 'သတို့သမီးပြန်အလာ'ဆိုတဲ့ ရိုးရာဓလေ့ကို စောင့်နေတော့သည်။
...
[Zawgyi]
{'သတို႔သမီး ျပန္အလာ'ကိုေစာင့္ေနတာ}
ဝမ္ရူဟြားမွာ မဂၤလာခန္းဆီ အသတ္ခံရေတာ့မည့္ဝက္တစ္ေကာင္လို ဆြဲေခၚသြားျခင္းခံလိုက္ရ၏။ မဂၤလာခန္းက ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္သြားမလဲဆိုတာ နဥ္ရႈ တကယ္မသိေတာ့ပါေခ်။
ဟယ့္ေရွာင္ဟြားက ဒါကို နည္းနည္းေလ်ွာ့ေလ်ွာ့ေပါ့ေပါ့လုပ္သင့္တယ္လို႔ သူမ ေတြးလိုက္မိသည္။ အဆံုးမွာေတာ့ ဝမ္ရူဟြားက သူ႔ဗိုက္မွာ ဒဏ္ရာရိွေနေသးသည္ေလ။
စားေသာက္ပြဲမွာ စားေသာက္ၿပီးေနာက္ နဉ္ရႈက သက္ကယ္အိမ္ေလးဆီျပန္ဖို႔ျပင္သည္။
"မိန္းမလွေလး။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက ကုန္းေစာင္းပုေလးကေန ခုန္ဆင္းလာကာ သူ႔ယပ္ေတာင္ကို ဖြင့္ကာ ယပ္ခတ္ရင္း က်က္သေရရိွဟန္ေဆာင္၏။
"မိန္းမလွေလး၊ ဝမ္ရူဟြားက ကိုယ့္ညီမေလးကို လက္ထပ္ၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႔လည္း လက္ထပ္ဖို႔အခ်ိန္က်ၿပီမဟုတ္လား? ကိုယ္တို႔က ေကာင္းကင္ဘံုက တြဲဖက္ေပးထားတဲ့ ဖူးစာဖက္ေတြပဲ၊ ကိုယ္တို႔က ေဆြမ်ိဳးေတြထက္ေတာင္ ပိုနီးစပ္ၾကတယ္ေလ။"
နဉ္ရႈ၌ကား သူ႔အတြက္ စကားတစ္ခြန္းသာရိွ၏။
"ထြက္သြား။"
"ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႔ မိန္းမလွေလးရယ္။ ကိုယ့္ညီမ လက္ထပ္ၿပီးသြားေတာ့ လူအိုႀကီးက ကိုယ့္ကိုအာရံုစိုက္လာၿပီ။ ကိုယ့္ေန့ရက္ေတြက ခက္ခဲေတာ့မယ္။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက နဉ္ရႈကိုမီေစရန္ ေျပးလိုက္လာ၏။
"ကိုယ့္လိုေယာက္်ားမ်ိဳးကေတာင္ မင္းအတြက္ မလံုေလာက္ေသးလို႔လား?"
နဉ္ရႈ သူ႔ကိုၾကၫ့္လိုက္သည္။
"ေဝးေဝးကို ထြက္သြားစမ္း။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက သူ႔ႏွာေခါင္းကိုပြတ္သည္။
"မင္း နည္းနည္းေလာက္ပိုၿပီး အလိမၼာသံုးလို႔မရဘူးလား? ေတာ္ေသးလို႔၊ ငါ့ရင္ဘတ္က အရမ္းက်ယ္ေနလို႔ေပါ့၊ မဟုတ္ရင္ ငါ နာက်င္သြားရေလာက္ၿပီ။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက တကယ္အတည္မဟုတ္တာကို နဉ္ရႈ ေျပာႏိုင္သည္ျဖစ္ရာ သူမက စိတ္ပ်က္ေနေသာေလသံျဖင့္ဆိုလာ၏။
"ရွင့္စကားေတြကို အေလးအနက္ထားတဲ့မိန္းကေလးမ်ိူးနဲ႔ေတြ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ? အဲ့အခ်ိန္က် ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကြၽန္မ သိခ်င္မိသား။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက သူ႔ကိုယ္သူယပ္ခတ္ရင္း အားရပါးရရယ္ေလ၏။
"ဒါေတာ္ေတာ္ေကာင္းမွာ။ တစ္ေယာက္ေယာက္သာ အတည္မွတ္လိုက္ရင္ ငါ သူ႔ကို ခ်က္ခ်င္းလက္ထပ္လိုက္မယ္။ ငါက ငါ့ပိုက္ကြန္ကိုျဖန႔္ေနတာပဲမဟုတ္ဘူးလား?"
နဉ္ရႈ : ငရဲကိုထြက္သြားလိုက္ေတာ့။
အခု ဝမ္ရူဟြားက သူ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေတြ့သြားၿပီမို႔ နဉ္ရႈ ဒီေနရာကေနထြက္သြားရန္ျပင္ေတာ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူက ဟယ့္ေရွာင္ဟြားနဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာ အႀကိမ္အမ်ားႀကီးရန္ျဖစ္ၿပီး ကေလးေတြ တစ္ၿပံဳႀကီးရလာလိမ့္မယ္။ သူက သူမနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ဘူး။
"ဟုတ္သားပဲ၊ အဲ့သက္ကယ္အမိုးကို နည္းနည္းျပင္လိုက္စမ္းပါ။ ေနာက္သံုးရက္ေနရင္ ငါ့ညီမက ဝမ္ရူဟြားကို သူ႔အေမဘက္ကမိသားစုဆီ အလည္အပတ္လိုက္ပို႔ေပးလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာနဲ႔မင္းက ဝမ္ရူဟြားရဲ့အေမဘက္က အမ်ိဳးေတြလို႔ေျပာလို႔ရတယ္ေလ။ ကြၽတ္ ကြၽတ္၊ ငါ ဒီသက္ကယ္အမိုးကို ၿဖိဳခ်ခ်င္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ဒါက တကယ္ကို အျမင္မေတာ္ဘူး။"
ဟယ့္တာ့ဟြားကေျပာသည္။
နဉ္ရႈ : ...
ဝမ္ရူဟြားကို သူ႔အေမဘက္ကမိသားစုဆီ အလည္အပတ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္တဲ့လား!?
နဉ္ရႈ ဟယ့္တာ့ဟြားကိုၾကၫ့္လိုက္သည္။
"ရွင္ ကြၽန္မဝမ္းကြဲကို ဒီနည္းနဲ႔အႏိုင္က်င့္ရင္ သူ ရွင့္ကိုသတ္ဖို႔ ေသခ်ာေပါက္ႀကိဳးစားလိမ့္မယ္။"
"စာသင္သားေတြက ပုန္ကန္ဖို႔ ႏွစ္တစ္ရာယူတတ္ၾကတယ္ကြ။ သူ႔ကို ငါေတာင္ ဘာမွလုပ္ဖို႔လိုမွာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ညီမက သူနာခံလာေအာင္သင္ၾကားေပးဖို႔ သန္မာေနၿပီးသား။"
ဟယ့္တာ့ဟြားက အထင္ေသးမႈေတျြပၫ့္ေနတဲ့ေလသံျဖင့္ဆိုသည္။
"ရွင္ ကြၽန္မဝမ္းကြဲကို အရမ္းအထင္ေသးတာကို ဘာလို႔ ဒီလက္ထပ္ပြဲကို သေဘာတူလိုက္ေသးလဲ?"
နဉ္ရႈ ရႈပ္ေထြးသြားသည္။
ဟယ့္တာ့ဟြားကျပန္ေျဖသည္။
"ပထမဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္က ဟယ့္ေရွာင့္ဟြားက သူ႔ကို အရမ္းသေဘာက်လို႔။ ၿပီးေတာ့ ဒုတိယအခ်က္က မင္းျမင္တာပဲ၊ ငါ့အဖိုးႀကီးက စာသင္သားေတြကို အေတာ္ေလးေလးစားတယ္။ သူက မိသားစုထဲမွာ ဘယ္လိုစာဖတ္ရမလဲဆိုတာသိတဲ့ ေျမးေလးတစ္ေယာက္လိုခ်င္ေနတာ။"
အိုး၊ ဆိုေတာ့ ဝမ္ရူဟြားက အငွားပစၥည္းလို အသံုးေတာ္ခံရမယ္ဆိုတာ ေပၚလာၿပီပဲ။
ပထမေတာ့ နဉ္ရႈက ထြက္သြားမွာျဖစ္ေသာ္လည္း ဝမ္ရူဟြားက သူ႔အေမဘက္က မိသားစုဆီ အလည္အပတ္ျပန္လာမွာမို႔ ဒီလိုႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲကိစၥကို သူမ လြဲေခ်ာ္မသြားသင့္ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။
ထို႔အတြက္ သူမက 'သတို႔သမီးျပန္အလာ'ဆိုတဲ့ ရိုးရာဓေလ့ကို ေစာင့္ေနေတာ့သည္။
...
Advertisement
- In Serial7 Chapters
Toothpick
“Hello! My humble audience! I, the Bard of the North, am going to tell you a tale. Nothing new, nothing old. A story of a hero, some may say, others a poor boy who was hated by the world.” The storyteller paused as he waited, right timing was everything when telling a story. Pacing… Too slow and the audience became bored then left without tossing even the smallest of coins. If he spoke too fast and rushed the story. It would leave the audience confused and having no reason to be impressed. So like any good storyteller, the Bard has to do a balancing act of sorts. Not too slow, not too fast. Just perfectly in the middle. “In a shattered country in the south, a novice princeling has the ambition to mend a torn tapestry that is his birthplace. Struggling to fend off those who would usurp the throne in an unending civil war spanning centuries. A mercenary that left only death in his wake, unable to stave off the monotony and peace of life. He looks back at the path laden with bodies, wondering if it was all worth it. Wandering souls summoned by a madman, travel away from a wasteland in a foreign land, the first alone, the others as companions. A deity, ancient in her years, waiting to be freed from a duty she no longer enjoys. For all these people and their stories, none are the hero of this tale. No, the hero is not grand, not wise, not ready.. he was punished for nothing of his doing, who was an outcast that was unloved by many, including his father.” This was always the big reveal novices use to jump off into their story. He did not start here, instead, like any good fishermen, he set the bait and waited until the fish bit before pulling. As he saw the audience's eyes focus, he then started the backstory. The harness, that stopped the listeners from having metaphorical whiplash. The foreshadowing. “But that is not where the story starts. No, not even the hero's birth. Where the story begins, is the boredom of the deity, a deity many know of. She who hunts for the impossible, the guide for those who have lost the path, the Huntress of Mallon--” A small pause, a short breath. “--All old names for a single powerful being that has roamed the grounds of this continent longer than any line of kings or queens, lords or ladies. A being of worship for many an individual…” One last breath. And he began singing the first verse.
8 290 - In Serial20 Chapters
Ten Thousand Sallys
Imagine waking up in a hospital room, you can barely move. No one comes when you call. The only other person present is a little boy, who is, surprisingly, more help than you would expect. What would you do? This is the exact situation Sally finds herself in. Almost immediately she discovers that nothing is what she thinks it is. Not the boy, not the hospital, maybe not even herself. She is in deep trouble and the consequences will be dire if she can’t find a way out. She is a fighter, though, and just doesn't quit. As a baseline human, she starts as the lowest of the low and has to claw her way up in spite of being tangled in a shifting web of schemes and plots. She has to do her best, and maybe her best is pretty good. As Sally uncovers more about her situation, she finds that she has to be smart and tough and that in this place she needs to depend on her friends, who are using her as much as she is using them. This book contains themes concerning life, death, and body functions, light swearing, minimal nakedness, and should be suitable for most. Some pertinent info: Ten Thousand Sallys is a complete novel of approximately 140 pages in 20 chapters. Around 80,000 words. not too long, and maybe too short. Give it a read and let me know your opinion.
8 226 - In Serial27 Chapters
My Trans-Dimensional, Overpowered Protagonist, Harem Comedy is Wrong, as Expected. (Oregairu/Danmachi)
Summary: Hikigaya Hachiman, shortly after an odd Valentine's day, finds himself in a new world filled with magic, monsters, and gods. Though he knows not how he got there, he knows that the only way back to his home is through the Dungeon. Armed with a few tricks, a wholly unnatural affinity for magic, and his own, self-serving mindset, he just might manage to achieve his goal. Well, if he ever manages to get a party. Note: Once got uploaded here by another person (using my title) this is the official release and will be updated after everything has been posted.
8 343 - In Serial15 Chapters
The Sharmat's Incarnate (Morrowind Fan-Fic)
When Antuul Dralosi discovers an ancient artifact of an evil that was destroyed millennia ago, his life is forever altered.
8 253 - In Serial6 Chapters
Smutty Fanfics
I'm just writing a bunch of smut in a girls pov if y'all somehow convince me to do a guys pov good luck it will suck but yeah smut everyone yay!
8 199 - In Serial32 Chapters
Laughing Jack X Reader
Is it real? Or is it all just a nightmare? Is the past really coming back to haunt you? Or is it all in your head?
8 248
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
