[Unicode]

{စာမလေ့လာရင် အစ်ကိုသေမယ်၊ ဟုတ်ပြီနော်?}

ဒီကမ္ဘာကိုရောက်လာတည်းက ဒီကိုယ်က သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းလွန်းတာကြောင့် နဉ်ရှု ဘယ်သူ့ကိုမှ သူမကိုယ်တိုင် မရိုက်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ရူဟွားကတော့ အမှန်တကယ်ကိုပင် သူမကို အင်မတန်ရွံရှာသွားရစေသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပိုကောင်းတယ်ထင်ရဖို့ မိန်းမတွေကို အနိုင်ကျင့်၊ အရှက်ခွဲတတ်ကာ ပိုင်ချင်ရှန်းက ကတိတစ်ခုကိုဖောက်ဖျက်ခဲ့တဲ့အချက်ကို အသုံးပြုကာ သူကပဲမှန်ပြီး မိန်းမတွေအားလုံးက မကောင်းတဲ့သူတွေလို့ယုံကြည်ထားသည်။ သူက တကယ်ကို အမှိုက်ကောင်ပဲ။

သူမက တကယ် ပိုင်ချင်ရှန်းဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင် သူမက ဝမ်ရူဟွားအပေါ် ဘာတစ်ခုမှအကြွေးတင်မနေပေ။ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကတိတွေကို ဖက်တွယ်ပြီး သူ့အတွက်သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သူက ဝမ်ရူဟွားပင်ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့လန်၊ နင့်အလှည့်။ နင့်မမလေး နည်းနည်းပင်ပန်းနေပြီ။"

နဉ်ရှုရဲ့လက်တွေက ကြိမ်ဖန်များစွာရိုက်နှက်ထားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

"မင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့!?"

ဝမ်ရူဟွားက သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကြည့်လိုက်ကာ နဉ်ရှုကို မယုံနိုင်သလိုကြည့်၏။

"မင်း ငါ့ကို တကယ်ရိုက်တယ်!?"

နဉ်ရှုက သူမလက်ကိုပါးစပ်ဖြင့်မှုတ်လိုက်ပြီး‌နောက် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလိုကြည့်သည်။

"ရှင် ကျွန်မရှေ့မှာ ထပ်ဟောင်ရဲရင် ဒီသခင်မက ရှင့်ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင်လုပ်ပစ်လိုက်မယ်!"

"ပိုင်ချင်ရှန်း၊ ငါ မင်းကို သတ်မယ်!"

ဝမ်ရူဟွားက အမွေခံဓားကိုယူဖို့ အခန်းထဲပြေးဝင်သွားချင်ခဲ့တာဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှုက အေးစက်စွာပင်ပြောလာ၏။

"သေချာရဲ့လား? ညီမမှာ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်တဲ့သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်ရှိနေသေးတယ်။ ညီမ ဒီခရာကိုမှုတ်လိုက်တာနဲ့ အစ်ကို ညီမကိုသတ်ဖို့ အခွင့်အရေးမရခင်မှာတင် စမ်းချောင်းဝါကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ရူဟွားတစ်ယောက် အေးခဲသွားသည်။ နဉ်ရှုက သူ့ဆီလျှောက်လာသည်မို့ သူက နဉ်ရှုကိုစိုက်ကြည့်နေရင်း နောက်ပြန်ဆုတ်၏။

"အောက်တန်းကျတဲ့အယုတ်တမာမ၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ?"

နဉ်ရှုက နူးညံ့စွာပင်‌ဆိုသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ညီမ အစ်ကို့ကို မနက်ဖြန်ကစလို့ စာလေ့လာစေချင်တယ်။ အဲ့အသုံးမကျတဲ့စာအုပ်တွေဖတ်နေတာရပ်ပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲဝင်ဖြေဖို့ စာသေချာလေ့လာပါ။"

"ငါမင်းကို အဲ့စာမေးပွဲတွေ မဖြေဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ! ပြီးတော့ ငါဖတ်တဲ့စာအုပ်တွေက မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ?"

ဝမ်ရူဟွားရဲ့မျက်နှာက ဖြူရော်နေကာ သူက အော်သည်။

နဉ်ရှုက သိမ်မွေ့စွာပင်ဆိုသည်။

"အဲ့စာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်တာ မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒီလောက်အများကြီး ပွတ်သပ်နေတာကလည်း အစ်ကို့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစတည်းက အစ်ကို့အစားအသောက်တွေက အာဟာရလုံလုံလောက်လောက်မရှိတာကို အစ်ကိုသာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒီလိုဆက်ပြီးပွတ်သပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ အမောလွန်ပြီး သေလိမ့်မယ်။"

"မင်း ဘာပြောနေတယ်ဆိုတာ ငါနားမလည်ဘူး။ ဘေးဖယ်၊ ငါ သွားအိပ်တော့မလို့။"

ဝမ်ရူဟွားက အေးစက်စွာဆိုသည်။

နဉ်ရှုရဲ့အသံကတော့ အလွန်တရာမှနူးညံ့နေဆဲဖြစ်၏။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အစ်ကို စာလေ့လာနိုင်အောင် ချင်ရှန်း အစ်ကို့ကို လာနှိုးမယ်။ စာမလေ့လာရင် အစ်ကို သေမယ်၊ ဟုတ်ပြီနော်?"

နဉ်ရှုက သူမဆွဲထားသည့် ခရာကိုမြှောက်ပြသည်။

ဝမ်ရူဟွားက ခရာကိုကြည့်ကာ အထဲကို ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဘမ်းကနဲမြည်အောင်ပိတ်ချလိုက်လေ၏။

နဉ်ရှုက သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အထင်သေးဟန်နှင့် တွန့်ကွေးလိုက်ကာ ယွဲ့လန်ကိုပြော၏။

"သွားအိပ်ကြရအောင်၊ ဒါပေမယ့် ဒီည သတိရှိရှိနေပါ။"

နဉ်ရှုက တဲထဲဝင်သွားကာ မအိပ်ခင် စောင်အောက်က ဓားကို သေချာစစ်ဆေးလိုက်သည်။

နွေညက ဖားအော်သံတို့ဖြင့်ပြည့်နေ၏။ ဝမ်ရူဟွားမှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ လူးလွန့်ကာ ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ သူက သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ထိလိုက်ပြီး နာကျင်စွာညည်းညူရင်း ပိုင်ချင်ရှန်းကို ထိုမျှအကြင်နာမဲ့သည့်အတွက် အသံတိတ်ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ဖျက်လိုဖျက်ဆီးနဲ့ မုန်းဖို့ကောင်းတဲ့ခွေးမ!

လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝမ်ရူဟွားရဲ့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဒေါသကြောင့်ရှုံ့မဲ့နေတဲ့မျက်နှာထက် ဖြာကျနေ၏။ ဒါက သူ့ကို ယုတ်မာတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူနေစေသည်။

ကြောက်ဖို့ကောင်းလောက်အောက်ယုတ်မာမယ့်ပုံပဲ။

ဝမ်ရူဟွားရဲ့အသက်ရှုသံတွေက ဒေါသကြောင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။ သူက ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ကာ ခြံထဲမှ ရွက်ဖျင်တဲကလေးဆီ လှမ်းကြည့်၏။

ထို့နောက် သူက ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ဖိနပ်စီးလိုက်ပြီး တံခါးကို တိတ်တိတ်က‌လေးဖွင့်လို့ တဲလေးဆီလျှောက်သွားတော့သည်။ အထဲမှလာနေသည့် ခပ်ဖြည်းဖြည်းအသက်ရှူသံကိုကြားလိုက်ရသည်၌ သူက အေးစက်စွာပြုံးသည်။

သူက တဲထဲကို ဂရုတစိုက်ကျော်ဝင်လိုက်ကာ ကုတင်ဆီလျှောက်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှုလည်ပင်းမှာဆွဲထားသည့်ခရာကို ဖြုတ်ရန် လက်လှမ်းသည်။ သူ့အတွက် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုလုပ်တာက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်တာမို့ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသက်ရှူအောင့်ထားကာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေက တုန်ရီလို့နေသည်။

သူ အောင်မြင်တော့မယ့်အချိန်မှာပင် နှင်းလိုဖြူဖွေးသည့်အလင်းတန်းတစ်ချက်က သူ့မျက်လုံးများရှေ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ မတုန့်ပြန်လိုက်နိုင်သေးခင်မှာပင် အေးစက်‌နေသည့်တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ဗိုက်ထဲတိုးဝင်သွားသည်ကို ခံစားမိလိုက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် သူ အလိုလို ကွေးညွတ်လိုက်မိသည်။

...

[Zawgyi]

{စာမေလ့လာရင္ အစ္ကိုေသမယ္၊ ဟုတ္ၿပီေနာ္?}

ဒီကမ႓ာကိုေရာက္လာတည္းက ဒီကိုယ္က သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အားနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ နဉ္ရႈ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သူမကိုယ္တိုင္ မရိုက္ခဲ့ဖူးေပ။

သို႔ေသာ္လည္း ဝမ္ရူဟြားကေတာ့ အမွန္တကယ္ကိုပင္ သူမကို အင္မတန္ရြံရွာသြားရေစသည္။ သူက သူ႔ကိုယ္သူ ပိုေကာင္းတယ္ထင္ရဖို႔ မိန္းမေတြကို အႏိုင္က်င့္၊ အရွက္ခြဲတတ္ကာ ပိုင္ခ်င္ရွန္းက ကတိတစ္ခုကိုေဖာက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့အခ်က္ကို အသံုးျပဳကာ သူကပဲမွန္ၿပီး မိန္းမေတြအားလံုးက မေကာင္းတဲ့သူေတြလို႔ယံုၾကည္ထားသည္။ သူက တကယ္ကို အမိႈက္ေကာင္ပဲ။

သူမက တကယ္ ပိုင္ခ်င္ရွန္းျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ သူမက ဝမ္ရူဟြားအေပၚ ဘာတစ္ခုမွအေႂကြးတင္မေနေပ။ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ကတိေတြကို ဖက္တြယ္ၿပီး သူ႔အတြက္သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့သူက ဝမ္ရူဟြားပင္ျဖစ္သည္။

"ယြဲ႔လန္၊ နင့္အလွၫ့္။ နင့္မမေလး နည္းနည္းပင္ပန္းေနၿပီ။"

နဉ္ရႈရဲ့လက္ေတြက ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာရိုက္ႏွက္ထားမႈေၾကာင့္ တုန္ရီေနသည္။

"မင္း လုပ္ရဲတယ္ေပါ့!?"

ဝမ္ရူဟြားက သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္ျဖင့္ကိုင္ၾကၫ့္လိုက္ကာ နဉ္ရႈကို မယံုႏိုင္သလိုၾကၫ့္၏။

"မင္း ငါ့ကို တကယ္ရိုက္တယ္!?"

နဉ္ရႈက သူမလက္ကိုပါးစပ္ျဖင့္မႈတ္လိုက္ၿပီး‌ေနာက္ သူ႔ကို ဂရုမစိုက္သလိုၾကၫ့္သည္။

"ရွင္ ကြၽန္မေရ႔ွမွာ ထပ္ေဟာင္ရဲရင္ ဒီသခင္မက ရွင့္ကို ဒုကၡိတျဖစ္ေအာင္လုပ္ပစ္လိုက္မယ္!"

"ပိုင္ခ်င္ရွန္း၊ ငါ မင္းကို သတ္မယ္!"

ဝမ္ရူဟြားက အေမြခံဓားကိုယူဖို႔ အခန္းထဲေျပးဝင္သြားခ်င္ခဲ့တာျဖစ္ေသာ္လည္း နဉ္ရႈက ေအးစက္စြာပင္ေျပာလာ၏။

"ေသခ်ာရဲ့လား? ညီမမွာ သိုင္းပညာကြၽမ္းက်င္တဲ့သက္ေတာ္ေစာင့္တစ္ေယာက္ရိွေနေသးတယ္။ ညီမ ဒီခရာကိုမႈတ္လိုက္တာနဲ႔ အစ္ကို ညီမကိုသတ္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရခင္မွာတင္ စမ္းေခ်ာင္းဝါကို ျဖတ္သြားရလိမ့္မယ္။"

ဝမ္ရူဟြားတစ္ေယာက္ ေအးခဲသြားသည္။ နဉ္ရႈက သူ႔ဆီေလ်ွာက္လာသည္မို႔ သူက နဉ္ရႈကိုစိုက္ၾကၫ့္ေနရင္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္၏။

"ေအာက္တန္းက်တဲ့အယုတ္တမာမ၊ မင္း ဘာလုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာလဲ?"

နဉ္ရႈက ႏူးညံ့စြာပင္‌ဆိုသည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ညီမ အစ္ကို႔ကို မနက္ျဖန္ကစလို႔ စာေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အဲ့အသံုးမက်တဲ့စာအုပ္ေတြဖတ္ေနတာရပ္ၿပီး နန္းတြင္းစာေမးပြဲဝင္ေျဖဖို႔ စာေသခ်ာေလ့လာပါ။"

"ငါမင္းကို အဲ့စာေမးပြဲေတြ မေျဖဘူးလို႔ ေျပာၿပီးၿပီ! ၿပီးေတာ့ ငါဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက မင္းနဲ႔ဘာဆိုင္လဲ?"

ဝမ္ရူဟြားရဲ့မ်က္ႏွာက ျဖဴေရာ္ေနကာ သူက ေအာ္သည္။

နဉ္ရႈက သိမ္ေမြ့စြာပင္ဆိုသည္။

"အဲ့စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးဖတ္တာ မေကာင္းဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒီေလာက္အမ်ားႀကီး ပြတ္သပ္ေနတာကလည္း အစ္ကို႔ခႏၶာကိုယ္အတြက္ မေကာင္းဘူး။ ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ အစတည္းက အစ္ကို႔အစားအေသာက္ေတြက အာဟာရလံုလံုေလာက္ေလာက္မရိွတာကို အစ္ကိုသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒီလိုဆက္ၿပီးပြတ္သပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေမာလြန္ၿပီး ေသလိမ့္မယ္။"

"မင္း ဘာေျပာေနတယ္ဆိုတာ ငါနားမလည္ဘူး။ ေဘးဖယ္၊ ငါ သြားအိပ္ေတာ့မလို႔။"

ဝမ္ရူဟြားက ေအးစက္စြာဆိုသည္။

နဉ္ရႈရဲ့အသံကေတာ့ အလြန္တရာမွႏူးညံ့ေနဆဲျဖစ္၏။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ မနက္ျဖန္မနက္က်ရင္ အစ္ကို စာေလ့လာႏိုင္ေအာင္ ခ်င္ရွန္း အစ္ကို႔ကို လာႏိႈးမယ္။ စာမေလ့လာရင္ အစ္ကို ေသမယ္၊ ဟုတ္ၿပီေနာ္?"

နဉ္ရႈက သူမဆြဲထားသၫ့္ ခရာကိုေျမႇာက္ျပသည္။

ဝမ္ရူဟြားက ခရာကိုၾကၫ့္ကာ အထဲကို ဝုန္းဒိုင္းႀကဲကာဝင္သြားၿပီး တံခါးကို ဘမ္းကနဲျမည္ေအာင္ပိတ္ခ်လိုက္ေလ၏။

နဉ္ရႈက သူမရဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အထင္ေသးဟန္ႏွင့္ တြန႔္ေကြးလိုက္ကာ ယြဲ႔လန္ကိုေျပာ၏။

"သြားအိပ္ၾကရေအာင္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီည သတိရိွရိွေနပါ။"

နဉ္ရႈက တဲထဲဝင္သြားကာ မအိပ္ခင္ ေစာင္ေအာက္က ဓားကို ေသခ်ာစစ္ေဆးလိုက္သည္။

ေနြညက ဖားေအာ္သံတို႔ျဖင့္ျပၫ့္ေန၏။ ဝမ္ရူဟြားမွာ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ လူးလြန႔္ကာ ပက္လက္လွန္လိုက္သည္။ သူက သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္နဲ႔ထိလိုက္ၿပီး နာက်င္စြာညည္းၫူရင္း ပိုင္ခ်င္ရွန္းကို ထိုမ်ွအၾကင္နာမဲ့သၫ့္အတြက္ အသံတိတ္က်ိန္ဆဲလိုက္မိသည္။

ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးနဲ႔ မုန္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ေခြးမ!

လေရာင္က ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ ဝမ္ရူဟြားရဲ့ ျဖဴေဖ်ာ့ေနၿပီး ေဒါသေၾကာင့္ရႈံ႔မဲ့ေနတဲ့မ်က္ႏွာထက္ ျဖာက်ေန၏။ ဒါက သူ႔ကို ယုတ္မာတဲ့တစၧေတစ္ေကာင္ႏွင့္ တူေနေစသည္။

ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာက္ယုတ္မာမယ့္ပံုပဲ။

ဝမ္ရူဟြားရဲ့အသက္ရႈသံေတြက ေဒါသေၾကာင့္ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္လာသည္။ သူက ကုတင္ေပၚမွ ထထိုင္လိုက္ကာ ၿခံထဲမွ ရြက္ဖ်င္တဲကေလးဆီ လွမ္းၾကၫ့္၏။

ထို႔ေနာက္ သူက ကုတင္ေပၚမွဆင္းကာ ဖိနပ္စီးလိုက္ၿပီး တံခါးကို တိတ္တိတ္က‌ေလးဖြင့္လို႔ တဲေလးဆီေလ်ွာက္သြားေတာ့သည္။ အထဲမွလာေနသၫ့္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းအသက္ရႉသံကိုၾကားလိုက္ရသည္၌ သူက ေအးစက္စြာၿပံဳးသည္။

သူက တဲထဲကို ဂရုတစိုက္ေက်ာ္ဝင္လိုက္ကာ ကုတင္ဆီေလ်ွာက္သြားၿပီးေနာက္ နဉ္ရႈလည္ပင္းမွာဆြဲထားသည့္ခရာကို ျဖဳတ္ရန္ လက္လွမ္းသည္။ သူ႔အတြက္ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးကိုလုပ္တာက ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္တာမို႔ သူက စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ အသက္ရႉေအာင့္ထားကာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြက တုန္ရီလို႔ေနသည္။

သူ ေအာင္ျမင္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာပင္ ႏွင္းလိုျဖဴေဖြးသၫ့္အလင္းတန္းတစ္ခ်က္က သူ႔မ်က္လံုးမ်ားေရ႔ွ ထြက္ေပၚလာ၏။ သူ မတုန႔္ျပန္လိုက္ႏိုင္ေသးခင္မွာပင္ ေအးစက္‌ေနသၫ့္တစ္စံုတစ္ရာက သူ႔ဗိုက္ထဲတိုးဝင္သြားသည္ကို ခံစားမိလိုက္ကာ နာက်င္မႈေၾကာင့္ သူ အလိုလို ေကြးၫြတ္လိုက္မိသည္။

...