[Unicode]

{ကြွက်ကလေးတွေ ငိုပြီးထွက်ပြေးသွားကြတယ်}

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကို့မှာ အဲ့ဒါတွေရှိတယ်လို့ ထင်နေလား? အဲ့ဒါတွေ? အဲ့ဒါတွေ‌က‌လေ..."

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ညီမ မှန်တယ်မဟုတ်လား? ညီမ မှန်တယ်မဟုတ်လား? ညီမ...."

အနှီစကားများမှာ ဝမ်ရူဟွား၏ခေါင်းထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။

သူက ယိုင်နဲ့သွားပြီး ရင်ဘတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း နဉ်ရှုကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမရဲ့ သနားနေတဲ့အကြည့်နဲ့ဆုံမိချိန်မှာတော့ သူ နှလုံးနာသည်အထိ ဒေါသထွက်လာရသည်။ သူ မူးဝေလာပြီး လက်တစ်ဖက်က သူ့နှလုံးသားကို အညှာအတာကင်းမဲ့စွာဆုပ်ကိုင်ဖြစ်ညှစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက အော်သည်။

"မင်းက မင်းလုပ်ခဲ့တာအတွက် အကြောင်းပြချက်ပေးနေတာသက်သက်ပဲ! မင်းက စကားကတ်ပြောနေတာ! အားလုံးက အကြောင်းပြချက်တွေပဲ!"

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကနေ သွေးတွေစီးကျလာသည်။ ပိုင်ချင်ရှန်းပြောခဲ့တာတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့အရည်အချင်းမရှိမှုကို လှောင်ပြောင်နေတာတွေပင်။ သူမက သူတို့ရဲ့ကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ သူမမှာ မှန်ကန်သလိုနေနိုင်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ?

နဥ်ရှုက စိတ်ပျက်ရွံရှာစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကိုကွေးသည်။ တိရစ္ဆာ‌န်‌တွေတောင်မှ သူတို့သားပေါက်လေးတွေ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့အတွက် ခွန်အားကြီးတဲ့တွဲဖက်ကိုပဲရွေးချယ်ချင်ကြတာ။ ဒါက ဘဝပဲ၊ ဖွတ်ချီးကတိတွေပေးပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ?

တကယ်လို့ ပိုင်ချင်ရှန်းကသာ ဝမ်ရူဟွား သူ့နာမည်ကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့အထိစောင့်ပြီး သူ့ကို အဖော်ပြုမယ်ဆို ကတိကိုဖောက်ဖျက်မယ့်လူက ဝမ်ရူဟွားဖြစ်လောက်သည်။

"ဒင်! ဒင် ဒင်! ဒင် ဒင်! စိတ်ဒဏ်ရာမှတ် +20။ စုစုပေါင်းစိတ်ဒဏ်ရာမှတ်က 100ပြည့်သွားပါပြီ။ အား၊ နဉ်ရှု၊ မင်းက အရမ်းမိုက်တာပဲ! ငါ မင်းကို တကယ်သဘောကျတယ်! ဆက်ကြိုးစားထား! ထပ်လုပ်လိုက်၊ ထပ်လုပ်!"

2333က အရိုက်ခံချင်နေဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လာ၏။

နဉ်ရှုမှာ 2333အစား လွန်စွာမှပင်ရှက်သွားရသည်။ 2333က ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်လာတာလဲ? ဒါ အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။

နဉ်ရှု : ထွက်သွား...ပြီး‌တော့ သေလိုက်။

ဝမ်ရူဟွားက သူ့အခန်းဆီ ဒယိမ်းဒယိုင်နဲ့လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဘမ်းခနဲမြည်အောင်ပိတ်လိုက်၏။

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကို လေးစားအားကျ‌နေသည့်မျက်ဝန်းများဖြင့်ကြည့်လာ၏။

"မမလေး၊ မမ‌လေးက လူတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်လွန်းပြီး သွေးအန်သွားအောင်လုပ်လိုက်နိုင်တယ်၊ မမလေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ! မမလေးရဲ့ စကားစစ်ထိုးနိုင်စွမ်းက အနိုင်မယူနိုင်‌လောက်အောင်ပဲ။"

နဉ်ရှုက မျက်ခုံးပင့်ကာ ယွဲ့လန်ကိုကြည့်သည်။

"စကားစစ်ထိုးနိုင်စွမ်း?"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ အာ။ ပြသနာရှိလို့လား မမလေး?"

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကို ဝေခွဲရခက်နေဟန်ဖြင့်ကြည့်လာသည်။

နဥ်ရှုက ယွဲ့လန်ရဲ့ပခုံးကိုပုတ်သည်။

"နင်ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

နဉ်ရှုနဲ့ယွဲ့လန်က ခဏမျှအလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိစေမည့်ရွက်ဖျင်တဲကို လုပ်လိုက်နိုင်၏။ ယခုက နေ့လည်စာစားချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရူဟွားက အိမ်ထဲမှာပဲရှိနေ‌ဆဲဖြစ်ကာ အပြင်ထွက်လာမည့်ပုံမပေါ်ချေ။ အရမ်းကိုတိတ်ဆိတ်လွန်းနေတာမို့ သူ အထဲမှာ သေများသွားပြီလားဆိုတာ နဉ်ရှု သိချင်လာသည်။

သူမက တံခါးနားသွားကာအော်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကို ရှိနေလား? ရှိနေရင် အသံ‌ပေးပါ။"

တုန့်ပြန်မှုမရှိချေ။ နဉ်ရှု မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က ဒီလိုနဲ့ပဲ သေသွားရလောက်တဲ့အထိ အားနည်းတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား? သူမက ထပ်အော်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ နေ့လည်စာစားချိန်‌ရောက်တော့မယ်။ ညီမတို့ ဘာစားကြမှာလဲ? မီးဖို‌ချောင်မှာ စားစရာလေးတစ်ခုတောင်မရှိဘူး၊ ဆန်စေ့လေးတစ်စေ့တောင် မရှိတာ။ ကြွက်တွေတောင် ငိုပြီးထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကြောက်စရာအခြေအနေကြီးမှာ နေနေရတာလဲ? ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကိုရှိနေလား?"

အခန်းမှာတိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်၏။ နဉ်ရှု မကောင်းတာတစ်ချို့ကိုခံစားမိလိုက်ကာ ယွဲ့လန်ကိုပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့လန်ရေ၊ မြန်မြန်လေးလာပြီး တံခါးကိုဖြိုချလိုက်စမ်းပါ။ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို တစ်ခုခုဖြစ်နေတာဖြစ်ရမယ်။ ဒီတံခါးပြင်နိုင်မလားဆိုတာ စိုးရိမ်နေစရာမလိုဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ သူခိုးတစ်ယောက်အတွက် ခိုးချင်စရာ တစ်ခုမှရှိတာမဟုတ်ဘူး‌လေ။ တံခါးအတွက်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေစရာမလိုဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီပဲ။"

ယွဲ့လန်က 'အိုး'ဟုဆိုကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမကိုယ်လုံးနှင့် တံခါးကိုဝင်တိုက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးက ကျွီခနဲမြည်ကာပွင့်လာ၏။ ဝမ်ရူဟွားက နဉ်ရှုကိုကြည့်နေပြီး သူ့နဖူးထက်မှာ သွေးကြောတွေထောင်ထနေသည်။

အရင်တုန်းက ပိုင်ချင်ရှန်း သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာက လုံလောက်နေပြီဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယခု သူမကစကားလုံးထက်ထက်တွေသုံးပြီး သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်။သူမက အရင်တုန်းကထက်ပင် ပိုရွံစရာကောင်းနေ၏။

ဝမ်ရူဟွားက နဉ်ရှုကို သူ့ရဲ့အငြိုးမပြေနိုင်သည့်ရန်ဘက်အဖြစ် မှတ်ယူထားပြီဟုပင် ပြော၍ရပေသည်။

...

[Zawgyi]

{ႂကြက္ကေလးေတြ ငိုၿပီးထြက္ေျပးသြားၾကတယ္}

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ အစ္ကို႔မွာ အဲ့ဒါေတြရိွတယ္လို႔ ထင္ေနလား? အဲ့ဒါေတြ? အဲ့ဒါေတြ‌က‌ေလ..."

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ညီမ မွန္တယ္မဟုတ္လား? ညီမ မွန္တယ္မဟုတ္လား? ညီမ...."

အႏွီစကားမ်ားမွာ ဝမ္ရူဟြား၏ေခါင္းထဲ၌ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ရိွသည္။

သူက ယိုင္နဲ႔သြားၿပီး ရင္ဘတ္ကိုဆုပ္ကိုင္ရင္း နဉ္ရႈကို လွၫ့္ၾကၫ့္လာသည္။ သူမရဲ့ သနားေနတဲ့အၾကၫ့္နဲ႔ဆံုမိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ ႏွလံုးနာသည္အထိ ေဒါသထြက္လာရသည္။ သူ မူးေဝလာၿပီး လက္တစ္ဖက္က သူ႔ႏွလံုးသားကို အၫွာအတာကင္းမဲ့စြာဆုပ္ကိုင္ျဖစ္ၫွစ္ေနသလို ခံစားလိုက္ရ၏။

သူက ေအာ္သည္။

"မင္းက မင္းလုပ္ခဲ့တာအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးေနတာသက္သက္ပဲ! မင္းက စကားကတ္ေျပာေနတာ! အားလံုးက အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြပဲ!"

သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းကေန ေသြးေတြစီးက်လာသည္။ ပိုင္ခ်င္ရွန္းေျပာခဲ့တာေတြအားလံုးက သူ႔ရဲ့အရည္အခ်င္းမရိွမႈကို ေလွာင္ေျပာင္ေနတာေတြပင္။ သူမက သူတို႔ရဲ့ကတိကို ေဖာက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့သူပဲ။ သူမမွာ မွန္ကန္သလိုေနႏိုင္ဖို႔ ဘာအခြင့္အေရးရိွလို႔လဲ?

နဥ္ရႈက စိတ္ပ်က္ရြံရွာစြာျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကိုေကြးသည္။ တိရစၧာ‌န္‌ေတြေတာင္မွ သူတို႔သားေပါက္ေလးေတြ အသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ခြန္အားႀကီးတဲ့တြဲဖက္ကိုပဲေရြးခ်ယ္ခ်င္ၾကတာ။ ဒါက ဘဝပဲ၊ ဖြတ္ခ်ီးကတိေတြေပးၿပီး ဘာလုပ္မွာလဲ?

တကယ္လို႔ ပိုင္ခ်င္ရွန္းကသာ ဝမ္ရူဟြား သူ႔နာမည္ကို တည္ေဆာက္ၿပီးတဲ့အထိေစာင့္ၿပီး သူ႔ကို အေဖာ္ျပဳမယ္ဆို ကတိကိုေဖာက္ဖ်က္မယ့္လူက ဝမ္ရူဟြားျဖစ္ေလာက္သည္။

"ဒင္! ဒင္ ဒင္! ဒင္ ဒင္! စိတ္ဒဏ္ရာမွတ္ +20။ စုစုေပါင္းစိတ္ဒဏ္ရာမွတ္က 100ျပၫ့္သြားပါၿပီ။ အား၊ နဉ္ရႈ၊ မင္းက အရမ္းမိုက္တာပဲ! ငါ မင္းကို တက္သေဘာက်တယ္! ဆက္ႀကိဳးစားထား! ထပ္လုပ္လိုက္၊ ထပ္လုပ္!"

2333က အရိုက္ခံခ်င္ေနဟန္ျဖင့္ ေအာ္ဟစ္လာ၏။

နဉ္ရႈမွာ 2333အစား လြန္စြာမွပင္ရွက္သြားရသည္။ 2333က ဘာလို႔ ဒီလိုျဖစ္လာတာလဲ? ဒါ အရမ္းရွက္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတယ္။

နဉ္ရႈ : ထြက္သြား...ၿပီး‌ေတာ့ ေသလိုက္။

ဝမ္ရူဟြားက သူ႔အခန္းဆီ ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ေလ်ွာက္သြားၿပီး တံခါးကို ဘမ္းခနဲျမည္ေအာင္ပိတ္လိုက္၏။

ယြဲ႔လန္က နဉ္ရႈကို ေလးစားအားက်‌ေနသၫ့္မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ၾကည့္လာ၏။

"မမေလး၊ မမ‌ေလးက လူတစ္ေယာက္ကို ေဒါသထြက္လြန္းၿပီး ေသြးအန္သြားေအာင္လုပ္လိုက္ႏိုင္တယ္၊ မမေလးက အရမ္းမိုက္တာပဲ! မမေလးရဲ့ စကားစစ္ထိုးႏိုင္စြမ္းက အႏိုင္မယူႏိုင္‌ေလာက္ေအာင္ပဲ။"

နဉ္ရႈက မ်က္ခံုးပင့္ကာ ယြဲ႔လန္ကိုၾကၫ့္သည္။

"စကားစစ္ထိုးႏိုင္စြမ္း?"

"ဟုတ္တယ္ေလ၊ အာ။ ျပသနာရိွလို႔လား မမေလး?"

ယြဲ႔လန္က နဉ္ရႈကို ေဝခြဲရခက္ေနဟန္ျဖင့္ၾကၫ့္လာသည္။

နဥ္ရႈက ယြဲ႔လန္ရဲ့ပခံုးကိုပုတ္သည္။

"နင္ေပ်ာ္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။"

နဉ္ရႈနဲ႔ယြဲ႔လန္က ခဏမ်ွအလုပ္ဆက္လုပ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာရိွေစမၫ့္ရြက္ဖ်င္တဲကို လုပ္လိုက္ႏိုင္၏။ ယခုက ေန့လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဝမ္ရူဟြားက အိမ္ထဲမွာပဲရိွေန‌ဆဲျဖစ္ကာ အျပင္ထြက္လာမၫ့္ပံုမေပၚေခ်။ အရမ္းကိုတိတ္ဆိတ္လြန္းေနတာမို႔ သူ အထဲမွာ ေသမ်ားသြားၿပီလားဆိုတာ နဉ္ရႈ သိခ်င္လာသည္။

သူမက တံခါးနားသြားကာေအာ္သည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ အစ္ကို ရိွေနလား? ရိွေနရင္ အသံ‌ေပးပါ။"

တုန႔္ျပန္မႈမရိွေခ်။ နဉ္ရႈ မ်က္ခံုးပင့္လိုက္မိသည္။ အမ်ိဳးသားဇာတ္လိုက္က ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေသသြားရေလာက္တဲ့အထိ အားနည္းတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးမလား? သူမက ထပ္ေအာ္သည္။

"ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ ေန့လည္စာစားခ်ိန္‌ေရာက္ေတာ့မယ္။ ညီမတို႔ ဘာစားၾကမွာလဲ? မီးဖို‌ေခ်ာင္မွာ စားစရာေလးတစ္ခုေတာင္မရိွဘူး၊ ဆန္ေစ့ေလးတစ္ေစ့ေတာင္ မရိွတာ။ ႂကြက္ေတြေတာင္ ငိုၿပီးထြက္ေျပးသြားေလာက္ၿပီ။ ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ အစ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ဒီလိုေၾကာက္စရာအေျခအေနႀကီးမွာ ေနေနရတာလဲ? ဝမ္းကြဲအစ္ကို၊ အစ္ကိုရိွေနလား?"

အခန္းမွာတိတ္ဆိတ္ေနဆဲျဖစ္၏။ နဉ္ရႈ မေကာင္းတာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုခံစားမိလိုက္ကာ ယြဲ႔လန္ကိုေျပာလိုက္သည္။

"ယြဲ႔လန္ေရ၊ ျမန္ျမန္ေလးလာၿပီး တံခါးကိုၿဖိဳခ်လိုက္စမ္းပါ။ ငါ့ဝမ္းကြဲအစ္ကို တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာျဖစ္ရမယ္။ ဒီတံခါးျပင္ႏိုင္မလားဆိုတာ စိုးရိမ္ေနစရာမလိုဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီမွာ သူခိုးတစ္ေယာက္အတြက္ ခိုးခ်င္စရာ တစ္ခုမွရိွတာမဟုတ္ဘူး‌ေလ။ တံခါးအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနစရာမလိုဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒါက ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးျမၫ့္ေနၿပီပဲ။"

ယြဲ႔လန္က 'အိုး'ဟုဆိုကာ အသက္ျပင္းျပင္းရႉလိုက္ၿပီး သူမကိုယ္လံုးႏွင့္ တံခါးကိုဝင္တိုက္ရန္ျပင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ တံခါးက ကြၽီခနဲျမည္ကာပြင့္လာ၏။ ဝမ္ရူဟြားက နဉ္ရႈကိုၾကၫ့္ေနၿပီး သူ႔နဖူးထက္မွာ ေသြးေၾကာေတြေထာင္ထေနသည္။

အရင္တုန္းက ပိုင္ခ်င္ရွန္း သူ႔ကို သစၥာေဖာက္ခဲ့တာက လံုေလာက္ေနၿပီျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ယခု သူမကစကားလံုးထက္ထက္ေတြသံုးၿပီး သူ႔ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသည္။သူမက အရင္တုန္းကထက္ပင္ ပိုရြံစရာေကာင္းေန၏။

ဝမ္ရူဟြားက နဉ္ရႈကို သူ႔ရဲ့အၿငိဳးမေျပႏိုင္သၫ့္ရန္ဘက္အျဖစ္ မွတ္ယူထားၿပီဟုပင္ ေျပာ၍ရေပသည္။

...