《The Poor Female Lead Can't Take Anymore!(Realm-5)[Myanmar Translation]》Chapter - 29
Advertisement
[Zawgyi]
{အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုလုပ္ေဆာင္ျခင္း}
ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္က တစ္စက္ေလးေတာင္မက်န္ေစဘဲေသာက္ကာ အရက္ခြက္ကို ပထမဆံုးခ်လိုက္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စစ္ထူခ်င္းယီြကေတာ့ အရက္ကိုမထိေပ။ သူက တိုက္ပဲြေတြနဲ႔ရင္းနွီးကြၽမ္းဝင္ေနသူမို႔ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားသည္။ ထပ္ေျပာရမည္ဆိုလ်ွင္ သူက နဥ္ရႈကို လံုးဝမၾကည္ပါေခ်။
ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္က အသက္တစ္ရႈိက္စာအတြင္းမွာပင္ အကုန္ေသာက္လိုက္တာကို နဥ္ရႈျမင္တဲ့အခါ သူမက ပို၍ရွက္ရံြ႕ေနသေယာင္လုပ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းကို အနည္းငယ္ငံု႔ကာ ေျပာလိုက္သည္။
"မင္းသား၊ ရွင္က အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာပဲ။"
ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္ရဲ႕မ်က္နွာက အရက္ေၾကာင့္ အနည္းငယ္နီျမန္းေနသည္။ နဥ္ရႈေျပာတာကို သူၾကားတဲ့အခါ သူက သူ႔ရင္ဘတ္ကိုပုတ္ကာ ေျပာလာ၏။
"ဒီမင္းသားက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ေအာက္မွာပဲရွိၿပီး လူေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕အထက္မွာရွိေနတဲ့လူပဲ။ ကိုယ္ မင္းကို ေသခ်ာေပါက္ ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံမွာပါ။"
သူ႔ကိုခ်စ္ေနေပမယ့္ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ဝန္ခံဖို႔ခက္ေနရသကဲ့သို႔ ၾကည္လင္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ နဥ္ရႈ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။
စစ္ထူခ်င္းယီြကလည္း မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာ ေအးစက္စြာျဖင့္နွာမႈတ္လိုက္ၿပီး အသက္တစ္ရႈိက္စာအတြင္းမွာပင္ အရက္ကိုကုန္ေအာင္ေသာက္လိုက္ေလသည္။ နဥ္ရႈ ခ်က္ခ်င္းပင္ေျပာလိုက္သည္။
"စစ္သူႀကီး၊ ရွင္ကလည္း မင္းသားလို အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာပဲေနာ္။"
နဥ္ရႈ စစ္ထူခ်င္းယီြရဲ႕ခြက္ကို ထပ္ျဖည့္ေပးလိုက္သည္။
"စစ္သူႀကီးက တိုက္ပဲြအမ်ားႀကီးကို ရႈံူပဲြမရွိ အနိုင္တိုက္နိုင္ခဲ့တယ္။ ရွင္က တကယ္ကို ေလးစားအားက်ဖို႔ေကာင္ၿပီး သတၱိရွိတဲ့လူပဲ။ စစ္သူႀကီးလို အားေကာင္းတဲ့လံုၿခံဳမႈမ်ိဳးကိုေပးစြမ္းနိုင္တဲ့လူကို ယန္မုန္႔ ဘယ္တုန္းကမွမေတြ႕ဖူးဘူး။"
ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္က သူ႔ခြက္ကိုေျမႇာက္ကာ ရန္လိုစြာေျပာလာ၏။
"စစ္သူႀကီးစစ္ထူ၊ ဒီမင္းသားက မင္းကိုဂုဏ္ျပဳပါတယ္။"
စစ္ထူခ်င္းယီြက မေျပာင္းလဲတဲ့အမူအရာနဲ႔ပဲ ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္နဲ႔ ခြက္ခ်င္းတိုက္လိုက္ကာ သူနဲ႔အတူေသာက္လိုက္သည္။
နဥ္ရႈက သူမရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကို စိုးရိမ္တဲ့အမူအရာနဲ႔ပြတ္တိုက္ေနရင္း ေျပာလိုက္သည္။
"ဒီလိုႀကီး ယွဥ္ၿပိဳင္မေနၾကပါနဲ႔၊ စားစရာနည္းနည္းေလာက္ စားၾကည့္ၾကပါဦး။ အရက္ခ်ည္းပဲ ဆက္တိုက္ေသာက္ေနတာက က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူးေလ။ ကြၽန္မေတာင္းဆိုတာပါ၊ နားမေထာင္ၾကဘူးလား? ကြၽန္မအတြက္နဲ႔ ဒီလိုႀကီးရန္ေစာင္မေနၾကပါနဲ႔။"
ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္က သူမစကားေျပာေနတာကိုတားဖို႔အတြက္ သူ႔လက္ကိုဆန္႔ထုတ္လိုက္ကာ ညင္သာစြာေျပာလာ၏။
"ဒါက ေယာက်္ားေတြၾကားကတိုက္ပဲြပဲ။ မင္းနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး။"
နဥ္ရႈက သူမလက္ကို ရင္ဘတ္ေပၚဖိတင္ကာ ေခါင္းယမ္းေလ၏။
"ဒါေပမယ့္ ယန္မုန္႔က ရွင္တို႔ကို ဒီလိုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ၊ ေက်းဇူးျပဳ ၿပီး ေတာ္ညကပါေတာ့။"
Yup yup၊ ျမန္ျမန္ေလးေသာက္လိုက္စမ္းပါ။ နင္တို႔ဘာသာနင္တို႔ ေသေအာင္ေသာက္တာအေကာင္းဆံုးပဲ။hး
"ဝင္မပါနဲ႔။"
စစ္ထူခ်င္းယီြက ေျပာသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ နဥ္ရႈသည္ ေဘးမွာပဲ နာခံစြာရပ္ေနကာ သူတို႔နွစ္ေယာက္ ဆက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေနၾကတာကို ၾကည့္ေနရေလ၏။ အစပိုင္းေတာ့ သူတို႔က အရက္ခြက္ေတြသံုးေနၾကေသးေပမယ့္ ေနာက္က်ေတာ့ သူတို႔က အိုးလိုက္သာေမာ့ၾကေတာ့သည္။
နဥ္ရႈ ခံုတစ္လံုးေပၚ ေျခခ်ိတ္ထိုင္ကာ သူတို႔ရဲ႕အသက္ေတြက ဒီအေပၚမွာပဲမူတည္ေနသလို ေသာက္ေနၾကတဲ့ လူနွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီးေနာက္ေတာ့ လူနွစ္ေယာက္က ၾကမ္းေပၚကို အသိစိတ္မဲ့ကာ လဲက်သြားၾကသည္။
"ေကာင္မေလး၊ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။"
နဥ္ရႈ ယဲြ႕လန္ကိုေျပာလိုက္သည္။ ယဲြ႕လန္က အဝတ္ထုပ္ႀကီးကိုပိုက္ကာ ေမးလာ၏။
"မမေလး၊ ကြၽန္မတို႔ အခုထြက္သြားေတာ့မွာလား?"
"ခဏေလး။ အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုကို အဆံုသတ္တဲ့အထိလုပ္သင့္တယ္ေလ။ ဒီနွစ္ေယာက္ကို ကုတင္ေပၚဆဲြတင္ရမယ္။"
နဥ္ရႈက သူမရဲ႕အက်ႌလက္ကိုေခါက္တင္ရင္း ေျပာလာသည္။"
သို႔ျဖစ္ရကား ယဲြ႕လန္က အလိုက္တသိပင္ အဝတ္ထုပ္ကိုခ်ကာ စစ္ထူခ်င္းယီြကို သူ႔လက္ေမာင္းကေနဆဲြကာ ကုတင္ေပၚတင္လိုက္၏။
ေဝါင္း၊ ဒီေကာင္မေလးက ဒီေလာက္သန္မာလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူေတြးမိမွာလဲ? နဥ္ရႈလည္း ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္ရဲ႕အဝတ္အစားေတြကေန သူမမ်က္နွာနီလာတဲ့အထိ အားရွိသမ်ွဆဲြေပမယ့္ ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္ရဲ႕ကိုယ္ႀကီးကေတာ့ တုတ္တုတ္မလႈပ္ပါေပ။
"မမေလး၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"
ယဲြ႕လန္က နဥ္ရႈကို ေမးလာသည္။
"ကြၽန္မတို႔ ထြက္သြားသင့္ၿပီ၊ လ်ွိဳ႕ဝွက္သက္ေတာ္ေစာင့္က ကြၽန္မတို႔ကိုေစာင့္ေနတုန္းပဲ။"
နဥ္ရႈ ပင့္သက္ရႈိက္လိုက္သည္။
"ဒီကိုလာၿပီး ငါ့ကိုကူဦး၊ ငါ သူ႔ကိုမေရႊ႕နိုင္ဘူး။"
ဟဲြ႕လန္က အလ်င္အျမန္ပင္လာကာ ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္ကိုလည္း ကုတင္ေပၚတင္နိုင္ေအာင္ ကူညီလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ နဥ္ရႈက ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္ရဲ႕အဝတ္အစားေတြကို ခြၽတ္ေလ၏။ ခဏေလးအတြင္းမွာပင္ ေလာ္ကြၽင့္ယြမ္မွာ ကိုယ္လံုးတီးျဖစ္သြားသည္။ သူ႔ရဲ႕ အလ်ွိဳ႕ဝွက္အပ္ဆံုးအပိုင္းေတြေတာင္ အကာအကြယ္မဲ့ေနေခ်ၿပီ။
ယဲြ႕လန္မွာ အံ့ၾသလြန္း၍စကားပင္မေျပာနိုင္ေတာ့။ သူမက သူမမ်က္လံုးေတံကိုအုပ္ကာ ေမးလာ၏။
"မမေလး၊ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ?"
"အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုလုပ္ေနတာ။"
ထို႔ေနာက္တြင္မူ နဥ္ရႈသည္ စစ္ထူခ်င္းယီြ၏အဝတ္မ်ားကိုလည္း ခြၽတ္လိုက္ၿပီး နွစ္ေယာက္လံုးကို မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္းထားလိုက္ေလ၏။
"မမေလး..."
ယဲြ႕လန္ အဝတ္မဲ့ေနတဲ့ေယာက်္ားနွစ္ေယာက္ကို သူမလက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။
....
ငယ္ငယ္က တို႔ေတြသရဲကားၾကည့္သလိုေပါ့။ ၾကည့္လည္းၾကည့္ခ်င္တယ္။ ၾကည့္လည္းမၾကည့္ရဲဘူး..LOL!
မႀကီးနဥ္ကေတာ့ လက္ရဲဇက္ရဲနိုင္ခ်က္ပဲ XD
ဒီအပိုင္းေတြလာစပိြဳင္းသြားတဲ့@CatherinaChan...ေက်းဇူးပဲသိလား🙂 ဖိတ္စမိုင္းပဲယူ!
.....
[Unicode]
{အလုပ်ကောင်းတစ်ခုလုပ်ဆောင်ခြင်း}
လော်ကျွင့်ယွမ်က တစ်စက်လေးတောင်မကျန်စေဘဲသောက်ကာ အရက်ခွက်ကို ပထမဆုံးချလိုက်သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စစ်ထူချင်းယွီကတော့ အရက်ကိုမထိပေ။ သူက တိုက်ပွဲတွေနဲ့ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသူမို့ စိုးရိမ်စိတ်များသည်။ ထပ်ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူက နဉ်ရှုကို လုံးဝမကြည်ပါချေ။
လော်ကျွင့်ယွမ်က အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်းမှာပင် အကုန်သောက်လိုက်တာကို နဉ်ရှုမြင်တဲ့အခါ သူမက ပို၍ရှက်ရွံ့နေသယောင်လုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းသား၊ ရှင်က အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။"
လော်ကျွင့်ယွမ်ရဲ့မျက်နှာက အရက်ကြောင့် အနည်းငယ်နီမြန်းနေသည်။ နဉ်ရှုပြောတာကို သူကြားတဲ့အခါ သူက သူ့ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြောလာ၏။
"ဒီမင်းသားက လူတစ်ယောက်ရဲ့လက်အောက်မှာပဲရှိပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့အထက်မှာရှိနေတဲ့လူပဲ။ ကိုယ် မင်းကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာပါ။"
သူ့ကိုချစ်နေပေမယ့် အခြေအနေတွေကြောင့် ဝန်ခံဖို့ခက်နေရသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ နဉ်ရှု သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
Advertisement
စစ်ထူချင်းယွီကလည်း မျက်မှောင်ကုတ်ကာ အေးစက်စွာဖြင့်နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်းမှာပင် အရက်ကိုကုန်အောင်သောက်လိုက်လေသည်။ နဉ်ရှု ချက်ချင်းပင်ပြောလိုက်သည်။
"စစ်သူကြီး၊ ရှင်ကလည်း မင်းသားလို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲနော်။"
နဉ်ရှု စစ်ထူချင်းယွီရဲ့ခွက်ကို ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
"စစ်သူကြီးက တိုက်ပွဲအများကြီးကို ရှုံပွဲမရှိ အနိုင်တိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ရှင်က တကယ်ကို လေးစားအားကျဖို့ကောင်ပြီး သတ္တိရှိတဲ့လူပဲ။ စစ်သူကြီးလို အားကောင်းတဲ့လုံခြုံမှုမျိုးကိုပေးစွမ်းနိုင်တဲ့လူကို ယန်မုန့် ဘယ်တုန်းကမှမတွေ့ဖူးဘူး။"
လော်ကျွင့်ယွမ်က သူ့ခွက်ကိုမြှောက်ကာ ရန်လိုစွာပြောလာ၏။
"စစ်သူကြီးစစ်ထူ၊ ဒီမင်းသားက မင်းကိုဂုဏ်ပြုပါတယ်။"
စစ်ထူချင်းယွီက မပြောင်းလဲတဲ့အမူအရာနဲ့ပဲ လော်ကျွင့်ယွမ်နဲ့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကာ သူနဲ့အတူသောက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှုက သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို စိုးရိမ်တဲ့အမူအရာနဲ့ပွတ်တိုက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုကြီး ယှဉ်ပြိုင်မနေကြပါနဲ့၊ စားစရာနည်းနည်းလောက် စားကြည့်ကြပါဦး။ အရက်ချည်းပဲ ဆက်တိုက်သောက်နေတာက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလေ။ ကျွန်မတောင်းဆိုတာပါ၊ နားမထောင်ကြဘူးလား? ကျွန်မအတွက်နဲ့ ဒီလိုကြီးရန်စောင်မနေကြပါနဲ့။"
လော်ကျွင့်ယွမ်က သူမစကားပြောနေတာကိုတားဖို့အတွက် သူ့လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ညင်သာစွာပြောလာ၏။
"ဒါက ယောက်ျားတွေကြားကတိုက်ပွဲပဲ။ မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး။"
နဉ်ရှုက သူမလက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်ဖိတင်ကာ ခေါင်းယမ်းလေ၏။
"ဒါပေမယ့် ယန်မုန့်က ရှင်တို့ကို ဒီလိုမဖြစ်စေချင်ဘူးလေ၊ ကျေးဇူးပြု ပြီး တော်ညကပါတော့။"
Yup yup၊ မြန်မြန်လေးသောက်လိုက်စမ်းပါ။ နင်တို့ဘာသာနင်တို့ သေအောင်သောက်တာအကောင်းဆုံးပဲ။hး
"ဝင်မပါနဲ့။"
စစ်ထူချင်းယွီက ပြောသည်။
ဤသို့ဖြင့် နဉ်ရှုသည် ဘေးမှာပဲ နာခံစွာရပ်နေကာ သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်ယှဉ်ပြိုင်နေကြတာကို ကြည့်နေရလေ၏။ အစပိုင်းတော့ သူတို့က အရက်ခွက်တွေသုံးနေကြသေးပေမယ့် နောက်ကျတော့ သူတို့က အိုးလိုက်သာမော့ကြတော့သည်။
နဉ်ရှု ခုံတစ်လုံးပေါ် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ သူတို့ရဲ့အသက်တွေက ဒီအပေါ်မှာပဲမူတည်နေသလို သောက်နေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တော့ လူနှစ်ယောက်က ကြမ်းပေါ်ကို အသိစိတ်မဲ့ကာ လဲကျသွားကြသည်။
"ကောင်မလေး၊ အလုပ်လုပ်ချိန်ရောက်ပြီ။"
နဉ်ရှု ယွဲ့လန်ကိုပြောလိုက်သည်။ ယွဲ့လန်က အဝတ်ထုပ်ကြီးကိုပိုက်ကာ မေးလာ၏။
"မမလေး၊ ကျွန်မတို့ အခုထွက်သွားတော့မှာလား?"
"ခဏလေး။ အလုပ်ကောင်းတစ်ခုကို အဆုံသတ်တဲ့အထိလုပ်သင့်တယ်လေ။ ဒီနှစ်ယောက်ကို ကုတင်ပေါ်ဆွဲတင်ရမယ်။"
နဉ်ရှုက သူမရဲ့အင်္ကျီလက်ကိုခေါက်တင်ရင်း ပြောလာသည်။"
သို့ဖြစ်ရကား ယွဲ့လန်က အလိုက်တသိပင် အဝတ်ထုပ်ကိုချကာ စစ်ထူချင်းယွီကို သူ့လက်မောင်းကနေဆွဲကာ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်၏။
ဝေါင်း၊ ဒီကောင်မလေးက ဒီလောက်သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူတွေးမိမှာလဲ? နဉ်ရှုလည်း လော်ကျွင့်ယွမ်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကနေ သူမမျက်နှာနီလာတဲ့အထိ အားရှိသမျှဆွဲပေမယ့် လော်ကျွင့်ယွမ်ရဲ့ကိုယ်ကြီးကတော့ တုတ်တုတ်မလှုပ်ပါပေ။
"မမလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကို မေးလာသည်။
"ကျွန်မတို့ ထွက်သွားသင့်ပြီ၊ လျှို့ဝှက်သက်တော်စောင့်က ကျွန်မတို့ကိုစောင့်နေတုန်းပဲ။"
နဉ်ရှု ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်သည်။
"ဒီကိုလာပြီး ငါ့ကိုကူဦး၊ ငါ သူ့ကိုမရွှေ့နိုင်ဘူး။"
ဟွဲ့လန်က အလျင်အမြန်ပင်လာကာ လော်ကျွင့်ယွမ်ကိုလည်း ကုတင်ပေါ်တင်နိုင်အောင် ကူညီလိုက်သည်။ ထို့နောက် နဉ်ရှုက လော်ကျွင့်ယွမ်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လေ၏။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လော်ကျွင့်ယွမ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ အလျှို့ဝှက်အပ်ဆုံးအပိုင်းတွေတောင် အကာအကွယ်မဲ့နေချေပြီ။
ယွဲ့လန်မှာ အံ့သြလွန်း၍စကားပင်မပြောနိုင်တော့။ သူမက သူမမျက်လုံးတေံကိုအုပ်ကာ မေးလာ၏။
"မမလေး၊ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ?"
"အလုပ်ကောင်းတစ်ခုလုပ်နေတာ။"
ထို့နောက်တွင်မူ နဉ်ရှုသည် စစ်ထူချင်းယွီ၏အဝတ်များကိုလည်း ချွတ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းထားလိုက်လေ၏။
"မမလေး..."
ယွဲ့လန် အဝတ်မဲ့နေတဲ့ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကို သူမလက်ချောင်းများကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
....
ငယ်ငယ်က တို့တွေသရဲကားကြည့်သလိုပေါ့။ ကြည့်လည်းကြည့်ချင်တယ်။ ကြည့်လည်းမကြည့်ရဲဘူး..LOL!
မကြီးနဉ်ကတော့ လက်ရဲဇက်ရဲနိုင်ချက်ပဲ XD
ဒီအပိုင်းတွေလာစပွိုင်းသွားတဲ့@CatherinaChan...ကျေးဇူးပဲသိလား🙂 ဖိတ်စမိုင်းပဲယူ!
.....
Advertisement
- In Serial76 Chapters
Black Watch Asylum
Nate was just an average high school student, but one day a demon slaughtered his whole family. His life was turned upside down that day. Nate barely survived the encounter with the demon by jumping from the eighth floor of his family’s apartment. The authorities were convinced Nate killed his whole family and they sentenced him to life in prison. He is sent to the privately owned Black Watch Asylum, a prison unlike any other. Nate thought his biggest challenge in prison would be other convicts, but it turns out that the convicts are saints compared to the true monsters hidden within the Asylum. Danger lurks behind every corner, but Nate isn’t as helpless as he thought he was. Something awakened the night his family was killed. A power-the same power that made it possible to survive an eighty-foot drop from his family’s apartment. In a prison where convicts are what’s for dinner, Nate vows to hone his powers and do something about it. Note from the Author: Hey guys, still working on the intro, harder then I thought. Its my first story so any feedback is much appreciated, Thanks! You can also find my novel at: Fantasy-Books
8 132 - In Serial6 Chapters
Eyes of heaven and hell
Imagine a world where your eyes decide your place in the world. Ken Itami, a boy living in the powerless island carrying the power of heaven and hell in his eyes has to seek out those who destroyed his family. Read Ken Itami's story where he finds allies and makes enemies. How will Ken take up an entire government?
8 113 - In Serial15 Chapters
The Return of Mr. Nobody
This is the story of a warrior that is the last of his kind that ends up in a new world and universe. What will happen when the elite fighter of a world far away ends up with a new start. What will he and the friends he has do to survive in a world so different from their own. Have fun as they take a wild ride through life.
8 227 - In Serial7 Chapters
Shell Theories: The Broken Magician
Violet Lancaster, crippled and scorned, pursues her own mysterious purpose as the rest of the world bears witness to her own unique path to the heights of magic. This is the story of a soul finding itself.
8 240 - In Serial11 Chapters
Maitbudi
Fermboi was a man of one ideal: make the weak strong. When his rebellion against the king proved futile, he was given another chance at life. This time, he sought to do nothing after realizing the hopelessness of it all. Aventina wanted to do nothing more than to follow her father’s footsteps. On a retaliation raid against her tribe’s enemies, her brothers perished. Spared by a leader of her enemies, she returned home to find herself the chief of her tribe. Bolahulag, half-civilized and half-barbarian, half-lowborn and half-royal. Raised in his mother’s civilized tent in a sea of barbaric shelters, Bolahulag was hesitant to follow his paternal way of life. After a battle between a civilized king and his father, Bolahulag was sent as hostage to learn the economy and military of the nation his father defeated. Derai knew nothing more than being an orphan, but when a merchant took her in, the world she thought impossible soon became a reality. Monghe, stuck in a school exemplifying strength for most of his life, began to understand what he needed to do in order to be strong instead of weak. Story is mostly about nothing. Fermboi does most of the nothing. Aventina does most of the military things. Bolahulag does a balance of economy and military. Derai focuses on economy. Monghe spitfires what it means to be a typical hero. Hopefully this is enough to give a general idea to people who don’t like going blind aside from the work being purportedly “good.” Who am I kidding, my writing is terrible. I hope it improves though.
8 154 - In Serial11 Chapters
The Silence in the Crowd
A sunny Saturday is a good day. A bored teenager decided to walk for almost nine kilometers all by himself for his reasons. One of those is wanting to buy a new book. As he goes walking to his route, more is revealed by himself to himself; lessons, memories, and pain. As time goes by, he gets closer and closer to his destination and soon, he'll finally understand the real reason why he wanted to buy a book and walk a nine-kilometer road under the blazing sun.
8 66
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
