you made it this far! this will be the last chapter. again, thank you so much for supporting this story. thank you for always commenting and voting. thank you for saying that I should take care of my health, too. I would never get tired of saying thank you to all of you, my treasures.

---

"ARE YOU SERIOUS?!" Nakangiti akong tumango kay Loraine nang malaman niya ang ikinasasaya ko rin. Actually, siya ang unang nakaalam na ganito ang sitwasyon ko.

"Oo. Kanina ko lang din nalaman kasi napapansin rin ng asawa ko na naiiba na naman ang ugali ko," Humagikgik ako nang maalala ko ang reaksyon ng taong 'yon nitong huling araw.

Alam kong hindi maganda ang ugali ko kapag ganito ang lagay ko dahil gano'n din ako noong unang beses. Mabuti na lang talaga at natitiis niya ako.

"Kailangan nang malaman 'yan ng asawa mo! I'm sure he'll be happy. Si Jackson nga tumalon sa pool nang mabalitaan niyang buntis ulit ako," Napangiti ako sa sinabi niya.

They're two months married and now, she's pregnant. Five weeks pregnant, to be exact. While me, I'm just three weeks pregnant with my second child.

"Yup. I will tell him later," Ngiting ngiti siya sakin.

"By the way, my sister and her husband are about to announce something later daw. Sa house nila." Tumango ako.

"Okay, pupunta kami." Humalik siya sa pisngi ko nang magpaalam.

Nakangiti akong pumasok sa mansion namin. I need to tell him about my pregnancy. He'll be happy, I know. Hindi ko mapigilang ma-excite dahil doon.

"Ma'am, hinahanap po kayo ni Logan. Iyak po nang iyak," Sumalubong sakin ang nanny ni Logan na buhat buhat ang anak kong galing sa iyak.

Namumula pa ang mata nito at ang ilong. Kumikibot rin ang labi habang magulo ang buhok. Naka-longsleeve ito na kulay gray at pajama na itim. May medyas pa!

"Where's his dad?" Tinanggap ko ang anak na agad namang sumiksik sa leeg ko at yumakap sakin.

"Mum..." He talked. Napangiti ako dahil sa lambing at cute ng boses niya. I caressed his back as I slowly swayed him.

"Nasa kwarto niyo po, Ma'am. Tulog po. Kinuha ko nga lang po si Logan kasi nagising. Mukhang pagod si Sir kaya pinakuha na sakin si Logan," Pinigilan ko ang sariling umirap.

"Okay, thank you. Magpahinga ka muna."

Dala dala ko si Logan habang paakyat kami sa kwarto namin. Nakita kong magluluto na sana ang kasambahay namin pero pinigilan ko dahil for sure doon kami kakain kina Brianna mamaya. Sinabi kong lutuin nila ang ulam niya mamaya.

Walang pag-iingat kong binuksan ang pinto ng kwarto namin. I shivered nang mabuksan ko ito.

"Ang lamig naman!"

Binuksan ko agad ang ilaw at hinayaang nakabukas ang pinto para mawala ang lamig. Nilapitan ko ang remote ng aircon at pinatay 'yon.

Kaya pala balot na balot itong anak namin dahil dito natulog! My son has his own room at this age dahil kailangan masanay siya habang bata pa.

"Diego, wake up!" Binato ko ng unan si Diego sa ulo kaya nagising ito.

"What?" Binuksan nito ang isang mata para tignan ako pero muling dumapa at gumulong sa kama na parang nagmu-muni muni.

"Sobrang lamig naman dito!"

Kahit labag sa loob niya ay umupo siya para harapin ako. Naka-shirt siyang puti at pajama na kulay itim. Ngumuso siya nang makita ako.

"Dada..." Nagpa-abot ang anak ko sakanya na agad niya namang kinuha at hinalikan ang pisngi.

"Tulog ka pa nang tulog!" Sita ko.

"Why? Can you blame me? Pinagod mo 'ko kagabi," Ngumisi siya na ikinairap ako.

"Fine. Then, I'll make sure na hindi ka na mapapagod kahit kailan." Umupo ako sa kama namin.

I remembered what happened almost 3 years ago. When Diego got shot. Dinala namin agad siya sa hospital. Nagising sa pagkakalasing si Caleb at siya na mismo ang nagsakay kay Diego sa sasakyan niya at siya na mismo ang nag drive kasama ako ang nag-sugod sakanya sa hospital.

I was crying the whole time. I wanted to blame Caleb pero alam kong baliwala lang ang gagawin kong 'yon. Pinigilan ko lang ang sarili kong umiyak lalo dahil nga sa pinagbubuntis ko.

Inoperahan agad si Diego after no'n. Sinalinan rin agad siya ng dugo. Tulog siya ng dalawang araw kaya alalang alala ako.

I promised to myself that I will marry him right away when he woke up. Exactly two days, he woke up. Nagpatawag agad ako ng pari at mga kailangan naming pirmahan para sa kasal.

Noong una ay ayaw pa ni Diego dahil gusto niyang maganda at magarbo ang kasal namin pero hindi ako pumayag. Gusto kong maikasal sakanya agad.

Doon kami nagpakasal sa chapel. Maliit na seremonya and tapos na. Naka wheelchair pa siya no'n. We signed the contract at paglabas namin ng hospital, we are Mr. and Mrs. Rivera again.

Hindi na namin kinasuhan si Caleb. He apologized for what he have done. Willing pa nga itong sumuko pero hindi na namin sinampahan ng kaso ang lalaki.

Caleb and I talked. I apologized to him for everything I did. Hindi ko intensyon na saktan siya. I tried so hard to divert my attention to him. I won't sugarcoat anything. I know that I hurt him. I know my mistake or wrong doings. Hindi ko rin naman inasahang magbabago ang isip ko sa mismong kasal namin noon dahil nakita ko si Diego. Caleb and I had a better closure.

Sa Singapore ko pinanganak si Logan kahit na plano talaga namin na dapat sa Pilipinas. Umuwi lang kami dito exactly two months ago.

Two days before Loraine and Jackson's wedding, nasa Pilipinas na kami. Pumunta kami sa kasal nila kahit hindi kami invited. Surprise raw sabi ni Diego.

Noong una ay badtrip pa si Dereck kay Diego pero nang ipakilala kami ni Diego sakanila at nawala ang tensyon. I even cried with Brianna and Loraine when we get a chance to talk.

Dito na rin kami sa village nila nagpatayo ng mansion. This village is exclusive for the fam lang. In short, ang malawak na lupang ito, matatayuan ng bahay ng mga anak namin at magiging anak pa.

Naalala ko ang nangyari two months ago. On Loraine and Jackson's wedding day...

"Diego, are you sure about this? Hindi ba magagalit ang mga pinsan mo kasi pumunta tayo kahit hindi naman tayo invited?" Tanong ko habang nakasunod sakanya.

"Nope. Don't worry too much. Isa pa, hindi naman nila ako matitiis," He smirked at me bago kinuha si Logan sakin.

Wala naman na akong problema with Brianna. Tanggap kong nagmahal ng iba si Diego.

Nang nasa entrance na kami ng garden kung saan ginanap ang wedding ay kinuha ko si Logan para sumimangot ako kay Diego para siya ang maunang pumasok habang nagtatago naman ako sa likod niya.

Sa malayo pa lang ay nakita ko na ang mga bisita na nagsasalo at nagtatawanan pa. Nang biglang magsalita si Diego.

"Congratulations..." Unti unting tumahimik ang mga tao nang makita si Diego. "I guess, it's not yet late to congratulate you and your lovely wife... Cousin." Hindi ko makita ang reaksyon ni Diego kaya nilibot ko na lang ang paningin ko.

Napangiti ako nang makita kong maraming bata sa paligid.

"Tito Diego!" Someone shouted.

Maya maya ay may tumatakbong bata na ang lumalapit samin. Tinitigan ko itong mabuti. He's Spiro. Hindi na siya mukhang tiyanak dahil tumangkad na. I bet he's seven years old.

Kahit bata pa, kitang gwapo ito paglaki. Hindi ko tuloy mapigilang mapaisip na baka mag-mukhang tiyanak rin ang anak ko sa umpisa.

Tinignan ko ang bride na nakatitig kay Diego at gulat na gulat. Buong akala ko walang magsasalita nang biglang binasag ni Dereck ang katahimikan.

"What the hell are doing here?" It is Dereck's voice. Sinundan ko ng tingin ang boses na 'yon. Nakakunot ang noo nito at parang ready na makipagsuntukan.

"Tito Diego! I missed you!" Biglang may yumakap sa binti ni Diego. I smiled a little when I saw Spiro who's so happy to see my husband. "Where have you been?"

"Spiro," Humalakhak si Diego bago binuhat si Spiro. "I missed you so much."

"Drop my son. Get off my Spiro." Nagmamadaling lumapit si Dereck kay Diego at parang ready niya na itong suntukin.

"Dereck! Ano ka ba? Sa kasal pa talaga ng pinsan mo at ng kapatid ko? Pwedeng mamayang midnight na?"

Sinundan ko ng tingin ang nagsalita. Brianna Rivera... nakasimangot ito sa asawa at mukhang inis at galit na. Napatingin ako sa t'yan niya. She's pregnant. Malaki na rin ang t'yan nito.

Maya maya ay may palaboy na batang babae ang dumaan sa harap ni Diego. Kulay berde ang mga mata nito.

"Your baby?" Tanong ni Diego sa bride which is si Loraine.

"Brie's daughter." Marahang namilog ang mata ko. Really? Mukhang kaedad ng batang 'yan ang anak namin ni Diego.

Ibinaba ni Diego si Spiro bago lumuhod sa harap nung batang babae na namumula ang pisngi at nguso.

"Hey..." He caressed the little girl's face.

"Hi... Handsome." Bumungisngis ito kaya napangiti ako.

"Holy fuck." Dereck groaned.

"Mommy!" May dalawa pang batang babae at lalaki ang lumapit sa bride. Kinarga agad ng mag-asawa ang... I bet their children.

"Don't touch my daughter." Inis na sabi ni Dereck. "Flairy, come here." Malambing na utos nito sa bata pero hindi siya pinapansin.

"Stop," Natatawang sambit ni Diego. "I have my own son, don't worry." Nanlaki ang mga mata nila lalo na si Brianna Rivera.

"May anak ka na?" Hindi na nito napigilang mag-tanong. Nakita kong kumunot ang noo ni Dereck sa ginawa ng asawang pagtatanong.

"Oh, you're asking?" Sarcastic na tanong ni Dereck sa asawa. I saw Jackson just chuckled while Shawn went to Diego.

"Where's your son? I wanna see him." Humarap si Diego samin kaya nalipat ang mata nila samin. Nag-init ang pisngi ko sa atensyon na natanggap ko sakanila.

"Hi..." Mahinang bati ko habang nilalaro ang kamay ng sariling anak na nakasimangot rin.

"Oh my gosh! You're so cute!" May isang babaeng lumapit samin. Ngumiti ako at ibinaba ang anak para makihalubilo sa mga pinsan niya.

Tumakbo na ang batang lalaki na kulay green ang mata palapit kay Logan.

"This is my wife and my son." Lahat sila ay tulala kay Logan ma pinagkakaguluhan na ngayon ng mga pinsan niya. I know because his features are screaming Diego's face.

"Woah." Parang biglang nagbago ang mood ni Dereck at parang nakontento na. Nagawa pa nitong ngumisi at humalakhak. "Congrats."

"You didn't invited us on your wedding." Sambit ni Jackson. Hinawakan ni Diego ang kamay ko para makalapit ako konti. Sinenyasan niya rin akong hayaan na ang anak namin sa mga pinsan niya.

"I didn't know that you wanted to be invited." Ngising sabi ni Diego bago humalik sa pisngi ko. Nag-init ang pisngi ko. Bakit kailangan niya pa akong halikan?!

Mabilis na lumapit sakin si Loraine dala ang anak niyang babae.

"Hi, I'm Loraine." Inabot niya ang kamay niya sakin na tinanggap ko naman agad.

"Hello. Best wishes." I smiled at her. Inilahad niya sakin ang anak niya.

"My daughter." Tinuro niya ang batang lalaki na nakadikit kay Logan. "And that's my son. They're twins." Napatitig ako sa mata ng batang 'yon.

"His eyes are so beautiful." Ngumiti ako. Binalingan ko ng tingin ang anak niyang babae. I caressed her face. "I always wanted to have a daughter. Sana babae naman ang next naming anak." Sabi ko. Nagulat siya nang mag-tagalog ako.

"You speak tagalog?"

"Oh, yes. I studied here when I was in college." Sagot ko. "I think I saw you in a magazine."

"I am the president of Quenery Jewelers. Kinuha nila ako sa isang magazine as one of the most successful Jewelers company." Pinakita niya ang kamay niya sakin kung nasaan ang wedding ring at engagement ring nila. "Look."

"Pink diamond. The rare one. May stock ka pa nito?" Tumawa siya kaya natawa rin ako. Gusto ko rin kasi ang pink diamond pero hindi ko naman priority na magkaro'n no'n.

"Jackson bought it for me." Napalingon kami sa mga asawa naming nasa isang table na. Nag-uusap usap sila ro'n. Napangiti ako.

I always wanted Diego to be with his cousins. Ramdam ko kasing magiging masaya siya kapag kasama niya ang mga ito. Kung hindi siguro naging sila ni Brianna noon ay mapapalapit na siya sa mga ito. Now, I'm happy for my husband.

"Loraine!" Biglang lumapit si Brianna. "Hindi ka pa magbibihis? Honeymoon niyo na mamaya." Kinindatan niya ang kapatid at sinanggi pa.

"Brie, stop!" Natatawang banggit naman ni Loraine.

"Hi! We're sisters." Sambit ni Brie. "Ang ganda ganda mo!" Mahinhin akong tumawa sa inasta ni Brianna. Mabait pala talaga siya. No wonder kung bakit siya nagustuhan ni Diego.

"You're Brianna, right? Diego's ex-fiancé." Wala sa sarili kong tanong. Bigla itong natigilan sa sinabi ko. "Oh, I'm sorry. I shouldn't asked."

"No. It's okay. Nagulat lang ako na alam mo. Uh, yeah. I am his ex-fiancé." Pilit siyang ngumiti.

"Walang maililihim sakin si Diego. Kaya pala naging fiancé ka niya, you are so beautiful. You look like a goddess." Sabi ko.

"Hehe, gagi, hindi naman." Natawa ako sakanya. Ang bipolar talaga ng asta ng mga buntis. Mabuti na lang at tapos na ako doon.

"What's the name of your son?" Tanong ni Loraine.

"Oh, he's Logan." Nilingon ko saglit ang anak ko.

"Have a seat." Naupo kaming tatlo sa round table since.

"So, paano kayo nagkakilala ni Diego?" Loraine asked. Magaan naman ang loob ko sakanila kaya ike-kwento ko. We're like... a family here.

"He's my ex-husband, uh, not totally ex kasi may mga nangyari nung annulment namin." Nanlaki ang mga mata nila na parang namangha pa sa sinabi ko.

"Great! Ang ganda siguro ng love story niyo." Ngumisi ako.

"Hindi naman. My... My parents died because I chose Diego over them." Nagkatinginan silang dalawa. Talking about my parents doesn't hurt me anymore.

"We're sorry about that. Ah, let's change the topic na lang?" Brie said. Tumango lang ako.

"So, paano naging kayo ni Diego ulit?" Excited na tanong nito.

"Naging secretary niya muna ako. I was so mad at him. Siya kasi ang sinisisi ko noon. But then, I realized that after all these years, siya pa rin, siya pa din yung mahal ko. Sakanya ko pa rin gustong umuwi." Napangiti si Loraine sa sinabi ko.

"Gano'n na nga siguro talaga. Kahit gaano kasakit, sila pa rin yung gusto nating uwian." Sambit nito.

I started to tell our story from the very beginning and even our wedding. Brie was so emotional habang nagke-kwento ako noon sa mga nangyari sakin. even Loraine got emotional nang mabanggit kong muntik na akong mag-suicide noon.

Kinuwento ko ang pagkakaro'n ko ng fiancé at noong mabaril si Diego. Mabuti na nga lang ay hindi gano'n kalala ang sinapit ni Diego.

"Hindi ko rin alam kung bakit ko ginawa 'yon siguro kasi noong naglalakad ako at nakatingin siya sakin, alam kong nasasaktan siya kahit na nakangiti. So I backed out. I ran away kasi hindi ko kayang lokohin ang sarili ko ng ganon. Alam kong mahal ko pa rin siya. Natatabunan lang ng galit 'yung puso ko." Bumuhos na rin ang luha ko nang pag-usapan namin ang pag-atras ko sa kasal ko mismo.

Inabutan ako ng tissue ni Loraine "Hush."

"I know you loved him." Sambit ko kay Brie.

"Ha?" Natigil ito sa pag-iyak.

"Mahal mo si Diego noon, diba? Pero mas mahal mo nga lang ang asawa mo kaya pinili mo siya at pinili mong palayain si Diego." Bigla na naman siyang naiyak.

"Paano mo nalaman?" Humikbi siya. Napangiti ako dahil ang cute niyang magbuntis.

"Diego knew that you loved him, pero alam niya ring mas mahal mo pa rin ang asawa mo kaya siya nagparaya even he's in loved with you, too."

"Hindi ka ba nagalit o nasaktan dahil nag-mahal siya ng iba?" I confidently shook my head.

"He's still into me. Nakikita niya ako sayo noon kaya nahulog siya sayo. Thank you for taking care of my Diego, Brianna." Brie cried as she hugged me.

Nag-unahang tumulo ang luha ko. I missed Paula. Doon kasi sila ng boyfriend niya titira sa Singapore. Doon na nila napili.

"Akala ko noon habang-buhay na akong kakainin ng konsensya ko sa ginawa kong pagpili kay Dereck kesa kay Diego pero hindi, tama lang ang desisyon ko kasi nagkita kayo ulit. Masayang masaya akong para sainyo."

She cried harder kaya niyakap at pinatahan ko siya.

"Thank you for letting go of Diego, Brie," Ngumiti ako pagkatapos ko siyang yakapin.

"Hindi pa namin alam ang name mo," Loraine chuckled habang nagpupunas ng luha sa tissue.

Ngumiti ako.

"I'm Crizia Rivera,"

...

"TIMPLAHAN MO ng gatas si Logan bago tayo pumunta kina Brie," Sambit ko kay Diego na ngayon ay nakikipaglaro na sa anak namin.

"Huh? Bakit naman tayo pupunta do'n?" Nag-taas ako ng kilay sakanya. Bakit ba ang dami niyang tanong? Mas mabuti nga na wala kami dito sa bahay dahil ginagawa pa ang pool namin sa likod.

Si Shawn ang nag-asikaso ng bahay namin dito. Limang buwan bago kami umuwi, sinisimulan na itong mansion kahit na walang kasiguraduhan na dito talaga kami. Sabi niya kasi he wants us to stay together.

Ngayon lang kami nagpa-gawa ng pool dahil summer na rin sa susunod na buwan.

"I don't know," Inirapan ko siya.

Lumapit ako sakanila para ako naman ang makipaglaro kay Logan. Humagikgik ito agad nang halik halikan ko ang leeg at pisngi niya.

"Tickles!" Sigaw nito habang gumagapang paalis ng kama at para lumapit kay Diego. "Dada!"

Humalakhak ako nang tumakbo ito papunta sa hita ni Diego at yumakap. Kinuha at kinarga siya agad ni Diego. My son is two years old now. Ngayon pa lang siya magkakaro'n ng kapatid kahit na sinabi ko kay Diego na gusto ko na noon pa.

Mapaglarong tumingin sakin si Logan ay mukhang gustong magpahabol. I chuckled because of his cuteness.

"Logan, mama can't chase you. I'm not allowed to get tired or else your brother or sister will be sick," Nakangisi kong sabi habang nakatingin kay Diego na unti unting natigilan sa pagtitimpla ng gatas.

Nanlalaki ang mga mata nitong nilingon ako.

"What?" Nakangisi kong tanong.

"No, you're not," Unti unting sumilay ang ngiti nito.

"Ayaw mo ba?" Umarte akong nalulungkot. Tinapon ko na kasi ang pregnancy test na ginamit ko kanina pero pwede naman ulit ako mag-try.

"You're bluffing me!" Humalakhak siya pero umiling ako. "For real?! You're pregnant?!"

"Oo nga! Kanina ko lang nalaman!"

"Really?!" Nagsimula na siyang sumigaw at sinayaw pa ang anak namin na tumatawa rin. "I'm going to be a dad again!" Sigaw niya habang tumatawa.

"Akin na nga si Logan!" Hilong hilo na ang anak ko sa ginagawa niyang pag-ikot.

Inabot niya naman sakin ang anak namin. Hinalikan ko agad ito sa pisngi.

"You're going to be a kuya," I whispered kahit na alam kong hindi niya maintindihan 'yon. Hinalikan ko ang pisngi niya.

"No, you're not!"