CRIZIA

"MAGKANO ANG aabutin sa restaurant?" Shawn changed the topic nang binanggit ni Diego ang about sa nurse. Sumimangot rin ito na para bang may problema doon sa nurse at sa buhay niya.

"I have no idea. Say millions? I will contact my engineer and we will discuss about it." Kinuha ulit ni Diego ang kape niya.

Unti unting kumunot ang noo ko nang maramdaman ko ang kamay niya sa likod ko. Hindi ko pinansin 'yon dahil baka gusto niya lang mag-unat or something.

Pero nang maramdaman kong hinawakan niya ang bewang ko ay hindi ko na napigilang sikuhin siya. Uminda siya agad pero hindi niya pinahalata 'yon sa pinsan.

"It hurts! Why?" Kunot noo niyang tanong sakin. Inirapan ko siya.

"Anong why? Bakit ka nanghahawak d'yan?" Pinitik ko ang buhok ko sa mukha niya bago ko ibinalik ang tingin sa screen. Unti unting nawala ang pagkakasimangot ko nang makita kong nanonood samin ang pinsan niya at hindi maalis ang ngiti samin.

"Tss,"

Umusog ako palayo hanggang sa hindi na ako makita sa camera dahil nag-usap na sila about do'n sa itatayong restaurant nila habang nagsusulat naman ako sa notes ko dahil baka mamaya magtanong sakin si Diego.

"Call my personal engineer and architect tomorrow, Zia." Utos niya. Tumango naman ako at sinulat din ang utos niya na 'yon.

Ilang minuto pa silang nag-usap pero hindi ko na ulit narinig ang pangalan ni Brianna o ng pamilya nito. Narinig kong gusto rin ng dalawa na hanggang tatlong floor ang restaurant na ipapatayo nila near sa hotel ni Jackson dahil may binibenta daw na lupa malapit do'n.

Nag-kwentuhan pa sila habang umiinom ng beer si Shawn. Tinignan ko ang wallclock and it's already 11 PM. Hindi pa ba uuwi ang lalaking ito? Inaantok na ako.

Nang napansin ni Diego na hindi na ako natutuwa dahil ang tagal na niya ay nagpaalam na siya sa pinsan niya.

"You look like a zombie, Shawn. You should rest," Tumayo na ako para kunin ang pinakainan niya.

Dinala ko 'yon sa kusina at inumpisahang hugasan. Siguro naman makakatulog na ako? Sana naman umalis na siya dahil maaga pa ang pasok ko bukas. Buti sana kung papayagan niya akong pumasok bukas ng tanghali.

When I finished washing the dishes, bumalik na ako sa living room para ihatid siya, but hell!

"Anong ginagawa mo?!" Gigil kong tanong.

Inilatag niya kasi ang sofa bed ko. Mahilig talaga ako sa sofa bed noon pa for visitors. But, bakit niya naman biglang nilatag ang sofa bed ko? Don't tell me...

"No! You can't sleep here, Diego!" Hinila ko ang shirt niyang kulay grey.

"Why not?" Tanong niya sa inaantok na boses.

"Anong why not? Are you crazy?! Hindi ka pwedeng matulog dito! Ano na lang ang iisipin ni Caleb kapag nalaman niyang dito ka natulog?!" Sumimangot siya bago siya umupo doon sa nilatag niya.

"Edi huwag mong ipaalam." Halos umusok ang ilong ko galit.

"Letse ka! Umalis ka na nga! Gusto ko na matulog! Sinabing hindi ka nga pwede dito! Hindi ko sagutin kung wala ka mang matuluyan! Umuwi ka na!" He smirked.

"Papaalisin mo 'ko? Sa ganitong oras? Do you really want me to drive? hmm? Paano kung mabangga ako?"

Hindi ako sumagot hindi dahil naaawa ako sakanya kung hindi dahil nai-stress na ako. Matigas talaga ang ulo ng gagong 'to kaya alam kong kahit anong gawin kong pagpapaalis sakanya ay hindi niya gagawin kasi nga, gago siya!

"Fine! Basta huwag kang papasok sa kwarto ko! And kapag nauna kang magising, umalis ka na agad dahil susunduin ako ni Caleb!"

Pumasok ako sa kwarto para kumuha ng unan at comforter.

"Oh!" Binato ko agad 'yon sakanya kaya ngumisi siya agad. Tinuro ko ang aircon sa salas. "Buksan mo na lang 'yan pero dagdagan mo ang sweldo ko para sa pag-aaksaya mo sa kuryente ko," Ngumisi siya. "Stop smirking!"

"You're so hot headed, Zia. You look like a pregnant wowan," Awtomatikong nawala ang pagkakakunot ng noo ko sa sinabi niya.

"A-anong sinabi mo?" Bigla akong kinabahan. "Hindi ako buntis, 'no! Mabubuntis pa lang, pwede pa!" Sumimangot siya kaya sumimangot din ako sakanya.

Pumasok na lang ako sa kwarto ko at nilocked 'yon. Mahirap na dahil baka kung anong gawin sakin ni Diego habang tulog ako. Baka bigla niya akong lagyan ng injection na may lamang sperm para lang mabuntis ako at mapikot niya.

---

KINABUKASAN, tamad akong pumasok dahil masama ang pakiramdam ko. Wala na si Diego nang magising ako pero nagpadeliver pala siya ng pagkain para may makain ako pag-gising. Halos hindi ko na rin makausap si Caleb dahil nga sa sama ng pakiramdam ko.

Nilapag ko lang ang bag ko sa office bago ako pumasok sa office ni Diego. Naabutan ko siyang nagkakape. Siguro hindi niya na ako nahintay dahil ang tagal kong pumasok.

Ang tagal ko kasi sa banyo kanina.

"Good morning, boss. May iuutos ka ba?" Matamlay kong tanong kaya nalipat ang tingin niya sakin.

"Wala. Are you okay?" Tipid lang akong ngumiti at tumango.

"Yes, puyat lang siguro. Babalik na ako do'n, ha. Mamaya babalik ako para ipaalala sayo yung meeting mo," Tumango siya pero hindi maalis ang tingin niya sakin. Aalis na sana ako nang may maalala ako. "Nga pala, bulok ba yung carbonara kagabi?" Nagsalubong ang kilay niya.

"Nah, why?" Hindi ako nakasagot.

Feeling ko kasi bulok yung carbonara na kinain namin kagabi kasi kanina nang paggising ko halos ma-shoot ako sa inidoro dahil bumabaliktad ang sikmura ko at halos isuka ko lahat ng laman loob ko.

"Wala. Akala ko lang bulok." Ngumisi ako.

Tahimik akong bumalik sa kinalalagyan ko at nag-umpisang mag-trabaho. Napag-usapann namin ni Caleb na bukas ay parehas kami magde-day off para maayos na namin ang kasal kahit na hindi ganon kalaki.

Hindi ko naman kailangan ng bonggang kasal. Ang reception? Wala. Gusto niyang may reception pero ayoko no'n at sinabi kong ibigay na lang ang oras na 'yon para mamasyal kaming dalawa bago kami mag-honeymoon.

Bigla kong naisip si Diego. Paano kung bigla na lang akong magising sa katotohanan at gusto kong umatras? Paano ang mga masasaktan namin? Well, I know na masama pero wala na akong pakielam sa mga taong masasagasaan ko kung sakali mang bumalik ako kay Diego.

But that will never happen.

Hindi ako pinasama ni Diego sa meeting dahil mas gusto niyang magpahinga na lang ako. Pabor 'yon sakin dahil nakatulog ako kahit saglit lang. Hindi rin ako masyadong inuutusan ni Diego ngayong ayaw to the point na siya na ang nagtitimpla ng kape niya.

Nang mag-uwian ay sinundo ulit ako ni Caleb dahil naisingit pa namin ang pag-aayos sa kasal. Nakipag-meet kami sa malapit na restaurant.

"Ah, I think light green theme?" Napatingin ako kay Caleb. Light green pala ang gusto niya. Gusto ko kasi ay pink pero okay na yung gusto niya.

"The flowers?"

"Ah, I want pink roses. We don't need the grand wedding and... I just want it to be simple as long as we will get married," I smirked at Caleb na nakatingin lang sakin.

Kung ano ano pa ang pinagusapan namin pero mas tutok si Caleb doon habang kumakain naman ako. Feeling ko wrong timing ang wedding namin dahil busy kami both pero ginusto naman namin ito.

"Do you want to watch movie again?" Tanong ko nang ihatid niya ako.

"Nope. You should rest. You look exhausted," Pang-aasar niya. Inilapit niya ang mukha niya sakin para halikan ako. I kissed him back since no one is looking.

"Okay, ingat ka."

Pinanood ko siyang umalis bago ako umuwi. Naabutan kong nandoon si Paula at sinusuri ang wedding dress ko.

"You're going to stay here?" Maligayang tanong ko.

"Yup," Hinawakan niya ang dress ko. "Ganda nito, ah?"

"That's my wedding dress." Inilapag ko ang bag sa sofa. Mabilis akong nagbihis at kumuha ng notebook at ballpen para isulat ang mga bisita ko.

Wala naman ako gaanong kaibigan kaya si Paula lang at ilang dating katrabaho ang inimbitahan ko.

"Should I invite Diego?" Wala sa sarili kong tanong kaya natawa si Paula sa gilid ko.

"Magpapakasal ka talaga sakanya?" Nag-angat ako ng tingin sakanya. Tinusok niya ang straw sa milktea na hawak habang nakatingin sakin.

"Huh?"

"Kay Caleb?" Ngumisi ako at tumango.

"Why not?"

"Akala ko ba kaya kayo nagbakasyon ni Diego para malaman niyo kung may feelings pa kayo sa isa't isa?" Unti unting kumunot ang noo ko.

"Yes, but my main reason kung bakit ko ginawa 'yon dahil sa utos ng Judge. I did it on purpose." 'Yon naman talaga ang totoo. Kung hindi kami inutusan ay hindi ko gagawin 'yon.

"Are you sure? Na papatali ka na ulit?" I shrugged bago ko tinignan ulit ang notes ko.

"Kung hindi ngayon, edi kailan pa? Kapag menopause na ako?" I joked.

"Sabi ni Diego mahal ka daw talaga niya. He explained himself, right?" Natigilan ako.

"Hindi pa rin 'yon sapat." I said without thinking.

"Crizia, 'wag mong hayaang pangunahan ka ng galit mo. We both know na siya pa rin." I laughed sarcastically as I looked at her.

Mag-aaway na naman ba kami?

"Stop. Kung ano man 'tong nararamdaman ko, hindi na mahalaga 'yon." Sumimangot ako. Ano? puso na naman ang paiiralin ko?

"Why are you doing this?" Halatang inis na naman siya.

"Wala! Ayoko lang talagang bumalik sakanya dahil alam ko na kung saan na naman kami mapupunta. Isa pa, gusto kong... gusto kong malaman niya kung gaano kasakit na maiwan. Gusto kong maramdaman niya yung sakit na naramdaman ko."

"So, you are choosing to have revenge instead of accepting what happened in the past? Zia, hindi lang naman ikaw ang nasaktan noon. We don't know kung gaano siya nasaktan noon because we didn't know his point of view!"

"It was his fucking choice! Nasaktan siya, oo! Pero sa mga sumunod na taon, naging masaya naman siya, hindi ba?! With Brianna! 'Wag mong isusumbat sakin 'to, Paula. Siya, naging masaya siya kahit papaano habang ako, ano?! I was so lost! I acknowledge his pain, Paula! But I just don't care, come on. Mukhang masaya naman na siya sa bago niyang girl-"

"Crizia, that's not-" I stood up irritatedly. Feeling ko sasabog na naman ako sa iritasyon.

Sa pagkakaalam ko ay hindi naging detalyado ang pagkaka-sabi sakin ni Diego kaya siguro ganito ang nararamdaman ko pero wala akong pakialam.

"Shut up, Paula. You can never understand me. Hindi ikaw yung iniwan ng gagong 'yon! Yes, may rason nga siya, but do you really think his reasons can heal my wounds? Hindi ikaw yung namatayan ng pamilya. Paula, alam mo naman lahat ng nangyari. Nawala ang mga magulang ko nang hindi ko alam. They insisted na hindi ipaalam sakin dahil sa galit nila! I have so many regrets, Paula. Pinagsisisihan ko lahat 'yon because I chose a guy who dropped me just for his ambitions!"

I started to cry. Wala naman na akong sama ng loob kay Diego dahil naintindihan ko na siya pero yung sakit na ginawa niya ay nandito parin. I don't even know how to fix myself.

Alam kong hindi lang ako ang nasaktan.

"You still have more time, Zia. Stop crying in front of me, kasi sa totoo lang? Hindi ko gusto itong ginagawa mo. You're still in love with your ex-husband yet you're marrying someone else! You're hurting them!" Nanlaki ang mata ko.

"Seryoso ako sa pagpapakasal ko kay Caleb---"

"I know! Nandoon na ako. Ang akin lang, you will only hurt him because you're still into Diego---"

"I will learn how to love him in time, Paula." Natawa siya sa sinabi ko.

"Talaga? Dapat noon pa! It's been fucking years pero hindi mo naman nakalimutan ang asawa mo! 'Wag mo nga akong niloloko!"

Nag-init lalo ang ulo ko. She's my best friend at siya ang pinakahuling taong gusto kong mawala sa buhay ko! Wala na sana ako ngayon kung wala siya.

"Bakit ba mas marunong ka pa sakin? You know what? Let's not talk about this. Ayokong maging ito pa ang dahilan kung bakit tayo masisira. Matutulog na lang ako."

Kahit parehas na galit ay nagawa ko paring humalik sa pisngi niya bago ako pumasok sa kwarto. Ilang saglit lang nang marinig kong umalis na rin siya sa condo ko.

So, I started to cry again. Thinking that I was left alone. She's my everything. She's my family because she's the one who stayed when no one did.

Inisip ko lahat ng sinabi niya. Ang tungkol kay Diego at kay Caleb pero bumabalik ang isip ko sa idea na mag-isa na lang ako. I thought I'm alone, but little did I know... I was with someone already.

I decided to resign as Diego's secretary, but he's not yet aware about it. I want to resign not because I don't want to work with him or because Caleb wants me to resign, but because...

I'm pregnant.