"ARE WE REALLY going to stay here?" Nakangiting tanong ko kay Diego kinabukasan nang pumunta kami sa isang resort. Dala dala na rin namin ang mga damit namin dahil dito niya gustong mag-stay.

Ang sabi niya, this resort ay pag-aari ng pinsan niyang si Dereck Rivera. Itong resort rin daw yung project na tinanggap ni Brianna months ago.

"Yup. Do you like it? Yung villa yung kinuha ko near the shore," I nodded as I looked around. Maganda yung mismong lugar at yung pagkakagawa ng resort.

Iniwan muna ako saglit ni Diego para kunin yung susi raw kaya naupo ako sa kahoy na upuan. I can't help, but to think how long when Diego and Brianna broke up.

Probably, six to seven months ago?

"Let's go," Biglang sumulpot na naman ulit si Diego. Hinawakan niya ang kamay ko para makapunta kami sa villa na kinuha niya.

My jaw dropped when I saw how beautiful it was. Sobrang vintage! May second floor ito at may veranda. What the hell? This place is the real definition of paradise.

"This is so beautiful..." I said pagkapasok namin sa villa. Halos lahat dito ay salamin at kahoy.

May maliit na living room sa baba. May kitchen and dining rin and of course, there's common bathroom, too. Kumpleto lahat ng gamit. Naisip ko tuloy kung alam ng pinsan niya na nandito rin kami?

"Gusto kong i-check yung sa taas, Diego," Nguso ko. He smiled as he nodded.

Iniwan namin yung bagahe namin doon sa living room para umakyat sa kwarto sa taas.

The second floor was just a literally room. The room was huge to the point na pwede na akong tumambling. I like this a lot. Kompleto rin dito maging ang walk-in-closet. There's a TV, too. May wifi pa.

I went to veranda to check the view.

I bit my lower lip hard nang matanaw ko ang dagat. Malayo kami sa poste pero may sarili namang ilaw ang veranda namin. There's a coffee table for us, too.

"I'm so in love with this place." I whispered. Napapikit ako nang biglang halikan ni Diego and pisngi ko while he's hugging me from behind.

"I'm so in love with you, too." He whispered. Tipid lang akong ngumiti.

I don't want to ruin the moment. That's the last thing I want to do. I want Diego to be happy with me kahit na isang linggo lang.

"Baka mabinyagan natin agad ito, ha?" I joked na tinawanan naman niya.

"I want it in different position, then..." He whispered huskily and that almost made me shivered.

"Diego, stop, ha. Masakit pa yung ano ko dahil ang taas ng energy mo kagabi. Natutulog na ako pero gusto mo pang umisa." He chuckled.

"I just missed you so much," Umirap ako.

"Sus, tigang ka kasi." He stilled na para bang may mali sa sinabi ko. "What?"

"Tss. Stop it." Inirapan niya ako kaya bumaba yung tingin ko sa gitna ng hita niya.

"You're not turned on naman. What's the matter?" Inirapan niya ulit ako bago umiling.

"Magpapa-deliver ako ng pagkain. Do you want some lobster?" I nodded without hesitation.

Wala kaming ibang ginawa kung hindi kumain at manood ng movie sa kwarto. We cuddled all day at natulog rin. Mukha rin kasing pagod si Diego. Maybe because of what happened last night.

While he's sleeping, bumaba ako to cook something for us. High-tech rito. I can order some groceries through their provided tablet kaya 'yon ang ginawa ko. Binayaran ko na lang pagdating no'n dito.

I cooked ginataang crab for us. Favorite niya ito noon pa kaya naisipan kong magluto para naman matuwa siya.

Habang hinihintay kong maluto ang kanin ay natanaw ko na siyang bumababa at magulo pa ang buhok nang lumapit sakin para humalik.

"What's that?" He asked with his sleepy tone.

"Gatang alimasag," I answered. Agad nabuhayan ang mga mata niya kaya siya na rin ang nag-ayos ng plato namin.

He was the one who putted some rice on my plate bago niya lagyan iyong kanya. Tumawa ako dahil mukhang excited na siyang kumain.

I was watching him the whole time we were eating.

"Wear a dress," He whispered and that made my brow raised.

"For what?"

"We're going to walk beside the shore," Mariin kong kinagat ang ibabang labi ko bago ako tumango.

Madilim na sa labas pero may mga poste naman malapit sa shore kaya... not bad. I always wanted to walk around the shore, too. With him, of course. Nagawa na namin ito dati kaya nga naging paborito ko itong gawin dahil sakanya.

Siya ang naghugas ng plato habang nag-bihis naman ako para sa paglalakad namin sa shore mamaya. Wala naman sigurong palaka dito, right? I really don't like frogs. They're scary and disgusting.

Ngumisi ako nang makita ko siyang naghihintay na sakin sa baba. Ngumisi siya sakin nang makita ako. He's wearing his white polo and nude maong shorts.

Inabot niya sakin ang kamay niya na inabot ko naman. Pinag-lock niya ang mga daliri namin bago kami lumabas ng villa. Mukhang wala namang palaka kaya mas nagustuhan ko dito.

We walked around the shore. Umakbay siya sakin nang mapansin niyang nilalamig ako. Tipid lang akong ngumiti at gano'n rin siya. Hindi ko alam pero ang bigat ng pakiramdam ko.

Umupo kami sa buhangin at humarap sa madilim na dagat. Naka-akbay parin siya at nakahilig naman ako sakanya.

Hindi ko tuloy mapigilang mahinang matawa.

"Hindi dapat natin sinasanay ang mga sarili nating ganito..." Pagbabasag ko sa katahimikan.

"Why not?" Nag-angat ako ng tingin sakanya.

"Diego, we're here to annull," Diretsyo kong sagot. Ayoko mang sabihin ay nagawa ko na. I don't want him to hurt more dahil nasasanay na ata siya.

"I thought we're here to---"

"Pinag-bigyan lang natin ang judge, right?" Napakurap siya at hindi agad nakapag-salita. Don't tell me may iba siyang ini-expect?

Binalik niya ang tingin sa dagat at gano'n rin ako. Umupo na rin ako nang maayos. Seryoso lang siyang nakatingin sa dagat.

"And about what happened to us? Iyong nangyari satin?" Natigilan ako. Bigla kong naalala rin yung nangyari samin sa penthouse. Hindi lang isang beses namin 'yon ginawa and I admit, I liked it.

Ano nga ba iyon? Was it make love? Lust? A simple sex?

"Diego..." Hindi ko alam ang sagot. Ayokong umamin sakanya dahil mahihirapan lang siya lalo.

Hindi ko alam pero hindi kaya ng pagmamahal ko sakanya yung sakit dito sa dibdib ko. After all those years, the pain never healed. Nandito lang siya sa dibdib ko.

Hindi ako nag-iinarte o ano. Can you imagine how broke I was?

I was in college when I decided to marry him. Ginawa namin ang lahat ng ginagawa ng mga mag-asawa. Lagi ko siyang sinusunod. I loved him so much. I can't imagine my life without him. Lahat ng pagmamahal ko maging sa sarili ay binigay ko na sakanya.

Para akong nag-invest ng pagmamahal sakanya dahil naibabalik niya naman 'yon sakin nang mas doble not until he decided to annull me.

Hindi ako kumakain o natutulog. Sapilitan pa kung uminom ako ng tubig. Mabuti na lang at graduate na ako ng college noon.

I was miserable. Walang araw o gabi akong hindi umiiyak. Lagi kong sinisisi ang sarili ko dahil nga siguro nag-kulang ako sakanya. Lagi ko ring sinasabi sa sarili ko na sana mas natuto ako para nanatili siya.

I almost killed myself. I was about to hang myself kung hindi lang dumating si Paula.

She stayed with me. She helped me. Sinasama niya ako sa lahat ng lakad niya. Kahit anong rason ko na ayaw kong sumama, hindi ko siya napipigilan.

Kaya nang mag-decide siyang umuwi sa Singapore to work, sumama ako para na rin mag-sorry sa parents ko.

Pero gano'n na lang ang panghihinayang ko nang malaman kong wala na sila. Halos magkasunod lang daw ang mga ito.

My father died because of heart attack. Dahil raw sobrang bigat ng dibdib nito at halos ang daming problema at isa pa, galit siya sakin at nasaktan sa desisyon kong pagpili kay Diego kaya na-trigger ang puso niya at... 'yon.

Hindi nakayanan 'yon ng Mama ko dahil mahal na mahal niya si Daddy. A month after Daddy died, sumunod si Mommy dahil sa sobrang hinagpis at pagod sa lahat ng nangyari.

It was all my fault. Kung pinili ko lang sana sila. Kung mas naging matalino at kung hindi ako nagmadali sa buhay ko, hindi sana 'yon mangyayari sakanila.

They insisted to keep it from me. Malayo rin kami sa ibang kapamilya kaya iyong kakilala namin ang nag-ayos sakanya. I asked them kung bakit hindi nila sinabi sakin, it's because they're mad. They insisted to keep it from me. Ganon kalalim ang galit nila sakin.

I was more than depressed.

I blamed myself because it happens because of me. Ang pinaglalaban kong lalaki. Ang pinagmamalaki ko sa lahat. Ang lalaking pinili ko kesa sa mga magulang ko. Ang lalaking akala ko ay mahal talaga ako ay sa huli ay iniwan din ako.

I blamed myself, but I blamed Diego even more. Siya ang sinisi ko sa lahat dahil kasalanan naman talaga niya. Kung hindi niya lang sana ako nilandi noon ay sana hindi nangyari yung mga hindi dapat nangyari.

I was left alone. But gladly, Paula was there. I know na nasaktan rin siya para sakin pero hindi niya pinapakita 'yon dahil ayaw niyang masaktan ko.

"Crizia, I said I love you. Mahirap bang bigyan ako ng chance?" Ngumiti ako.

"Mahirap." He swallowed as if he's not expecting me to answer him without hesitation.

"Zia---"

"When you told me that you'd never love me since the day one, when you told me that I was so soft hearted and clingy... kaya ayaw mo sakin. A-ang sakit sakit. 'Yon lang naman ang paraan para iparamdam ko sayo noon na mahal kita pero ayaw mo pala." Hindi ko na napigilan pang umiyak. "When you told me that you only wants to get inside my pants, I almost died. Mahal na mahal kita."

I looked down para hindi niya akong makitang gano'n

"I turned my back against my parents for you. I dropped them. Pinili kita. Ikaw na lang yung meron ako no'n then suddenly, you wanted to annull our marriage." I tried to laugh. "Maybe you thought that giving me a money and mansion will heal my heart, huh."

"I'm sor---"

"Can you imagine how miserable I was?" I asked while looking at his eyes. "Naalala mo ba yung isang beses na humingi ako ng isang araw sayo? Isang araw para kahit sa huling pagkakataon, maramdaman kong... asawa kita?" I cried harder when I remembered that day. "I don't really know how to play guitar, but I still tried."

Inakbayan niya ulit ako para mayakap. Hinagkan niya ako pero hindi na matigil pa ang luha ko.

"Shh, hush, please. It's okay, Zia. I won't force you to give me a chance." Humikbi ako.

"The pain you gave me never healed, Diego. Nandito parin lahat..." Mas humigpit ang yakap niya sakin. "Kaya sana maintindihan mo kung bakit hindi ko kayang pagbigyan ka pa. I-I can only give you sex because we're still married."

"I understand, I'm sorry."

Nag-angat ako ng tingin sakanya gamit ang luhaan kong mga mata. Nakita ko rin agad ang nangingilid niyang luha.

"I-ibigay mo na sakin to... H-hayaan mong maghiwalay na tayo pagkatapos nito. I want to live at peace, Diego. I want to start my new life. I want to breath. I have to have my own family with... with someone else."

Mabilis na dumaan ang sakit sa mukha niya.

Hindi siya sumagot pero sapat na ang mga luha niyang hindi bumabagsak bilang sagot. He kissed my forehead pero hindi na talaga ito sumagot.

He's in between.

He wants to grant my wish, but he also want to keep me.

"If that's the only thing that will makes you happy..."