"INGAT KAYO! CALEB, take care of my bestfriend, ha?" Ngiting ngiti si Paula. Nagawa pa nitong itulak palapit sakin si Caleb. Natawa naman ako dahil hiyang hiya si Caleb sa ginawang panunulak ni Paula.

"Syempre." Sagot naman ni Caleb kaya nag-taas ng kilay yung isa. "Go! Your boyfriend is waiting!" Sinundo rin kasi si Paula ng boyfriend niya.

Nang mawala na si Paula ay hinarap ako ni Caleb. Nilahad niya ang kamay niya sakin kaya nilagay ko naman ang kamay ko do'n. Natawa siya at hinalikan ang kamay ko. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya.

I'm not pure. Alam niya 'yan. Nagbakasyon siya noon sa Pilipinas nang tatlong buwan habang kasal kami ni Diego. Nagkita kami rito ulit sa Singapore. Akala ko ay joke lang na gusto niya ako pero totoo pala. He likes me even I'm not pure and was married.

"I need your bag, ma'am." Para akong sinampal sa sinabi niya.

WHAT?! Bag ko ang kailangan niya at hindi ang kamay ko?! What a shame, Crizia! Nakakahiya!

"Oh! S-sorry." Inayos niya ng takas na buhok sa mukha ko. Nilagay niya 'yon sa likod ng tenga ko. Bumaba ng tingin niya sa labi ko kaya mariin ko iyong kinagat.

"Can I kiss you?" Bumilis bigla ng tibok ng puso ko. Dito? Sa harap mismo ng building ni Diego? "Sorry, did I make you uncomfortable?"

I chuckled as I shook my head. "No. You can kiss me..." Sumilay ang maganda niyang ngiti bago niya ako hinalikan.

I can't stop myself from kissing back. Maliban sa smack kiss namin ni Diego sa Pilipinas ay ngayon na lang ulit ako nahalikan ng ganito.

He sucked my tongue and he bit my lip. Halos mangatog ang tuhod ko sa ginawa niya. Mabuti na lang at tumigil siya agad. May bakas ng ngiti sa mukha niya.

"Damn... I love your lips..." Nag-init ang pisngi ko nang mabilis niya muli akong hinalikan.

"Uhm..."

"I'll just get my car." Dinilaan ko ang labi at tumango sakanya. Umalis na siya sa harap ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Oh my, God. Bakit parang nagkasala ako? annulled na ako!

"Seriously? Kissing your boyfriend in front of my building?" Napatalon ako sa gulat nang magsalita si Diego sa likod ko. Halos maiyak ako sa gulat sakanya.

"O-out mo na? I mean, uuwi ka na?" Ang aga niya atang umuwi ngayon?

"How dare you kiss him after you kissed me!" Napaatras ako sa sigaw niya. Siraulo ba siya?! Bakit niya kailangan isigaw 'yon?

Kaninang sinilip ko siya sa office niya ay may kausap siya sa phone at mukhang problemado.

"Excuse me? Friendly kiss lang 'yung nangyari satin." He laughed sarcastically. "But you gripped my ass!"

"Don't you dare kiss him again-"

"At bakit hindi? Hmm? He's my boyfriend!" Bumilis ang pag hinga niya.

"You're married!" Nanlaki ang mga mata ko at nanlalamig na rin.

"Excuse me?! Annulled na tayo!" Sumilay ang mala-demonyo niyang ngiti. Nilabas niya ang kanyang phone kaya mas kinabahan ako.

"Do you want to talk to my lawyer?" Bumilis rin ang paghinga ko. Nanginginig ako. Hindi pa naman sigurado, Crizia. Niloloko ka na naman ng putanginang 'to!

"Bakit pa?" Nanginginig ang boses ko.

"He can tell you the truth." Humakbang siya palapit kaya napaatras ako. No way! No fucking way!

"What truth?"

"About our annulment, hindi na-gra-" Tinakpan ko ang magkabilang tenga. No! Baliw na siya!

"Stop! Ayokong marinig!" Nangilid ang luha ko. "Then I'll file another annulment!" Inayos ko ang sarili. Nakita kong magsasalita pa siya kaya tumakbo na ako palayo!

Sakto namang nakasalubong ko ang sasakyan ni Caleb. Nauna na akong pumasok sa kotse niya at hindi na hinayaang lumabas pa siya at pagbuksan ako.

"Oh? Are you in hurry?" Gulat niyang tanong. Tumango agad ako.

"Yup! I'm hungry na, e." Hinawakan ko pa ang t'yan para mapaniwala siyang gutom nga ako. Tumawa siya at mas nagmaneho ng mabilis.

Tulala ako buong byahe namin papunta sa restaurant. Hindi ko alam kung anong sinasabi ni Diego. Hindi na-grant ang annulment? Is that even true o nagsisinungaling na naman 'yon? Bakit niya biglang sasabihin 'yon?

Maybe he's just lying. He just saw me kissing my boyfriend kaya iniinis niya ako. I'm not a cheater!

Sabay kaming kumain ni Caleb ng dinner. Hindi ko alam kung paano ko nagawang lunukin lahat ng pagkain kahit sobra sobra ang nararamdaman ko. We talked a lot. Pilit kong sinagot lahat ng tanong niya at sinubukan ko rin siya tanungin ng kung ano ano.

"Thanks for tonight, Caleb..." Sambit ko nang hinatid niya ako sa tapat ng condo.

"You're welcome." He kissed my lips. Saglit lang 'yon. Tipid akong ngumiti after no'n. "Goodnight..."

"Goodnight."

Pinanood ko siyang umalis. I even waved my hand. Nanginginig ang tuhod ko nang pumasok ako sa elevator at nagpahatid sa floor ko.

I went to my bathroom. Naghubad agad ako at pumailalim sa malamig na tubig. My tears fell immediately as I felt the cold water pouring like rain. It gives me comfort.

Tinapos ko ang pagligo. Pinunasan ko lang ang katawan at walang saplot na nahiga sa kama.

Unti unting pumatak na naman ang mga luha ko. Totoo kaya yung sinabi ni Diego? Hindi na-grant ang annulment namin? Bakit? Ngayon niya lang din ba nalaman? Hindi kasi ako nanghingi ng kopya ng annulment pero alam kong natuloy 'yon. O baka pinadala sa mansion ang kopya pero nakalipat na ako.

Maybe he's just making fun of me. Kung totoong kasal pa kami and we're both committed, it means we cheated on each other. Pero hindi rin. Hindi naman kami aware kaya walang cheating between us.

Hindi ako nakatulog kakaisip no'n. Kahit anong inom ko ng wine ay walang saysay 'yon. Sa huli, nagkasakit ako.

I'm sick and I'm feeling dizzy, but I still chose to work today. Madaming schedule ngayon si Diego na puro meeting at kailangan ko mag takedown notes.

Sabog ako habang naliligo. Nag-suot lang ako ng simpleng dress at coat. Kumain ako ng konti para makainom ng gamot then pumasok na.

...

Maaga akong nakarating. Dumiretsyo ako sa opisina ni Diego para sabihing nandito na ako. I knocked first, of course. Mamaya ay bibili ako ng sleeping pills para makatulog naman.

"Come in." Matigas ang tinig niya kaya dahan dahan ko 'yong binuksan. Hindi katulad noong mga naunang araw na sinasalubong ko siya ng ngiti.

"Good morning, boss..." Lumapit ako pero hindi gaanong malapit sakanya. Ni hindi ko na siya tinapunan ng tingin. "You have four meetings today. The first one is 2 hours from now." Tumango ito.

"And?"

"I'll just remind you later. I'll go to my place now." Tinalikuran ko na siya at naglakad papunta sa pinto. I still have paper works. Kailangan ko lagyan ng table ang mga kailangan basahin ni Diego like important details.

"Crizia..."

"Hmm?"

"What are your thoughts about what I said last night?" I looked at him. Seryoso ba talaga siya about do'n?

"I don't want to talk about it. Hindi ako nakatulog kakaisip sa letcheng marriage na sinabi mo kagabi." His jaw tightened pero hindi ako nagpatinag. Lumabas na lang ako ng opisina niya at dumiretsyo sa opisina ko.

Binagsak ko ang sarili sa swivel chair. Namumuo ang galit sa dibdib ko. Kung totoong kasal pa nga kami, gagawa agad ako ng paraan para mapasa-walang bisa ang kasal na 'yon dahil hinding hindi ko ito matatanggap.

My husband left me hanging? We're still married after all these years?! Pagkatapos ng lahat? I rather choose and marry Caleb!

Hinayaan kong maging gano'n sa mga lumipas na araw. Normal lang ang lahat. Nakakatulog ako sa tulong ng sleeping pills. Caleb is always fetching me. He's always sweet and funny. I like him.

Katulad ngayon, nagdi-dinner kami. Hindi ko maalis ang tingin sakanya. Magka-edad lang kami and we're not getting any younger. I can picture him as my husband, too. Pero hindi ko pa nasasabi sakanya ang tungkol sa sinabi ni Diego.

"What are your thoughts about marriage, Crizia?" Natauhan ako nang tinanong niya ako no'n.

"Ha?" Marriage?

"I know you've been in a toxic relationship or... marriage, but I promise you that I will never do what he did to you." Napatungo ako.

Toxic marriage? No. It wasn't a toxic marriage.

"Are you going to propose?" He laughed.

"Can I?" Napatanga ako. Proposal? Ito yung paraan niya kung paano mag-propose?

"Can you give me some time? I-I still need to think about it..." Kailangan ko munang kausapin si Diego at kailangan kong makumpirma kung talagang kasal pa kami.

"No problem. Let's take this easy." Ngumiti ako at marahang tumango. Naglabas siya ng engagement ring bigla. Akala ko ba take this easy?! "But, I really want you to wear this..." Mariin akong napalunok.

"O-okay..." Inabot ko ang kamay ko sakanya. Pinadausdos niya 'yon sa daliri ko.

Katulad nang nangyari noon, inisip ko rin ang ginawang proposal ni Caleb. Wala akong rason para humindi sakanya. I like him. Wala na akong ibang nakikitang pwede kong maging asawa kung hindi siya.

Pinagmasdan ko ang maleta ko na dadalhin sa Malaysia. Mabilis lumipas ang isang linggo kaya lipad na namin agad para sa investor niya. Kung pwede ngang hindi na ako sumama...

Biglang tumunog ang phone ko. Tumatawag na naman ang lukaret na si Paula.

"Hello?" Sinagot ko ang tawag niya.

["Hi! Nasan ka na?"] Pinagmasdan ko ulit ang maleta ko. Sa building daw kami magkikita ni Diego at saktong isang oras pa naman para sa flight namin.

"Nasa condo pa..."

["Nandito na si Diego. Nasa lobby, seems like kanina pa siya naghihintay."] Humalakhak siya. ["Mag-kwento ka, ha?"]

"Ewan ko sayo." Umirap ako kahit hindi niya nakikita 'yon. "May gusto sana akong i-kwento..." Nanginig ang boses ko.

["Oh? Ano 'yon?"] Napalunok ako.

"Ike-kwento ko sayo pagka-uwi ko..." Humalakhak siya sa kabilang linya.

["If you're not ready to spill the tea, ayos lang. Keep that in your mind for awhile. Always remember that I am here. Kaya kong talikuran ang lahat pero hindi ikaw..."] Nangilid ang luha ko at marahang umubo pa.

"Thank you..."

["Pumunta ka na rito at baka ma-late pa kayo."] Nagpalaam ako bago binaba ang tawag namin.

I grabbed my passport and my luggage. Sumakay ako sa cab at nagpahatid sa building ni Diego. Sa RHS.

Pagpasok pa lang ay nakita ko na siya sa malayo na nakaupo at mukhang malalim ang iniisip. Tumikhim ako paglapit sakanya. Nag-angat siya ng tingin sakin. Napaayos siya bigla ng upo.

"Tara na?" Tumango siya at tumayo. Iginala ko ang paningin para hanapin si Paula. Nakita ko siyang nakatayo sa malayo. Kumaway ako sakanya.

May dalang driver si Diego.

Pinagbuksan niya ako ng pinto doon. Tipid lang akong ngumiti. Sumakay na rin siya sa kotse. Bigla tuloy ang awkward. Sana iba na lang ang sinama niya. Sana hindi na lang ako.

"Did you ate your lunch?" Pagbabasag niya ng katahimikan.

"Oo..." Isang oras lang naman ang lipad namin.

Hindi na siya sumagot pa pagkatapos no'n. Nanatili kaming tahimik kahit tuloy ang driver niya.

Nang makarating kami sa airport ay kinausap niya muna ang driver niya bago kami pumasok. Naupo lang ulit kami sa waiting area. Sana man lang sinama namin si Paula! Pero para saan pa? Ano namang gagawin ng lukaret na 'yon.

"Crizia..." Tinignan ko ito.

"Boss?"

"Can we please act normal? You're not talking." I licked my lower lip. Madaldal ba ako para hanapan niya ako ng mga salita?

"You have no questions that's why I'm not talking... Why? Do you have questions?" Umiling siya. "Wala naman pala."

"But, can we at least talk." I avoided his gaze.

"We're not close..." He sarcastically laughed again.

"Really, huh? We're not close?" Hindi ko siya sinagot. "Paanong hindi tayo close? Mag-asawa tayo, we're one-" Mariin ko siyang tinignan.

"We are not married, Diego." Ngumisi siya at parang natatawa pa sa pagmamatigas ko. Really? Paano siya nakakatawa ng ganito? After what he did? He's laughing like this?

"We are married." Saktong tinawag na kaming mga passengers. Nauna pa akong tumango sakanya. Natawa siya ulit. "Come on, Zia, let's face it. We're married."

"How dare you say that to me... After everything." Nanginig ang boses ko kaya natigilan siya at nawala ang ngisi sa mukha. I even saw his gulped.

Ilang page kaya ang pagmumukha ng hayop na 'to? Ang kapal, e.

"Pagkauwi natin, iharap mo sakin ang lawyer na sinasabi mo at nang matapos na ito. If we're still married, I'll file an annulment, then."

again, this story isn't that long po. walang book 2. Diego's PoV is almost there na rin.