Uni

5

အားဟွေ့ဟာ emergency roomအရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ငိုနေခဲ့တယ်။ ဒယ်ဒီရဲ့အခြေအနေဟာ သွေးထွက်လွန်ပြီး စိုးရ်မ်ရဖွယ်ရှိတာမို့ အရေးပေါ်အခန်းဝင်ရတယ်။ ဝမ်ချင်နှင့် အားကွေ့ဟာလည်း အားဟွေ့ရဲ့ဘေးနားမှာ ထိုင်လို့ အားပေးနေကြတယ်။

အရေးပေါ်အခန်းထဲက ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ထွက်လာတယ်။

"လူနာရှင်ထဲမှာ RH-B သွေးပါပါသလားဗျာ... နည်းနည်းလိုနေလို့ပါ"

ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့သွေးရင်းတွေဖြစ်တဲ့ ဝမ်ချင်နှင့် အားဟွေ့က တစ်ယောက်ကိုတစ်​ေယာက် အားကိုးစွာ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး အခြားသွေးအမျိုးအစားတွေမို့ ခေါင်းရမ်းကြတယ်။

"ကျွန်မတို့နှစ်ယာက်လုံးက တခြားအမျိုးအစားတွေပါ.."

ဝမ်ချင်က ပြောတော့ ဆရာဝန်က စိတ်ပူစွာနှင့် ဆိုလာတယ်။

"အခုက အရေးပေါ်လိုနေတာ... ကျွန်တော်တို့လည်း သက်ဆိုင်ရာဆေးရုံတွေအကြောင်းကြားထားပေမယ့် RH-Bက rare typeမို့ ရှာရခက်နေတယ်...

ခင်ဗျားတို့လည်း အသိတွေထဲမှာ မေးကြည့်ပါဦး..

ကျွန်တော်တို့လည်း websiteမှာတင်ထားပါမယ်.. တစ်နာရီအတွင်း အရေးပေါ်လိုအပ်ပါတယ်"

ထိုအခါ ဝမ်ချင်နှင့် အားဟွေ့မှာ စိတ်ပူစွာနှင့် သွေးရှာဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။

"ဟို ကျွန်မက RH-Bပါ..."

ထိုစဉ် အားကွေ့က သူဟာ RH-B သေံးအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း ပြောလာခဲ့တယ်။ အားဟွေ့တို့လည်း အားကွေ့ရဲ့စကားကြောင့် အားတက်သွားရတယ်။

"အသက်က ဘယ်နှစ်နှစ်လဲ"

"၁၄နှစ်ပါ နောက်လထဲပြည့်မှာပါ.."

ဆရာဝန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြောလာတယ်။

"ဒါဆို အသက်က ၁၈ နှစ်အောက်မို့ အုပ်ထိန်းသူခွင့်ပြုချက်လိုပါမယ်... "

( တကယ်က သွေးလှူတာက အသက် ၁၈ နှစ်အထက်မှ လှူလို့ရပါတယ်။ အသက် ၁၆ ၁၇တွေက မိဘခွင့်ပြုချက်နှင့် လှူလို့ရပါတယ်။ အသက် ၁၄ နှစ်က ပေါင်ချိန်နှင့် အရွယ်ကြောင့် လှူလို့မရပါဘူး။

ဒီ fictionထဲမှာတော့ ဇာတ်လမ်းအရ လှူလိုက်ပါတယ်။

ဆေးပညာဘက်က စာဖတ်သူတွေဖတ်မိရင် ဇာတ်လမ်းအရ နာလည်ပေးကြပါရှင်)

အားကွေ့က လှူချင်စိတ်ရှိတာမို့ ပါပါးဆီကို ဖုန်းဆက်လ်ု့ အကြောင်းကြားတယ်။ ပါပါးက သိပ်မကြာ အမြန်ရောက်ချလာတယ်။

"အသက်က ၁၈မပြည့်သေးတာမို့ လှူဒါန်းသူက လှူပြီးသွားရင် အားဆေးသွင်းပြီး သွေးအားပြည့်မယ့် အစားအစာတွေစားရပါမယ်... လှူမယ့်သူက ကျန်းမာရေးကောင်းတာမို​့ ဘာဆိုးကျိုးမှဖြစ်မှာတော့မဟုတ်ပါဘူး"

အားကွေ့ဟာ ပါပါး မြန်မြန်ခွင့်ပြုမယ်လို့ မထင်မိခဲ့။ ပါပါးဟာ သူ့ကျန်းမာရေးနှင် သင့်လျော်လားမေးပြီးတာနှင့် ဆိုးကျိုးမရှိကြောင်းသိတဲ့အခါ မိဘခွင့်ပြုချက်ကို အမြန်လက်မှတ်ထိုးပေးတော့တယ်။

အားကွေ့ရဲ့ လှူဒါန်းမှုကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ဟာ အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရတဲ့အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွား​၏။ ဘယ်ဘက်လက်ကျိုးသွားပြီး ဦးခေါင်းအပေါ်ယံအနည်းငယ်ထိသွားတယ်။ တခြားနေရာ ပွန်းရာပဲ့ရာဖြစ်တာကလွဲလို့ ဘာမှကြီးကြီးမားမားမထိခိုက်တဲ့အတွက် စိတ်ချရတဲ့အနေအထားရောက်လာပြီဖြစ်​၏။

"ဟိုဘက်အခန်းက လူနာဝမ်ရိပေါ် နိုးလာပါပြီ..."

သူနာပြုလေးက ဝမ်ရိပေါ်နိုးလာကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ရှောင်းကျန့်ဟာ မနေနိုင်၊ ချက်ချင်းထလို့ အားကွေ့ရဲ့ဘေးကနေထလို့ ခပ်မြန်မြန်ထွက်​၏။ အားကွေ့ဟာ ဝမ်ရိပေါ်အပေါ် ပါပါးစိုးရိမ်နေတာတွေမြင်ရတဲ့အခါ ပါပါးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသေးတယ်။ ပါးပါးက ဝမ်ရိပေါ်ကို အခုချိန်ထိသဘောကျနေသေးတယ်ဆိုတာ မေးနေစရာမလို၊ accidence သတင်းကြားတဲ့အခါ ပျာယာခတ်လို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေက အသံတိတ်ပြောနေပေးတယ်။

ရှောင်းကျန့်ဟာ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ အခန်းဆီသွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့လူနာခန်းထဲမှာ သတင်းမေးသူတွေပြည့်နေတယ်။ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ နွမ်းနယ်နေတဲ့မျက်နှာနှင့် သက်တောင့်သက်သာလဲလျောင်းနေတယ်။ အားဟွေ့နှင့် ဝမ်ချင်က ညာဘက်ဘေးမှာထိုင်နေပြီး ဘယ်ဘက်မှာတော့ တော်တော်လှတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ဦးထိုင်နေတာ တွေ့ရတယ်။

ထိုအခါမှ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ဝမ်ရိပေါ်အပေါ် စည်းကျော်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ပေးနေတဲ့

စိတ်တွေကို ဖျောက်ဖို့ သတိပြန်သွင်းရတယ်။

ဝမ်ရိပေါ်မှာ လက်ထပ်တော့မယ့်သူရှိတယ်။ အဲ့အမျိုးသမီးဟာ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ကလေးကိုလည်း လွယ်ထားရတယ်။

​

ရှောင်းကျန့်ဟာ ဝဲတက်လာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်တယ်။ သူတကယ်ဝမ်းနည်းမိတယ်။ သူဟာ မပြိုင်ခင်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်နေပြီးသားဆိုတာ သူမေ့နေခဲ့တယ်။

ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ပထမအိမ်ထောင်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိနေပြီး ခုလည်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုလို့ နောက်ကလေးတစ်ယောက်နှင့် သာယာတဲ့မိသားစုဘဝကို တည်ထောင်တော့မယ်။

သူ့အနေနှင့် မျှော်လင့်စရာ ဘာမှမရှိတာမို့ သူ့ပါးပေါ်ကမျက်ရည်တွေကို ပြောင်နေအောင် သုတ်လိုက်တယ်။ သမီးလေးရဲ့အခန်းထဲဝင်ပြီး သမီးလေးအနားမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ အားကွေ့လေးရဲ့လက်ကလေးကို အသာအယာဆုပ်ကိုင်ပြီး ဝမ်ရိပေါ်သက်သာကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။

ဘာတွေပဲဖြစ်ပါစေ၊ သူ့အနားမှာ သူသိပ်ချစ်ရတဲ့သမီးလေးရှိနေပြီမို့ သူ့ရင်ထဲကနာကျင်မှုတွေက ဆေးပေးသလို အမြန်ပျောက်ကင်းနိုင်ပါတယ်....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဝမ်ရိပေါ် ဆေးရုံနှစ်ပတ်တက်ပြီးနောက် အတော်လေးသက်သာလာပြီး ဆေးရုံဆင်းခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဆေးရုံဆင်းတဲ့နေ့မှာ အားကွေ့ကလည်း ဝမ်ရိပေါ်နှင့်သင့်တော်မယ့်အစားအစာတွေနဲ့ သတင်းလာမေးခဲ့တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အားကွေ့"

ဝမ်ရိပေါ်က အားကွေ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းစကားဆိုလာတော့ အားကွေ့က အေးချမ်းစွာ ပြုံးပြလျက် ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ဆရာ ခုလိုကောင်းကောင်းအသက်ရှူခွင့်ရတာ အားကွေ့ကြောင့်ပါ... ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမလဲ မသိတော့ဘူး"

"ရပါတယ် နည်းပြဝမ်က ကျွန်မရဲ့ဆရာပါ ကျွန်မ လှူသင့်လို့ပါ..."

"ငါလည်း နင့်ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်တယ်။ နင်သာမရှိရင် ငါနဲ့ ချင်ချင်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲမသိတော့ဘူး...

RH-Bက တော်တော်ကိုရှားတဲ့သွေးရယ်

ဒယ်ဒီ ကံကောင်းတာ...

သူတို့က တော်ရုံတန်ရုံတူတာရှားတယ်၊ များသောအားဖြင့် သွေးသားအရင်းတွေမှာဆီပဲ တွေ့ရတာတဲ့...

နင့်အဖေကလည်း RH-Bလား"

"ပါပါးက RH-Bမဟုတ်ဘူးလေ"

"အဲ့တာဆို နင့်အမေပေါ့ နင်က နင့်အမေနဲ့တူတာနေမှာ နင့်ပါပါးနဲ့လည်း ရုပ်သိပ်မတူဘူးလေ..

နော် ဒယ်ဒီ ငါဆိုလည်း ဒယ်ဒီနဲ့မတူဘူး မာမီနဲ့တူတာ"

အားဟွေ့က အားလုံးအတွက် ပန်းသီးခွာပေးနေရင်း သွက်လက်စွာဆိုလာတယ်။

အားဟွေ့ရဲ့စကားကြောင့် ဝမ်ချင်ဟာ ဝမ်ရိပေါ်နှင့် အားကွေ့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သက်ပြင်းချတယ်။

"ပါပါးကလည်း နည်းပြဝမ်ရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက် ဆုတောင်းပေးနေပါတယ်"

အားကွေ့က ရှောင်းကျန့်အကြောင်းဆိုလာတော့ ဝမ်ရိပေါ်က ပြုံးပြလျက် ခေါင်းညိတ်တယ်။ အားဟွေ့ကတော့ သူ့ဒယ်ဒီရဲ့မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လို့ အရိပ်အကဲဖမ်းတယ်။ အဲ့နေ့က ရှောင်းကျန့် ဒယ်ဒီအတွက် စိတ်ပူနေတာကို အားဟွေ့ တို့ အတိုင်းသားတွေ့မြင်နေခဲ့ရတယ်။ သူ့မှသာ RH-Bသာရှိရင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပေးမလားအောက်မေ့ရအောင် ရှောင်းကျန့်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ့မျက်နှာမှာ ထင်ထင်ရှားရှားပေါ်နေခဲ့တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ ဒယ်ဒီတို့ရဲ့ပတ်သတ်မှုက ပြီးဆုံးသွားတာ ကြာပြီပဲဟာ သူကတော့ ဘာမှဝင်မပတ်သတ်တော့ဘူးလို့ အားဟွေ့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဆရာဝန်ထာက်ခံချက်လက်မှတ်ရတာနှင့် ဆေးရုံကဆင်းခဲ့တယ်။ အကနည်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ လက်ပဲထိခိုက်သွားတာ အတော်ကံကောင်းတယ်ပြောရမယ်။ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဆေးရုံဆင်းဆင်းချင်းကို သူ့အသင်းသားတွေကိုတွေ့ဖို့ Studioကိုသွားဖြစ်အောင် သွားလိုက်ပါသေးတယ်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"အားဟွေ့ နေသိပ်မကောင်းဘူးလား"

ကျောင်းဆင်းချိန် Studioမသွားခင် အားဟွေ့နှင့် အားကွေ့တို့ HotDogဝင်ဝယ်စားကြတယ်။ အရင်တစ်ခါ ပြဿနာဖြစ်ပြီး ပြန်အဆင်ပြေသွားကတည်းက နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်သွားသွား တွဲသွားတွဲလာဖြစ်လာကြ​၏။ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်ပြီး အပေါင်းအသင်းနည်းတဲ့ အားကွေ့အတွက်တော့ အားဟွေ့ဟာ တစ်ဦးတည်းသော တွယ်တာရာသူငယ်ချင်းဖြစ်လာခဲ့တယ်။

"အင်း... ငါ ငါ ဟိုဟာဖြစ်နေပြီထင်တယ်"

"ဟင်..."

အားကွေ့က အံ့ဩသွားတော့ အားဟွေ့က ခေါင်းလေးငုံ့လို့ ဖြေတယ်။

"နင်သိတယ်မလား... မိန်းကလေးတွေဖြစ်တဲ့ဟာလေ အဲ့တာ.. ငါဗိုက်နာနေတာ"

"အော် ရာသီလာတာလား... နင်လာနေပြီပေါ့ ငါတော့မလာသေးဘူး"

"အင်း ငါလည်း ခုမှစလာတာ... ခုငါဗိုက်တွေနာနေလို့"

အားဟွေ့က ဗိုက်ကလေးကိုဖိလျက် ညည်းညူလာတော့ အားကွေ့က အတော်စိုးရိမ်သွားတယ်။

"ဟဲ့ ဗိုက်နာတယ်ဆို နင်ဆေးခန်းပြရမှာပေါ့.. ငါ့ကို ပါပါးကပြောဖူးတယ် အဲ့လိုမျိုးမိန်းကလေးကိစ္စဖြစ်ရင် သူ့ကိုပြောရမယ်တဲ့... ဗိုက်နာတာတွေ ခေါင်းမူးတာတွေဖြစ်တက်တယ်တဲ့။ နင်က တအားနာနေတာလား..."

"တအားတော့မနာပါဘူး ဒါပေမယ့် နေရတာမသက်သာဘူး"

အားကွေ့ရဲ့ပါပါးက အိမ်က ဒယ်ဒီနဲ့များကွာပ။ သူ့ဒယ်ဒီကတော့ သူ့ဟာသူအလုပ်ရှုပ်နေပြီး မိန်းကလေးတွေ ဒီလိုဖြစ်တက်တယ်ဆိုတာတောင် သိရဲ့လားမသိဘူး။

"ငါ့အဒေါ်က သွားဖွားမီးယပ်အထူးကုလေ ဘာဆေးသောက်ရမလဲမေးကြည့်ရင်း ပြကြည့်ပါလား..."

"အင်း ကောင်းတာပေါ့"

အားကွေ့လည်း သူ့အဒေါ်ရွှမ်းလုဆီ ဆေးခန်းပြဖို့ အားဟွေ့ကိုခေါ်လာခဲ့လ်ုက်တယ်။ နားချိန်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့အဒေါ်ရဲ့ဆေးခန်းက လူရှင်းနေ​၏။

ဆေးခန်းရောက်တဲ့အခါ ခင်နေတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးက အားကွေ့ကို ရယ်ပြနှုတ်ဆက်လာတယ်။

"အားကွေ့လေး... ရွှမ်လုကျဲဆီလာတာလား"

"ဟုတ်တယ်.. အန်တီဆီလာတာ။ သမီးသူငယ်ချင်းလည်း ပါတယ်၊ သူရာသီစလာတာလေ ဗိုက်နာနေလို့တဲ့၊ အဲ့တာမေးကြည့်ချင်လို့"

"အော်... အထဲမှာ သမီးရဲ့ပါပါးလည်းရောက်နေတယ် ဝင်သွားလိုက်လေ"

အားကွေ့လည်း အားဟွေ့ကို လက်ဆွဲခေါ်လို့ အန်တီရွှမ်လုရဲ့ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်တယ်။

"ဒါတွေကို အားကွေ့မသိဘူးမလား"

"မသိဘူး ကျဲ... ကျွန်တော်ကတော့ တစ်သက်လုံး ဖွင့်ပြောဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး..

ဒါပေမယ့် အခုလို သူ့အဖေနဲ့ အနီးကပ်ဖြစ်နေတဲ့အခါ ကျွန်တော်သိပ်စိတ်ပူမိတယ်"

ရှောင်းကျန့်က သက်ပြင်းအကြိမ်ကြိမါချရင်း ထိုကိစ္စကို ညည်းညူနေတော့ ရွှမ်းလုစိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်။

"ကံပဲပေါ့... နှစ်တွေအကြာကြီးဝေးပြီးခါမှ ခုလို ပြန်ဆုံရတာ ကံကြမ္မာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ အားကွေ့လေးက သူ့အဖေရင်းက..... ဆိုတာသိသွားရင် အတော်တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ကျန့်ကျန့် စကားအပြောအဆိုဆင်ခြင်ရမယ်နော်"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

AN~~~ ဒီနေ့ နောက်တစ်ပိုင်း ထပ် up ပေးရမလား🤭

Zawgyi

5

အားေဟြ႕ဟာ emergency roomအေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း ငိုေနခဲ့တယ္။ ဒယ္ဒီရဲ့အေျခအေနဟာ ေသြးထြက္လြန္ၿပီး စိုးရ္မ္ရဖြယ္ရွိတာမို႔ အေရးေပၚအခန္းဝင္ရတယ္။ ဝမ္ခ်င္ႏွင့္ အားေကြ႕ဟာလည္း အားေဟြ႕ရဲ့ေဘးနားမွာ ထိုင္လို႔ အားေပးေနၾကတယ္။

အေရးေပၚအခန္းထဲက ဆရာဝန္တစ္ေယာက္က ထြက္လာတယ္။

"လူနာရွင္ထဲမွာ RH-B ေသြးပါပါသလားဗ်ာ... နည္းနည္းလိုေနလို႔ပါ"

ဝမ္ရိေပၚရဲ့ေသြးရင္းေတြျဖစ္တဲ့ ဝမ္ခ်င္ႏွင့္ အားေဟြ႕က တစ္ေယာက္ကိုတစ္​ေယာက္ အားကိုးစြာ ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အျခားေသြးအမ်ိဳးအစားေတြမို႔ ေခါင္းရမ္းၾကတယ္။

"ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ယာက္လုံးက တျခားအမ်ိဳးအစားေတြပါ.."

ဝမ္ခ်င္က ေျပာေတာ့ ဆရာဝန္က စိတ္ပူစြာႏွင့္ ဆိုလာတယ္။

"အခုက အေရးေပၚလိုေနတာ... ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သက္ဆိုင္ရာေဆး႐ုံေတြအေၾကာင္းၾကားထားေပမယ့္ RH-Bက rare typeမို႔ ရွာရခက္ေနတယ္...

ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အသိေတြထဲမွာ ေမးၾကည့္ပါဦး..

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း websiteမွာတင္ထားပါမယ္.. တစ္နာရီအတြင္း အေရးေပၚလိုအပ္ပါတယ္"

ထိုအခါ ဝမ္ခ်င္ႏွင့္ အားေဟြ႕မွာ စိတ္ပူစြာႏွင့္ ေသြးရွာဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။

"ဟို ကၽြန္မက RH-Bပါ..."

ထိုစဥ္ အားေကြ႕က သူဟာ RH-B ေသံးအမ်ိဳးအစားျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာခဲ့တယ္။ အားေဟြ႕တို႔လည္း အားေကြ႕ရဲ့စကားေၾကာင့္ အားတက္သြားရတယ္။

"အသက္က ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္လဲ"

"၁၄ႏွစ္ပါ ေနာက္လထဲျပည့္မွာပါ.."

ဆရာဝန္က သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ရင္း ေျပာလာတယ္။

"ဒါဆို အသက္က ၁၈ ႏွစ္ေအာက္မို႔ အုပ္ထိန္းသူခြင့္ျပဳခ်က္လိုပါမယ္... "

( တကယ္က ေသြးလွူတာက အသက္ ၁၈ ႏွစ္အထက္မွ လွူလို႔ရပါတယ္။ အသက္ ၁၆ ၁၇ေတြက မိဘခြင့္ျပဳခ်က္ႏွင့္ လွူလို႔ရပါတယ္။ အသက္ ၁၄ ႏွစ္က ေပါင္ခ်ိန္ႏွင့္ အရြယ္ေၾကာင့္ လွူလို႔မရပါဘူး။

ဒီ fictionထဲမွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းအရ လွူလိုက္ပါတယ္။

ေဆးပညာဘက္က စာဖတ္သူေတြဖတ္မိရင္ ဇာတ္လမ္းအရ နာလည္ေပးၾကပါရွင္)

အားေကြ႕က လွူခ်င္စိတ္ရွိတာမို႔ ပါပါးဆီကို ဖုန္းဆက္လ္ု႔ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ပါပါးက သိပ္မၾကာ အျမန္ေရာက္ခ်လာတယ္။

"အသက္က ၁၈မျပည့္ေသးတာမို႔ လွူဒါန္းသူက လွူၿပီးသြားရင္ အားေဆးသြင္းၿပီး ေသြးအားျပည့္မယ့္ အစားအစာေတြစားရပါမယ္... လွူမယ့္သူက က်န္းမာေရးေကာင္းတာမို​့ ဘာဆိုးက်ိဳးမွျဖစ္မွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး"

အားေကြ႕ဟာ ပါပါး ျမန္ျမန္ခြင့္ျပဳမယ္လို႔ မထင္မိခဲ့။ ပါပါးဟာ သူ႔က်န္းမာေရးႏွင္ သင့္ေလ်ာ္လားေမးၿပီးတာႏွင့္ ဆိုးက်ိဳးမရွိေၾကာင္းသိတဲ့အခါ မိဘခြင့္ျပဳခ်က္ကို အျမန္လက္မွတ္ထိုးေပးေတာ့တယ္။

အားေကြ႕ရဲ့ လွူဒါန္းမွုေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚဟာ အသက္အႏၲရာယ္စိုးရိမ္ရတဲ့အေျခအေနမွ လြတ္ေျမာက္သြား​၏။ ဘယ္ဘက္လက္က်ိဳးသြားၿပီး ဦးေခါင္းအေပၚယံအနည္းငယ္ထိသြားတယ္။ တျခားေနရာ ပြန္းရာပဲ့ရာျဖစ္တာကလြဲလို႔ ဘာမွႀကီးႀကီးမားမားမထိခိုက္တဲ့အတြက္ စိတ္ခ်ရတဲ့အေနအထားေရာက္လာၿပီျဖစ္​၏။

"ဟိုဘက္အခန္းက လူနာဝမ္ရိေပၚ နိုးလာပါၿပီ..."

သူနာျပဳေလးက ဝမ္ရိေပၚနိုးလာေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ ေရွာင္းက်န႔္ဟာ မေနနိုင္၊ ခ်က္ခ်င္းထလို႔ အားေကြ႕ရဲ့ေဘးကေနထလို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ထြက္​၏။ အားေကြ႕ဟာ ဝမ္ရိေပၚအေပၚ ပါပါးစိုးရိမ္ေနတာေတြျမင္ရတဲ့အခါ ပါပါးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေသးတယ္။ ပါးပါးက ဝမ္ရိေပၚကို အခုခ်ိန္ထိသေဘာက်ေနေသးတယ္ဆိုတာ ေမးေနစရာမလို၊ accidence သတင္းၾကားတဲ့အခါ ပ်ာယာခတ္လို႔ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတဲ့မ်က္ဝန္းေတြက အသံတိတ္ေျပာေနေပးတယ္။

ေရွာင္းက်န႔္ဟာ ဝမ္ရိေပၚရဲ့ အခန္းဆီသြားတဲ့အခါ သူ႔ရဲ့လူနာခန္းထဲမွာ သတင္းေမးသူေတြျပည့္ေနတယ္။ ဝမ္ရိေပၚဟာ ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာႏွင့္ သက္ေတာင့္သက္သာလဲေလ်ာင္းေနတယ္။ အားေဟြ႕ႏွင့္ ဝမ္ခ်င္က ညာဘက္ေဘးမွာထိုင္ေနၿပီး ဘယ္ဘက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးထိုင္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

ထိုအခါမွ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ့ ဝမ္ရိေပၚအေပၚ စည္းေက်ာ္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္ေပးေနတဲ့

စိတ္ေတြကို ေဖ်ာက္ဖို႔ သတိျပန္သြင္းရတယ္။

ဝမ္ရိေပၚမွာ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္သူရွိတယ္။ အဲ့အမ်ိဳးသမီးဟာ ဝမ္ရိေပၚရဲ့ကေလးကိုလည္း လြယ္ထားရတယ္။

​

ေရွာင္းက်န႔္ဟာ ဝဲတက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္တယ္။ သူတကယ္ဝမ္းနည္းမိတယ္။ သူဟာ မၿပိဳင္ခင္ကတည္းက ရွုံးနိမ့္ေနၿပီးသားဆိုတာ သူေမ့ေနခဲ့တယ္။

ဝမ္ရိေပၚဟာ ပထမအိမ္ေထာင္ႏွင့္ သမီးတစ္ေယာက္ရွိေနၿပီး ခုလည္း ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလို႔ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သာယာတဲ့မိသားစုဘဝကို တည္ေထာင္ေတာ့မယ္။

သူ႔အေနႏွင့္ ေမၽွာ္လင့္စရာ ဘာမွမရွိတာမို႔ သူ႔ပါးေပၚကမ်က္ရည္ေတြကို ေျပာင္ေနေအာင္ သုတ္လိုက္တယ္။ သမီးေလးရဲ့အခန္းထဲဝင္ၿပီး သမီးေလးအနားမွာ ထိုင္လိုက္တယ္။ အားေကြ႕ေလးရဲ့လက္ကေလးကို အသာအယာဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဝမ္ရိေပၚသက္သာေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္။

ဘာေတြပဲျဖစ္ပါေစ၊ သူ႔အနားမွာ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့သမီးေလးရွိေနၿပီမို႔ သူ႔ရင္ထဲကနာက်င္မွုေတြက ေဆးေပးသလို အျမန္ေပ်ာက္ကင္းနိုင္ပါတယ္....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဝမ္ရိေပၚ ေဆး႐ုံႏွစ္ပတ္တက္ၿပီးေနာက္ အေတာ္ေလးသက္သာလာၿပီး ေဆး႐ုံဆင္းခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေဆး႐ုံဆင္းတဲ့ေန႔မွာ အားေကြ႕ကလည္း ဝမ္ရိေပၚႏွင့္သင့္ေတာ္မယ့္အစားအစာေတြနဲ႔ သတင္းလာေမးခဲ့တယ္။

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အားေကြ႕"

ဝမ္ရိေပၚက အားေကြ႕ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းစကားဆိုလာေတာ့ အားေကြ႕က ေအးခ်မ္းစြာ ျပဳံးျပလ်က္ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။

"ဆရာ ခုလိုေကာင္းေကာင္းအသက္ရွူခြင့္ရတာ အားေကြ႕ေၾကာင့္ပါ... ဘယ္လိုေက်းဇူးတင္ရမလဲ မသိေတာ့ဘူး"

"ရပါတယ္ နည္းျပဝမ္က ကၽြန္မရဲ့ဆရာပါ ကၽြန္မ လွူသင့္လို႔ပါ..."

"ငါလည္း နင့္ကို တကယ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ နင္သာမရွိရင္ ငါနဲ႔ ခ်င္ခ်င္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိေတာ့ဘူး...

RH-Bက ေတာ္ေတာ္ကိုရွားတဲ့ေသြးရယ္

ဒယ္ဒီ ကံေကာင္းတာ...

သူတို႔က ေတာ္႐ုံတန္႐ုံတူတာရွားတယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသြးသားအရင္းေတြမွာဆီပဲ ေတြ႕ရတာတဲ့...

နင့္အေဖကလည္း RH-Bလား"

"ပါပါးက RH-Bမဟုတ္ဘူးေလ"

"အဲ့တာဆို နင့္အေမေပါ့ နင္က နင့္အေမနဲ႔တူတာေနမွာ နင့္ပါပါးနဲ႔လည္း ႐ုပ္သိပ္မတူဘူးေလ..

ေနာ္ ဒယ္ဒီ ငါဆိုလည္း ဒယ္ဒီနဲ႔မတူဘူး မာမီနဲ႔တူတာ"

အားေဟြ႕က အားလုံးအတြက္ ပန္းသီးခြာေပးေနရင္း သြက္လက္စြာဆိုလာတယ္။

အားေဟြ႕ရဲ့စကားေၾကာင့္ ဝမ္ခ်င္ဟာ ဝမ္ရိေပၚႏွင့္ အားေကြ႕ကို တစ္လွည့္စီ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းခ်တယ္။

"ပါပါးကလည္း နည္းျပဝမ္ရဲ့က်န္းမာေရးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္"

အားေကြ႕က ေရွာင္းက်န႔္အေၾကာင္းဆိုလာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက ျပဳံးျပလ်က္ ေခါင္းညိတ္တယ္။ အားေဟြ႕ကေတာ့ သူ႔ဒယ္ဒီရဲ့မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လို႔ အရိပ္အကဲဖမ္းတယ္။ အဲ့ေန႔က ေရွာင္းက်န႔္ ဒယ္ဒီအတြက္ စိတ္ပူေနတာကို အားေဟြ႕ တို႔ အတိုင္းသားေတြ႕ျမင္ေနခဲ့ရတယ္။ သူ႔မွသာ RH-Bသာရွိရင္ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးက ေသြးေတြကို ေဖာက္ထုတ္ေပးမလားေအာက္ေမ့ရေအာင္ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္မွုက သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚေနခဲ့တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ဒယ္ဒီတို႔ရဲ့ပတ္သတ္မွုက ၿပီးဆုံးသြားတာ ၾကာၿပီပဲဟာ သူကေတာ့ ဘာမွဝင္မပတ္သတ္ေတာ့ဘူးလို႔ အားေဟြ႕ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္။

ဝမ္ရိေပၚဟာ ဆရာဝန္ထာက္ခံခ်က္လက္မွတ္ရတာႏွင့္ ေဆး႐ုံကဆင္းခဲ့တယ္။ အကနည္းျပတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လက္ပဲထိခိုက္သြားတာ အေတာ္ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္။ ဝမ္ရိေပၚဟာ ေဆး႐ုံဆင္းဆင္းခ်င္းကို သူ႔အသင္းသားေတြကိုေတြ႕ဖို႔ Studioကိုသြားျဖစ္ေအာင္ သြားလိုက္ပါေသးတယ္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"အားေဟြ႕ ေနသိပ္မေကာင္းဘူးလား"

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ Studioမသြားခင္ အားေဟြ႕ႏွင့္ အားေကြ႕တို႔ HotDogဝင္ဝယ္စားၾကတယ္။ အရင္တစ္ခါ ျပႆနာျဖစ္ၿပီး ျပန္အဆင္ေျပသြားကတည္းက ႏွစ္ေယာက္လုံး ဘယ္သြားသြား တြဲသြားတြဲလာျဖစ္လာၾက​၏။ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္ၿပီး အေပါင္းအသင္းနည္းတဲ့ အားေကြ႕အတြက္ေတာ့ အားေဟြ႕ဟာ တစ္ဦးတည္းေသာ တြယ္တာရာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာခဲ့တယ္။

"အင္း... ငါ ငါ ဟိုဟာျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္"

"ဟင္..."

အားေကြ႕က အံ့ဩသြားေတာ့ အားေဟြ႕က ေခါင္းေလးငုံ႔လို႔ ေျဖတယ္။

"နင္သိတယ္မလား... မိန္းကေလးေတြျဖစ္တဲ့ဟာေလ အဲ့တာ.. ငါဗိုက္နာေနတာ"

"ေအာ္ ရာသီလာတာလား... နင္လာေနၿပီေပါ့ ငါေတာ့မလာေသးဘူး"

"အင္း ငါလည္း ခုမွစလာတာ... ခုငါဗိုက္ေတြနာေနလို႔"

အားေဟြ႕က ဗိုက္ကေလးကိုဖိလ်က္ ညည္းညဴလာေတာ့ အားေကြ႕က အေတာ္စိုးရိမ္သြားတယ္။

"ဟဲ့ ဗိုက္နာတယ္ဆို နင္ေဆးခန္းျပရမွာေပါ့.. ငါ့ကို ပါပါးကေျပာဖူးတယ္ အဲ့လိုမ်ိဳးမိန္းကေလးကိစၥျဖစ္ရင္ သူ႔ကိုေျပာရမယ္တဲ့... ဗိုက္နာတာေတြ ေခါင္းမူးတာေတြျဖစ္တက္တယ္တဲ့။ နင္က တအားနာေနတာလား..."

"တအားေတာ့မနာပါဘူး ဒါေပမယ့္ ေနရတာမသက္သာဘူး"

အားေကြ႕ရဲ့ပါပါးက အိမ္က ဒယ္ဒီနဲ႔မ်ားကြာပ။ သူ႔ဒယ္ဒီကေတာ့ သူ႔ဟာသူအလုပ္ရွုပ္ေနၿပီး မိန္းကေလးေတြ ဒီလိုျဖစ္တက္တယ္ဆိုတာေတာင္ သိရဲ့လားမသိဘူး။

"ငါ့အေဒၚက သြားဖြားမီးယပ္အထူးကုေလ ဘာေဆးေသာက္ရမလဲေမးၾကည့္ရင္း ျပၾကည့္ပါလား..."

"အင္း ေကာင္းတာေပါ့"

အားေကြ႕လည္း သူ႔အေဒၚရႊမ္းလုဆီ ေဆးခန္းျပဖို႔ အားေဟြ႕ကိုေခၚလာခဲ့လ္ုက္တယ္။ နားခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔အေဒၚရဲ့ေဆးခန္းက လူရွင္းေန​၏။

ေဆးခန္းေရာက္တဲ့အခါ ခင္ေနတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလးက အားေကြ႕ကို ရယ္ျပႏွုတ္ဆက္လာတယ္။

"အားေကြ႕ေလး... ရႊမ္လုက်ဲဆီလာတာလား"

"ဟုတ္တယ္.. အန္တီဆီလာတာ။ သမီးသူငယ္ခ်င္းလည္း ပါတယ္၊ သူရာသီစလာတာေလ ဗိုက္နာေနလို႔တဲ့၊ အဲ့တာေမးၾကည့္ခ်င္လို႔"

"ေအာ္... အထဲမွာ သမီးရဲ့ပါပါးလည္းေရာက္ေနတယ္ ဝင္သြားလိုက္ေလ"

အားေကြ႕လည္း အားေဟြ႕ကို လက္ဆြဲေခၚလို႔ အန္တီရႊမ္လုရဲ့႐ုံးခန္းထဲ ဝင္လာလိုက္တယ္။

"ဒါေတြကို အားေကြ႕မသိဘူးမလား"

"မသိဘူး က်ဲ... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္သက္လုံး ဖြင့္ေျပာျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး..

ဒါေပမယ့္ အခုလို သူ႔အေဖနဲ႔ အနီးကပ္ျဖစ္ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္သိပ္စိတ္ပူမိတယ္"

ေရွာင္းက်န႔္က သက္ျပင္းအႀကိမ္ႀကိမါခ်ရင္း ထိုကိစၥကို ညည္းညဴေနေတာ့ ရႊမ္းလုစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။

"ကံပဲေပါ့... ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီးေဝးၿပီးခါမွ ခုလို ျပန္ဆုံရတာ ကံၾကမၼာပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ အားေကြ႕ေလးက သူ႔အေဖရင္းက..... ဆိုတာသိသြားရင္ အေတာ္တုန္လွုပ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ က်န႔္က်န႔္ စကားအေျပာအဆိုဆင္ျခင္ရမယ္ေနာ္"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

AN~~~ ဒီေန႔ ေနာက္တစ္ပိုင္း ထပ္ up ေပးရမလား🤭

​

​