Chapter 3

It's been a week since the confession happened. And until now, I still cannot imagine that he has feelings for me too.

Sino ba naman ako? Hindi ko maikaila na tanongin sarili ko kung bakit may nagkagusto pa sa akin. Like, seryoso? Ako? Gusto? Ano ba mayroon sa akin? Ano ba ang kagusto-gusto sakin?

It's so ironic that I find myself so low that whenever someone tells me that he likes me, I question myself. And whenever I know that someone can't like me, I also question myself.

Ang gulo diba. Ako lang ba ganyan?

"Hey.."

"Ay ako nga lang!" Halos napatalon ako sa gulat nang biglang tumabi sa akin si Tristan. Since the day he admitted his feelings for me, he never left any chance not be with me.

But he was never the clingy type of a man. Lumalapit lang sa akin kapag uwian. Minsan kasi sa recess kami ni Abby magkasama, and he has also group of friends but he always make sure that he get the chance to talk to me even in a simplest way. Kapag uwian naman ay nag-iinsist ihatid ako, pero hanggang sakayan lamang siya dahil wala pa akong mukhang ihaharap kapag nalaman 'to ni mama. Tho, my parents are not strict. I just wanna make myself ready lang.

"Who you were waiting?"

Tinignan ko siya saka umiwas din kasi ang gwapo, baka matulala na naman ako at magmukhang tanga.

"Ikaw— este si Abby," sabi ko dahil siya naman talaga ang hinihintay ko.

Charot, si Abby talaga na may konting siya. Inutusan pa kasi ma'amsi Abby 'e. Ayan, kaya ayaw ko maging officer, ang daming responsibilidad na aakoin. Tamad pa naman ako.

"Okay, hatid ko kayo after," casual ya lang offer saka kinuha phone niya at may ni-type. Hindi man lang tumawa dahil nabanggit ko siya?

Awkward.

Kinuha ko rin phone ko kasi hindi na ako nagsalita pa.

"Are you okay?"

Napatingin ako sa gawi niya nang bigla siyang nagtanong. He was still looking at his phone. Baka nahihiya.

"Uhm, yeah, why?"

He shrugged.

"Nothing. Maybe you find this so fast. I apologize for admitting, I don't wanna embarrass you kasi."

Kumunot noo ko. Wait, so he just told those stuff for me not to get embarrass?

"What?"

He stopped clicking his phone then looked at me.

"What I mean, if I still hide this feelings of mine, it's my lost. I don't wanna embarrass you in front of the class because that will hurt me. I like you and you deserve to be flexed."

Umiwas ako ng tingin dahil sobrang lapit ng mukha niya. Ayan, malinaw.

"Pero kung hindi naman sincere—"

"No, I'm sincere," he cut me off.

Tumahimik na lang ako dahil mukhang papagalitan niya pa ako. The silence broke when he spoke.

"I apologize if you were shocked, but I literally took the chance to tell you my feelings. Na-totorpe ako noon, but the moment they shout my name that I was your crush, I let my guards down... just not to miss the moment."

He smiled at me. "That maybe cheesy for them, but who cares? That was the perfect moment for me. I hope you won't get mad at me."

His voice were full of sincerity.

Sinong magagalit???? Ako? Tanga, gustong-gusto ko nga 'yon!

Parang angganda ko kasi sa part na crush ako ng crush ko. Ang daming hindi nakarelate. Mwehe.

Flips hair.

Biglang tumunog cellphone ko kaya hindi na ako nakasagot sa kaniya. It was Abby who texted me.

"Aria, sorry, sobrang daming testpapers ang pinapatapos sa aming officers. Huhu, sorry talaga. Ikaw na lang muna umuwi mag-isa. O pahatid ka sa MOO mo! Hihi mwa!"

Napakunot naman noo ko. MOO?

"Anong MOO, gaga?" Type ko saka nireply sa kaniya.

"My only one! HAHAHAHA!"

Ngumiwi ako. Jejemon. Yak.

"Jejemon mo!!" Tanging reply ko na lang saka binaba na phone ko at tumayo.

Nakita ko rin tumayo si Tristan.

"So, you're going? Where's Abby?" Inosenti niyang tanong. Even his thick brows are questioning my whole existence.

Umiling na lang ako. "Hindi siya makakasabay 'e."

"Aw, that hurts. Siguro, hatid na lang kita. Will you let me?" Napangiti ako.

I just love how he asked me first if I let him. That just a prove that he wants my consent first before he make a move, which was a very rare, nowadays.

"Sure," I finally agreed.

It's visible in his eyes how happy he is when I nodded my head. Ano ba 'tong high school life ko, ganito ba ma-inlove?

Days passed, at ang isang hatid lang ay natuloy-tuloy na. Our classmates were already used to us, but we also talked that whenever we are in the classroom, we will interact less. Kahit sobrang ship lahat ng kaklase ko sa amin, ayaw ko pa rin maging sobrang harot, 'no!

"Natapos mo na assignment?" Tanong kaagad ni Abby nang makarating ako sa room.

"May assignment?!" Gulat kong tanong. Tinignan niya lang ako ng masama.

"Ayan, ayan, landi! Oh, eh paano 'yan dahil hindi ko rin nagawa?!" Binalik ko rin sa kaniya ang masamang tingin.

"Ayan, ayan! Wala na ngang jowa, wala rin assigment! Eto, gaga! Last kopya mo na 'yan sa'kin." Sabay hablot ko ng notebook sa bag ko.

"May assignment din pala." Walang hiya niyang kinuha saka kinopya kaagad. Napatingin ako sa upuan ni Tristan at nakitang wala pa siya. Himala, mukhang late siya ata ngayon?

The class had started and he was lucky to enter the room even though he was 5 minutes late. Madali lang ang oras at nag-uwian na. As usual, kapag tumitingin ako sa upuan niya ay wala na siya. Kundi, nasa labas na, naghihintay sa akin.

"Oh siya, hindi na ako makakasabay pa ah! Madaming event darating ngayon, sobrang busy ko. Babush! Enjoy with Tristan!" Abby smirked at me then threw a flying kiss.

"Hatid na kita," naptingin ako sa gilid ko nang makita ang presensiya ni Tristan. Nakita niya naman ang mga dala kong gamit kaya nagkusa na itong kinuha mula sa akin.

"Nako, hindi na," wika ko at kunin sana balik ngunit itinaas niya lamang ang kaniyang mga kamay sa kadahilanang napasubsob ako sa dibdib niya.

Putspa, niligo ba nito ang pabango?! Sobrang bango!

"Sobrang bango ko ba?" Tanong nito at agad naman akong napaayos ng tayo.

I stared how he teased me. Still, can't believe that he is smiling at me. If you only know that he only smile once in a blue moon. He has this blank-fierce face always, pero take note ha, gwapong naka-fierce. Ipaglalaban ko 'yan.

"Enough staring, I might melt."

Yumuko siya nang bahagya at hinawakan ang aking baba. Ngayon ko lang napansin na ganoon siya pala katangkad para iayon ang kaniyang sarili sa akin. Sana all.

"Or else, you'll lick me."

Umiwas ako mg ako tingin at umatras. Gago, ice cream ba 'to? Anong melt?!

Narinig kong tumawa siya.

"Anong nakakatawa? Mukha kang tanga," pabiro kong sabi at nakitawa nang konti para hindi niya maramdaman ang kaba ko.

"Bakit ka kasi ganyan makatingin?" He chuckled.

"Masama ba?" I mocked.

He shook his head after. "It's not if you look at me with love." Napaismid ako.

"Sabagay, I'm handsome. You can't resist my handsomeness."

Wow!

Kapal, pero toto naman. Ahe.

"Ewan!" Nagsimula na ako lumabas sa room at sinundan niya naman ako.

Simula nang nagkakausap kami ay unti-unti ko na siyang nakilala. I thought he was intimidating at first, like he never even bothered to look at me, but starting the day na hinahatid niya ako ay parang ibang Tristan nakilala ko. Yes, he was still the Tristan who never speak, but when he's with me, he really tried his very best just to have a conversation. The effort, beh!

"Why the bicycle couldn't stand up on his own?" I laughed when a bicycle passed by.

Talino naman, kakakita lang may naisip na agad na joke.

"Why?" I responded, still walking.

"Because it was two tired," he delivered with full of sympathy.

He looks so cute! Tumawa ako sa kaniya at pinagpatuloy lang namin lumakad.

This is our daily routine whenever he guided me home. Medyo hindi naman kasi kalayoan ang school ko sa bahay namin kaya kapag uwian, naglalakad na lang ako. Kasama sana si Abby pero patapos na kasi ang school year kaya sobrang daming aasikasohin, andaming event mangyayari. And now, I found myself walking with Tristan almost everyday every afternoon.

I know this is so unusual to him, lalo na I always see him riding a car. Pero nakukuha niya pa rin sumabay sa akin. Also, nakuha niya rin makipag-usap with no dull moments. Kasi kahit ako ay napapansin ko na nahihirapan siyang makipag-usap sa akin, lalo na he was not the type of guy who is so makulit. Seryoso niya, as in. But the fact that he exerted effort to have a topic, even made some cheesy jokes just for me to laugh? That is so really cute.

And believe me, kahit ang corny niya minsan, natatawa pa rin ako. He knows how to get me.

"Thank you palagi, ingat!" I waved my hand when I reached our get.

He just raised his brows and smiled at me. Kumaway ito kaya dali-dali naman akong pumasok sa bahay. Hindi ko pa siya pinapasok sa bahay kasi for sure, tutuksoin ako ni mama. Huwag lang talaga muna ngayon, pleasee!

Nang nakapasok ako ay nakita ko si mama sa sala, sa harap ng fake plants pa kanta-kanta.

"Ma? Anong ginagawa mo diyan?" Natatawa kong tanong dahil mukha siyang tanga.

Hinarap niya ako saka ngumiti ng nakakalokang ngiti.

"Dalaga na 'yong anak ko," hirit niya at tumingin sa halaman.

Nakita niya ba? Ano, sasabihin ko ba? O baka ang halaman tinutukoy niya e anak niya rin naman 'yan?

I just shrugged.

Lumapit ako sa kaniya at kiniss siya sa pisnge. Bago pa siya magsalita ay tumakbo na ako sa taas, kwarto ko. Kung ako man ang tinutukoy niya ay ayaw ko muna siyang marinig.

Tinapos ko na assignment ko, at natapos na rin ang haponan nang wala akong may narinig kay mama. May binabasa kasi sa notebook at hindi ko alam dahil focus na focus ito. Buti na lang dahil hindi pa naman ako handa kahit pa na close kami ni mama at open ako sa lahat, baka nga sobra pa siya sa kaklase ko 'e. Ayan kasi si mama, sobrang supportive. Parang bestfriend ko lang.

*ting!*

Dali-dali kong kinuha ang phone ko sa gilid ng kama ko. Napadapa kaagad ako at napangiti nang makita ko ang pangalan niya sa lockscreen ko.

Nag-message pala siya. Binuksan ko ito.

"Why are you still awake?" 11:10 seen.

"Because I can't sleep. Ikaw, bakit gising ka pa?" Sent.

Tristan Ros is typing...

"Can you stop it?" My brows knitted. I changed my position, ngayon ay nakaharap na ako sa ceiling.

"Stop what?" I sent.

"Can you stop running in my mind and just rest at my heart?"

Napangiti ako sa sagot nito. Adik lang?!

I'm resting na, uy! Char.

"Huwag mo kasi akong isipin." Makapal kong tinype, saka humalakhak.

"How can I not think of you when you were the only one who's on my mind?"

Napatili ako nang mahina sa sobrang kilig. Corny!!!

Tristan Ros is typing..

"Anyway, it's getting late. You should sleep now. Dahil maaga pa tayo bukas." Ha? Bukas? Pinagsasabi niya?

"Anong bukas?" Sent.

"Pupunta ako sa bahay niyo." Namilog mata ko sa nabasa ko.

"Bakit ka pupunta?" Sent.

Napatayo ako dahil sa sobrang gulat. Anong gagawin niya dito? Jusko! Hindi pwede!

"Why not? I'm courting you, right? I wanna meet your parents for them to see how pure my intentions are."

Takte??

Hindi ako nainform na nanliligaw na 'to ah?!

PERO AAAAAAAACKKKKKKK PUPUNTAHAN NIYA AKO BUKAS!!!