Unicode

ခုံပေါ်က စာလေးကိုကြည့်ပြီး သူတို့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်....

မျက်ဝန်းအိမ်တို့မှာတော့ မီးတောင်အလား နီရဲနေ၍....

ဘာလို့လဲ....တိတိကျကျ ရေရေရာရာ မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူတို့ကို ထားသွားခဲ့တာ ဘာလို့များလဲ....

သူတို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီလေ....

လူတွေကြားမှာ ဂုဏ်ယူရတဲ့သူတွေဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေထိုင်နေပြီလေ....

သူတို့မှာ ဘာလိုအပ်ချက်တွေများ ရှိနေလို့ပါလဲ....

ဘာတဲ့....ကျွန်တော်မရှိရင် hyungတို့ပိုပျော်ရှွင်ရမှာပါတဲ့လား....

ဟင့်အင်း....ထိုကောင်လေးမရှိတဲ့နေရာမှာ တသက်လုံးမပြောနဲ့.... တစက္ကန့်တောင် မနေလိုပါ....

"ငါတို့ဒီတိုင်းထိုင်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး....''

ရုတ်တရက်ပြောလိုက်တဲ့ namjoonကြောင့် seokjinကပါဝင်၍....

"လိုက်ရှာကြမလား....သူအဝေးကြီးကိုတော့ မရောက်လောက်သေးဘူး ထင်တယ်....''

"Nono....သူဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့သေချာမသိပေမဲ့ သိတဲ့သူတွေတော့ ရှိတယ်....အဲ့တော့ အဲ့ဒီသိတဲ့သူတွေကိုပဲ သွားမေးတာကောင်းမယ်....''

Jungkookရဲ့စကားကြောင့် သူတို့မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်....

"နားမလည်ဘူးလား....သူ့ကိုပို့ခဲ့တာ appaတို့လေ...အဲ့တော့ သူဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ appaတို့ သိနိုင်မှာပဲ....''

ထိုအခါမှ သူတို့အားလုံး သဘောပေါက်ကာ သူတို့မသွားချင်ဆုံးသော အိမ်ဆိုသည့်နေရာကို ဦးတည်ရတော့သည်....

"Appaတို့ သိတယ်မဟုတ်လား....''

Seokjinမေးလိုက်တော့ Mr.Jungတို့သုံးယောက် တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်....

"ဘာလဲ....yoonieက မပြောနဲ့လို့ ပြောထားခဲ့လို့လား....တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ...ကျွန်တော်တို့ဘဝမှာ သူ့ကို မရှိမဖြစ် လိုလို့ပါ....ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးလို့မရဘူးလား....''

စိတ်ရှုပ်ဟန်နဲ့ ခေါင်းကဆံပင်တွေကို ထိုးဖွကာ ပြောလာသော jiminကြောင့် Mt.parkက...

"Appaတို့တကယ်မသိတာသားငယ်....yoonieလေးက appaတို့ကိုလဲ ဘာမှပြောမသွားဘူး.....''

"ဟင်း....''

ထိုစဉ် သက်ပြင်းချလိုက်သူကတော့ Mr.jungပင်....

"ငါတားဖို့လုပ်ခဲ့ပါသေးတယ်....ဒါပေမဲ့ yoonieလေး စကားတွေက ငါ့ရင်ကို တော်တော်လေး မွန်းကျပ်စေတယ်...''

"သူက...သူကဘာပြောလ်ု့ိလဲ....''

သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလာသော hoseokအား Mt.jung မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ကာ....

"မင်းအခုလိုတွေလုပ်နေတာ ပိုက်ဆံကြောင့်လားလို့ မင်းတို့ကလေးကို ပြောခဲ့ကြတယ်ဆို....''

"အဲ့...အဲ့ဒါက...''

ထိုစကားကြောင့် သူတို့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပါ...ထိုအချိန်က ဒေါသစိတ်ပဲ ရှိနေတာမို့ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲ ထွက်မိသွားခြင်း....

"အဲ့စကားကြောင့် yoonieက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့တာ....မင်းတို့အမြင်မှာသူက စိတ်မာတဲ့ ကောင်လေးဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်တယ်....တကယ်တော့ သူကစိတ်အားအရမ်းငယ်တတ်တဲ့သူ....မိဘတွေမရှိတော့တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူပိုင်ဆိုင်ရမဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို အပိုင်းသိမ်းခဲ့တဲ့ သူ့အဒေါ်က ဘယ်လောက်ထိ ယုတ်မာလဲဆိုရင် သူ့ကို တခြားတယောက်ဆီ ရောင်းစားဖို့ထိ လုပ်ခဲ့တာ...အဲ့ဒါကြောင့် ငါကသူ့ကို ကျောင်းဆက်ထားပေးခဲ့တာပါ....''

အဖေဆိုသူပြောနေသော စကားတွေက သူတို့ရင်ကို မီးနဲ့လောင်မြိုက်နေသလို သိပ်ပူလောင်စေပါ၏....

တကယ်ပါ...သူတို့တကယ် ဘာမှမသိခဲ့ရပါ...ထိုအကြောင်းတွေသာ အစကတည်းကသိရင် သူတို့ကောင်ငယ်လေးအပေါ် နွေးနွေးထွေးထွေးလေး ဆက်ဆံပေးခဲ့မိမှာ....

"အဲ့ဒါကြောင့် သူကပြောတယ်....အထက်တန်းပြီးအောင်ထိ ထားပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တဲ့....Uniကိုတော့ သူ့ဘာသာပဲ ဝမ်းကျောင်းပြီး တက်တော့မှာမို့လို့ သူ့ကိုထွက်သွားခွင့်ပြုပါတဲ့လေ....ကဲပြော...ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်သူလွန်သလဲဆိုတာ....''

မှားသွားပြီ..သူတို့အရမ်းကိုမှားသွားပြီဖြစ်သည်...ခေါင်းကို မြေကြီးထဲဝင်မတတ် ငုံ့ထားမိရင်း အသံတိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်...

"ကျွန်တော်ရအောင်ရှာမယ်...''

ခေါင်းငုံ့ရာကနေ ပြန်မော့ပြီး ခိုင်မာစွာပြောလာသူ jinမှာ မျက်ဝန်းတို့တွင်တော့ မျက်ရည်စများ ပြည့်နေလျက်....

"ကျွန်တော့်အတွက် သူလိုတယ်... ကျွန်တော်သူ့ကိုချစ်တယ် appa....''

"ဟမ်!!!!!"

Jinရဲ့စကားအဆုံး အားလုံးဆီမှ အာမေဍိတ်သံတို့ ထွက်လာရသည်...

"ကျွန်တော်လဲ yoonieကိုချစ်တယ်...''

သည်တခါဝင်ပြောလာသူကတော့ namjoonပင်....

"ကျွန်တော်လဲ yoonieကိုအရမ်းချစ်တယ်...သူ့ကိုလက်မလွှတ်နိုင်ဘူး....''

"ဟာ...မရဘူးနော်...သူ့ကို ကျွန်တော်အရင်ချစ်တာ...''

"ကျွန်တော်လဲချစ်တယ်လေ...''

"ဒါဆို ကျွန်တော်ကရော....''

တယောက်တပေါက်ထွက်လာတဲ့ အချစ်စကားကြီးများနောက်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားရသူတို့ကတော့ သူတို့၏အဖေဖြစ်သူများပင်....

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...yoonieကို EunWooကလဲ သဘောကျနေတာ....''

"ဗျာ!!!!!!"

.

.

.

.

.

Daeguမြို့ရဲ့ နှစ်သက်ဖို့ကောင်းတဲ့ နေရာလေးတွေကို လည်ပတ်ခဲ့ပြီးနောက် ရိုးရှင်းပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းပုံရတဲ့ Cafeဆိုင်လေးကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ သူဝင်ထိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်....

ဒီလိုရိုးရှင်းတာမျိုးပဲ သဘောကျသူမို့ သူ့အတွက် ဒိီဆိုင်လေးကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ထင်သည်....

"ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျ....ဘာများသုံးဆောင်....အဲ...ဦး...ဦးငယ်....''

"ကလေး?!!!"

ရှေ့ကတွေ့လိုက်ရတဲ့ ယူနီဖောင်းနဲ့ ကလေးငယ်ကြောင့် သူ့မျက်ဝန်းတွေ ပြူးကျယ်ကုန်ရတော့သည်....

ကလေးငယ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး Daeguကို ရောက်နေပါလိမ့်....

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Hee...ဒီmovementလေးကို အရမ်းချစ်လို့.. ဒါ ဘယ်OTPရဲ့movementလဲဆိုတာ ဖြေခဲ့ကြပါနော်...မှန်ရင်အူးမွပေးပါ့မယ်😝....အူးမွမလိုချင်ရင်တော့ မှန်အောင်မဖြေနဲ့ပေါ့☹Love you all💜

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Zawgicode

ခံုေပၚက စာေလးကိုၾကည့္ၿပီး သူတို႔လက္သီးကို တင္းတင္းဆုပ္ထားမိသည္....

မ်က္ဝန္းအိမ္တို႔မွာေတာ့ မီးေတာင္အလား နီရဲေန၍....

ဘာလို႔လဲ....တိတိက်က် ေရေရရာရာ မ႐ွိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူတို႔ကို ထားသြားခဲ့တာ ဘာလို႔မ်ားလဲ....

သူတို႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့ၿပီေလ....

လူေတြၾကားမွာ ဂုဏ္ယူရတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ေနၿပီေလ....

သူတို႔မွာ ဘာလိုအပ္ခ်က္ေတြမ်ား ႐ွိေနလို႔ပါလဲ....

ဘာတဲ့....ကြၽန္ေတာ္မ႐ွိရင္ hyungတို႔ပိုေပ်ာ္႐ွြင္ရမွာပါတဲ့လား....

ဟင့္အင္း....ထိုေကာင္ေလးမ႐ွိတဲ့ေနရာမွာ တသက္လံုးမေျပာနဲ႔.... တစကၠန္႔ေတာင္ မေနလိုပါ....

"ငါတို႔ဒီတိုင္းထိုင္ေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး....''

႐ုတ္တရက္ေျပာလိုက္တဲ့ namjoonေၾကာင့္ seokjinကပါဝင္၍....

"လိုက္႐ွာၾကမလား....သူအေဝးႀကီးကိုေတာ့ မေရာက္ေလာက္ေသးဘူး ထင္တယ္....''

"Nono....သူဘယ္သြားတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေသခ်ာမသိေပမဲ့ သိတဲ့သူေတြေတာ့ ႐ွိတယ္....အဲ့ေတာ့ အဲ့ဒီသိတဲ့သူေတြကိုပဲ သြားေမးတာေကာင္းမယ္....''

Jungkookရဲ႕စကားေၾကာင့္ သူတို႔မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္....

"နားမလည္ဘူးလား....သူ႔ကိုပို႔ခဲ့တာ appaတို႔ေလ...အဲ့ေတာ့ သူဘယ္သြားတယ္ဆိုတာ appaတို႔ သိနိုင္မွာပဲ....''

ထိုအခါမွ သူတို႔အားလံုး သေဘာေပါက္ကာ သူတို႔မသြားခ်င္ဆံုးေသာ အိမ္ဆိုသည့္ေနရာကို ဦးတည္ရေတာ့သည္....

"Appaတို႔ သိတယ္မဟုတ္လား....''

Seokjinေမးလိုက္ေတာ့ Mr.Jungတို႔သံုးေယာက္ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္....

"ဘာလဲ....yoonieက မေျပာနဲ႔လို႔ ေျပာထားခဲ့လို႔လား....ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ...ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ သူ႔ကို မ႐ွိမျဖစ္ လိုလို႔ပါ....ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေျပာျပေပးလို႔မရဘူးလား....''

စိတ္႐ွုပ္ဟန္နဲ႔ ေခါင္းကဆံပင္ေတြကို ထိုးဖြကာ ေျပာလာေသာ jiminေၾကာင့္ Mt.parkက...

"Appaတို႔တကယ္မသိတာသားငယ္....yoonieေလးက appaတို႔ကိုလဲ ဘာမွေျပာမသြားဘူး.....''

"ဟင္း....''

ထိုစဥ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သူကေတာ့ Mr.jungပင္....

"ငါတားဖို႔လုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္....ဒါေပမဲ့ yoonieေလး စကားေတြက ငါ့ရင္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး မြန္းက်ပ္ေစတယ္...''

"သူက...သူကဘာေျပာလ္ု႔ိလဲ....''

သိလိုစိတ္ျဖင့္ေမးလာေသာ hoseokအား Mt.jung မ်က္လံုးလွန္ၾကည့္လိုက္ကာ....

"မင္းအခုလိုေတြလုပ္ေနတာ ပိုက္ဆံေၾကာင့္လားလို႔ မင္းတို႔ကေလးကို ေျပာခဲ့ၾကတယ္ဆို....''

"အဲ့...အဲ့ဒါက...''

ထိုစကားေၾကာင့္ သူတို႔ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ပါ...ထိုအခ်ိန္က ေဒါသစိတ္ပဲ ႐ွိေနတာမို႔ ပါးစပ္က လႊတ္ခနဲ ထြက္မိသြားျခင္း....

"အဲ့စကားေၾကာင့္ yoonieက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့တာ....မင္းတို႔အျမင္မွာသူက စိတ္မာတဲ့ ေကာင္ေလးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တယ္....တကယ္ေတာ့ သူကစိတ္အားအရမ္းငယ္တတ္တဲ့သူ....မိဘေတြမ႐ွိေတာ့တာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူပိုင္ဆိုင္ရမဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို အပိုင္းသိမ္းခဲ့တဲ့ သူ႔အေဒၚက ဘယ္ေလာက္ထိ ယုတ္မာလဲဆိုရင္ သူ႔ကိုု တျခားတေယာက္ဆီ ေရာင္းစားဖို႔ထိ လုပ္ခဲ့တာ...အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါကသူ႔ကို ေက်ာင္းဆက္ထားေပးခဲ့တာပါ....''

အေဖဆိုသူေျပာေနေသာ စကားေတြက သူတို႔ရင္ကို မီးနဲ႔ေလာင္ၿမိဳက္ေနသလို သိပ္ပူေလာင္ေစပါ၏....

တကယ္ပါ...သူတို႔တကယ္ ဘာမွမသိခဲ့ရပါ...ထိုအေၾကာင္းေတြသာ အစကတည္းကသိရင္ သူတို႔ေကာင္ငယ္ေလးအေပၚ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလး ဆက္ဆံေပးခဲ့မိမွာ....

"အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူကေျပာတယ္....အထက္တန္းၿပီးေအာင္ထိ ထားေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့....Uniကိုေတာ့ သူ႔ဘာသာပဲ ဝမ္းေက်ာင္းၿပီး တက္ေတာ့မွာမို႔လို႔ သူ႔ကိုထြက္သြားခြင့္ျပဳပါတဲ့ေလ....ကဲေျပာ...ဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူလြန္သလဲဆိုတာ....''

မွားသြားၿပီ..သူတို႔အရမ္းကိုမွားသြားၿပီျဖစ္သည္...ေခါင္းကို ေျမႀကီးထဲဝင္မတတ္ ငံု႔ထားမိရင္း အသံတိတ္ ငိုေႂကြးေနခဲ့သည္...

"ကြၽန္ေတာ္ရေအာင္႐ွာမယ္...''

ေခါင္းငံု႔ရာကေန ျပန္ေမာ့ၿပီး ခိုင္မာစြာေျပာလာသူ jinမွာ မ်က္ဝန္းတို႔တြင္ေတာ့ မ်က္ရည္စမ်ား ျပည့္ေနလ်က္....

"ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ သူလိုတယ္... ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ appa....''

"ဟမ္!!!!!"

Jinရဲ႕စကားအဆံုး အားလံုးဆီမွ အာေမဍိတ္သံတို႔ ထြက္လာရသည္...

"ကြၽန္ေတာ္လဲ yoonieကိုခ်စ္တယ္...''

သည္တခါဝင္ေျပာလာသူကေတာ့ namjoonပင္....

"ကြၽန္ေတာ္လဲ yoonieကိုအရမ္းခ်စ္တယ္...သူ႔ကိုလက္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး....''

"ဟာ...မရဘူးေနာ္...သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္အရင္ခ်စ္တာ...''

"ကြၽန္ေတာ္လဲခ်စ္တယ္ေလ...''

"ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္ကေရာ....''

တေယာက္တေပါက္ထြက္လာတဲ့ အခ်စ္စကားႀကီးမ်ားေနာက္မွာ မ်က္လံုးျပဴးသြားရသူတို႔ကေတာ့ သူတို႔၏အေဖျဖစ္သူမ်ားပင္....

"ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...yoonieကို EunWooကလဲ သေဘာက်ေနတာ....''

"ဗ်ာ!!!!!!"

.

.

.

.

.

Daeguၿမိဳ႕ရဲ႕ ႏွစ္သက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးေတြကို လည္ပတ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ႐ိုး႐ွင္းၿပီး ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းပံုရတဲ့ Cafeဆိုင္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ သူဝင္ထိုင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္....

ဒီလို႐ိုး႐ွင္းတာမ်ိဳးပဲ သေဘာက်သူမို႔ သူ႔အတြက္ ဒိီဆိုင္ေလးကသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္ထင္သည္....

"ႀကိဳဆိုပါတယ္ခင္ဗ်....ဘာမ်ားသံုးေဆာင္....အဲ...ဦး...ဦးငယ္....''

"ကေလး?!!!"

ေ႐ွ႕ကေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ ကေလးငယ္ေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြ ျပဴးက်ယ္ကုန္ရေတာ့သည္....

ကေလးငယ္က ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး Daeguကို ေရာက္ေနပါလိမ့္....

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Hee...ဒီmovementေလးကို အရမ္းခ်စ္လို႔.. ဒါ ဘယ္OTPရဲ႕movementလဲဆိုတာ ေျဖခဲ့ၾကပါေနာ္...မွန္ရင္အူးမြေပးပါ့မယ္😝....အူးမြမလိုခ်င္ရင္ေတာ့ မွန္ေအာင္မေျဖနဲ႔ေပါ့☹Love you all💜

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜