Unicode

ခွပ်

"မင်းက ငါတို့လူကို....''

ခွပ်

"ငါတို့က အဖွဲ့လိုက်မှ မိုက်ရဲတာ မဟုတ်ဘူး....''

ခွပ်

"တယောက်ချင်းလဲ ဖိုက်ရဲတယ်ကွ....''

"တော်တော့ namjoon....ဒီလောက်ဆို အဲ့ကောင် မှတ်လောက်ပါပြီ...''

"မမှတ်သေးလဲ နောက်တခါ လာရန်စလိုက်ဦး....ထပ်ထိုးပေးမယ်...ကြားတယ်နော်...''

ပြောပြီး ဆွဲကိုင်ထားသော အကျၤီစကို Namjoon ခပ်ကြမ်းကြမ်း စောင့်ချပစ်လိုက်သည်...

ထို့နောက် ကျေနပ်သွားဟန် ရှိသော ကောင်လေးခြောက်ယောက်က တယောက်ပခုံး တယောက်ဖက်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့လေသည်....

***********************************

Company တခု၏ meetingခန်း၌ ခေါင်းချင်းဆိုင်နေရသော သူဌေးသုံးဦးရှိ၏...

ထိုသူတို့မှာတော့ Mr. Park,Mr. Kim နှင့် Mr. Jungတို့ပင်....

"ငါကတော့ အဲ့ကောင်တွေကို ဘယ်လိုမှမနိုင်ဘူး....''

စိတ်ညစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလာသော Mr. Kimစကားအား ကျန်နှစ်ယောက်လဲ ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်သည်....

"မင်းက သားသုံးယောက်ဆိုတော့ ပိုဆိုးမှာပေါ့...ငါတောင် အဲ့တကောင်ထဲကို ထိန်းမရဘူး.....''

"ဟင်း....ငါနည်းလမ်းရှာပါဦးမယ်...ကဲ...ပြန်တော့မယ်...အဲ့ဒီကိစ္စလာဆွေးနွေးတာ...ခုဆို ကျောင်းမှာ သူတို့က လူမိုက်လုံးလုံးဖြစ်နေကြပြီတဲ့လေ....''

"Aကွာ...သားမွေးထားပြီး အားကိုးရတာမရှိဘူး....နေရာတကာ သူတို့ပဲ လိုက်ထိန်းနေရတယ်....''

"ဟားဟား....မွေးထားပြီးမှတော့လည်း ခံရတော့မှာပေါ့ကွာ....''

ရယ်မောရင်း ပြောလာတဲ့ Mr.jungကြောင့် ကျန်တဲ့သူနှစ်ယောက်လဲ...ဘာမှဆက်မပြောပဲ ဒီတိုင်းသာ ငြိမ်နေလိုက်တော့သည်...

***********************************

Seoulမြို့၏ လူချမ်းသာတို့သာ နေသောရပ်ကွက်ရှိ ကားလမ်းမပေါ်၌ Mr. Jungစီးလာသည့် ကားလေးဟာ တရွေ့ရွေ့နှင်လျက်.....

ထိုအချိန် ရုတ်တရက် သူ့ကားရှေ့ ပြေးဝင်လာသော ကောင်ငယ်လေးတယောက်....

တိုက်တော့မတိုက်မိပေမဲ့ လန့်သွားပုံရသော ကောင်လေးက အောက်ကိုပစ်လဲသွားတာမို့ တာဝန်အရ မေးဖို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်....

"ဟေ့..ကလေး...အဆင်ပြေလား....''

သူမေးလိုက်တော့ တုန်ယင်နေတဲ့ ကိုယ်ငယ်လေးနဲ့ ထိုကောင်လေးက မော့ကြည့်လာသည်....

မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းလေးအပြင် ဖြူဖြူသေးသေးလေးနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းနေသော ကောင်လေးကြောင့် Mr. Jungအနီးနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်ကာ....

"ခြေထောက်ခေါက်သွားတာလား.....''

"Na....nae....''

အသံက တိုးလျစွာ ထွက်လာတာပေမဲ့ သြရှရှလေး ဖြစ်နေတာကြောင့် Mr. Jung ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာလေသည်.....ထို့ကြောင့်...

"ကဲ...ဒါဆိုလည်း uncleအိမ်လိုက်ခဲ့....''

"Nae?...''

အံံ့သြတကြီး ထပ်မော့ကြည့်လာသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေကြောင့် သူဆုံးဖြတ်ချက်တခုကို ချလိုက်တော့သည်....

"ကဲပါ...လာ...uncleထူပေးမယ်...လိုက်ခဲ့....''

ထို့နောက်တွင်တော့ ဖြူသေးသေးကောင်လေးအား Mr. Jung အိမ်သို့ခေါ်သွားလေတော့သည်.....

***********************************

"ကလေးလေးက ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ....''

ဆေးလိမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည့် Mrs. Jungကြောင့် Mr. Jungပြုံးလိုက်သည်...

"အေးကွ....ကလေး...uncleတို့ကို သားအကြောင်းပြောပြလေ...သားက ဘယ်မှာနေတာလဲ....''

သူမေးလိုက်တော့ ထိုကောင်လေးက ခေါင်းငုံ့ကျသွားသည်...ထို့ကြောင့်....

"Uncleတို့ကို အမှန်တိုင်းပြောပါ...ဘာမှကြောက်မနေနဲ့....''

"ဟို....ကျွန်...ကျွန်တော့်မှာ မိဘတွေမရှိတော့ဘူး....အဒေါ်နဲ့ နေရတာ...ဒါမဲ့ အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို မချစ်ဖူးထင်တယ်....ကျွန်တော့်ကို....ကျွန်တော့်ကို တခြားတယောက်ဆီ ရောင်းစားဖို့ လုပ်နေလို့ ထွက်ပြေးလာတာ.....''

ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလာသော ကလေးငယ်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြရသည်.....ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကလေးကို ဘာလို့များပါလိမ့်....

"သားကကျောင်းပြီးပြီလား....''

"ဟင့်အင်း...ဒီနှစ်က အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်.....''

"အိုကွယ်...လူတွေများ လူမဆန်လိုက်တာ.....''

Mrs. Jungစကားကို Mr. Jungခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်ပြီး...

"သား...ကျောင်းဆက်တက်ချင်လား....''

သူမေးလိုက်တော့ ကောင်လေးက တဖျက်ဖျက်တောက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံနဲ့ ကြည့်လာသည်....

"ဟုတ်...တက်ချင်တယ်.... ''

"အဟင်း...ကောင်းပြီ....Uncleဆက်ထားပေးမယ်....''

"ဗျာ....တ..တကယ်ပြောတာလားဟင်....''

"တကယ်ပါကွာ....ဒါပေမဲ့...uncleကို တခုတော့ ပြန်ကူညီပေးရမယ်....''

"ရပါတယ်...ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ လုပ်ပါ့မယ်...''

ထိုကောင်လေးစကားကြောင့် Mr. Jung နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးလိုက်တော့သည်.....

***********************************

"အဲ့တော့...ကျွန်တော်တို့က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ....''

"သူပြောတဲ့စကားကို နားထောင်ရမယ်...သူခိုင်းတာ လုပ်ပေးရမယ်...သူသွားချင်တဲ့နေရာရှိရင်လဲ ခြောက်ယောက်လုံး လိုက်ပို့ရမယ်...ကြားကြတယ်နော်....''

စားပွဲပေါ်ဝယ် speakerဖွင့်ရင်း တင်ထားသော ဖုန်းဆီမှ ထွက်လာသည့် အမိန့်ဆန်ဆန် စကားသံတို့က သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်ပေ....

ဘယ်လောက်ပဲ သူတို့ထက် ဗလကြီးသည့် လူကိုလွှတ်လွှတ် အိမ်မှာ တရက်ပင်မခံအောင် ဗရုတ်ကျပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်မှာလဲ အယောက်နှစ်ဆယ်ပင် မကတော့....

ဤသည်ကို သူတို့မိဘတွေက ဆက်အပင်ပန်းခံနေကြတုန်းပင်.....သူတို့အစား ရင်လေးမိပါရဲ့.....

"ဒါပဲမလား...ဖုန်းချလိုက်ပြီ....''

ထို့နောက် တီခနဲကျသွားသော ဖုန်းလိုင်းနှင့် တဆက်တည်းမှာပဲ မြည်လာသော ဘဲလ်တီးသံ....

"Hk....ရောက်လာပြီထင်တယ်....''

"ကဲ...ကိုယ့်လူတို့...ငါတို့နဲ့ ကစားဖို့ လူအသစ်ရောက်လာပြီ....ကြိုဆိုလိုက်ကြတာပေါ့....''

Seokjinရဲ့ စကားသံအဆုံး သူတို့အားလုံး မာန်ပါပါပြုံးရင်း တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်.....

တံခါးဝမှာတော့ Seokjinနဲ့ namjoonတို့ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တံခါးဘေးမှာတော့ ရေပုံးကိုယ်စီကိုင်ကာ ရပ်နေကြသော အငယ်ကောင်လေးယောက်.....

Seokjin devil smileကို တပ်ဆင်ရင်း တံခါးကို အဖွင့်.....

"ဟမ်!!!''

တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် seokjinအပြင် ရေနဲ့ပက်ဖို့ ပြင်ထားသည့် လေးယောက်မှာလဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားရသည်....

WTF!!!!!!!!သူတို့ဆီ ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာ ဒီဖြူစုတ်စုတ် အကောင်သေးလေးတဲ့လား....

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Love you all 💜

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Zawgicode

ခြပ္

"မင္းက ငါတို႔လူကို....''

ခြပ္

"ငါတို႔က အဖြဲ႕လိုက္မွ မိုက္ရဲတာ မဟုတ္ဘူး....''

ခြပ္

"တေယာက္ခ်င္းလဲ ဖိုက္ရဲတယ္ကြ....''

"ေတာ္ေတာ့ namjoon....ဒီေလာက္ဆို အဲ့ေကာင္ မွတ္ေလာက္ပါၿပီ...''

"မမွတ္ေသးလဲ ေနာက္တခါ လာရန္စလိုက္ဦး....ထပ္ထိုးေပးမယ္...ၾကားတယ္ေနာ္...''

ေျပာၿပီး ဆြဲကိုင္ထားေသာ အက်ၤီစကို Namjoon ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေစာင့္ခ်ပစ္လိုက္သည္...

ထို႔ေနာက္ ေက်နပ္သြားဟန္ ရွိေသာ ေကာင္ေလးေျခာက္ေယာက္က တေယာက္ပခုံး တေယာက္ဖက္ကာ ထိုေနရာမွ ထြက္ခြာခဲ့ေတာ့ေလသည္....

***********************************

Company တခု၏ meetingခန္း၌ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ေနရေသာ သူေဌးသုံးဦးရွိ၏...

ထိုသူတို႔မွာေတာ့ Mr. Park,Mr. Kim ႏွင့္ Mr. Jungတို႔ပင္....

"ငါကေတာ့ အဲ့ေကာင္ေတြကို ဘယ္လိုမွမႏိုင္ဘူး....''

စိတ္ညစ္ဟန္ျဖင့္ ေျပာလာေသာ Mr. Kimစကားအား က်န္ႏွစ္ေယာက္လဲ ေခါင္းၿငိမ့္ေထာက္ခံလိုက္သည္....

"မင္းက သားသုံးေယာက္ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးမွာေပါ့...ငါေတာင္ အဲ့တေကာင္ထဲကို ထိန္းမရဘူး.....''

"ဟင္း....ငါနည္းလမ္းရွာပါဦးမယ္...ကဲ...ျပန္ေတာ့မယ္...အဲ့ဒီကိစၥလာေဆြးေႏြးတာ...ခုဆို ေက်ာင္းမွာ သူတို႔က လူမိုက္လုံးလုံးျဖစ္ေနၾကၿပီတဲ့ေလ....''

"Aကြာ...သားေမြးထားၿပီး အားကိုးရတာမရွိဘူး....ေနရာတကာ သူတို႔ပဲ လိုက္ထိန္းေနရတယ္....''

"ဟားဟား....ေမြးထားၿပီးမွေတာ့လည္း ခံရေတာ့မွာေပါ့ကြာ....''

ရယ္ေမာရင္း ေျပာလာတဲ့ Mr.jungေၾကာင့္ က်န္တဲ့သူနွစ္ေယာက္လဲ...ဘာမွဆက္မေျပာပဲ ဒီတိုင္းသာ ၿငိမ္ေနလိုက္ေတာ့သည္...

***********************************

Seoulၿမိဳ႕၏ လူခ်မ္းသာတို႔သာ ေနေသာရပ္ကြက္ရွိ ကားလမ္းမေပၚ၌ Mr. Jungစီးလာသည့္ ကားေလးဟာ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ႏွင္လ်က္.....

ထိုအခ်ိန္ ႐ုတ္တရက္ သူ႕ကားေရွ႕ ေျပးဝင္လာေသာ ေကာင္ငယ္ေလးတေယာက္....

တိုက္ေတာ့မတိုက္မိေပမဲ့ လန့္သြားပုံရေသာ ေကာင္ေလးက ေအာက္ကိုပစ္လဲသြားတာမို႔ တာဝန္အရ ေမးဖို႔ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္....

"ေဟ့..ကေလး...အဆင္ေျပလား....''

သူေမးလိုက္ေတာ့ တုန္ယင္ေနတဲ့ ကိုယ္ငယ္ေလးနဲ႕ ထိုေကာင္ေလးက ေမာ့ၾကည့္လာသည္....

မ်က္ရည္ေတြ ဝိုင္းေနေသာ မ်က္ဝန္းေလးအျပင္ ျဖဴျဖဴေသးေသးေလးနဲ႕ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေသာ ေကာင္ေလးေၾကာင့္ Mr. Jungအနီးနားသို႔ တိုးကပ္သြားလိုက္ကာ....

"ေျခေထာက္ေခါက္သြားတာလား.....''

"Na....nae....''

အသံက တိုးလ်စြာ ထြက္လာတာေပမဲ့ ၾသရွရွေလး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ Mr. Jung ပို၍ပင္ စိတ္ဝင္စားလာေလသည္.....ထို႔ေၾကာင့္...

"ကဲ...ဒါဆိုလည္း uncleအိမ္လိုက္ခဲ့....''

"Nae?...''

အံံ့ၾသတႀကီး ထပ္ေမာ့ၾကည့္လာေသာ မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြေၾကာင့္ သူဆုံးျဖတ္ခ်က္တခုကို ခ်လိဳက္ေတာ့သည္....

"ကဲပါ...လာ...uncleထူေပးမယ္...လိုက္ခဲ့....''

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ျဖဴေသးေသးေကာင္ေလးအား Mr. Jung အိမ္သို႔ေခၚသြားေလေတာ့သည္.....

***********************************

"ကေလးေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ....''

ေဆးလိမ္းေပးရင္း ေျပာလိုက္သည့္ Mrs. Jungေၾကာင့္ Mr. Jungၿပဳံးလိုက္သည္...

"ေအးကြ....ကေလး...uncleတို႔ကို သားအေၾကာင္းေျပာျပေလ...သားက ဘယ္မွာေနတာလဲ....''

သူေမးလိုက္ေတာ့ ထိုေကာင္ေလးက ေခါင္းငုံ႕က်သြားသည္...ထို႔ေၾကာင့္....

"Uncleတို႔ကို အမွန္တိုင္းေျပာပါ...ဘာမွေၾကာက္မေနနဲ႕....''

"ဟို....ကြၽန္...ကြၽန္ေတာ့္မွာ မိဘေတြမရွိေတာ့ဘူး....အေဒၚနဲ႕ ေနရတာ...ဒါမဲ့ အေဒၚက ကြၽန္ေတာ့္ကို မခ်စ္ဖူးထင္တယ္....ကြၽန္ေတာ့္ကို....ကြၽန္ေတာ့္ကို တျခားတေယာက္ဆီ ေရာင္းစားဖို႔ လုပ္ေနလို႔ ထြက္ေျပးလာတာ.....''

ဝမ္းနည္းစြာ ေျပာလာေသာ ကေလးငယ္ေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားၾကရသည္.....ဒီေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကေလးကို ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္....

"သားကေက်ာင္းၿပီးၿပီလား....''

"ဟင့္အင္း...ဒီႏွစ္က အထက္တန္းေနာက္ဆုံးႏွစ္.....''

"အိုကြယ္...လူေတြမ်ား လူမဆန္လိုက္တာ.....''

Mrs. Jungစကားကို Mr. Jungေခါင္းၿငိမ့္ေထာက္ခံလိုက္ၿပီး...

"သား...ေက်ာင္းဆက္တက္ခ်င္လား....''

သူေမးလိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနေသာ မ်က္ဝန္းအစုံနဲ႕ ၾကည့္လာသည္....

"ဟုတ္...တက္ခ်င္တယ္.... ''

"အဟင္း...ေကာင္းၿပီ....Uncleဆက္ထားေပးမယ္....''

"ဗ်ာ....တ..တကယ္ေျပာတာလားဟင္....''

"တကယ္ပါကြာ....ဒါေပမဲ့...uncleကို တခုေတာ့ ျပန္ကူညီေပးရမယ္....''

"ရပါတယ္...ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ လုပ္ပါ့မယ္...''

ထိုေကာင္ေလးစကားေၾကာင့္ Mr. Jung ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ၿပဳံးလိုက္ေတာ့သည္.....

***********************************

"အဲ့ေတာ့...ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ....''

"သူေျပာတဲ့စကားကို နားေထာင္ရမယ္...သူခိုင္းတာ လုပ္ေပးရမယ္...သူသြားခ်င္တဲ့ေနရာရွိရင္လဲ ေျခာက္ေယာက္လုံး လိုက္ပို႔ရမယ္...ၾကားၾကတယ္ေနာ္....''

စားပြဲေပၚဝယ္ speakerဖြင့္ရင္း တင္ထားေသာ ဖုန္းဆီမွ ထြက္လာသည့္ အမိန့္ဆန္ဆန္ စကားသံတို႔က သူတို႔အတြက္ အသုံးမဝင္ေပ....

ဘယ္ေလာက္ပဲ သူတို႔ထက္ ဗလႀကီးသည့္ လူကိုလႊတ္လႊတ္ အိမ္မွာ တရက္ပင္မခံေအာင္ ဗ႐ုတ္က်ၿပီး ႏွင္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္မွာလဲ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ပင္ မကေတာ့....

ဤသည္ကို သူတို႔မိဘေတြက ဆက္အပင္ပန္းခံေနၾကတုန္းပင္.....သူတို႔အစား ရင္ေလးမိပါရဲ႕.....

"ဒါပဲမလား...ဖုန္းခ်လိဳက္ၿပီ....''

ထို႔ေနာက္ တီခနဲက်သြားေသာ ဖုန္းလိုင္းႏွင့္ တဆက္တည္းမွာပဲ ျမည္လာေသာ ဘဲလ္တီးသံ....

"Hk....ေရာက္လာၿပီထင္တယ္....''

"ကဲ...ကိုယ့္လူတို႔...ငါတို႔နဲ႕ ကစားဖို႔ လူအသစ္ေရာက္လာၿပီ....ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကတာေပါ့....''

Seokjinရဲ႕ စကားသံအဆုံး သူတို႔အားလုံး မာန္ပါပါၿပဳံးရင္း တံခါးဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္ေတာ့သည္.....

တံခါးဝမွာေတာ့ Seokjinနဲ႕ namjoonတို႔ မတ္တပ္ရပ္ေနၿပီး တံခါးေဘးမွာေတာ့ ေရပုံးကိုယ္စီကိုင္ကာ ရပ္ေနၾကေသာ အငယ္ေကာင္ေလးေယာက္.....

Seokjin devil smileကို တပ္ဆင္ရင္း တံခါးကို အဖြင့္.....

"ဟမ္!!!''

တံခါးဖြင့္လိုက္သည့္ seokjinအျပင္ ေရနဲ႕ပက္ဖို႔ ျပင္ထားသည့္ ေလးေယာက္မွာလဲ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားရသည္....

WTF!!!!!!!!သူတို႔ဆီ ပို႔လိုက္တယ္ဆိုတာ ဒီျဖဴစုတ္စုတ္ အေကာင္ေသးေလးတဲ့လား....

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Love you all 💜

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜