"Чонло надаар тоглохоо боль.."

Би одоо ч түүний үгэнд итгэсэнгүй, мөн тоглуулахыг ч хүсээгүй учир өөрийн эрхгүй уурлаад хэлчихсэн юм.

"Би чамаар одоо тоглоод байгаа юм шиг харагдаад байгаа юм уу?"

Түүний над руу эргэлзсэн шинжгүй хөмсгөө зангидаж харж байгаа харцыг нь хараад би юу ч хэлж чадахгүй чимээгүй болов. Ийм байдалд яг яах ёстой юм бэ? тэвэрч аваад баярлалаа гэж хэлэх ёстой юм болов уу?

"Итгэх итгэхгүй чинь чиний л дур байх. Ямар ч байсан би түрүүлээд орлоо."

Миний дээрээс харан ярьсны эцэст Чонло намайг орхин түрүүлээд гэр лүүгээ орчихов. Надад зүгээр л хэлэх үг олдохгүй нь. Тэр чигтээ мөсөн хүн шиг зогсож, маш олон бодлууд толгойд эргэлдээд тэндээ гацчихсан...

Яаж ч орж ирснээ мэдэхгүй ч үнэндээ одоо ч тэр цочролоосоо гараагүй байгаа болохоор хичээлээ ч олигтой хийж чадахгүй, утсаар ч найзууд руугаа ярихаар гар салганаад одоог хүртэл зүрхэнд минь бодогдох догдолсон хэдий ч түгшүүртэй мэдрэмжээрээ салж чадахгүй байлаа..

Аль болох өөр зүйл бодохыг хичээсэн боловч Чонлогийн надад ирсэн зурвас буцаад л намайг тэнэг хүн шиг болгоно.

Өглөө цуг явдгаараа явна шүү.

Үнэндээ чи биш би л зугтаах ёстой юмсан.

Ойлголоо.

Маргааш уулзье...

Юу бодож ч ойлголоо гэж явуулсан юм.. Гэхдээ би биш нээрээ л Чонло ичих байтал яагаад би өмнөөс нь төвөгшөөж сандраад байгаа юм? Тийм ээ зүгээр л байдгаараа бай..

....

Өглөө болсныг илтгэн сэрүүлэг чанга хангинасаар сайхан нойрноос минь салгаж, гэнэт Чонлотой дахин явахаа санаад жоохон ичсэн ч баярлаж, өмнөхөөсөө хөөрхөн болох гэж хичээн уруул, нүдээ тодруулсаар гэрээсээ гарч байрны гадаа Чонлог хүлээлээ.

Долоон цаг гучин минут. Энэ бол Чонлогийн гэрээсээ гардаг цаг. Илүү ч үгүй дутуу ч үгүй түүний тогтмол гэрээс гарах цаг.

Цагийн зүг 7:30 дээр ирэхтэй зэрэгцэн орцны хаалга онгойх нь сонсогдов. Тийм ээ өчигдөр надад сэтгэлээ илчилсэн хөвгүүн гэгээн дүрээрээ гараад ирлээ.

"Харваас сайхан амарсан харагдаж байна. Сургууль руу явцгаая"

Үнэхээр үү? өчигдрын явдлын талаар ярихгүй бас бага зэрэг нүүрэндээ юм түрхэсныг ч анзаарахгүй байгаа юм уу? тийм дээ би л тэрнээс их зүйл хүсээд байгаа бололтой.

"Чонло нээрээ тэр Еэбин гэх охин хааччихсан юм бол. Сургууль дээр харагдахгүй байх юм."

Еэбин надаас уучлалт гуйгаагүй бүр сургууль дээр одоо хүртэл надад харагдахгүй байгаа. Еэбиныг тийм хэрэг хийж багш нарт баригдсанаас хойш огтхон ч тэрний талаар сүүлд бодоогүй юм байна.

"Мэдэхгүй ээ. Хөөчихсөн байх"

Чонло хүртэл мэдэхгүй байхыг бодвол нээрээ л сургуулиас хөөсөн бололтой. Угаасаа манай сургууль хатуу л даа Еэбин ч хэрээс хэтэрсэн хэрэг хийсэн болохоор тодорхой л байсан юм байна. Уг нь өөрөө уулзаад ярилцана гэж бодсон юм сан.

"Нойтон салфетка ав"

Сургуулийн урд ирэн гэнэт намайг зогсоон цүнхнээсээ нойтон салфетка гарган надад өгөхөд нь би энүүгээр яах талаараа бодоод олсонгүй.

Миний нүүрэн дээр магадгүй бохир зүйл наалдсан юм болов уу? гэж хэсэг нүүрээ утасаараа харсан ч юу ч байсангүй. Тэгсэн Чонло залхсан янзтай нүдээ эргэлдүүлэн өгсөн салфеткаа булааж аван миний уруулны будгийг арилгачихав.

"Хөөе! Чи яаж байгаа юм бэ? уг нь дажгүй харагдаж байсан шдээ..."

Цасан цагаан царайн дээр минь улаан өнгөнд төгс зохицсон харагдсан уруулын будгийг минь Чонло арилгасанд би түүнд уурлачихсан юм.

"Өнөөдөр царай чинь дажгүй харагдаад байсан болохоор арилгасан юм. Өмнөх шигээ бай"

Чонло яагаад үргэлж сүүлийн үгээ хэлчихээд намайг орхиод явдаг байна аа. Зуршил нь болчихсон гэмээр юм. Гэхдээ намайг нүүрэндээ юм түрхэсэн гэдгийг Чонло мэдсэн байж ээ..

"Сайн уу хоёр оо. Минжоноо чи анги руугаа орооч"

Ангийхаан үүд рүү ороход л миний хоёр царай муутай найз намайг хаалганы урд тосоод хүлээж байсан юм. Юуг нь мэдэхгүй ч их л чухал царай гаргачихсан харагдаж байв.

Минхи-Чи Чонлотой сургуулийн урд яагаад байсан бэ?"

Минжон-Та хоёрыг хүмүүс харвал яг л бие биенийгээ үнсэж байна л гэж харах нь байна"

Яаж харсан болоод үнэхээр энэ тэнэг хоёр бие биенийгээ үнсэж байна гэж хардаг байна? Утгагүй юм.

"Чонло нойтон салфеткаар миний нүүрийг арчсан. Наад дэмий яриагаа больж үз"

Тэр хоёрт уг нь хамгийн ойлгомжтойгоороо хэлсэн ч яагаад ч надад амар тайван байдал үзүүлээхгүй ахин дахин юм шалгаасаар л байцгаав. Ашгүй хамгийн үглээ нь анги руугаа орсноор Минхи ч дуугаа хураан суудал руугаа явсан юм.

Нийгмийн багш мэргэжилт сонголт болон дараа жилээс та нарын чухал жилүүд хэмээн их л амьдралаас сэдэвтэй зүйл ярьж байгаа нь надад таалагдан их л дуулгавартай сонсож байсан чинь утсанд нэгэн мэдэгдэл ирсээр би анхаарлаа хандуулахаа больсон юм.

Чонло? хичээлийн цагаар түүнд тийм их зав байгаа л юм байхдаа...

Цайны цагаар Жонү ахын

хажууд суувал зүгээр өнгөрөөхгүй шүү...

Хардалт гэж ойлгож болох уу?

Бас хичээлийн цагаар утсаа оролдохоо боль.

Мөрөөд.

Бас аль хэдийн завсарлачихсан байна?

Гайхсаар цагаа харсан чинь нээрээ л завсарлачихсан байгааг харан түрүүхэн л орсон багшийн хичээл өөр багшийн хичээлээр солигдчихсон байх нь тэр. Цаг хугацаа ч их хурдан юм аа...

Дараагийн хичээл миний хамгийн дуртай хичээл болох уран зохиол байсан юм. Хүүхэд бүр тус тусдаа ямар ч сэдэв хамаагүй өгүүллэг, эсвэл шүлэг зохио гэсэн болохоор би хэдхэн мөрт шүлэг Чонлод зориулж зохиохоор шийдсэн юм. Ганц онгод орж байгаа зүйл минь Чонло байсан болохоор л тэр...

"Багшаа би шүлэг зохиочихлоо. Уншиж болох уу?"

Хамгийн түрүүнд дууссанд хүүхдүүд их л гайхсан бололтой миний зүг харж багш ч толгой дохисоор би шүлэг унших зөвшөөрлөө авав.

"Ой санамжаа алдчихсан юм шиг

Шархалсан дурсамжуудаа ч санахгүй болчихно

Чиний нүд рүү харах төдийд л...

Огтхон ч төсөөлөгдөөгүй тэдгээр өдрүүдэд

Хувь тавилан аятай дахин учрах юм...

Чиний нүд рүү харах төдийд л...

Удирдлага аваад дарчихсан мэт инээмсэглэлээрээ

Ой санамжийг минь хүртэл устгаж орхино

Чиний нүд рүү харах төдийд л..."

Шүлгийг минь хүн болгон л сайшаан магтаж ганц Минхи л намайг энэ шүлгийг хэнд зориулж байгааг мэдэж байгаа учир мушилзуулалт тодруулчихсан байгаа нь харагдана. Багш ч миний хэдхэн минутанд зохиосон шүлгийг минь магтан дүн гаргах оноон дээр нилээн дээгүүр тавьчих нь тэр.

Ингэж нэг юм Чонло бас хичээлийн минь аминд ордог юм байж ээ?

"Хөөе Сохи. Чи хэзээдээ тийм уран сэцэн яруу үгийн цуглуулгаар шүлэг зохиочихсон байдаг байна аа.

Завсарлагааны цаг аль хэдийн болж Минхи надаас хоолныы

танхим руу явахдаа асууж байгаа нь энэ байлаа.

"Мэдэхгүй ээ. Цаанаасаа л Чонлог бодсон чинь үгнүүд толгойд орж ирээд байсан"

Минхи над руу жуумалзан харан"Тэгвэл саяны шүлэг бараг Чонло та хоёрын тухай юм байна тийм үү?"

Би чимээгүй л толгой дохин одоо чимээгүй байхыг нь гуйсаар Минжоныг дундаасаа аван хоолны танхим руу гурвуулаа орцгоолоо..

Мэдээж Минхи Тэюун ахтай үерхсэнээс хойш Минжон ч Рэнжүнийг харж явдгаас хойш бид гурав дандаа л Тэюун ах болон тэд нарын найзуудтай сууж хооллодог болцгоосон. Мөн Чонлотой ч бас...

Хэдэн ширүүн харц, нүдээрээ бараг алчих нь холгүй байгаа энэ охидуудыг ч сүүлдээ тоохоо больж бид нар дуртай үедээ тэд нартай ярилцан хөөрөлдөж найзууд шиг л болцгоосон юм..

"Минхи-яа чамайг яасан их санав аа.."

Тэюун ахын энэ хоолой бид нарыг тосон авч Минхи ч түүн рүү инээсээр тэр хоёр цуг сууж хооллосон юм.

Минхи Тэюун ах хоёр учраа олчихсон, Чонло бид хоёр ч мөн адил харин энэ Минжон гайгүй байдаг байгаадаа... Рэнжүн рүү тоож харах ч үгүй Рэнжүн нь ч адил хөмсгөө зангидчихсан байдалтай.

"Сохи хамт суух уу?"

Гэнэт нэг хоолой хойноос хэлэхэд би гайхан эргэж хартал Жонү ах өхөөрдөм зурам шиг инээдээрээ над руу гарч байлаа. Яг зөвшөөрөөд суулгах гэж байтал нэг нь миний хажуу дахь сандлыг татаад хоолоо ширээн дээр тавьж байгаа харагдав.

"Жонү ах аа өөр газар суучих. Бид хоёр юм ярилцах хэрэгтэй байна"

Тэр хүн нь Чонло байсанд нь би баярлан түүн рүү инээмсэглэн харахад тэр хариуд нь муухай харсаар суудал дээр суув. Аргагүй л байх л даа...

"Та хоёр яагаад байгаа юм? Их л чухал юм ярих гэж байгаа улсууд шиг л"

Тэдний нэг нь бид хоёроос асуухад нь би юу гэж хариулахаа мэдэхгүй дэмий л худал инээмсэглэн юмаа идэхэд Чонлогийн хариу намайг бараг хахах нь холгүй болгочихов.

Чонло-Бид хоёр хаана болзохоо ярих гэж байна. Та нартай цуг ярилцах байсан юм уу?"

Тэр хэд ч бүгд над руу болон Чонло руу жуумалзан харцгааж байлаа.

"Та хоёр сүүлийн үед угаасаа ноотой харагдаад байсан ингэх гээд байж дээ"

Жэмины маазралт болон тэд нарын хариу үйлдэлүүд намайг бараг гацаахад хүргэв. Чонло харин тоохгүй хоолоо идэж байгааг нь хараад би дотроо битүүхэн гайхаж байлаа.

Яаж Чонло шиг болох вэ?

"Би болчихлоо. Дараа уулзье"

Их л хөгжилтэй байсан тэр зуур Минжон гэнэт уур амьсгалыг өөрчлөн хэлж чимээгүй л бид нарт бөхийсөөр танхимаас гарлаа. Минхи бид хоёр юу ч ойлгож чадалгүй нэг нэгэн рүүгээ хартал гэнэт хүчтэй ширээ цохих дуу сонсогдон бид бүгд цочин тэр зүг рүү хартал Рэнжүн гэгч байлаа.

Өмнөх царайнаасаа илүү ууртай дүр төрх гаргачихсан бид нарт юу ч хэлэлгүйгээр танхимаас гаран одов.

Юта-Доод ангийн дүү нар ойрд ямар ууртай байх юм.

Жэхён-бид нараас ч гарж байгаагүй уур уцаар гаргаж байна шүү.

Тэюун-Энд доод дээд нь хамаагүй. Дурлал гэх зүйл ийм болгож байгааг анзаарахгүй байна уу?

Үнэхээр л Тэюун ахын хэлсэн үг бид нарыг дор дороо юм тунгаан бодоход хүргэсэн юм.

Би ч энэ хэдхэн сард Чонлод илүү дурлаж түүний уршигаар зовж,уйлж,шаналсан юм байна. Гэхдээ энэ бүхэн одоо ч хэвээрээ дуусахгүй л байна байхдаа.

"Энд үнэхээр би тэсэхгүй нь. Түрүүлээд явлаа."

Лукасын гэнэтийн үгэнд ихэнх нь ойлгоогүй царай гарган түүний араас харсаар үлдэхэд харин би л Чонло бид хоёрыг цуг харж тэсээгүй учир явсныг нь мэдсэн юм.

Би ч үнэхээр муу хүн юм даа...

....

Хичээлийн сүүлийн цаг дуусахтай зэрэгцэн би хамгийн түрүүнд бүх хувцсаа өмсөн ангиас гаран одлоо. Үнэндээ Чонло намайг ийм хүйтэнд хүлээж байх вий л гэсэндээ тэр.

Гадаа гарвал тэр алга байв. Чонлогийн анги тарах болоогүй ч байж магадгүй л юм.

Удсан ч үгүй Чонло найзуудтайгаа гарж ирч байгаа харагдан намайг харчихаад найзуудтайгаа салах ёс хийн миний зүг алхаж байв. Би ч өөдөөс нь зөрүүлэн алхаж дундаа уулзан юу ч ярилгүй нэг нэгнийгээ ширтэн зогсчих нь тэр..

"Нөгөө ингээд л ширтэлцээд зогсоод байх юм уу..."

Одоог хүртэл надаас нүд салгалгүй харж байгаа түүнээс би харцаа бууруулан асуулаа.

"Болзоцгооё"

Миний нүд хэмжээнээсээ илүү их томсон байдгаараа түүн рүү гайхсан маягтай харахад тэр огтхон ч хэлсэн үгэндээ ичихгүй ч үгүй харагдав.

Би-Гэхдээ 11сар шүү дээ. Хүйтэн биш гэж үү..."

Чонло- Болзоход гадаа өдөржингөө алхана гэж чи бодоо юу? Дуугай миний араас дагаад яв.

Сайн хүн минь миний өмнөөс надаас болзох талаар асууж байгаа нь анхны удаа...

Өмнө насандаа би юу хийсэн болоод ийм их аз хайр надад ирдэг байна аа...