Zawgyi

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ေခါင္းေလး ဟိုေစာင္းႀကည့္ ဒီေစာင္းႀကည့္ရယ္ျဖင့္ ခ်စ္ရတဲ့သူနွစ္ေယာက္ ျပန္လာဖို့ကို အေဆာင္ေတာ္ေရွ့မွာ ေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္ ေလ်ွာက္ရင္း ေမ်ွာ္ေနရွာေလသည္။

"ယြမ္အာေလးကို ရွာလို့ မေတြ ့လို့မ်ား ဒီေလာက္ႀကာေနတာလား အကိုက်ိရန္ရယ္"

"ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းရယ္…အဲ့ေလာက္ႀကီးလည္း စိုးရိမ္ေတာ္မမူပါနဲ့။မင္းႀကီးေရာ မင္းသားေလးပါ ေတာ္လြန္ထက္ျမတ္သူေတြမို့ နန္းေတာ္ကို ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ေရာက္လာမွာပါ"

"ေတာ္တာက ေတာ္တာ သက္သက္…။

ဘယ္သူမဆို ေသကံႀကံဳလာရင္ ေရွာင္ဖယ္လို့မွ မလြဲပဲရယ္"

"ဟာ…ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကလည္း ဘာေတြေျပာေနတာလဲ"

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက က်ိရန္ကို စိုက္ႀကည့္လာသည့္မို့ ကိုယ္ရံေတာ္က်ိရန္ခဗ်ာ ေခါင္းကိုငံု့လို့ အျမန္ပင္ ေတာင္းပန္ရေတာ့သည္။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႀကင္ယာေတာ္…

စကားေျပာရိုင္းမိသြားတဲ့ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ"

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက သက္ျပင္းဖြဖြေလးခ်လို့ က်ိရန္ဆီမွ အႀကည့္လႊဲလိုက္ျပီး အေရွ့နားက ဝင္ေပါက္ကိုသာ တစ္ခါ လွမ္းေမ်ွာ္ႀကည့္ျပန္ေလသည္။

"ရပါတယ္ အကိုက်ိရန္…

က်ြန္ေတာ့္ကို အဲ့ေလာက္ထိ ခယဖို့မလိုပါဘူး"

"ေက်းဇူးႀကီးျမတ္လွပါတယ္ ႀကင္ယာေတာ္"

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ခါးစည္းႀကိဳးေလးကို ဖြဖြကိုင္ျပီး သားအဖနွစ္ေယာက္ အႏၲရာယ္ကင္းေစဖို့ရာ တတြတ္တြတ္ ဆုေတာင္းေနမိေလသည္။

"က်ိရန္ ဘာလုပ္ေနလို့မ်ား သားေတာ္ေလးက ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားရတာလဲ"

"က်ြန္ေတာ္မ်ိဳး မင္းသားေလးရဲ့ သလြန္ေတာ္ေျခရင္းမွာပဲ အိပ္ခ်င္လြန္းလို့ ခဏတာအိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္မွာပဲ မင္းသားေလးက ေပ်ာက္သြားတာပါ ႀကင္ယာေတာ္…

က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးရဲ့ ေပါ့ဆမွဳေတြ အမ်ားႀကီး ပါ,ပါတယ္"

"အိပ္ခ်င္တာကို က်ြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္…

ဒီေလာက္ထိလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္ပံုမခ်ပါနဲ့ အကိုက်ိရန္"

"က်ြန္ေတာ္ တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႀကင္ယာေတာ္"

ကိုယ္ရံေတာ္ က်ိရန္က စကားေျပာရင္းပင္ မ်က္ရည္ေတြ က်လာသည္မို့ ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းလည္း စိတ္မေကာင္းပင္ ျဖစ္မိေလသည္။

"မငိုပါနဲ့ အကိုက်ိရန္…က်ြန္ေတာ္တို့ ဝမ္သားအဖနွစ္ေယာက္ ေဘးကင္းေစဖို့ပဲ ဆုေတာင္းေနႀကရေအာင္"

"က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးဆုေတာင္းပါ့မယ္ ႀကင္ယာေတာ္"

**********

ေနအလင္းေရာင္ ေပ်ာက္ကြယ္လုလုနီးပါးမွာ နန္းေတာ္သည့္ဝင္လာသည့္ လူအနည္းငယ္။

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ေျပးလႊားကာရယ္ပဲ ထိုလူေတြဆီ ေျခေတာ္သုတ္ေတာ့သည္။ထို့အထဲမွ ကေလးငယ္ေလးအား ခ်ီတြယ္ထားသည့္ ခ်စ္ရသူကို ေျပးဖက္လိုက္ေလသည္။

"ေတာ္ေသးတာေပါ့"

ဖက္ျပီးတာနဲ့ အရွင္ရိေပၚဆီက သားေတာ္ေလးအား ခ်ီကာ ဘယ္ေနရာ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရွိေနမလဲဆိုတာ စူးစမ္းရွာေဖြေနေလသည္။

"ယြမ္အာေလး ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ…

ဘယ္ေနရာထိခိုက္ေသးလဲ ဟင္…

အရွင္ေရာ…အရွင္ေရာ ေဘးကင္းရဲ့လား…

ေတာ္ေသးတာေပါ့ က်ြန္ေတာ္ခ်စ္ရသူနွစ္ေယာက္က က်ြန္ေတာ့္ဆီျပန္လာလို့…တကယ္လို့မ်ား…တကယ္လို့ေလ က်ြန္ေတာ့္ဆီသာ ျပန္မေရာက္လာခဲ့ရင္ က်ြန္ေတာ္ ဒီေနရာတင္ပဲ ဝိဥာဥ္ေတာ္ လႊင့္ေတာ့မွာ အရွင္ရဲ့…"

အရွင္ရိေပၚက ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းအား ျပံဳး၍ ႀကည့္ကာ ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ကာ ဖက္လိုက္ေလသည္။

"အဲ့ေလာက္ထိ စိတ္မပူပါနဲ့လို့ ကို္ယ္ေတာ္ေျပာခဲ့တယ္ေလ ေရွာင္းေရွာင္းရယ္"

"ေအာ္…ေျပာတတ္လိုက္တာ အရွင္ရယ္

က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးက ဘယ္လိုေနနိုင္ပါ့မလဲ"

"အခု ကိုယ္တို့ ေဘးကင္းေနျပီမို့ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ့ေတာ့"

ထိုအခ်ိန္ မိန္းမတစ္ေယာက္အား ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာသည့္ မင္းသားဝမ္ဟန္။ထိုမိန္းမသည္ အျခားသူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။မင္းသားဝမ္ဟန္ရဲ့ မိဖုရားတစ္ပါးသာ…။

"အရွင္ ဒီမိန္းမကို အမိန့္ခ်ေပးပါ"

မင္းသားဝမ္ဟန္က အရွင္ရိေပၚအား ရိုရိုေသေသပင္ ေခၚကာ ေမးလာခဲ့ေလသည္။ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္း နားမလည္ေသးေပ။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္…က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"ပါပါးေရွာင္း…ပါပါးေရွာင္း…

ယြမ္အာကို…သူ…သူ ေခၚထားတာ…"

ယြမ္အာေျပာလိုက္ျပီးသည္နွင့္ ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ခ်က္ခ်င္းပင္ ထိုမိန္းမအား နဂါးမ်က္ေစာင္းျဖင့္ ႀကည့္လိုက္ေလသည္။

"ကိုယ္နို့ကို ေသာက္ခဲ့တဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ဘာလို့မ်ား ေခၚသြားခဲ့ရတာလဲ မိဖုရား!

ျပီးေတာ့ တုိင္းျပည္အရွင္သခင္ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားေတာ္ေလး။ဒုတိယမင္းသားတစ္ျဖစ္ မိဖုရားခင္ပြန္းရဲ့ တူေတာ္!"

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႀကင္ယာေတာ္!

က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ အမွားႀကီး လုပ္မိပါတယ္"

အရွင္ရိေပၚက ထိုမိန္းမေရွ့ တိုးသြားကာ လည္ပင္းက အက်ၤ ီစကို လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ေျပာျပေပးနုိင္သလား!"

"အျငိဳးႀကီးႀကီးရယ္လို့ေတာ့ မရွိပါဘူး အရွင္ရယ္။

ဒီစကားကိုေတာ့ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ မုသားမေျပာရပါဘူး။

အမွန္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမက ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းအေပၚ မနာလိုဝန္တိုစိတ္ ျဖစ္ခဲ့မိတာပါ။

ယြမ္အားေလး မဖြားျမင္ခင္ကေရာ ဖြားျမင္ျပီးေတာ့ေရာ…

မင္းသားဝမ္ဟန္ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမခင္ပြန္းက လက္ဆက္ထားတဲ့ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို စိတ္ထဲမထည့္ထားခဲ့ဘဲ ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကို တစ္ခ်ိန္လံုးေတာင္းတေနခဲ့လိုပါ။မဂၤလာဦးညက တစ္ႀကိမ္တည္းေသာေႀကာင့္ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမဆီမွာ သေႏၶတည္လာခဲ့ေပမယ့္ မင္းသားဝမ္ဟန္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ အနည္းငယ္ေလးပင္ ဂရုမစိုက္ေပးခဲ့ပါ။သမီးေတာ္ေလးကို ဖြားျမင္ျပီး မႀကာခင္မွာပဲ ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းဆီမွာ မင္းသားယြမ္အာေလး သေႏၶတည္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းသားဝမ္ဟန္က ငိုေႀကြးေနခဲ့ေသးတာ။ေမြးဖြားလာေတာ့လည္း ႀကင္ယာေတာ္တို့ သားအဖနွစ္ေယာက္ကို အေဝးကေန ေခ်ာင္းႀကည့္ေနခဲ့တာ……ဒါေတြေႀကာင့္ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမရဲ့ နွလံုးသားေတြ နာက်င္လာတာေႀကာင့္ ဒီလိုမဆင္ေျခတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ခဲ့မိတာပါ။အရွင္ အမိန့္ခ်တဲ့အတိုင္း က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ နာခံပါ့ပါမယ္…"

ဆြဲကိုင္ထားေသာ ဝတ္ရံုအစကိုပင္ အရွင္က လႊတ္ေပးလိုက္ျပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

မင္းသားဝမ္ဟန္ကပါ မိဖုရားရဲ့ စကားေတြေႀကာင့္ မ်က္ရည္ေတြ အဆက္မျပတ္စီးက်ကာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ဒီျပသာနာရဲ့အစဟာ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳး ျဖစ္တာေႀကာင့္ က်ြန္ေတာ့္ကိုသာ ျပစ္ဒဏ္ခ်လိုက္ပါ အရွင္"

"ဒါေတြအကုန္လံုးကို က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ လုပ္ခဲ့တာေႀကာင့္ မင္းသားဝမ္ဟန္ကို ဘာျပစ္ဒဏ္မွ မေပးဘဲ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမကိုသာ ေပးေတာ္မူပါ အရွင္"

အရွင္ရိေပၚက သက္ျပင္းအနည္းငယ္ခ်လိုက္ျပီး ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းနဲ့ သားေတာ္ေလးယြမ္အာဘက္ကို လွည့္ႀကည့္လိုက္ေလသည္။

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက မ်က္နွာငယ္ေလးျဖင့္ ေခါင္းအသာယမ္းျပေတာ့ အရွင္ရိေပၚက နားလည္စြာပင္ ေခါင္းျပန္ျငိမ့္ျပလိုက္ေလသည္။

"မင္းသားဝမ္ဟန္နဲ့မိဖုရားအား ဂုဏ္ရာထူးေတြ ျဖဳတ္လို့ ျပည္နွင္ဒဏ္သင့္ေစ"

မင္းသားမဟုတ္ေတာ့သည့္ ဝမ္ဟန္က မတ္တပ္ရပ္လို့ ဇနီးျဖစ္သူ၏ လက္အားကိုင္ဆြဲလိုက္သည္။

"ဒီေန့က စျပီး ကိုယ္ မင္းကို ပိုခ်စ္ေပးပါ့မယ္ ျပီးေတာ့ သမီးေလးကိုေရာ…"

တေရြ ့ေရြ ့ပင္ နန္းေတာ္အျပင္သို့ ထြက္ခြာသြားေသာ သူတို့အား တိုင္းျပည္၏ အရွင္နွင့္ႀကင္ယာေတာ္တို့လည္း ေငးႀကည့္ေနႀကေလသည္။

"မင္းသားဝမ္ဟန္က အခုလိုမ်ိဳး အခ်စ္ခံရမွာ…

သူက မျမင္နိုင္ခဲ့ဘူး"

"ကိုယ့္ေတာ့္ေရွာင္းေရွာင္းကေရာ အခ်စ္ခံေလးလား"

ႀကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင္ရိေပၚ၏ ရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္လိုက္ျပီး ရင္ဘတ္အား ဖြဖြနမ္းလိုက္ေလသည္။

"က်ြန္ေတာ္က အရွင့္ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အခ်စ္ခံေလးေလ"

နွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့မ်က္နွာေတြကို မကုန္းခမ္းနိုင္ေတာ့မည့္

အျပံဳးေတြသာမက အခ်စ္ေတြကိုပါ ျမင္ေတြ ့ေနရေလသည္။

ဇတ္သိမ္းခန္းနွင့္စတင္ခဲ့ေသာ ပံုျပင္ေလးတစ္ပံုဟာ ေကာင္းကင္နတ္မင္းႀကီး၏ လွည့္စားေသာ ကံႀကမၼာေႀကာင့္ ေပ်ာ္ရြင္စရာ အဆံုးသတ္ေလးျဖင့္ ျပီးဆံုးသြားေတာ့ေလသည္။

[ ကဲ…ဒါေလးကို ဒီမွာတင္ နွဳတ္ဆက္လိုက္ပါျပီ။

အစအဆံုးတစ္ေခါက္ေလာက္ျပန္ဖတ္ျပီး စိတ္ထဲဘယ္လိုေနလည္းဆိုတာကိုလည္း ေျပာျပသြားေပးႀကပါဦးေနာ္။

အတူတူငိုလိုက္ ေပ်ာ္လိုက္ျဖင့္ ကိုယ္နဲ့တူတူ ဒါဒါေလးေတြ ျဖတ္သန္းလာႀကတာ။Fic အသစ္ေတြ အသစ္ေတြမွာလည္း အတူတူေရွ့ဆက္သြားႀကမယ္ေနာ္ 💛

BJYXSZD!!!! ]

**************************************

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ခေါင်းလေး ဟိုစောင်းကြည့် ဒီစောင်းကြည့်ရယ်ဖြင့် ချစ်ရတဲ့သူနှစ်ယောက် ပြန်လာဖို့ကို အဆောင်တော်ရှေ့မှာ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လျှောက်ရင်း မျှော်နေရှာလေသည်။

"ယွမ်အာလေးကို ရှာလို့ မတွေ့ လို့များ ဒီလောက်ကြာနေတာလား အကိုကျိရန်ရယ်"

"ကြင်ယာတော်ရှောင်းရယ်…အဲ့လောက်ကြီးလည်း စိုးရိမ်တော်မမူပါနဲ့။မင်းကြီးရော မင်းသားလေးပါ တော်လွန်ထက်မြတ်သူတွေမို့ နန်းတော်ကို သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာမှာပါ"

"တော်တာက တော်တာ သက်သက်…။

ဘယ်သူမဆို သေကံကြုံလာရင် ရှောင်ဖယ်လို့မှ မလွဲပဲရယ်"

"ဟာ…ကြင်ယာတော်ရှောင်းကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ကျိရန်ကို စိုက်ကြည့်လာသည့်မို့ ကိုယ်ရံတော်ကျိရန်ခဗျာ ခေါင်းကိုငုံ့လို့ အမြန်ပင် တောင်းပန်ရတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကြင်ယာတော်…

စကားပြောရိုင်းမိသွားတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက သက်ပြင်းဖွဖွလေးချလို့ ကျိရန်ဆီမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အရှေ့နားက ဝင်ပေါက်ကိုသာ တစ်ခါ လှမ်းမျှော်ကြည့်ပြန်လေသည်။

"ရပါတယ် အကိုကျိရန်…

ကျွန်တော့်ကို အဲ့လောက်ထိ ခယဖို့မလိုပါဘူး"

"ကျေးဇူးကြီးမြတ်လှပါတယ် ကြင်ယာတော်"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ခါးစည်းကြိုးလေးကို ဖွဖွကိုင်ပြီး သားအဖနှစ်ယောက် အန္တရာယ်ကင်းစေဖို့ရာ တတွတ်တွတ် ဆုတောင်းနေမိလေသည်။

"ကျိရန် ဘာလုပ်နေလို့များ သားတော်လေးက ရုတ်တရက် ပျောက်သွားရတာလဲ"

"ကျွန်တော်မျိုး မင်းသားလေးရဲ့ သလွန်တော်ခြေရင်းမှာပဲ အိပ်ချင်လွန်းလို့ ခဏတာအိပ်ပျော်သွားချိန်မှာပဲ မင်းသားလေးက ပျောက်သွားတာပါ ကြင်ယာတော်…

ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပေါ့ဆမှုတွေ အများကြီး ပါ,ပါတယ်"

"အိပ်ချင်တာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်…

ဒီလောက်ထိလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ပုံမချပါနဲ့ အကိုကျိရန်"

"ကျွန်တော် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကြင်ယာတော်"

ကိုယ်ရံတော် ကျိရန်က စကားပြောရင်းပင် မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်မို့ ကြင်ယာတော်ရှောင်းလည်း စိတ်မကောင်းပင် ဖြစ်မိလေသည်။

"မငိုပါနဲ့ အကိုကျိရန်…ကျွန်တော်တို့ ဝမ်သားအဖနှစ်ယောက် ဘေးကင်းစေဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေကြရအောင်"

"ကျွန်တော်မျိုးဆုတောင်းပါ့မယ် ကြင်ယာတော်"

**********

နေအလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်လုလုနီးပါးမှာ နန်းတော်သည့်ဝင်လာသည့် လူအနည်းငယ်။

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ပြေးလွှားကာရယ်ပဲ ထိုလူတွေဆီ ခြေတော်သုတ်တော့သည်။ထို့အထဲမှ ကလေးငယ်လေးအား ချီတွယ်ထားသည့် ချစ်ရသူကို ပြေးဖက်လိုက်လေသည်။

"တော်သေးတာပေါ့"

ဖက်ပြီးတာနဲ့ အရှင်ရိပေါ်ဆီက သားတော်လေးအား ချီကာ ဘယ်နေရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရှိနေမလဲဆိုတာ စူးစမ်းရှာဖွေနေလေသည်။

"ယွမ်အာလေး ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ…

ဘယ်နေရာထိခိုက်သေးလဲ ဟင်…

အရှင်ရော…အရှင်ရော ဘေးကင်းရဲ့လား…

တော်သေးတာပေါ့ ကျွန်တော်ချစ်ရသူနှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီပြန်လာလို့…တကယ်လို့များ…တကယ်လို့လေ ကျွန်တော့်ဆီသာ ပြန်မရောက်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာတင်ပဲ ဝိဥာဉ်တော် လွှင့်တော့မှာ အရှင်ရဲ့…"

အရှင်ရိပေါ်က ကြင်ယာတော်ရှောင်းအား ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ဖက်လိုက်လေသည်။

"အဲ့လောက်ထိ စိတ်မပူပါနဲ့လို့ ကိုယ်တော်ပြောခဲ့တယ်လေ ရှောင်းရှောင်းရယ်"

"အော်…ပြောတတ်လိုက်တာ အရှင်ရယ်

ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုနေနိုင်ပါ့မလဲ"

"အခု ကိုယ်တို့ ဘေးကင်းနေပြီမို့ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့တော့"

ထိုအချိန် မိန်းမတစ်ယောက်အား ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသည့် မင်းသားဝမ်ဟန်။ထိုမိန်းမသည် အခြားသူတော့ မဟုတ်ခဲ့။မင်းသားဝမ်ဟန်ရဲ့ မိဖုရားတစ်ပါးသာ…။

"အရှင် ဒီမိန်းမကို အမိန့်ချပေးပါ"

မင်းသားဝမ်ဟန်က အရှင်ရိပေါ်အား ရိုရိုသေသေပင် ခေါ်ကာ မေးလာခဲ့လေသည်။ကြင်ယာတော်ရှောင်းကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း နားမလည်သေးပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်…ကျွန်တော်မျိုးမ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ပါပါးရှောင်း…ပါပါးရှောင်း…

ယွမ်အာကို…သူ…သူ ခေါ်ထားတာ…"

ယွမ်အာပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ချက်ချင်းပင် ထိုမိန်းမအား နဂါးမျက်စောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ်နို့ကို သောက်ခဲ့တဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့များ ခေါ်သွားခဲ့ရတာလဲ မိဖုရား!

ပြီးတော့ တိုင်းပြည်အရှင်သခင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်လေး။ဒုတိယမင်းသားတစ်ဖြစ် မိဖုရားခင်ပွန်းရဲ့ တူတော်!"

"တောင်းပန်ပါတယ် ကြင်ယာတော်!

ကျွန်တော်မျိုးမ အမှားကြီး လုပ်မိပါတယ်"

အရှင်ရိပေါ်က ထိုမိန်းမရှေ့ တိုးသွားကာ လည်ပင်းက အင်္ကျီစကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်သလား!"

"အငြိုးကြီးကြီးရယ်လို့တော့ မရှိပါဘူး အရှင်ရယ်။

ဒီစကားကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ မုသားမပြောရပါဘူး။

အမှန်တော့ ကျွန်တော်မျိုးမက ကြင်ယာတော်ရှောင်းအပေါ် မနာလိုဝန်တိုစိတ် ဖြစ်ခဲ့မိတာပါ။

ယွမ်အားလေး မဖွားမြင်ခင်ကရော ဖွားမြင်ပြီးတော့ရော…

မင်းသားဝမ်ဟန် ကျွန်တော်မျိုးမခင်ပွန်းက လက်ဆက်ထားတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမကို စိတ်ထဲမထည့်ထားခဲ့ဘဲ ကြင်ယာတော်ရှောင်းကို တစ်ချိန်လုံးတောင်းတနေခဲ့လိုပါ။မင်္ဂလာဦးညက တစ်ကြိမ်တည်းသောကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးမဆီမှာ သန္ဓေတည်လာခဲ့ပေမယ့် မင်းသားဝမ်ဟန်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အနည်းငယ်လေးပင် ဂရုမစိုက်ပေးခဲ့ပါ။သမီးတော်လေးကို ဖွားမြင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကြင်ယာတော်ရှောင်းဆီမှာ မင်းသားယွမ်အာလေး သန္ဓေတည်လာချိန်မှာတော့ မင်းသားဝမ်ဟန်က ငိုကြွေးနေခဲ့သေးတာ။မွေးဖွားလာတော့လည်း ကြင်ယာတော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို အဝေးကနေ ချောင်းကြည့်နေခဲ့တာ……ဒါတွေကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ နှလုံးသားတွေ နာကျင်လာတာကြောင့် ဒီလိုမဆင်ခြေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်ခဲ့မိတာပါ။အရှင် အမိန့်ချတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်မျိုးမ နာခံပါ့ပါမယ်…"

ဆွဲကိုင်ထားသော ဝတ်ရုံအစကိုပင် အရှင်က လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

မင်းသားဝမ်ဟန်ကပါ မိဖုရားရဲ့ စကားတွေကြောင့် မျက်ရည်တွေ အဆက်မပြတ်စီးကျကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဒီပြသာနာရဲ့အစဟာ ကျွန်တော်မျိုး ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြစ်ဒဏ်ချလိုက်ပါ အရှင်"

"ဒါတွေအကုန်လုံးကို ကျွန်တော်မျိုးမ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် မင်းသားဝမ်ဟန်ကို ဘာပြစ်ဒဏ်မှ မပေးဘဲ ကျွန်တော်မျိုးမကိုသာ ပေးတော်မူပါ အရှင်"

အရှင်ရိပေါ်က သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချလိုက်ပြီး ကြင်ယာတော်ရှောင်းနဲ့ သားတော်လေးယွမ်အာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ခေါင်းအသာယမ်းပြတော့ အရှင်ရိပေါ်က နားလည်စွာပင် ခေါင်းပြန်ငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်းသားဝမ်ဟန်နဲ့မိဖုရားအား ဂုဏ်ရာထူးတွေ ဖြုတ်လို့ ပြည်နှင်ဒဏ်သင့်စေ"

မင်းသားမဟုတ်တော့သည့် ဝမ်ဟန်က မတ်တပ်ရပ်လို့ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်အားကိုင်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က စပြီး ကိုယ် မင်းကို ပိုချစ်ပေးပါ့မယ် ပြီးတော့ သမီးလေးကိုရော…"

တရွေ့ ရွေ့ ပင် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသော သူတို့အား တိုင်းပြည်၏ အရှင်နှင့်ကြင်ယာတော်တို့လည်း ငေးကြည့်နေကြလေသည်။

"မင်းသားဝမ်ဟန်က အခုလိုမျိုး အချစ်ခံရမှာ…

သူက မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ကိုယ့်တော့်ရှောင်းရှောင်းကရော အချစ်ခံလေးလား"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင်ရိပေါ်၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်အား ဖွဖွနမ်းလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က အရှင့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်ခံလေးလေ"

နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့မျက်နှာတွေကို မကုန်းခမ်းနိုင်တော့မည့်

အပြုံးတွေသာမက အချစ်တွေကိုပါ မြင်တွေ့ နေရလေသည်။

ဇတ်သိမ်းခန်းနှင့်စတင်ခဲ့သော ပုံပြင်လေးတစ်ပုံဟာ ကောင်းကင်နတ်မင်းကြီး၏ လှည့်စားသော ကံကြမ္မာကြောင့် ပျော်ရွင်စရာ အဆုံးသတ်လေးဖြင့် ပြီးဆုံးသွားတော့လေသည်။

[ ကဲ…ဒါလေးကို ဒီမှာတင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပါပြီ။

အစအဆုံးတစ်ခေါက်လောက်ပြန်ဖတ်ပြီး စိတ်ထဲဘယ်လိုနေလည်းဆိုတာကိုလည်း ပြောပြသွားပေးကြပါဦးနော်။

အတူတူငိုလိုက် ပျော်လိုက်ဖြင့် ကိုယ်နဲ့တူတူ ဒါဒါလေးတွေ ဖြတ်သန်းလာကြတာ။Fic အသစ်တွေ အသစ်တွေမှာလည်း အတူတူရှေ့ဆက်သွားကြမယ်နော် 💛

BJYXSZD!!!! ]

*************************************