၅ နှစ်သားကျော်ကျော်ဖြစ်လာသည့် ယွမ်အာလေးက အဆောင်တော်တွေကြား ပြေးလွှားဆော့ကစားကာ ဖခမည်းတော်ကိုတစ်လှည့် ပါပါးရှောင်းကိုတစ်လှည့် တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ ဆိုးကာ ချစ်မွှေးရှာနေလေသည်။

"ယွမ်အာ ဘယ်သွားမလို့လဲ။

အခုက ညကြီးမိုးချုပ်နေပြီ မင်းသားလေးရယ်။

ကျွန်တော်မျိုးကျိရန်ကို သနားသောအားဖြင့် အိပ်ဆောင်တော်ကိုပြန်တော်မူပြီး နားနေတော်မူပါတော့!"

အရှင့် ကိုယ်ရံတော်က အရှင်တို့နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်နေပါစေဆိုတဲ့ စိတ်စေတနာကောင်းလေးဖြင့် မတရားဆိုးနေသော မင်းသားငယ်လေး ယွမ်အာကို ထိန်းဖို့ တာဝန်ကျလာလေသည်။

ဒီညမှာ ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင့်အဆောင်ဆီကူးပြီး

ချိုမြိန်သောညလေးကို ဖန်တီးနေချိန်မှာ သားတော်အဆိုးလေးက ပါပါးရှောင်း ဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုတာ တကြော်ကြော် ဟစ်ကြွေးရင်း လိုက်ရှာနေလေသည်။

"ဒါဆို ပါပါးရှောင်း ဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုတာ ယွမ်အာကို ပြောလေ! ပါပါးရှောင်း မရှိရင် အဲ့အဆောင်မှာ မနေချင်ဘူး"

ကိုယ်ရံတော် ကျိရန်တစ်ယောက် လက်ထဲက ကိုင်ထားတဲ့ ဓားနဲ့သာ ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် ဖြတ်သတ်လိုက်ချင်တယ်။

ဘယ်သူနဲ့တူလို့ ဒီလောက် ဂျစ်ကျနေမှန်း မသိဘူး။

အရှင်တို့ကလည်း ဒီအချိန်လောက်ဆို…ဟင်း။

သွားပို့လို့လည်း မဖြစ်ဘူး။

အခုမှ လူပျိုကြီးရှိသေးတယ်။စောစောစီးစီး အရှင့်ဓား လည်ပင်းပေါ် မတင်စေချင်သေးဘူး။သားကို ကြောက်ရ အဖေကို ကြောက်ရနဲ့ ကျိရန် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ?

ပုတလက် ပုတလက်နဲ့ ခါးထောက်လို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် လျှောက်နေတဲ့ မင်းသားလေးယွမ်အာကို လှမ်းကြည့်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မင်းသားလေး။

ဒီတစ်နည်းပဲ ရှိတော့လို့ပါ"

ပါးစပ်က ပြောလည်းပြော လက်ကလည်း မင်းသားယွမ်အာရဲ့ ဂုတ်ပေါ်က မေးကြောကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

လက်ထဲ ပြိုကျလာသည့် ကိုယ်လေးကို ပွေ့ ပိုက်လို့ အဆောင်တော်ထဲက သလွန်တော်ဆီ တင်ပေးရင်း နောက်တစ်ဖန် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မင်းသားငယ်။ကျွန်တော်မျိုး ကျိရန်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

ဒါနဲ့ စကားတတ်တဲ့ မင်းသားလေး မနက်မိုးလင်းရင် သူ့ ခမည်းတော်တို့ကို ဘယ်လိုမျိုး တိုင်တည်ဦးမှာပါလိမ့်…။

********

"ယောက်ျား…"

ဆံနွယ်ရှည်လေးတွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင့်ရိပေါ်မျက်လုံးထဲမှာ အင်မတန်ကို လှပတင့်တယ်နေလေသည်။

အဝတ်တွေကင်းမဲ့နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးက သွယ်လျပြီး ဖြူနုလို့…။အရှင်ရိပေါ်က ခေါင်းအောက် လက်ထည့်လို့ ခါးပေါ် ခွထိုင်ထားသည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းကိုသာ ငေးကြည့်နေလေသည်။

"ဟင်…"

"အရင်ကထက် ကြီးလာတာလား"

"ဒီအတိုင်းပဲလေ ရှောင်းရှောင်းရဲ့"

"မဟုတ်ဘူး…ထည့်…ထည့်ရတာ အရမ်းကြပ်နေတယ်"

"ကိုယ်တော့်ဟာက ကြီးလာတာလား…

ရှောင်းရှောင်းဟာက ကျဉ်းသွားတာလား…"

"မသိဘူး…ဟင့်…နာတယ်"

အရှင်ရိပေါ်က အုံးထားတဲ့ လက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ကိုင်လိုက်တယ်။

"ကိုယ်တော် ထိန်းပေးထားမယ်…ရှောင်းရှောင်း သေချာထည့်ကြည့်"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ခက်ခဲလွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါး ချွေးစက်လေးတွေ စို့နေပြီ ဖြစ်သည်။အတွင်းပိုင်းသို့ အနည်းငယ်သာ ရောက်နေသေးသည့် အရာကို အားမရစွာပင် အကုန်ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ့် တည့်မတ်စွာ ချိန်ကိုက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အားကြိုးမာန်တတ်မှုတွေကြောင့် ကြီးမားသော အရှင့်အရာလေးဟာ တစ်ဝက်မျှပင်

တိုးဝင်သွားလေသည်။

"အာ့…ဟာ့!!"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင့်ဗိုက်ပေါ် အားပြုလို့ ခါးကို အထိုင်အထ ပြုတော့သည်။ကြိမ်ဖန်များစွာ ဝင်လာတော့ ထပ်မံ၍ ထပ်ခါထပ်ခါပင် ထိစေချင်လာသည်။

"အဲ့အနားလေး…အင်း…ကောင်းတယ်"

အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ ညည်းညူနေသည့် ရှောင်းရှောင်းကို အရှင်ရိပေါ်က မျက်တောင်မခတ်ပင် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။အားစိုက်နေသည့် မြင်းစီးသူရဲကောင်းလေးရဲ့ မြင်ကွင်းကို သိပ်ကို လှပနေလို့…။

ကိစ္စတွေ ပြီးစီးသွားတော့ ရှောင်းရှောင်းက ယောက်ျားအပေါ်မှာပင် ဝမ်းလျားလေးမှောက်လို့ အမောဖြေနေရှာလေသည်။

"အရှင်ယောက်ျား"

"အင်း ရှောင်းရှောင်း"

"ယွမ်အာလေး အိပ်နေပြီလား မသိဘူး"

"ကျိရန်နဲ့ဆိုတော့ အိပ်ရင် အိပ်နေလောက်ပြီပေါ့"

"အင်းနော်။

ယွမ်အာက ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်သိပ်မှ အိပ်တတ်တာ။အခုရော ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေဦးမလား မသိဘူး"

"ရှာနေရင် ကျိရန် ကိုယ်တို့ဆီ ရောက်လာမှာပေါ့။

သိပ်လည်း စိတ်မပူပန်နေပါနဲ့ ရှောင်းရှောင်းရယ်။

သားတော်လေးကို စိတ်ချလိုက်စမ်းပါ။

အခု ပင်ပန်းနေပြီမလား။အိပ်ချင်နေရင် ကိုယ့်တော့်ပေါ်မှာ စိတ်ချလက်ချ အိပ်လိုက်တော့နော်…"

အရှင့်ရင်ဘတ်ပေါ် ခေါင်းအပ်ထားတဲ့ ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင့်ရိပေါ်ကို မော့ကြည့်လာလေသည်။

ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်လုံးသွယ်လေးတွေနဲ့ စင်းကော့နေသော မိက်တောင်ရှည်လေးတွေ…။

"ကိုယ့်တော့်ကလေးလေးက အရမ်းလှတယ်"

"မိန်းကလေးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ လှတယ်လို့ မသုံးပါနဲ့ ယောက်ျားရာ"

"ရှောင်းရှောင်းက ချောတာထက်ကိုပိုပြီး လှနေလို့ လှတယ်လို့ သုံးရတာပေါ့"

"ဟင်း…မပြောတော့ပါဘူး။

အိပ်တော့မယ်"

ခေါင်းလေး ပြန်လှဲချလိုက်တော့ အရှင်ရိပေါ်က ခပ်ဖွဖွလာပုတ်ပေးတယ်။

"ကိုယ်တော် ရှောင်းရှောင်းကို ချစ်တယ်နော်"

"ကျွန်တော်လည်း အများကြီးချစ်တယ်"

********

"အရှင်!"

"အရှင်!"

"အရှင်!"

ကျိရန်ရဲ့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြောင့် အရှင်ရိပေါ်နှင့်အတူ ကြင်ယာတော်ရှောင်းပါ နိုးလာလေသည်။အရမ်းကို စိုးရိမ်နေပုံပေါ်သည့် အသံကြောင့် အရှင်က ဝတ်ရုံကို အမြန်ဝတ်ပြီး အိပ်ဆောင်ထဲမှ အခန်းအပြင်ကို အမြန်ပြေးထွက်လာလေသည်။

ကျိရန်က အရှင့်ကိုတွေ့ တော့ ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလေသည်။

"အရေးကြီးကိစ္စများ ဖြစ်နေသလား ကျိရန်!"

"မင်းသားလေး…မင်းသားလေး ပျောက်နေပါတယ် အရှင်"

အရှင့်အနောက်မှာ ရောက်လာသည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းကလည်း ထိုစကားကြောင့် ခြေထောက်တွေပင် ယိုင်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါဆို အခုပဲ ရဲမက်တွေစုပြီး ယွမ်အာလေးကို ရှာတော့လေ ကျိရန်!!"

"အမိန့်တော်မြတ်အတိုင်းပါ အရှင်!"

အနောက်မှာ ရင်ဘတ်လေးဖိလို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းကို အရှင်က အရင်ဖက်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တော်တို့ ယွမ်အာလေးကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ မှာပါ။

ရှောင်းရှောင်းက အရမ်းကြီးလည်း မစိုးရိမ်နဲ့နော်။ဒီမှာနေပြီး စိတ်ချလက်ချ နေပါ။ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် လိုက်သွားပြီး ရှာဖွေမှာမို့ သေချာပေါက်တွေ့ မှာပါ!"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင်ရိပေါ် ထွက်မသွားခင် လက်က ဝတ်ရုံစလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ယွမ်အာလေးက ထက်မြက်တာမို့ ကြံစည်သူတွေဖမ်းသွားရင်တောင် အသက်ဘေးတော့ လုံခြုံနေမှာပါ"

"ရှောင်းရှောင်းပြောတာ မှန်တာမို့ စိတ်ကို တအားကြီး အလုပ်မပေးနဲ့တော့…ကိုယ်တော် နေမဝင်ခင် သားတော်လေးနဲ့ ရှောင်းရှောင်းဆီကို အရောက်ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ကတိပေးခဲ့ပေး ယောက်ျား"

"အင်း။ကိုယ်တော် ကတိပေးတယ်"

ဆွဲထားတဲ့ ဝတ်ရုံစလေးကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

ချစ်ရတဲ့သူနှစ်ယောက်စလုံး ဘေးမသီရန်မခဘဲ ပြန်လာပါစေလို့ ကြင်ယာတော်ရှောင်းက ဆုတောင်းနေခဲ့လေတယ်။

**************************************

၅ ႏွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္လာသည့္ ယြမ္အာေလးက အေဆာင္ေတာ္ေတြၾကား ေျပးလႊားေဆာ့ကစားကာ ဖခမည္းေတာ္ကိုတစ္လွည့္ ပါပါးေရွာင္းကိုတစ္လွည့္ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ဆိုးကာ ခ်စ္ေမႊးရွာေနေလသည္။

"ယြမ္အာ ဘယ္သြားမလို႔လဲ။

အခုက ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ မင္းသားေလးရယ္။

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးက်ိရန္ကို သနားေသာအားျဖင့္ အိပ္ေဆာင္ေတာ္ကိုျပန္ေတာ္မူၿပီး နားေနေတာ္မူပါေတာ့!"

အရွင့္ ကိုယ္ရံေတာ္က အရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လြတ္လြတ္ေနပါေစဆိုတဲ့ စိတ္ေစတနာေကာင္းေလးျဖင့္ မတရားဆိုးေနေသာ မင္းသားငယ္ေလး ယြမ္အာကို ထိန္းဖို႔ တာဝန္က်လာေလသည္။

ဒီညမွာ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင့္အေဆာင္ဆီကူးၿပီး

ခ်ိဳၿမိန္ေသာညေလးကို ဖန္တီးေနခ်ိန္မွာ သားေတာ္အဆိုးေလးက ပါပါးေရွာင္း ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆိုတာ တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေႂကြးရင္း လိုက္ရွာေနေလသည္။

"ဒါဆို ပါပါးေရွာင္း ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆိုတာ ယြမ္အာကို ေျပာေလ! ပါပါးေရွာင္း မရွိရင္ အဲ့အေဆာင္မွာ မေနခ်င္ဘူး"

ကိုယ္ရံေတာ္ က်ိရန္တစ္ေယာက္ လက္ထဲက ကိုင္ထားတဲ့ ဓားနဲ႕သာ ကိုယ့္လည္ပင္းကိုယ္ ျဖတ္သတ္လိုက္ခ်င္တယ္။

ဘယ္သူနဲ႕တူလို႔ ဒီေလာက္ ဂ်စ္က်ေနမွန္း မသိဘူး။

အရွင္တို႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုဟင္း။

သြားပို႔လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။

အခုမွ လူပ်ိဳႀကီးရွိေသးတယ္။ေစာေစာစီးစီး အရွင့္ဓား လည္ပင္းေပၚ မတင္ေစခ်င္ေသးဘူး။သားကို ေၾကာက္ရ အေဖကို ေၾကာက္ရနဲ႕ က်ိရန္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ?

ပုတလက္ ပုတလက္နဲ႕ ခါးေထာက္လို႔ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ မင္းသားေလးယြမ္အာကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း တိုးသြားလိုက္သည္။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ မင္းသားေလး။

ဒီတစ္နည္းပဲ ရွိေတာ့လို႔ပါ"

ပါးစပ္က ေျပာလည္းေျပာ လက္ကလည္း မင္းသားယြမ္အာရဲ႕ ဂုတ္ေပၚက ေမးေၾကာကို ရိုက္ခ်လိဳက္သည္။

လက္ထဲ ၿပိဳက်လာသည့္ ကိုယ္ေလးကို ေပြ႕ ပိုက္လို႔ အေဆာင္ေတာ္ထဲက သလြန္ေတာ္ဆီ တင္ေပးရင္း ေနာက္တစ္ဖန္ ေတာင္းပန္စကား ဆိုလိုက္ေလသည္။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ မင္းသားငယ္။ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး က်ိရန္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။"

ဒါနဲ႕ စကားတတ္တဲ့ မင္းသားေလး မနက္မိုးလင္းရင္ သူ႕ ခမည္းေတာ္တို႔ကို ဘယ္လိုမ်ိဳး တိုင္တည္ဦးမွာပါလိမ့္။

********

"ေယာက္်ား"

ဆံႏြယ္ရွည္ေလးေတြ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင့္ရိေပၚမ်က္လုံးထဲမွာ အင္မတန္ကို လွပတင့္တယ္ေနေလသည္။

အဝတ္ေတြကင္းမဲ့ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးက သြယ္လ်ၿပီး ျဖဴႏုလို႔။အရွင္ရိေပၚက ေခါင္းေအာက္ လက္ထည့္လို႔ ခါးေပၚ ခြထိုင္ထားသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကိုသာ ေငးၾကည့္ေနေလသည္။

"ဟင္"

"အရင္ကထက္ ႀကီးလာတာလား"

"ဒီအတိုင္းပဲေလ ေရွာင္းေရွာင္းရဲ႕"

"မဟုတ္ဘူးထည့္ထည့္ရတာ အရမ္းၾကပ္ေနတယ္"

"ကိုယ္ေတာ့္ဟာက ႀကီးလာတာလား

ေရွာင္းေရွာင္းဟာက က်ဥ္းသြားတာလား"

"မသိဘူးဟင့္နာတယ္"

အရွင္ရိေပၚက အုံးထားတဲ့ လက္ကို ထုတ္လိုက္ၿပီး ခါးသိမ္သိမ္ေလးကို ကိုင္လိုက္တယ္။

"ကိုယ္ေတာ္ ထိန္းေပးထားမယ္ေရွာင္းေရွာင္း ေသခ်ာထည့္ၾကည့္"

ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ခက္ခဲလြန္းလို႔ တစ္ကိုယ္လုံးနီးပါး ေခြၽးစက္ေလးေတြ စို႔ေနၿပီ ျဖစ္သည္။အတြင္းပိုင္းသို႔ အနည္းငယ္သာ ေရာက္ေနေသးသည့္ အရာကို အားမရစြာပင္ အကုန္ျပန္ထုတ္လိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ့္ တည့္မတ္စြာ ခ်ိန္ကိုက္လိုက္သည္။

ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ အားႀကိဳးမာန္တတ္မႈေတြေၾကာင့္ ႀကီးမားေသာ အရွင့္အရာေလးဟာ တစ္ဝက္မွ်ပင္

တိုးဝင္သြားေလသည္။

"အာ့ဟာ့!!"

ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင့္ဗိုက္ေပၚ အားျပဳလို႔ ခါးကို အထိုင္အထ ျပဳေတာ့သည္။ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဝင္လာေတာ့ ထပ္မံ၍ ထပ္ခါထပ္ခါပင္ ထိေစခ်င္လာသည္။

"အဲ့အနားေလးအင္းေကာင္းတယ္"

ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္ကာ ညည္းၫူေနသည့္ ေရွာင္းေရွာင္းကို အရွင္ရိေပၚက မ်က္ေတာင္မခတ္ပင္ စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။အားစိုက္ေနသည့္ ျမင္းစီးသူရဲေကာင္းေလးရဲ႕ ျမင္ကြင္းကို သိပ္ကို လွပေနလို႔။

ကိစၥေတြ ၿပီးစီးသြားေတာ့ ေရွာင္းေရွာင္းက ေယာက္်ားအေပၚမွာပင္ ဝမ္းလ်ားေလးေမွာက္လို႔ အေမာေျဖေနရွာေလသည္။

"အရွင္ေယာက္်ား"

"အင္း ေရွာင္းေရွာင္း"

"ယြမ္အာေလး အိပ္ေနၿပီလား မသိဘူး"

"က်ိရန္နဲ႕ဆိုေတာ့ အိပ္ရင္ အိပ္ေနေလာက္ၿပီေပါ့"

"အင္းေနာ္။

ယြမ္အာက ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သိပ္မွ အိပ္တတ္တာ။အခုေရာ ကြၽန္ေတာ့္ကို လိုက္ရွာေနဦးမလား မသိဘူး"

"ရွာေနရင္ က်ိရန္ ကိုယ္တို႔ဆီ ေရာက္လာမွာေပါ့။

သိပ္လည္း စိတ္မပူပန္ေနပါနဲ႕ ေရွာင္းေရွာင္းရယ္။

သားေတာ္ေလးကို စိတ္ခ်လိဳက္စမ္းပါ။

အခု ပင္ပန္းေနၿပီမလား။အိပ္ခ်င္ေနရင္ ကိုယ့္ေတာ့္ေပၚမွာ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္လိုက္ေတာ့ေနာ္"

အရွင့္ရင္ဘတ္ေပၚ ေခါင္းအပ္ထားတဲ့ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင့္ရိေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လာေလသည္။

ပင္ပန္းေနတဲ့ မ်က္လုံးသြယ္ေလးေတြနဲ႕ စင္းေကာ့ေနေသာ မိက္ေတာင္ရွည္ေလးေတြ။

"ကိုယ့္ေတာ့္ကေလးေလးက အရမ္းလွတယ္"

"မိန္းကေလးလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ လွတယ္လို႔ မသုံးပါနဲ႕ ေယာက္်ားရာ"

"ေရွာင္းေရွာင္းက ေခ်ာတာထက္ကိုပိုၿပီး လွေနလို႔ လွတယ္လို႔ သုံးရတာေပါ့"

"ဟင္းမေျပာေတာ့ပါဘူး။

အိပ္ေတာ့မယ္"

ေခါင္းေလး ျပန္လွဲခ်လိဳက္ေတာ့ အရွင္ရိေပၚက ခပ္ဖြဖြလာပုတ္ေပးတယ္။

"ကိုယ္ေတာ္ ေရွာင္းေရွာင္းကို ခ်စ္တယ္ေနာ္"

"ကြၽန္ေတာ္လည္း အမ်ားႀကီးခ်စ္တယ္"

********

"အရွင္!"

"အရွင္!"

"အရွင္!"

က်ိရန္ရဲ႕ က်ယ္ေလာင္လွေသာ အသံေၾကာင့္ အရွင္ရိေပၚႏွင့္အတူ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းပါ နိုးလာေလသည္။အရမ္းကို စိုးရိမ္ေနပုံေပၚသည့္ အသံေၾကာင့္ အရွင္က ဝတ္႐ုံကို အျမန္ဝတ္ၿပီး အိပ္ေဆာင္ထဲမွ အခန္းအျပင္ကို အျမန္ေျပးထြက္လာေလသည္။

က်ိရန္က အရွင့္ကိုေတြ႕ ေတာ့ ဦးၫႊတ္ကာ အရိုအေသ ေပးေလသည္။

"အေရးႀကီးကိစၥမ်ား ျဖစ္ေနသလား က်ိရန္!"

"မင္းသားေလးမင္းသားေလး ေပ်ာက္ေနပါတယ္ အရွင္"

အရွင့္အေနာက္မွာ ေရာက္လာသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကလည္း ထိုစကားေၾကာင့္ ေျခေထာက္ေတြပင္ ယိုင္လုမတတ္ ျဖစ္သြားေလသည္။

"ဒါဆို အခုပဲ ရဲမက္ေတြစုၿပီး ယြမ္အာေလးကို ရွာေတာ့ေလ က်ိရန္!!"

"အမိန႔္ေတာ္ျမတ္အတိုင္းပါ အရွင္!"

အေနာက္မွာ ရင္ဘတ္ေလးဖိလို႔ မတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကို အရွင္က အရင္ဖက္လိုက္သည္။

"ကိုယ္ေတာ္တို႔ ယြမ္အာေလးကို အျမန္ဆုံး ရွာေတြ႕ မွာပါ။

ေရွာင္းေရွာင္းက အရမ္းႀကီးလည္း မစိုးရိမ္နဲ႕ေနာ္။ဒီမွာေနၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် ေနပါ။ကိုယ္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လိုက္သြားၿပီး ရွာေဖြမွာမို႔ ေသခ်ာေပါက္ေတြ႕ မွာပါ!"

ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင္ရိေပၚ ထြက္မသြားခင္ လက္က ဝတ္႐ုံစေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။

"ယြမ္အာေလးက ထက္ျမက္တာမို႔ ႀကံစည္သူေတြဖမ္းသြားရင္ေတာင္ အသက္ေဘးေတာ့ လုံၿခဳံေနမွာပါ"

"ေရွာင္းေရွာင္းေျပာတာ မွန္တာမို႔ စိတ္ကို တအားႀကီး အလုပ္မေပးနဲ႕ေတာ့ကိုယ္ေတာ္ ေနမဝင္ခင္ သားေတာ္ေလးနဲ႕ ေရွာင္းေရွာင္းဆီကို အေရာက္ျပန္လာခဲ့မယ္"

"ကတိေပးခဲ့ေပး ေယာက္်ား"

"အင္း။ကိုယ္ေတာ္ ကတိေပးတယ္"

ဆြဲထားတဲ့ ဝတ္႐ုံစေလးကို လက္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။

ခ်စ္ရတဲ့သူႏွစ္ေယာက္စလုံး ေဘးမသီရန္မခဘဲ ျပန္လာပါေစလို႔ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက ဆုေတာင္းေနခဲ့ေလတယ္။

**************************************