ဘုရင်မင်းမြတ် ဝမ်ရိပေါ်၏ ပထမဆုံး သားတော်တစ်ဖြစ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလေး ဝမ်ရှောင်းယွမ်မှာ မိခင်နို့နှင့်မဟုတ်ဘဲ နွားနို့သာ သောက်သုံးခဲ့ရသဖြင့် သာမာန်ကလေးများကဲ့သို့ အာဟာရ ပြည့်ပြည့်ဝဝမရရှိသောကြောင့် အားနည်းသော ကလေးလေးနှယ် ရောဂါများ မကြာခဏဝင်ကာ နေမကောင်းဖြစ်လေသည်။

ဒါကို ကြင်ယာတော်ရှောင်းကလည်း စိတ်မသာဖြစ်သလို

မင်းကြီးဝမ်ရိပေါ်ကလည်း ရင်တွင်း၌ပင် စိတ်အလွန်မကောင်းဖြစ်ရလေသည်။

ရင်နှစ်သည်းချာသားတော်လေးအစား ကိုယ်တိုင်သာ ခံစားလိုက်ချင်သည်။ဒါကို တွေ့ မြင်နေရသည့် အထိန်းတော်ကြီးသည်လည်း မင်းကြီးနှင့်ကြင်ယာတော်ကဲ့သို့ပင် ပူဆွေးနေရလေ၏။

"မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတစ်ခုလောက် လျှောက်တင်ပါရစေ…"

သားတော်လေးအား ရင်ထဲ၌ပိုက်ကာ မြူနေသည့် မင်းကြီး ဝမ်ရိပေါ်အား အထိန်းတော်ကြီးမှ လျှောက်တင်လေသည်။

"ပြောပါ အထိန်းတော်ကြီး"

"မင်းသားလေးက အစစ်အမှန်ပင် မိခင်နို့လိုအပ်နေကြောင်းပါ။ဒါကို မင်းကြီးမှ ဝေးဝေးလံလံရှာဖွေမနေဘဲ သွေးသားတော်စပ်သည့် မင်းသားဝမ်ဟန်၏မိဖုရားမှ တောင်းဆိုပြုပါလားလို့ ကျွန်တော်မျိုးအကြံပေးပါရစေ။တကယ်လို့များ မင်းကြီးကိုယ်တိုင် မတောင်းဆိုချင်လျှင် ကြင်ယာတော်ရှောင်းကို တောင်းဆိုခြင်း ပြုခိုင်းတော်မူပါလား မင်းကြီး"

ဒီလိုမျိုး ရဲရဲတင်းတင်း လျှောက်တင်နိုင်ဖို့ အထိန်းတော်ကြီးဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင်ထိ အားယူနေခဲ့ရလေသည်။

မင်းကြီးဝမ်ရိပေါ်ဟာ အတိတ်က အကြောင်းအရာတစ်ချို့ကြောင့် မင်းသားဝမ်ဟန်နှင့် မယ်တော်ကြီးတို့ကိုလည်း နန်းတော်တွင်းမှ မနှင်ထုတ်ရုံတစ်မယ် နေစေခဲ့သည်။

နန်းတွင်းရေးရာကို ကိစ္စသေးသေးကိုမျှ ပါဝင်ပတ်သတ်စေခိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ကိုယ့်တော့် သားတော်လေးကို သန့်စင်သောနို့ချိုကိုသာ တိုက်ကျွေးစေလိုတယ် အထိန်းတော်ကြီး။ဘယ်လိုဥာဏ်ဖြင့် ဒီလိုအတွေးမျိုးတွေးအံ့သလဲ"

"အရှင်…"

မင်းကြီးဝမ်ရိပေါ်က မျက်နှာတော်တင်းနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့ကာ သူ၏ကြင်ယာတော်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်သွားလေသည်။

"ကြင်ယာတော်ရှောင်း…"

"အထိန်းတော်ကြီးပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ထင်မိတယ် အရှင်။သားတော်လေးကလည်း တစ်နေ့တစ်ခြား ရောဂါဘယတွေထူထူလာပြီး အခြားသွေးမစပ်တဲ့ မိခင်နို့ကိုလည်း အရှင်မတိုက်ဝံ့ဘူးလေ။ဒါ့ကြောင့် အထိန်းတော်ကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း မင်းသားဝမ်ဟန်ရဲ့မိဖုရားဆီမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရောက်တောင်းဆိုပါရစေ။အရှင် ခွင့်ပြုပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။အရှင့်သားလေး ဝမ်ရှောင်းယွမ်လေးကို သနားတော်မူပေးပါ အရှင်…"

အရှင် ဝမ်ရိပေါ်ဟာ လက်တော်ထဲက ပြုံးရယ်ပြနေသည့် သားတော်လေးကို တစ်လှည့်။ခပ်ဖျော့ဖျော့လေးပြုံးကာ တောင်းဆိုဟန် ပြုနေသည့် ကြင်ယာတော်ရှောင်းကို တစ်လှည့်ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်နေရှာလေသည်။

"ရှောင်း ပြောတဲ့အတိုင်း ကိုယ်တော် ခွင့်ပြုလိုက်မယ်။

မိဖုရားကို တောင်းဆိုသည့်အခါ အလွန်တရာကြီး မခယမိပါစေနဲ့။မင်းဟာ ဝမ်ရိပေါ်ဆိုတဲ့ အရှင့်ရဲ့ ကြင်ယာတော် ဖြစ်တာမို့"

"ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ် အရှင်။

သားတော်လေး ကျန်းကျန်းမာမာရှိစေဖို့ ကျွန်တော် ဘာမဆိုလုပ်မှာမို့ အရှင် ဒီလိုထိ ကန့်သတ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး"

"ရှောင်း!"

"အရှင်"

"ကိုယ်တော် မင်းကို အောက်ကျမခံစေချင်ဘူး"

"သားတော်လေးအတွက် အောက်ကျခံသင့်ရင် ခံရမှာပဲ အရှင်"

အရှင် ဝမ်ရိပေါ်က သားတော်လေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး နဖူးပြင်နုနုလေးအား အနမ်းပေးလိုက်သည်။

"ခမည်းတော် ဒီလိုတွေပြောနေတာ သားတော်လေးကို မချစ်လို့ မဟုတ်ရပါဘူး။သူတို့တွေနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေက ခမည်းတော်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ကို နာနာကျင်ကျင်ဖြစ်စေလို့ပါ။သားတော်လေး ခမည်းတော်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

စိတ်ထဲ၌ ရေရွတ်ပြီး သားတော်လေးအား ရှောင်းလက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ အဆောင်အပြင်သို့ အရှင်ဝမ်ရိပေါ် ပြန်ကြွတော် မူလေသည်။

*******

"အရှင်"

"အရှင်!"

"အရှင်!!"

ပေလွှာဖတ်နေသည့် အရှင်ဝမ်ရိပေါ်အား ကြင်ယာတော်ရှောင်းမှ အဖြူရောင်အဝတ်စလေးကို အသာမကာ ပြေးလို့ အော်ခေါ်ပြီး ဝင်လာလေသည်။

အရှင့်နားရောက်သည့်အခါ အရှင့်ကို ပြေးဖက်လေသည်။

ရုတ်တရက်မို့ အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က ကြင်ယာတော်ရှောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို လက်ဖြင့် အသာထိန်းလိုက်ပြီး နောက်သို့လန်မကျသွားအောင် ထိန်းလိုက်လေသည်။

"ဝမ်ဟန့်မိဖုရားက အလွန်တရာ စိတ်ထားမြင့်မြတ်တယ် အရှင်။သားတော်လေးကို သူ့ ဆီမှာ နို့ရည်မကုန်ခမ်းသရွေ့ တိုက်ကျွေးပါ့မယ်တဲ့။အခုပဲ အထိန်းတော်ကြီးက တစ်ခွက်မျှ ယူလာပြီး သားတော်လေးကို အဆောင်တော်အတွင်းမှာ တိုက်နေတယ်!"

"ကိုယ်တော်လည်း ဝမ်းသာမိပါတယ်။

ရှောင်းစိတ်ချမ်းသာရသလို ကိုယ်တော်လည်း စိတ်ချမ်းသာရပါတယ်။သားတော်လေးလည်း ကျန်းကျန်းမာမာကြီးပြင်းလာရပြီပေါ့။သားတော်လေး ကြီးပြင်းလာရင် ကိုယ်တော့်ထက် ထူးချွန်ထက်မြတ်တဲ့ သူ ဖြစ်စေချင်တယ်"

ကြင်ယာတော်ရှောင်းက အရှင်ဝမ်ရိပေါ်ပေါင်ပေါ် ခွထိုင်ထားပြီး အရှင်၏လည်တိုင်ကိုလည်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားသေးသည်။

"ကျွန်တော်နဲ့တူရင် ကျိန်းသေပေါက် အရမ်းလိမ္မာတဲ့ သားလေးဖြစ်မှာ…"

"ကိုယ်တော်နဲ့တူရင် အရမ်းတော်တဲ့ ကလေးလေးဖြစ်မှာ…"

"ရှူး……"

ရှောင်းကျန့်က အရှင့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညိုးတင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောမည့်စကားလုံးများကို ရပ်တန့်ထားဟန် ပြုသည်။

"ဆက်မပြောနဲ့တော့"

"ကိုယ့်လိုဘုရင်ကို အမိန့်ပေးတယ်ပေါ့!"

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က ဝတ်ရုံလွှာတွေအောက် လက်ထည့်ပြီး ကြင်ယာတော်ရှောင်း၏ပေါင်တွေကို ပွတ်သပ်လာလေသည်။ ရှောင်းက အရှင့်ရဲ့လက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို ယုန်သွားလေးဖြင့် ဖိကြိတ်ပြလေသည်။

"ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပေလွှာဆက်ဖတ်နေလေ…

ဒီလက်တော်က ကျွန်တော်မျိုးအသားတွေကို ဘာကြောင့်များ ပွတ်သပ်နေသလဲ အရှင်"

"အရှင့်လက်တွေက အကျင့်ပါတော်မူနေတာပါ…

ရှောင်းပဲ ဒီလိုအကျင့်ပါအောင် ဖန်တီးထားပြီးတော့!"

ရှောင်းက မျက်စောင်းအနည်းငယ်စောင်းလို့ လူလည်လုပ်နေသည့် အရှင်ဖြစ်သူအား ထိုးပစ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကများ ဖန်တီးမိခဲ့လို့လဲ အရှင်"

အရှင်က ရှောင်းကို ပုခုံးမှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ရှောင်းပုခုံးပေါ် မေးတင်ထားကာ နှုတ်ခမ်းဖြင့်လည်း တဖွဖွနမ်းနေလေသည်။

"ကိုယ်တော်က ရှောင်းကို စတာပါ။

တကယ်တော့် ကိုယ်တော်တို့က တစ်ကြိမ်ပဲ အတူနေခဲ့ဖူးတာပဲကို"

ရှောင်းနားရွက်တွေ ချက်ချင်းရဲတက်သွားတာကို အရှင်တွေ့ လိုက်သည်။ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး သူတို့ကြားမှာ ဝေးကွာလွန်းသည့်အနေအထားဖြစ်တာကြောင့် ရှောင်း ရှက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ပေါင်ပေါ်က အတင်းဆင်းရန်ပြုနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ခါးကနေ ပြန်ဆွဲယူ၍ ပိုမိုနီးကပ်စေလိုက်သည်။

အနီးကပ်မြင်နေရသည့် နှုတ်ခမ်းပါးလေးအောက်က မှဲ့နက်လေးကို လက်မဖြင့် ခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိပွတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှဲ့လေးကလေ ရှောင်းကို ကိုယ်တော် နမ်းချင်လာအောင် တမင်ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ!"

ရှောင်းကျန့်က ဘေးဘီကို ဝဲ့ကြည့်ကာ ဘယ်သူ့ မှ မရှိကာမှ သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချကာ အသက်ကို မှန်မှန်ရှူလိုက်သည်။ဒီနေ့မှ အရှင်က ဒီလိုစကားတွေပြောနေရတာလဲ!

"အရှင်"

ရှောင်းက အရှင့်ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်တိုးလေသည်။

သူ တွန်းလိုက်သောအားက များပေမယ့်လည်း အရှင်က ရွေ့ တောင်မရွေ့ ရှာ။ခါးကို ထပ်မံဆွဲကပ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ပ်ုလိုပင် နီးကပ်သွားလေသည်။

"ရှောင်း"

ရှောင်းက လှုပ်ခတ်သွားသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ဘာတွေများ အကြည့်မလွှဲချင်ရလောက်အောင် သူ့ ကို ဆွဲဆောင်ထားနေတာလဲ။

"ကိုယ်ပြောတာ ကြားလား"

"ဟင်…ဟင် ဘာလဲ အရှင်"

"အာ…ရှောင်းက တကယ်မကြားတာလား။

မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား"

"ကျွန်တော် တကယ်မကြားတာပါ အရှင်"

မကြားကြောင်း လက်တစ်ခါခါပြနေသည့် ရှောင်းလက်ကလေးအား အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ လက်ဖမိုးပေါ် အနမ်းတစ်ပွင့် ကျဲလျလေသည်။

"ကိုယ် မင်းနဲ့ … ချင်တယ်"

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကြင်ယာတော်ရှောင်းရဲ့နားရွက်သာမက မျက်နှာပါ ပေါက်ကွဲတော့မတက် နီရဲလာပြီး အံ့သြဟန်လည်း ဖြစ်ကာ မျက်လုံးလေးအနည်းငယ်ပြူးလျက် ပါးစပ်လေးတောင် အသာဟလိုက်သေးသည်။

"အရှင်…အရှင် အဲ့တာက…ကျွန်တော်…အခု…အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး…"

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က ခပ်ရေးရေးပြုံးလျက် ရှောင်းအား နောက်သို့ တွန်းချကာ အပေါ်မှ အုံ့မိုးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာလဲ"

ရှောင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက နီနေပြီး တဆက်ဆက်တုန်နေလေသည်။

"ကျွန်တော်…ဘာမှ…မပြင်ဆင်ရသေးဘူး…"

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းရဲ့နားဖျားလေးနားကပ်၍ တီးတိုးပြောလေတယ်။

"အဲ့ဒါအတွက်…စိတ်မပူပါနဲ့…ကိုယ်တော်ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်"

**************************************

ဘုရင္မင္းျမတ္ ဝမ္ရိေပၚ၏ ပထမဆုံး သားေတာ္တစ္ျဖစ္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားေလး ဝမ္ေရွာင္းယြမ္မွာ မိခင္နို႔ႏွင့္မဟုတ္ဘဲ ႏြားနို႔သာ ေသာက္သုံးခဲ့ရသျဖင့္ သာမာန္ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ အာဟာရ ျပည့္ျပည့္ဝဝမရရွိေသာေၾကာင့္ အားနည္းေသာ ကေလးေလးႏွယ္ ေရာဂါမ်ား မၾကာခဏဝင္ကာ ေနမေကာင္းျဖစ္ေလသည္။

ဒါကို ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကလည္း စိတ္မသာျဖစ္သလို

မင္းႀကီးဝမ္ရိေပၚကလည္း ရင္တြင္း၌ပင္ စိတ္အလြန္မေကာင္းျဖစ္ရေလသည္။

ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာသားေတာ္ေလးအစား ကိုယ္တိုင္သာ ခံစားလိုက္ခ်င္သည္။ဒါကို ေတြ႕ ျမင္ေနရသည့္ အထိန္းေတာ္ႀကီးသည္လည္း မင္းႀကီးႏွင့္ၾကင္ယာေတာ္ကဲ့သို႔ပင္ ပူေဆြးေနရေလ၏။

"မင္းႀကီး ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးတစ္ခုေလာက္ ေလွ်ာက္တင္ပါရေစ"

သားေတာ္ေလးအား ရင္ထဲ၌ပိုက္ကာ ျမဴေနသည့္ မင္းႀကီး ဝမ္ရိေပၚအား အထိန္းေတာ္ႀကီးမွ ေလွ်ာက္တင္ေလသည္။

"ေျပာပါ အထိန္းေတာ္ႀကီး"

"မင္းသားေလးက အစစ္အမွန္ပင္ မိခင္နို႔လိုအပ္ေနေၾကာင္းပါ။ဒါကို မင္းႀကီးမွ ေဝးေဝးလံလံရွာေဖြမေနဘဲ ေသြးသားေတာ္စပ္သည့္ မင္းသားဝမ္ဟန္၏မိဖုရားမွ ေတာင္းဆိုျပဳပါလားလို႔ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးအႀကံေပးပါရေစ။တကယ္လို႔မ်ား မင္းႀကီးကိုယ္တိုင္ မေတာင္းဆိုခ်င္လွ်င္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကို ေတာင္းဆိုျခင္း ျပဳခိုင္းေတာ္မူပါလား မင္းႀကီး"

ဒီလိုမ်ိဳး ရဲရဲတင္းတင္း ေလွ်ာက္တင္နိုင္ဖို႔ အထိန္းေတာ္ႀကီးဟာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ထိ အားယူေနခဲ့ရေလသည္။

မင္းႀကီးဝမ္ရိေပၚဟာ အတိတ္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ မင္းသားဝမ္ဟန္ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးတို႔ကိုလည္း နန္းေတာ္တြင္းမွ မႏွင္ထုတ္႐ုံတစ္မယ္ ေနေစခဲ့သည္။

နန္းတြင္းေရးရာကို ကိစၥေသးေသးကိုမွ် ပါဝင္ပတ္သတ္ေစခိုင္းျခင္း မရွိခဲ့ေပ။

"ကိုယ့္ေတာ့္ သားေတာ္ေလးကို သန႔္စင္ေသာနို႔ခ်ိဳကိုသာ တိုက္ေကြၽးေစလိုတယ္ အထိန္းေတာ္ႀကီး။ဘယ္လိုဥာဏ္ျဖင့္ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးေတြးအံ့သလဲ"

"အရွင္"

မင္းႀကီးဝမ္ရိေပၚက မ်က္ႏွာေတာ္တင္းေနရာမွ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေျပေလ်ာ့ကာ သူ၏ၾကင္ယာေတာ္ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာလွည့္သြားေလသည္။

"ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း"

"အထိန္းေတာ္ႀကီးေျပာတာ မွန္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ထင္မိတယ္ အရွင္။သားေတာ္ေလးကလည္း တစ္ေန႕တစ္ျခား ေရာဂါဘယေတြထူထူလာၿပီး အျခားေသြးမစပ္တဲ့ မိခင္နို႔ကိုလည္း အရွင္မတိုက္ဝံ့ဘူးေလ။ဒါ့ေၾကာင့္ အထိန္းေတာ္ႀကီး ေျပာတဲ့အတိုင္း မင္းသားဝမ္ဟန္ရဲ႕မိဖုရားဆီမွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ သြားေရာက္ေတာင္းဆိုပါရေစ။အရွင္ ခြင့္ျပဳေပးမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ယုံၾကည္ပါတယ္။အရွင့္သားေလး ဝမ္ေရွာင္းယြမ္ေလးကို သနားေတာ္မူေပးပါ အရွင္"

အရွင္ ဝမ္ရိေပၚဟာ လက္ေတာ္ထဲက ၿပဳံးရယ္ျပေနသည့္ သားေတာ္ေလးကို တစ္လွည့္။ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးၿပဳံးကာ ေတာင္းဆိုဟန္ ျပဳေနသည့္ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကို တစ္လွည့္ၾကည့္ကာ ေဝခြဲမရ ဆုံးျဖတ္ရ ခက္ေနရွာေလသည္။

"ေရွာင္း ေျပာတဲ့အတိုင္း ကိုယ္ေတာ္ ခြင့္ျပဳလိုက္မယ္။

မိဖုရားကို ေတာင္းဆိုသည့္အခါ အလြန္တရာႀကီး မခယမိပါေစနဲ႕။မင္းဟာ ဝမ္ရိေပၚဆိုတဲ့ အရွင့္ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္ ျဖစ္တာမို႔"

"ကြၽန္ေတာ္ ဝမ္းသာမိပါတယ္ အရွင္။

သားေတာ္ေလး က်န္းက်န္းမာမာရွိေစဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမဆိုလုပ္မွာမို႔ အရွင္ ဒီလိုထိ ကန႔္သတ္ထားဖို႔ မလိုပါဘူး"

"ေရွာင္း!"

"အရွင္"

"ကိုယ္ေတာ္ မင္းကို ေအာက္က်မခံေစခ်င္ဘူး"

"သားေတာ္ေလးအတြက္ ေအာက္က်ခံသင့္ရင္ ခံရမွာပဲ အရွင္"

အရွင္ ဝမ္ရိေပၚက သားေတာ္ေလးကို ငုံ႕ၾကည့္ၿပီး နဖူးျပင္ႏုႏုေလးအား အနမ္းေပးလိုက္သည္။

"ခမည္းေတာ္ ဒီလိုေတြေျပာေနတာ သားေတာ္ေလးကို မခ်စ္လို႔ မဟုတ္ရပါဘူး။သူတို႔ေတြနဲ႕ ပတ္သတ္လာရင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ဆိုးေတြက ခမည္းေတာ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ကို နာနာက်င္က်င္ျဖစ္ေစလို႔ပါ။သားေတာ္ေလး ခမည္းေတာ္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ"

စိတ္ထဲ၌ ေရ႐ြတ္ၿပီး သားေတာ္ေလးအား ေရွာင္းလက္ထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္ကာ အေဆာင္အျပင္သို႔ အရွင္ဝမ္ရိေပၚ ျပန္ႂကြေတာ္ မူေလသည္။

*******

"အရွင္"

"အရွင္!"

"အရွင္!!"

ေပလႊာဖတ္ေနသည့္ အရွင္ဝမ္ရိေပၚအား ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းမွ အျဖဴေရာင္အဝတ္စေလးကို အသာမကာ ေျပးလို႔ ေအာ္ေခၚၿပီး ဝင္လာေလသည္။

အရွင့္နားေရာက္သည့္အခါ အရွင့္ကို ေျပးဖက္ေလသည္။

႐ုတ္တရက္မို႔ အရွင္ဝမ္ရိေပၚက ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း၏ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို လက္ျဖင့္ အသာထိန္းလိုက္ၿပီး ေနာက္သို႔လန္မက်သြားေအာင္ ထိန္းလိုက္ေလသည္။

"ဝမ္ဟန႔္မိဖုရားက အလြန္တရာ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တယ္ အရွင္။သားေတာ္ေလးကို သူ႕ ဆီမွာ နို႔ရည္မကုန္ခမ္းသေ႐ြ႕ တိုက္ေကြၽးပါ့မယ္တဲ့။အခုပဲ အထိန္းေတာ္ႀကီးက တစ္ခြက္မွ် ယူလာၿပီး သားေတာ္ေလးကို အေဆာင္ေတာ္အတြင္းမွာ တိုက္ေနတယ္!"

"ကိုယ္ေတာ္လည္း ဝမ္းသာမိပါတယ္။

ေရွာင္းစိတ္ခ်မ္းသာရသလို ကိုယ္ေတာ္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။သားေတာ္ေလးလည္း က်န္းက်န္းမာမာႀကီးျပင္းလာရၿပီေပါ့။သားေတာ္ေလး ႀကီးျပင္းလာရင္ ကိုယ္ေတာ့္ထက္ ထူးခြၽန္ထက္ျမတ္တဲ့ သူ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္"

ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းက အရွင္ဝမ္ရိေပၚေပါင္ေပၚ ခြထိုင္ထားၿပီး အရွင္၏လည္တိုင္ကိုလည္း လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သိုင္းဖက္ထားေသးသည္။

"ကြၽန္ေတာ္နဲ႕တူရင္ က်ိန္းေသေပါက္ အရမ္းလိမၼာတဲ့ သားေလးျဖစ္မွာ"

"ကိုယ္ေတာ္နဲ႕တူရင္ အရမ္းေတာ္တဲ့ ကေလးေလးျဖစ္မွာ"

"ရႉး"

ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေပၚ လက္ညိုးတင္လိုက္ၿပီး ဆက္ေျပာမည့္စကားလုံးမ်ားကို ရပ္တန႔္ထားဟန္ ျပဳသည္။

"ဆက္မေျပာနဲ႕ေတာ့"

"ကိုယ့္လိုဘုရင္ကို အမိန႔္ေပးတယ္ေပါ့!"

အရွင္ဝမ္ရိေပၚက ဝတ္႐ုံလႊာေတြေအာက္ လက္ထည့္ၿပီး ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္း၏ေပါင္ေတြကို ပြတ္သပ္လာေလသည္။ ေရွာင္းက အရွင့္ရဲ႕လက္ေတြကို ဖမ္းဆုပ္ထားလိုက္ၿပီး ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ယုန္သြားေလးျဖင့္ ဖိႀကိတ္ျပေလသည္။

"ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ေပလႊာဆက္ဖတ္ေနေလ

ဒီလက္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးအသားေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ပြတ္သပ္ေနသလဲ အရွင္"

"အရွင့္လက္ေတြက အက်င့္ပါေတာ္မူေနတာပါ

ေရွာင္းပဲ ဒီလိုအက်င့္ပါေအာင္ ဖန္တီးထားၿပီးေတာ့!"

ေရွာင္းက မ်က္ေစာင္းအနည္းငယ္ေစာင္းလို႔ လူလည္လုပ္ေနသည့္ အရွင္ျဖစ္သူအား ထိုးပစ္လိုက္ေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမ်ား ဖန္တီးမိခဲ့လို႔လဲ အရွင္"

အရွင္က ေရွာင္းကို ပုခုံးမွ သိုင္းဖက္လိုက္ၿပီး ေရွာင္းပုခုံးေပၚ ေမးတင္ထားကာ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္လည္း တဖြဖြနမ္းေနေလသည္။

"ကိုယ္ေတာ္က ေရွာင္းကို စတာပါ။

တကယ္ေတာ့္ ကိုယ္ေတာ္တို႔က တစ္ႀကိမ္ပဲ အတူေနခဲ့ဖူးတာပဲကို"

ေရွာင္းနား႐ြက္ေတြ ခ်က္ခ်င္းရဲတက္သြားတာကို အရွင္ေတြ႕ လိုက္သည္။ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး သူတို႔ၾကားမွာ ေဝးကြာလြန္းသည့္အေနအထားျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရွာင္း ရွက္သြားတာ ျဖစ္နိုင္ေလသည္။

ေပါင္ေပၚက အတင္းဆင္းရန္ျပဳေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို ခါးကေန ျပန္ဆြဲယူ၍ ပိုမိုနီးကပ္ေစလိုက္သည္။

အနီးကပ္ျမင္ေနရသည့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေအာက္က မွဲ႕နက္ေလးကို လက္မျဖင့္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖိပြတ္လိုက္သည္။

"ဒီမွဲ႕ေလးကေလ ေရွာင္းကို ကိုယ္ေတာ္ နမ္းခ်င္လာေအာင္ တမင္ဆြဲေဆာင္ေနသလိုပဲ!"

ေရွာင္းက်န႔္က ေဘးဘီကို ဝဲ့ၾကည့္ကာ ဘယ္သူ႕ မွ မရွိကာမွ သက္ျပင္းအနည္းငယ္ခ်ကာ အသက္ကို မွန္မွန္ရႉလိုက္သည္။ဒီေန႕မွ အရွင္က ဒီလိုစကားေတြေျပာေနရတာလဲ!

"အရွင္"

ေရွာင္းက အရွင့္ရင္ဘတ္ကို လက္ျဖင့္တိုးေလသည္။

သူ တြန္းလိုက္ေသာအားက မ်ားေပမယ့္လည္း အရွင္က ေ႐ြ႕ ေတာင္မေ႐ြ႕ ရွာ။ခါးကို ထပ္မံဆြဲကပ္ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ပ်ုလိုပင် နီးကပ္သြားေလသည္။

"ေရွာင္း"

ေရွာင္းက လႈပ္ခတ္သြားေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံကို စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ဘာေတြမ်ား အၾကည့္မလႊဲခ်င္ရေလာက္ေအာင္ သူ႕ ကို ဆြဲေဆာင္ထားေနတာလဲ။

"ကိုယ္ေျပာတာ ၾကားလား"

"ဟင္ဟင္ ဘာလဲ အရွင္"

"အာေရွာင္းက တကယ္မၾကားတာလား။

မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား"

"ကြၽန္ေတာ္ တကယ္မၾကားတာပါ အရွင္"

မၾကားေၾကာင္း လက္တစ္ခါခါျပေနသည့္ ေရွာင္းလက္ကေလးအား အရွင္ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ လက္ဖဝါးႀကီးျဖင့္ ဖမ္းဆုပ္လိုက္ကာ လက္ဖမိုးေပၚ အနမ္းတစ္ပြင့္ က်ဲလ်ေလသည္။

"ကိုယ္ မင္းနဲ႕ ခ်င္တယ္"

ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းရဲ႕နား႐ြက္သာမက မ်က္ႏွာပါ ေပါက္ကြဲေတာ့မတက္ နီရဲလာၿပီး အံ့ၾသဟန္လည္း ျဖစ္ကာ မ်က္လုံးေလးအနည္းငယ္ျပဴးလ်က္ ပါးစပ္ေလးေတာင္ အသာဟလိုက္ေသးသည္။

"အရွင္အရွင္ အဲ့တာကကြၽန္ေတာ္အခုအဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး"

အရွင္ဝမ္ရိေပၚက ခပ္ေရးေရးၿပဳံးလ်က္ ေရွာင္းအား ေနာက္သို႔ တြန္းခ်ကာ အေပၚမွ အုံ႕မိုးလိုက္ေလသည္။

"ဘာလို႔ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးတာလဲ"

ေရွာင္းရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက နီေနၿပီး တဆက္ဆက္တုန္ေနေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးဘူး"

အရွင္ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းရဲ႕နားဖ်ားေလးနားကပ္၍ တီးတိုးေျပာေလတယ္။

"အဲ့ဒါအတြက္စိတ္မပူပါနဲ႕ကိုယ္ေတာ္ျပင္ဆင္ေပးပါ့မယ္"

**************************************