"ရှောင်းရေ…"

"ကျွန်တော် ရှိပါတယ် အကိုစုန့်လန်"

အိမ်ထဲကနေ ဗိုက်ကလေးကိုင်ကာ ထွက်လာသည့် ရှောင်းကျန့်က ယောကျာ်းလေးကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေမယ့် ကြည့်ရမဆိုးစွာ တစ်မျိုးလေး ချစ်ဖို့ကောင်းနေလေသည်။

"သတင်းတစ်ခုကြားလာလို့"

စုန့်လန်က လက်ထဲက ရှောင်းကျန့်အကြိုက် မြေပဲစေ့ထုပ်လေးကို ကမ်းပြီး ဆိုလာလေသည်။ရှောင်းကျန့်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိသည့်နေ့ကစပြီး မြေပဲကိုသာ အခါခါ တောင်းစားသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်သူတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ရှောင်းကျန့်ကတော့

မြေပဲစေ့ကိုသာ အခုထိ နေ့မပြတ်စားနေတော့သည်။

စုန့်လန်ကလည်း အပြင်ထွက်ပြီး ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း မမေ့မလျော့ ဝယ်လာပေးတတ်လေသည်။

"ဘာသတင်းများလဲ အကိုရဲ့"

"တို့နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်က ဒီမြို့မှာ မိဖုရား လာကောက်သည်တဲ့"

"ဟင်"

ရှောင်းကျန့်သည် စုန့်လန်မှဆိုသော ဘုရင်ဆိုသည့် အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် မေ့ထားခဲ့မိသော အကြောင်းအရာများ ဦးနှောက်ထဲတွင် တရိပ်ရိပ်ပေါ်လာလေသည်။

သူ ချစ်ရသော အရှင်က တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဒီလိုနေရာမှာ မိဖုရားလာကောက်သည်တဲ့လား။

"အရှင်ကိုယ်တိုင် ကြွားလာတာတဲ့ ရှောင်းရေ…"

စုန့်လန်က သူ့ စကားနဲ့သူ ဆက်ပြောနေရင်း ရှောင်းကျန့်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်ဝန်းလှလှလေးမှာ အရည်ကြည်တွေ ရစ်သိုင်းနေတာ တွေ့ မြင်ရလေသည်။

ထိုအခါမှ ပြာပြာသလဲထပြီး အလုပ်ရှုပ်ဟန် ဆောင်ရသည်။ ဒီစည်းမစောင့်တဲ့ ပါးစပ်ကလည်း ဘာတွေ သွားပြောမိပါ့လိမ့်။သူသာ မပြောပြရင် ရှောင်းက သိမှာ မဟုတ်ဘူးကို။

အခုတော့ ရှောင်းက ဘုရင်လို့ကြားလိုက်တာနဲ့ မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲတက်လာနေပြီ။မင်း တော်တော် အလိုက်မသိတတ်တာပဲ စုန့်လန်။

အခုထိ ရှောင်းကို သေချာမစောင့်ရှောက်ဘဲ နာကျင်အောင် လုပ်ချင်နေတယ်။

*******

"ကျိရန် ဒီအိမ်ဟုတ်လို့လား"

"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်ရဲ့!

ကျွန်တော် သေချာစုံစမ်းထားတာပါ"

ကျိရန်က အရှင်ဝမ်ရိပေါ် အမိန့်တော်အတိုင်း ကြင်ယာတော် ရှောင်းကျန့်ကို နေ့ညမပြတ် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။

တစ်နေ့မှာတော့ ဒီမြို့လေးမှာ ကြင်ယာတော်ရှောင်းကို တွေ့ ခဲ့သလို အပိုဆုအနေဖြင့် အချုပ်မှ ထွက်ပြေးသွားသော သူပုန်ခေါင်းဆောင်စုန့်လန်ကိုပင် တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတူ တွေ့ ရှိခဲ့လေသည်။

အရှင့်ကို ချက်ချင်းပဲ လျှောက်တင်တော့ စိတ်လောနေသည့် အရှင်ကလည်း မျက်နှာမှာ ဖော်ပြမရသော အပြုံးတွေဖြင့် ထိုနေရာသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် အတင်းတောင်းဆိုတော့သည်။

ဒီမြို့ နယ်တွင် မိဖုရားကောက်မည်ဟု သတင်းတစ်ပုဒ်လုပ်ကာ အူမြူးနေသည့် သူ့ အရှင့်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။

ယခုတွင်လည်း နှစ်ယောက်သားရုပ်ဖျက်ကာ ရှောင်းကျန့်တို့ နေထိုင်ရာ အိမ်ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

"အရှင်တွေ့ လား"

"ဘာလဲ"

"ဟိုမှာလေ…အပြင်ဘက်မှာ လူနှစ်ယောက် စကားပြောနေကြတယ်။တစ်ယောက်က ဗိုက်ကလေးပူပူလေး။

အဲ့ဒါ သေချာပေါက် အရှင့်ချစ်ရသူလေးပဲ"

"အဲ့ဒါဆို အထဲဝင်ရအောင်လေ ကျိရန်"

"ခဏနေဦးလေ အရှင်ရဲ့!

တံခါးလေး ဘာလေးခေါက်ဦးလေ…

ကျွန်တော်တို့က ခရီးသွားကုန်သည်တွေနော်။

အရှင် စကားပြောရင် ဂရုပြုပါ။ကိုယ်တော်လို့ ထည့်ပြောမိရင် ရိပ်မိသွားမယ်နော် အရှင်"

"ငါ သိပါတယ် ကျိရန်ရာ။

လာပါ သွားမယ်"

ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို တဖျပ်ဖျက်ခတ်လို့ နိုင်ငံတော်ရဲ့

ရှင်ဘုရင်ကြီးက သူ့ ကြင်ယာတော်လေးရှိရာသို့ ရုပ်ဖျက်သွားလေရဲ့။

*****

"ဒါဆို အကိုတို့က ကုန်သည်တွေဆိုတော့ ဘာတွေများ

ရောင်းဝယ်ကြတာလဲ"

စုန့်လန်က အရှေ့မှာ ခပ်တည်တည်ထိုင်နေသော လူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို သေချာကြည့်ရင်း မေးသည်။

သူ့ အထင် အသားဖြူဖြူနှုတ်ခမ်းမွှေးကားကားနဲ့ တစ်ယောက်က သူ့ ဘေးက ရှောင်းကိုပဲ ကြည့်နေသလားလို့။

ဗိုက်ကလေးပူနေလို့ ထူးဆန်းတယ် ထင်ပြီး ကြည့်နေတာလား။ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ညီငယ်လေးကို တဏှာစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေတာလား။သဘောတော် မတွေ့ လိုက်တာနော်!

"ကိုယ်တော်……"

"ဟဲဟဲ ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း တွေ့ ရာလိုက်ဝယ်တဲ့ ကုန်သည်တွေပါဗျာ"

စကားဖြတ်ပြောတဲ့တစ်ယောက်က ဟိုတစ်ယောက်က လက်ကုပ်တာ စုန့်လန် တွေ့ လိုက်လိုက်သလားလို့။

ဒီလူတွေက လူလ်ိမ်တွေများလား။

စုန့်လန် ခေါင်းနည်းနည်းတော့ ရှုပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားက ရှောင်းကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဟိုသူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြနေလေသည်။

"နှစ်ရက်သုံးရက် တည်းခွင့်ပြုပါတယ်

သက်တောင့်သက်သာ အနားယူတော်မူကြပါ အဆွေတော်တို့"

စုန့်လန်က စကားကိုခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောပြီး ရှောင်းလက်ကို ဆွဲကာ တစ်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ဒါတောင်မှ ဟိုတစ်ယောက်က ရှောင်းကို လိုက်ကြည့်နေတုန်း။

"ရှောင်း"

"ဗျာ"

"အခု ရောက်နေတဲ့ နှစ်ယောက်က ရိုးသားနိုင်မလား"

"သူတို့ပုံကြည့်ရသလောက်တော့ ကျွန်တော်လည်း ရိုးသားတယ်လို့ ထင်မြင်မိပါတယ် အကိုစုန့်လန်"

"ရှောင်း ရိုးသားတယ်ထင်တော့လည်း ထားလိုက်တော့

ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော် ဂရုစိုက်နေနော် ရှောင်း။

မမွေးလာသေးတဲ့ ကလေးလေးကိုလည်း ပိုဂရုစိုက်!

မွေးဖွားတော့မည့်ရက်တွေကလည်း ကပ်နေပြီမလား"

"ဟုတ်အကို စုန့်လန်။

ကျွန်တော် သေချာဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

*******

"ကျိရန်!"

"ရှိပါတယ် အရှင်"

"သူတို့နှစ်ယောက်က ငါကိုယ်တော်တို့ ကွယ်ရာမှာ ဘာတွေများ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်လဲ"

"ကျွန်တော်မျိုးကျိရန်က အကြားအမြင်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်တာကြောင့် မသိနိုင်ပါဘူး အရှင်"

အရှင်ဝမ်ရိပေါ်က ဘေးနားကနေ သူ့ အား ပြန်ပြောနေသည့် ကျိရနိအား ကြည့်လိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ ကိုယ်ရံတော်!"

ထိုသို့ပြောပြီးတာနဲ့ ဝတ်ရုံကိုခါပြီး ထထွက်သွားလေသည်။

ဒါတော့ အရမ်းများသွားပြီ အရှင်။

ကိုယ့်မှာတော့ တလွမ်းလွမ်း တဆွေးဆွေးဖြစ်နေသည့် အရှင့်ကို မမြင်ရက်တော့မှာမို့ အားကြိုးမာန်တက် ရှာပေးတဲ့ မျက်နှာလေးကိုမှ အရှင်က ငဲ့ကွက်မကြည့်ဘဲ ပြောထွက်ရက်လိုက်တာ။

"ဒီက အကိုကြီးက ရောဂါတစ်ခုခုများ ဖြစ်နေတာလား"

"ခင်ဗျာ"

တည်းခွင့်တောင်းထားတဲ့ ကုန်သည်နှစ်ယောက်အနက် အသားဖြူဖြူနဲ့ တစ်ယောက်က ထိုင်ခုံလေးမှာ ထိုင်ကာ မြေပဲစေ့ စားနေသော သူ့ ဘေးနားလာကာ ထိုစကားကို ဆိုလေသည်။

လူကတော့ နှုတ်ခမ်းမွှေးနဲ့ပါ။ဘာလို့များ သူ့ အား အကိုကြီးဟု ခေါ်လေသလဲ။သူလည်း အဆင်ပြေပြေ သူ့ အတိုင်း

ရေလိုက် ငါးလိုက် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရပါဘူး ညီလေးရာ။

ကျွန်တော်က အမျိုးသားကိုယ်ဝန်ဆောင်သည် ကော တစ်ယောက်ပါ"

"ဒါဆို အခုဏတစ်ယောက်က အကိုကြီးရဲ့ ခင်ပွန်းလား"

"သူက ကိုယ့်ရဲ့ အကိုကြီးပါ"

"အော်…တော်သေးတာပေါ့"

"ခင်ဗျာ!"

" ဒါနဲ့ ကလေးက ဖွားတော့မှာလားဟင်"

"ဖွားတော့မယ်။

ကြည့်ပါလား အောက်နားကို တော်တော်လျှောနေပြီ "

"ဒီမှာ အကိုကြီးက နေထိုင်အခြေချတာ အတော်ကြာနေပြီလား"

"ဒီကိုယ်ဝန်လေး စရှိကတည်းကပဲ"

ရှောင်းကျန့်က ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ပြောလို့လာသည်။

အပြုံးတွေကို အသက်ဝင်နေပြီး အရှင်ဝမ်ရိပေါ် ကိုယ်တိုင်

မြင်ရခဲသော အပြုံးများ ဖြစ်လေသည်။

"နန်းတော်ကို လိုက်မလား"

သူ့ အား ကြောင်ငေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လာလေသည်။နန်းတော်ဆိုတာနဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရသလား။

ကိုယ့်အပေါ်ကို ဘယ်လောက်တောင်များ အကြွေးတင်နေတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားသလဲ။

"နန်းတော်ကို လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လေ။

အဲ့မှာ ကျွန်တော်တို့က ပစ္စည်းသွားပို့ရမှာ။အဲ့ဒါ့ကြောင့် အကို ကြီးကို ခေါ်မိတာပါ"

"မလိုက်တော့ပါဘူး ညီလေးရယ်"

ညို့ မှိုင်းသွားသော မျက်နှာလေးကြောင့် ဝမ်ရိပေါ် ရင်ထဲ တဆစ်ဆစ်နဲ့ရယ်။

"အကိုကြီး မလိုက်ချင်ရင် မခေါ်တော့ပါဘူးဗျာ။"

ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလို့ ထိုနေရာမှ ထကာ မိမိအဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။

ဒီတစ်ညမှာတော့ အရှင့်ပုံရိပ်တွေနဲ့ သူ အိပ်လို့ပျော်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

**************************************

"ေရွာင္းေရ"

"ကြၽန္ေတာ္ ရွိပါတယ္ အကိုစုန႔္လန္"

အိမ္ထဲကေန ဗိုက္ကေလးကိုင္ကာ ထြက္လာသည့္ ေရွာင္းက်န႔္က ေယာက်ာ္းေလးကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေပမယ့္ ၾကည့္ရမဆိုးစြာ တစ္မ်ိဳးေလး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေလသည္။

"သတင္းတစ္ခုၾကားလာလို႔"

စုန႔္လန္က လက္ထဲက ေရွာင္းက်န႔္အႀကိဳက္ ေျမပဲေစ့ထုပ္ေလးကို ကမ္းၿပီး ဆိုလာေလသည္။ေရွာင္းက်န႔္သည္ ကိုယ္ဝန္ရွိသည့္ေန႕ကစၿပီး ေျမပဲကိုသာ အခါခါ ေတာင္းစားသည္။

ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သူတို႔၏ ထုံးစံအတိုင္း ေရွာင္းက်န႔္ကေတာ့

ေျမပဲေစ့ကိုသာ အခုထိ ေန႕မျပတ္စားေနေတာ့သည္။

စုန႔္လန္ကလည္း အျပင္ထြက္ၿပီး ျပန္လာသည့္အခါတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့ ဝယ္လာေပးတတ္ေလသည္။

"ဘာသတင္းမ်ားလဲ အကိုရဲ႕"

"တို႔နိုင္ငံရဲ႕ ဘုရင္က ဒီၿမိဳ႕မွာ မိဖုရား လာေကာက္သည္တဲ့"

"ဟင္"

ေရွာင္းက်န႔္သည္ စုန႔္လန္မွဆိုေသာ ဘုရင္ဆိုသည့္ အေခၚအေဝၚေၾကာင့္ ေမ့ထားခဲ့မိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ဦးႏွောက္ထဲတြင္ တရိပ္ရိပ္ေပၚလာေလသည္။

သူ ခ်စ္ရေသာ အရွင္က တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ဒီလိုေနရာမွာ မိဖုရားလာေကာက္သည္တဲ့လား။

"အရွင္ကိုယ္တိုင္ ႂကြားလာတာတဲ့ ေရွာင္းေရ"

စုန႔္လန္က သူ႕ စကားနဲ႕သူ ဆက္ေျပာေနရင္း ေရွာင္းက်န႔္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ဝန္းလွလွေလးမွာ အရည္ၾကည္ေတြ ရစ္သိုင္းေနတာ ေတြ႕ ျမင္ရေလသည္။

ထိုအခါမွ ျပာျပာသလဲထၿပီး အလုပ္ရႈပ္ဟန္ ေဆာင္ရသည္။ ဒီစည္းမေစာင့္တဲ့ ပါးစပ္ကလည္း ဘာေတြ သြားေျပာမိပါ့လိမ့္။သူသာ မေျပာျပရင္ ေရွာင္းက သိမွာ မဟုတ္ဘူးကို။

အခုေတာ့ ေရွာင္းက ဘုရင္လို႔ၾကားလိုက္တာနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ဝဲတက္လာေနၿပီ။မင္း ေတာ္ေတာ္ အလိုက္မသိတတ္တာပဲ စုန႔္လန္။

အခုထိ ေရွာင္းကို ေသခ်ာမေစာင့္ေရွာက္ဘဲ နာက်င္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ေနတယ္။

*******

"က်ိရန္ ဒီအိမ္ဟုတ္လို႔လား"

"ဟုတ္ပါတယ္ အရွင္ရဲ႕!

ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာစုံစမ္းထားတာပါ"

က်ိရန္က အရွင္ဝမ္ရိေပၚ အမိန႔္ေတာ္အတိုင္း ၾကင္ယာေတာ္ ေရွာင္းက်န႔္ကို ေန႕ညမျပတ္ လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ့သည္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ၾကင္ယာေတာ္ေရွာင္းကို ေတြ႕ ခဲ့သလို အပိုဆုအေနျဖင့္ အခ်ဳပ္မွ ထြက္ေျပးသြားေသာ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္စုန႔္လန္ကိုပင္ တစ္ေနရာတည္းတြင္ အတူတူ ေတြ႕ ရွိခဲ့ေလသည္။

အရွင့္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေလွ်ာက္တင္ေတာ့ စိတ္ေလာေနသည့္ အရွင္ကလည္း မ်က္ႏွာမွာ ေဖာ္ျပမရေသာ အၿပဳံးေတြျဖင့္ ထိုေနရာသို႔ လိုက္ပို႔ေပးရန္ အတင္းေတာင္းဆိုေတာ့သည္။

ဒီၿမိဳ႕ နယ္တြင္ မိဖုရားေကာက္မည္ဟု သတင္းတစ္ပုဒ္လုပ္ကာ အူျမဴးေနသည့္ သူ႕ အရွင့္ကို ေခၚေဆာင္လာခဲ့ရသည္။

ယခုတြင္လည္း ႏွစ္ေယာက္သား႐ုပ္ဖ်က္ကာ ေရွာင္းက်န႔္တို႔ ေနထိုင္ရာ အိမ္ေဘးနားသို႔ ေရာက္ရွိေနေလသည္။

"အရွင္ေတြ႕ လား"

"ဘာလဲ"

"ဟိုမွာေလအျပင္ဘက္မွာ လူႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနၾကတယ္။တစ္ေယာက္က ဗိုက္ကေလးပူပူေလး။

အဲ့ဒါ ေသခ်ာေပါက္ အရွင့္ခ်စ္ရသူေလးပဲ"

"အဲ့ဒါဆို အထဲဝင္ရေအာင္ေလ က်ိရန္"

"ခဏေနဦးေလ အရွင္ရဲ႕!

တံခါးေလး ဘာေလးေခါက္ဦးေလ

ကြၽန္ေတာ္တို႔က ခရီးသြားကုန္သည္ေတြေနာ္။

အရွင္ စကားေျပာရင္ ဂ႐ုျပဳပါ။ကိုယ္ေတာ္လို႔ ထည့္ေျပာမိရင္ ရိပ္မိသြားမယ္ေနာ္ အရွင္"

"ငါ သိပါတယ္ က်ိရန္ရာ။

လာပါ သြားမယ္"

ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းကို တဖ်ပ္ဖ်က္ခတ္လို႔ နိုင္ငံေတာ္ရဲ႕

ရွင္ဘုရင္ႀကီးက သူ႕ ၾကင္ယာေတာ္ေလးရွိရာသို႔ ႐ုပ္ဖ်က္သြားေလရဲ႕။

*****

"ဒါဆို အကိုတို႔က ကုန္သည္ေတြဆိုေတာ့ ဘာေတြမ်ား

ေရာင္းဝယ္ၾကတာလဲ"

စုန႔္လန္က အေရွ႕မွာ ခပ္တည္တည္ထိုင္ေနေသာ လူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္း ေမးသည္။

သူ႕ အထင္ အသားျဖဴျဖဴႏႈတ္ခမ္းေမႊးကားကားနဲ႕ တစ္ေယာက္က သူ႕ ေဘးက ေရွာင္းကိုပဲ ၾကည့္ေနသလားလို႔။

ဗိုက္ကေလးပူေနလို႔ ထူးဆန္းတယ္ ထင္ၿပီး ၾကည့္ေနတာလား။ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ညီငယ္ေလးကို တဏွာစိတ္ျဖင့္ ၾကည့္ေနတာလား။သေဘာေတာ္ မေတြ႕ လိုက္တာေနာ္!

"ကိုယ္ေတာ္"

"ဟဲဟဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒီအတိုင္း ေတြ႕ ရာလိုက္ဝယ္တဲ့ ကုန္သည္ေတြပါဗ်ာ"

စကားျဖတ္ေျပာတဲ့တစ္ေယာက္က ဟိုတစ္ေယာက္က လက္ကုပ္တာ စုန႔္လန္ ေတြ႕ လိုက္လိုက္သလားလို႔။

ဒီလူေတြက လူလ်ိမ်တွေများလား။

စုန႔္လန္ ေခါင္းနည္းနည္းေတာ့ ရႈပ္လာၿပီ ျဖစ္သည္။

ေဘးနားက ေရွာင္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ဟိုသူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ကို ေဖာ္ေ႐ြစြာ ၿပဳံးျပေနေလသည္။

"ႏွစ္ရက္သုံးရက္ တည္းခြင့္ျပဳပါတယ္

သက္ေတာင့္သက္သာ အနားယူေတာ္မူၾကပါ အေဆြေတာ္တို႔"

စုန႔္လန္က စကားကိုခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာၿပီး ေရွာင္းလက္ကို ဆြဲကာ တစ္ဖက္သို႔ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ဒါေတာင္မွ ဟိုတစ္ေယာက္က ေရွာင္းကို လိုက္ၾကည့္ေနတုန္း။

"ေရွာင္း"

"ဗ်ာ"

"အခု ေရာက္ေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္က ရိုးသားနိုင္မလား"

"သူတို႔ပုံၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ရိုးသားတယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္ အကိုစုန႔္လန္"

"ေရွာင္း ရိုးသားတယ္ထင္ေတာ့လည္း ထားလိုက္ေတာ့

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ္ ဂ႐ုစိုက္ေနေနာ္ ေရွာင္း။

မေမြးလာေသးတဲ့ ကေလးေလးကိုလည္း ပိုဂ႐ုစိုက္!

ေမြးဖြားေတာ့မည့္ရက္ေတြကလည္း ကပ္ေနၿပီမလား"

"ဟုတ္အကို စုန႔္လန္။

ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ပါ့မယ္"

*******

"က်ိရန္!"

"ရွိပါတယ္ အရွင္"

"သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ငါကိုယ္ေတာ္တို႔ ကြယ္ရာမွာ ဘာေတြမ်ား ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ သြားေျပာေနတာ ျဖစ္နိုင္လဲ"

"ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးက်ိရန္က အၾကားအျမင္ရေသာ ပုဂၢိုလ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ မသိနိုင္ပါဘူး အရွင္"

အရွင္ဝမ္ရိေပၚက ေဘးနားကေန သူ႕ အား ျပန္ေျပာေနသည့္ က်ိရနိအား ၾကည့္လိုက္သည္။

"အသုံးမက်တဲ့ ကိုယ္ရံေတာ္!"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးတာနဲ႕ ဝတ္႐ုံကိုခါၿပီး ထထြက္သြားေလသည္။

ဒါေတာ့ အရမ္းမ်ားသြားၿပီ အရွင္။

ကိုယ့္မွာေတာ့ တလြမ္းလြမ္း တေဆြးေဆြးျဖစ္ေနသည့္ အရွင့္ကို မျမင္ရက္ေတာ့မွာမို႔ အားႀကိဳးမာန္တက္ ရွာေပးတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုမွ အရွင္က ငဲ့ကြက္မၾကည့္ဘဲ ေျပာထြက္ရက္လိုက္တာ။

"ဒီက အကိုႀကီးက ေရာဂါတစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနတာလား"

"ခင္ဗ်ာ"

တည္းခြင့္ေတာင္းထားတဲ့ ကုန္သည္ႏွစ္ေယာက္အနက္ အသားျဖဴျဖဴနဲ႕ တစ္ေယာက္က ထိုင္ခုံေလးမွာ ထိုင္ကာ ေျမပဲေစ့ စားေနေသာ သူ႕ ေဘးနားလာကာ ထိုစကားကို ဆိုေလသည္။

လူကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႕ပါ။ဘာလို႔မ်ား သူ႕ အား အကိုႀကီးဟု ေခၚေလသလဲ။သူလည္း အဆင္ေျပေျပ သူ႕ အတိုင္း

ေရလိုက္ ငါးလိုက္ လုပ္ေပးလိုက္သည္။

"မဟုတ္ရပါဘူး ညီေလးရာ။

ကြၽန္ေတာ္က အမ်ိဳးသားကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္ ေကာ တစ္ေယာက္ပါ"

"ဒါဆို အခုဏတစ္ေယာက္က အကိုႀကီးရဲ႕ ခင္ပြန္းလား"

"သူက ကိုယ့္ရဲ႕ အကိုႀကီးပါ"

"ေအာ္ေတာ္ေသးတာေပါ့"

"ခင္ဗ်ာ!"

" ဒါနဲ႕ ကေလးက ဖြားေတာ့မွာလားဟင္"

"ဖြားေတာ့မယ္။

ၾကည့္ပါလား ေအာက္နားကို ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာေနၿပီ "

"ဒီမွာ အကိုႀကီးက ေနထိုင္အေျခခ်တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီလား"

"ဒီကိုယ္ဝန္ေလး စရွိကတည္းကပဲ"

ေရွာင္းက်န႔္က ဗိုက္ေလးကို ပြတ္ရင္း ေျပာလို႔လာသည္။

အၿပဳံးေတြကို အသက္ဝင္ေနၿပီး အရွင္ဝမ္ရိေပၚ ကိုယ္တိုင္

ျမင္ရခဲေသာ အၿပဳံးမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

"နန္းေတာ္ကို လိုက္မလား"

သူ႕ အား ေၾကာင္ေငးေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လာေလသည္။နန္းေတာ္ဆိုတာနဲ႕ ဒီလိုပုံစံမ်ိဳး ျဖစ္သြားရသလား။

ကိုယ့္အေပၚကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား အေႂကြးတင္ေနတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားသလဲ။

"နန္းေတာ္ကို လိုက္ခ်င္ရင္ လိုက္ခဲ့ေလ။

အဲ့မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ပစၥည္းသြားပို႔ရမွာ။အဲ့ဒါ့ေၾကာင့္ အကို ႀကီးကို ေခၚမိတာပါ"

"မလိုက္ေတာ့ပါဘူး ညီေလးရယ္"

ညို႔ မွိုင္းသြားေသာ မ်က္ႏွာေလးေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚ ရင္ထဲ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ရယ္။

"အကိုႀကီး မလိုက္ခ်င္ရင္ မေခၚေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။"

ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပလို႔ ထိုေနရာမွ ထကာ မိမိအေဆာင္အတြင္းသို႔ ျပန္ဝင္လာလိုက္သည္။

ဒီတစ္ညမွာေတာ့ အရွင့္ပုံရိပ္ေတြနဲ႕ သူ အိပ္လို႔ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္ေတာ့ေပ။

**************************************