Unicode

အရှင့်သားက ရှောင်းကျန့်အား အိပ်ယာပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ချပေးရင်း အကြည့်တွေကိုတော့ တစ်ချက်​လေးရယ်မျှ လုံးဝမလွှဲသွားပေ။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အတိတ်ဆိုးတွေကို မေ့ပစ်ထားပုံရတဲ့ အရှင့်သားက သူ့ အား တပ်မက်သော စိတ်အစုံ ဖုံးလွှမ်းနေပုံပေါ်သည်။

နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ထိကပ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကျန့်ဟာ မျက်စိကိုမှိတ်ကာ အရာရာကို လက်ခံဖို့ စိတ်အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

အဖြုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ခါးစီးကြိုးလေးနဲ့ သူ့ အတွင်းသားထဲသို့လာရောက်ထိတွေ့ သော အရှင့်သားရဲ့ လက်နွေးနွေးတစ်ဖက်။ရင်ထဲ၌ တသိမ့်သိမ့်လှိုက်ခုန်လာရသည်။

အရှင့်သားက နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် မေးရိုးတွေကို တဖွဖွနမ်းရင်း နားဖျားတွေကို လျှာဖျားနဲ့ တို့ထိလာ​​လေသည်။

"အင့်…ဟင့်!"

သူ့ နှုတ်ခမ်းမှ ညည်းသံအချို့ ထွက်လာသည်နှင့် အရှင့်သားက ခေါင်းပြန်မော့ကာ သူ့ မျက်ဝန်းတွေအား စိုက်ကြည့်လာသည်။အရှင့်သားရဲ့မျက်ဝန်းတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို အရူးအမူး လိုချင်လာပုံပေါ်နေလေသည်။

ထို့နောက် အချွတ်ခံလိုက်ရတဲ့ သူ့ ဝတ်ရုံများ။

သူ့ လည်တိုင်အား ကြမ်းတမ်းစွာ စုပ်ကိုက်လာသော နှုတ်ခမ်းသား နုနု။

"ကြိုက်တယ်"

"……"

"အဲ့အသံကို"

အရှင့်သားက ထိုစကားကို လုံးထွေးစွာ ပြောလာသည်။ရှောင်းကျန့် တစ်ဖန် အရှင့်သားကို တွန်းလိုက်ပြီး ပက်လက်လန်ဖြစ်သွားတဲ့ အရှင့်သားပေါ် တက်လိုက်သည်။

အရှင့်သားက သူ့ အား အံသြစွာ ကြည့်နေသည်။

သူ့ နှုတ်ခမ်းပါးပါးကို သွားနဲ့ ဖိကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လွှာချလိုက်သည်။

အရှင့်သားရဲ့ ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည့် တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ရှောင်းကျန့် လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပြီး ကိုင်သည်။

"သဘောကျလို့လား"

ဝမ်ရိပေါ်က မေးတော့ ရှောင်းကျန့်က ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။အဝတ်မဲ့နေသော ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ပေါင်တံသွယ်သွယ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နောက်ဘက်ဆီသို့ လက်အရောက်မှာ ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အင့်!"

ဝမ်ရိပေါ် သဘောကျစွာ ခပ်ကျယ်ကျယ် ရယ်လိုက်သည်။

သူ ဒီအသံကို သိပ်ကြိုက်တယ်။လက်ကို နောက်တစ်ခေါက်

အလုပ်ပေးလိုက်တယ်။အခုဏလိုမျိုး ရှောင်းကျန့်ဆီမှ အသံထပ်ထွက်လာပြန်တယ်။

ရှောင်းကျန့်က သူနှစ်သက်သော အရှင့်သားရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွကိုင်ရင်း အညိုရောင်အသီးလေးတွေကို ခေါင်းငုံ့ကာ လျှာဖျားလေးနဲ့ထိတွေ့ လိုက်သည်။လျှာဖြင့် ကွေ့ ဝိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းဖျားဖြင့် ဖိစုပ်လိုက်သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် အနမ်းတွေ ဆင့်ကျဲရင်း အောက်ပိုင်းဆီသို့

ငုံ့ဆင်းသွားသည်။အရှင့်သား ညီငယ်ရဲ့ ထွားကြိုင်မှု့ ကြောင့် သူ အနည်းငယ်တော့ တွန့်သွားမိသည်။

လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မရဲတရဲဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးမိသည်။

"အဟင်း ရှောင်းကျန့်!"

သူ့ လက်တွေကို ခပ်မှန်မှန်လှုပ်ရှားပေးတော့ အရှင့်သားက ညည်းလာသည်။သူ ရဲတင်းစွာဖြင့် ထိုအရာကို အာခံတွင်းထဲ ထွေးပွေ့ စွာ ငုံလိုက်သည်။

အရှင့်သားက သူ့ ကို တွန်းကာ တစ်ဖန် အုံ့ မိုးလာပြန်သည်။ ထို့နောက် သူ့ ရဲ့နောက်ပေါက်အား ရုတ်တရက်ပင် ပူနွေးသော အရာက တိုးဝင်လာသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်လည်းဖြစ်တာက တစ်ဖန်။ထိုအရာကို ချောမွေ့ စွာ ဝင်လာရန် မပြင်ဆင်ရသေးတာကြောင့် သူ နာကျင်စွာ အော်ညည်းမိသည်။

"အာ့…အာ့…နာတယ်"

အရှင့်သားက သူ့ အသံကို ကြားရလေ တိုးဝင်မှု့က မြန်ဆန်လာလေ ဖြစ်သည်။သူ့ အပေါ် ရူးသွပ်စွာ ခံစားနေသည့် အရှင့်သား ကြည့်ကာ နာကျင်နေသည့်ကြားကပင် သူ ပြုံးနေမိသည်။

အရှင့်သား သူ့ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်စီမှာ လက်အားထောက်ထားကာ သူ့ နှုတ်ခမ်းတွေအား အနက်ရှိုင်းဆုံးထိ နမ်းလေသည်။အနောက်မှလည်း ပို၍မြန်ဆန်သော အချက်ပေါင်းများစွာဖြင့် သူ့ အား တိုးဝင်လေသည်။

"အင့်…ဖြည်းဖြည်း"

"ရိပေါ်လို့ခေါ်ပေး!!"

"အာ့…အာ့…ဖြည်းဖြည်း ရိပေါ်…"

ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ ရဲ့ကျေနပ်သော အရည်တွေအား ရှောင်းကျန့်ရဲ့ အတွင်းထဲမှာ စွန့်ထုတ်လိုက်သည်။အတွင်းသားရဲ့ နွေးထွေးမှု။ဘယ်သူနဲ့မှ မတူစွာ တင်းကြပ်သော အထိအတွေ့ တွေကြောင့် သူ အရမ်းကို ကျေနပ်လေသည်။

သူ့ အရာအခုထိပင် ရှောင်းကျန့်ကိုယ်ထဲမှာ မာန်မကျသွားပေး။အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေပုံပေါ်သည့် ရှောင်းကျန့်အား နှစ်သက်အနမ်းများ အဆက်မပြတ်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

သူ့ အရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ဆွဲထုတ်တော့ သူ့ ရဲ့အရည်တစ်ချို့ နှင့် သွေးစတစ်ချို့ တို့ ရောယှက်ကာ ထွက်လာသည်။ သူ မပြင်ဆင်ပေးဘဲနဲ့ လုပ်လိုက်မိတာ အခုမှ သတိရလာသည်။

"ကိုယ် မေ့သွားတယ်…အဆင်ပြေရဲ့လား ရှောင်းရှောင်း"

ထူးဆန်းသော သုံးနှုန်းပုံအခေါ်အဝေါ်ကြောင့် ရှောင်းကျန့်

မျက်ဝန်းလေးက ခပ်ပြူးပြူး။

ခပ်ရေးရေးလေး တစ်ချက်ပြုံးကာ နောက်တစ်ခါအတွက် ခန္ဓာကိုယ်အား ကုန်း၍ ဒူးထောက်ကာ မျက်နှာအား ခေါင်းအုံးကြားထဲ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ အရှေ့မှာရှိသော မြင်ကွင်းအား ငေးကြည့်နေမိသည်။ရှောင်းကျန့်က ဒီလောက်ထိ သူ့ ကို အလိုလိုက်မည် မထင်ထားခဲ့။

အဖြူအနီရောထွေးစွာ စီးကျနေသည့် အပေါက်လေးက သူ့ အရာအာ ပေါက်ထွက်မတက် တောင့်တင်းအောင် ဖြစ်စေသည်။

အချိန်ကြာကြာ မစောင့်တော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ်ပင် သူ ဆက်နွယ်လိုက်လေသည်။

ထိုညက အရှင့်သားရဲ့အိပ်ဆောင်မှာ အရှင့်သားဖြစ်သူ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ ကျေနပ်ခြင်းအသံတွေနဲ့အတူ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ကျေနပ်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သော အသံများ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

**************

"အရှင်မင်းကြီး လုပ်ကြံခံရတယ်!!"

လျှောက်တင်လာသော ကျိရန်စကားအား ဝမ်ရိပေါ် နောက်ကနေ တစ်ခါ လိုက်ပြောမိသည်။

ညကတော့ သူက အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်ပြီး ရှောင်းကျန့်နဲ့

မွေ့ လျော်ပျော်ရွှင်နေကာ သူနိုးလာတော့ ဒီသတင်းဆိုးကို ကြားရလေသည်။

"ခမည်းတော် ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ကျိရန်!"

ကိုယ်တိုင်ပင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ကိုင်ဆောင်နေကျ ဓားတော်ကို ခါးထက်၌ ချိတ်ကာ ခမည်းတော်ဆီသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ပြောရမှာ စိတ်မကောင်းပေမဲ့ မင်းကြီးက လည်ပင်း၌ ရသော ဒဏ်ရာကြောင့် ဒီမနက်ပဲ နတ်ရွာစံသွားပါပြီ အရှင့်သား"

"……"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ သိသိချင်း ရောက်သွားပေမဲ့ မင်းကြီးက ဒဏ်ရာရပြီးသွားပါပြီ။ဓားနဲ့ထိတာ မှန်ပေမဲ့ ဓားသွား၌သုတ်ထားသော အဆိပ်ကြောင့် မင်းကြီးကို ဘယ်သမားတော်မှ ကုသဖို့ အချိန်မမှီတော့ကြောင်းပါ အရှင့်သား…"

ဝမ်ရိပေါ် မျက်ဝန်းတွေများနီရဲလာကာ ခမည်းတော်နေသော

အဆောင်တော်သို့ လျှင်မြန်စွာပင် လျှောက်လေသည်။

ဒါက တမင်သက်သက်ကို လုပ်ကြံခံရမှန်းသိသည်။

အတွင်းလူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူသိသည်။

ဗဟိုစည်မှ စည်တော်သံကြားလိုက်ရတာကြောင့် နန်းရင်ပြင်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။နတ်ရွာစံသွားသော ဘုရင်အား ဝမ်းနည်းကြောင်းပြနေကြသည့် လူအစုအဝေး။

"အိမ်ရှေ့စံကြွားချီလာကြောင်းပါ"

ကုန်းကုန်းတစ်ယောက်ရဲ့အော်သံကြောင့် အမတ်များနှင့်

နိုင်ငံ၏အကြီးအကဲများက ဝမ်ရိပေါ်အား လှည့်ကြည့်လာကာ အရိုအသေပေးကြသည်။

ဘေးသို့ တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ခမည်းတော်ရုပ်အလောင်းအား တစ်ချက်ဦးညွှတ်ပြီး ဘုရင့်ပုလ္လင်ပေါ်သို့ သွားနေသော အိမ်ရှေ့စံအား ဟန်ပြစွာငိုနေသော မိဖုရားခေါင်ကြီးက မနာလိုစွာ မော့ကြည့်လာသည်။

ဝမ်ရိပေါ် ခပ်မဲ့မဲ့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပုလ္လင်ထက်၌ ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ခမည်းတော်တစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီးက နတ်ရွာစံသွားတာကြောင့် အိမ်ရှေ့စံဖြစ်သူ သားတော်ဝမ်ရိပေါ်မှ ဝမ်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်ရာထူး ဆက်ခံသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်!"

ကျိရန်က ခပ်ကျယ်ကျယ် မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"ကန့်ကွက်သူများ ရှိပါသလား!"

"မရှိကြောင်းပါ"

"ဒါဆို မင်းသားနှစ် ဝမ်ရိပေါ် နန်းတက်ပြီ"

ဒီတစ်ခါ ထွက်လာသော စည်တီးသံသည် ဝမ်ဟန်နားထဲ

ခါးသက်စွာပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ပုလ္လင်တော်ပေါ်က ညီတော်ဖြစ်သူ မျက်နှာအားကြည့်ပြီး သူ နာကျင်လာသည်။

သူ ပိုင်ဆိုင်ချင်သော အရာအရာကို လုယူသူ။

ငယ်ငယ်ကတည်းက မက်မောလာခဲ့သော ထီးနန်းနှင့်

အရွယ်ရောက်ပြီး ချစ်ခင်တပ်မက်မိသော ကျန့်။ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဝမ်ရိပေါ်က တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်သည်။

ဝတ်ရုံစကို ခါချရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူ သူရှုံးသွားလို့ မဖြစ်ပါ။

လက်ရှိဘုရင်ကို သတ်ခဲ့တာဟာ ဝမ်ရိပေါ် နန်းတက်ဖို့မှ မဟုတ်တာ။

"ကျန့်!"

"ဟင်"

ရုတ်တရက်တွေ့ လိုက်ရသော ကျန့်က ဘယ်ကထွက်လာမှန်းမသိ။အနားသို့ အပြေးသွားလိုက်ပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။သို့သော် ကျန့်က သူ့ လက်မှ ရုန်းထွက်သွားလေသည်။

"ကျန့် ဘယ်ကနေ ပြန်လာတာလဲ…!

ညကတည်းက ပြန်မလာလို့ ကိုယ် ဘယ်လောက်စိတ်ပူလဲ သိလား"

"မင်း လုပ်တာမလား ဝမ်ဟန်!!"

"ဘာကို…

ကိုယ်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ ကျန့်ရဲ့"

"မသိချင်ယောင်မဆောင်နဲ့!

မင်း အကြံအစည်ကို ငါ မသိဘူး ထင်နေလား ဝမ်ဟန်"

ဝမ်ဟန်က ခပ်မဲ့မဲ့တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ဝမ်ရိပေါ်လည်း သိနေတာပဲ။

အခုလည်း သူ့ ကို သတ်တော့မှာ"

"မင်း မယုတ်မာနဲ့"

"ငါက ယုတ်မာတယ်?

ငါ့အပိုင်တွေကိုမှ လုယူသွားတဲ့ အဲ့စောက်ကောင်က ယုတ်မာတာ မဟုတ်ဘူးလား မင်းပြောကြည့် ကျန့်!"

ကျန့်က သူ့ အား စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လာသည်။

"ငါက မိဖုရားခေါင်ရဲ့ သားတော် တစ်ပါးပါ။

အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ရမှာ ငါလေ။ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်က ဝမ်ရိပေါ်ကိုပဲ ပေးခဲ့တယ်။ခမည်းတော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ဆို ဘယ်တော့မှ ဦးစားမပေးဘူး။ငါက အကြီးဖြစ်ပေမဲ့ နောက်မှာ အမြဲကျန်ခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ မင်း။

အရင်တွေ့ ခဲ့တာ ငါနဲ့ပေမဲ့ ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ငါ ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်စိုက် ငါ့ဘက်ကို မင်းမျက်ဝန်းတွေ ရောက်မလာဘူး။ငါက မင်းကို သေလောက်အောင် ချစ်တယ်ပြောလည်း မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်ကိုတော့ မင်းရင်ထဲမှာ အမြဲထည့်ထားတယ်။ မင်းက သူ့ မျက်နှာကိုပဲကြည့်ပြီး အသက်ရှင်နေတယ်"

"အချစ်က လုပ်ယူလို့ မရဘူး ဝမ်ဟန်"

"ဒါပေမဲ့ ကျန့်ရဲ့ ပထမဆုံးကို မရနိုင်တော့ပေမဲ့ အနားမှာထားပြီး သေတဲ့အထိတော့ နေလို့ရပြီ။ကိုယ်က ကျန့်ကို ကြင်ယာတော်မရရအောင် မြှောက်မှာ!"

"……"

"မနေ့ညက ကျန့် အဲ့ကောင်ဆီမှာ ရှိနေတာ ကိုယ်တို့အတွက် လုပ်ခွင့်ရသွားတာပဲ။ကျန့်ကို ကျေးဇူးတင်တယ် သိလား…"

ဝမ်ဟန်က တဟားဟားအော်ရယ်ကာ ရှောင်းကျန့်လက်ကိုဆွဲပြီး ခေါ်သွားလေတယ်။

သူပြောသွားတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်စွန်းတစ်စကို ကြားသွားသူက ပုန်းနေရာမှ ထွက်လာပြီး တောက်တစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ယုံစားမိလို့ ခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

မင်းက တော်တော် အမှတ်မရှိတဲ့ ငတုံးကောင်ပဲ ဝမ်ရိပေါ်!"

**************************************

အရွင့္သားက ေရွာင္းက်န႔္အား အိပ္ယာေပၚသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ ခ်ေပးရင္း အၾကည့္ေတြကိုေတာ့ တစ္ခ်က္ေလးရယ္မွ် လုံးဝမလႊဲသြားေပ။

ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အတိတ္ဆိုးေတြကို ေမ့ပစ္ထားပုံရတဲ့ အရွင့္သားက သူ႕ အား တပ္မက္ေသာ စိတ္အစုံ ဖုံးလႊမ္းေနပုံေပၚသည္။

ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ထိကပ္သြားၿပီးေနာက္ ေရွာင္းက်န႔္ဟာ မ်က္စိကိုမွိတ္ကာ အရာရာကို လက္ခံဖို႔ စိတ္အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။

အျဖဳတ္ခံလိုက္ရတဲ့ ခါးစီးႀကိဳးေလးနဲ႕ သူ႕ အတြင္းသားထဲသို႔လာေရာက္ထိေတြ႕ ေသာ အရွင့္သားရဲ႕ လက္ႏြေးႏြေးတစ္ဖက္။ရင္ထဲ၌ တသိမ့္သိမ့္လွိုက္ခုန္လာရသည္။

အရွင့္သားက ႏႈတ္ခမ္းမွတစ္ဆင့္ ေမးရိုးေတြကို တဖြဖြနမ္းရင္း နားဖ်ားေတြကို လွ်ာဖ်ားနဲ႕ တို႔ထိလာေလသည္။

"အင့္ဟင့္!"

သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းမွ ညည္းသံအခ်ိဳ႕ ထြက္လာသည္ႏွင့္ အရွင့္သားက ေခါင္းျပန္ေမာ့ကာ သူ႕ မ်က္ဝန္းေတြအား စိုက္ၾကည့္လာသည္။အရွင့္သားရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက တစ္စုံတစ္ခုကို အ႐ူးအမူး လိုခ်င္လာပုံေပၚေနေလသည္။

ထို႔ေနာက္ အခြၽတ္ခံလိုက္ရတဲ့ သူ႕ ဝတ္႐ုံမ်ား။

သူ႕ လည္တိုင္အား ၾကမ္းတမ္းစြာ စုပ္ကိုက္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္းသား ႏုႏု။

"ႀကိဳက္တယ္"

""

"အဲ့အသံကို"

အရွင့္သားက ထိုစကားကို လုံးေထြးစြာ ေျပာလာသည္။ေရွာင္းက်န႔္ တစ္ဖန္ အရွင့္သားကို တြန္းလိုက္ၿပီး ပက္လက္လန္ျဖစ္သြားတဲ့ အရွင့္သားေပၚ တက္လိုက္သည္။

အရွင့္သားက သူ႕ အား အံၾသစြာ ၾကည့္ေနသည္။

သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးကို သြားနဲ႕ ဖိကိုက္လိုက္ၿပီး မ်က္လႊာခ်လိဳက္သည္။

အရွင့္သားရဲ႕ ဝတ္႐ုံကို ဆြဲခြၽတ္လိုက္သည္။ရွင္းလင္းစြာ ေပၚလာသည့္ ေတာင့္တင္းေသာ ရင္ဘတ္ကို ေရွာင္းက်န႔္ လက္နဲ႕ ပြတ္သပ္ၿပီး ကိုင္သည္။

"သေဘာက်လိဳ႕လား"

ဝမ္ရိေပၚက ေမးေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က ၿပဳံးကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။အဝတ္မဲ့ေနေသာ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ေပါင္တံသြယ္သြယ္ကို ပြတ္သပ္ရင္း ေနာက္ဘက္ဆီသို႔ လက္အေရာက္မွာ ရပ္တန႔္လိုက္ကာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

"အင့္!"

ဝမ္ရိေပၚ သေဘာက်စြာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ရယ္လိုက္သည္။

သူ ဒီအသံကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္။လက္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္

အလုပ္ေပးလိုက္တယ္။အခုဏလိုမ်ိဳး ေရွာင္းက်န႔္ဆီမွ အသံထပ္ထြက္လာျပန္တယ္။

ေရွာင္းက်န႔္က သူႏွစ္သက္ေသာ အရွင့္သားရင္ဘတ္ကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းဖြကိုင္ရင္း အညိုေရာင္အသီးေလးေတြကို ေခါင္းငုံ႕ကာ လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ထိေတြ႕ လိုက္သည္။လွ်ာျဖင့္ ေကြ႕ ဝိုက္ကာ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားျဖင့္ ဖိစုပ္လိုက္သည္။

ထိုမွတစ္ဆင့္ အနမ္းေတြ ဆင့္က်ဲရင္း ေအာက္ပိုင္းဆီသို႔

ငုံ႕ဆင္းသြားသည္။အရွင့္သား ညီငယ္ရဲ႕ ထြားႀကိဳင္မႈ႕ ေၾကာင့္ သူ အနည္းငယ္ေတာ့ တြန႔္သြားမိသည္။

လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း မရဲတရဲျဖင့္ ပြတ္သပ္ေပးမိသည္။

"အဟင္း ေရွာင္းက်န႔္!"

သူ႕ လက္ေတြကို ခပ္မွန္မွန္လႈပ္ရွားေပးေတာ့ အရွင့္သားက ညည္းလာသည္။သူ ရဲတင္းစြာျဖင့္ ထိုအရာကို အာခံတြင္းထဲ ေထြးေပြ႕ စြာ ငုံလိုက္သည္။

အရွင့္သားက သူ႕ ကို တြန္းကာ တစ္ဖန္ အုံ႕ မိုးလာျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ ရဲ႕ေနာက္ေပါက္အား ႐ုတ္တရက္ပင္ ပူႏြေးေသာ အရာက တိုးဝင္လာသည္။

ပထမဆုံးအႀကိမ္လည္းျဖစ္တာက တစ္ဖန္။ထိုအရာကို ေခ်ာေမြ႕ စြာ ဝင္လာရန္ မျပင္ဆင္ရေသးတာေၾကာင့္ သူ နာက်င္စြာ ေအာ္ညည္းမိသည္။

"အာ့အာ့နာတယ္"

အရွင့္သားက သူ႕ အသံကို ၾကားရေလ တိုးဝင္မႈ႕က ျမန္ဆန္လာေလ ျဖစ္သည္။သူ႕ အေပၚ ႐ူးသြပ္စြာ ခံစားေနသည့္ အရွင့္သား ၾကည့္ကာ နာက်င္ေနသည့္ၾကားကပင္ သူ ၿပဳံးေနမိသည္။

အရွင့္သား သူ႕ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္စီမွာ လက္အားေထာက္ထားကာ သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြအား အနက္ရွိုင္းဆုံးထိ နမ္းေလသည္။အေနာက္မွလည္း ပို၍ျမန္ဆန္ေသာ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူ႕ အား တိုးဝင္ေလသည္။

"အင့္ျဖည္းျဖည္း"

"ရိေပၚလို႔ေခၚေပး!!"

"အာ့အာ့ျဖည္းျဖည္း ရိေပၚ"

ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ ရဲ႕ေက်နပ္ေသာ အရည္ေတြအား ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ အတြင္းထဲမွာ စြန႔္ထုတ္လိုက္သည္။အတြင္းသားရဲ႕ ႏြေးေထြးမႈ။ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူစြာ တင္းၾကပ္ေသာ အထိအေတြ႕ ေတြေၾကာင့္ သူ အရမ္းကို ေက်နပ္ေလသည္။

သူ႕ အရာအခုထိပင္ ေရွာင္းက်န႔္ကိုယ္ထဲမွာ မာန္မက်သြားေပး။အနည္းငယ္ပင္ပန္းေနပုံေပၚသည့္ ေရွာင္းက်န႔္အား ႏွစ္သက္အနမ္းမ်ား အဆက္မျပတ္စြာ နမ္းရွိုက္လိုက္သည္။

သူ႕ အရာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ ဆြဲထုတ္ေတာ့ သူ႕ ရဲ႕အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ ႏွင့္ ေသြးစတစ္ခ်ိဳ႕ တို႔ ေရာယွက္ကာ ထြက္လာသည္။ သူ မျပင္ဆင္ေပးဘဲနဲ႕ လုပ္လိုက္မိတာ အခုမွ သတိရလာသည္။

"ကိုယ္ ေမ့သြားတယ္အဆင္ေျပရဲ႕လား ေရွာင္းေရွာင္း"

ထူးဆန္းေသာ သုံးႏႈန္းပုံအေခၚအေဝၚေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္

မ်က္ဝန္းေလးက ခပ္ျပဴးျပဴး။

ခပ္ေရးေရးေလး တစ္ခ်က္ၿပဳံးကာ ေနာက္တစ္ခါအတြက္ ခႏၶာကိုယ္အား ကုန္း၍ ဒူးေထာက္ကာ မ်က္ႏွာအား ေခါင္းအုံးၾကားထဲ တိုးဝင္လိုက္သည္။

ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ အေရွ႕မွာရွိေသာ ျမင္ကြင္းအား ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ေရွာင္းက်န႔္က ဒီေလာက္ထိ သူ႕ ကို အလိုလိုက္မည္ မထင္ထားခဲ့။

အျဖဴအနီေရာေထြးစြာ စီးက်ေနသည့္ အေပါက္ေလးက သူ႕ အရာအာ ေပါက္ထြက္မတက္ ေတာင့္တင္းေအာင္ ျဖစ္ေစသည္။

အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ပင္ သူ ဆက္ႏြယ္လိုက္ေလသည္။

ထိုညက အရွင့္သားရဲ႕အိပ္ေဆာင္မွာ အရွင့္သားျဖစ္သူ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ ေက်နပ္ျခင္းအသံေတြနဲ႕အတူ ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ေက်နပ္ျခင္းႏွင့္ နာက်င္ျခင္းတို႔ ပါဝင္ေသာ အသံမ်ား လႊမ္းၿခဳံသြားေလသည္။

**************

"အရွင္မင္းႀကီး လုပ္ႀကံခံရတယ္!!"

ေလွ်ာက္တင္လာေသာ က်ိရန္စကားအား ဝမ္ရိေပၚ ေနာက္ကေန တစ္ခါ လိုက္ေျပာမိသည္။

ညကေတာ့ သူက အရာအားလုံးကို ေမ့ပစ္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕

ေမြ႕ ေလ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနကာ သူနိုးလာေတာ့ ဒီသတင္းဆိုးကို ၾကားရေလသည္။

"ခမည္းေတာ္ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ က်ိရန္!"

ကိုယ္တိုင္ပင္ ဝတ္႐ုံကို ဝတ္ဆင္ၿပီး ကိုင္ေဆာင္ေနက် ဓားေတာ္ကို ခါးထက္၌ ခ်ိတ္ကာ ခမည္းေတာ္ဆီသို႔ သြားရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။

"ေျပာရမွာ စိတ္မေကာင္းေပမဲ့ မင္းႀကီးက လည္ပင္း၌ ရေသာ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ဒီမနက္ပဲ နတ္႐ြာစံသြားပါၿပီ အရွင့္သား"

""

"ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ သိသိခ်င္း ေရာက္သြားေပမဲ့ မင္းႀကီးက ဒဏ္ရာရၿပီးသြားပါၿပီ။ဓားနဲ႕ထိတာ မွန္ေပမဲ့ ဓားသြား၌သုတ္ထားေသာ အဆိပ္ေၾကာင့္ မင္းႀကီးကို ဘယ္သမားေတာ္မွ ကုသဖို႔ အခ်ိန္မမွီေတာ့ေၾကာင္းပါ အရွင့္သား"

ဝမ္ရိေပၚ မ်က္ဝန္းေတြမ်ားနီရဲလာကာ ခမည္းေတာ္ေနေသာ

အေဆာင္ေတာ္သို႔ လွ်င္ျမန္စြာပင္ ေလွ်ာက္ေလသည္။

ဒါက တမင္သက္သက္ကို လုပ္ႀကံခံရမွန္းသိသည္။

အတြင္းလူျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သူသိသည္။

ဗဟိုစည္မွ စည္ေတာ္သံၾကားလိုက္ရတာေၾကာင့္ နန္းရင္ျပင္သို႔ ဦးတည္သြားလိုက္သည္။နတ္႐ြာစံသြားေသာ ဘုရင္အား ဝမ္းနည္းေၾကာင္းျပေနၾကသည့္ လူအစုအေဝး။

"အိမ္ေရွ႕စံႂကြားခ်ီလာေၾကာင္းပါ"

ကုန္းကုန္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ေအာ္သံေၾကာင့္ အမတ္မ်ားႏွင့္

နိုင္ငံ၏အႀကီးအကဲမ်ားက ဝမ္ရိေပၚအား လွည့္ၾကည့္လာကာ အရိုအေသေပးၾကသည္။

ေဘးသို႔ တစ္ခ်က္ပင္ မၾကည့္ဘဲ ခမည္းေတာ္႐ုပ္အေလာင္းအား တစ္ခ်က္ဦးၫႊတ္ၿပီး ဘုရင့္ပုလႅင္ေပၚသို႔ သြားေနေသာ အိမ္ေရွ႕စံအား ဟန္ျပစြာငိုေနေသာ မိဖုရားေခါင္ႀကီးက မနာလိုစြာ ေမာ့ၾကည့္လာသည္။

ဝမ္ရိေပၚ ခပ္မဲ့မဲ့တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ပုလႅင္ထက္၌ ထိုင္လိုက္သည္။

"ဒီေန႕ကစၿပီး ခမည္းေတာ္တစ္ျဖစ္ အရွင္မင္းႀကီးက နတ္႐ြာစံသြားတာေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံျဖစ္သူ သားေတာ္ဝမ္ရိေပၚမွ ဝမ္နိုင္ငံ၏ ဧကရာဇ္ရာထူး ဆက္ခံသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္!"

က်ိရန္က ခပ္က်ယ္က်ယ္ မိန႔္ၾကားလိုက္သည္။

"ကန႔္ကြက္သူမ်ား ရွိပါသလား!"

"မရွိေၾကာင္းပါ"

"ဒါဆို မင္းသားႏွစ္ ဝမ္ရိေပၚ နန္းတက္ၿပီ"

ဒီတစ္ခါ ထြက္လာေသာ စည္တီးသံသည္ ဝမ္ဟန္နားထဲ

ခါးသက္စြာပင္ ေပၚထြက္လာသည္။ပုလႅင္ေတာ္ေပၚက ညီေတာ္ျဖစ္သူ မ်က္ႏွာအားၾကည့္ၿပီး သူ နာက်င္လာသည္။

သူ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ အရာအရာကို လုယူသူ။

ငယ္ငယ္ကတည္းက မက္ေမာလာခဲ့ေသာ ထီးနန္းႏွင့္

အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီး ခ်စ္ခင္တပ္မက္မိေသာ က်န႔္။ဒါေတြအကုန္လုံးကို ဝမ္ရိေပၚက တစ္ေယာက္တည္း ပိုင္ဆိုင္သည္။

ဝတ္႐ုံစကို ခါခ်ရင္း ထိုေနရာမွ ထြက္လာခဲ့သည္။

ဒီလိုမ်ိဳး လြယ္လြယ္ကူကူ သူရႈံးသြားလို႔ မျဖစ္ပါ။

လက္ရွိဘုရင္ကို သတ္ခဲ့တာဟာ ဝမ္ရိေပၚ နန္းတက္ဖို႔မွ မဟုတ္တာ။

"က်န႔္!"

"ဟင္"

႐ုတ္တရက္ေတြ႕ လိုက္ရေသာ က်န႔္က ဘယ္ကထြက္လာမွန္းမသိ။အနားသို႔ အေျပးသြားလိုက္ၿပီး လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။သို႔ေသာ္ က်န႔္က သူ႕ လက္မွ ႐ုန္းထြက္သြားေလသည္။

"က်န႔္ ဘယ္ကေန ျပန္လာတာလဲ!

ညကတည္းက ျပန္မလာလို႔ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူလဲ သိလား"

"မင္း လုပ္တာမလား ဝမ္ဟန္!!"

"ဘာကို

ကိုယ္က ဘာလုပ္ရမွာလဲ က်န႔္ရဲ႕"

"မသိခ်င္ေယာင္မေဆာင္နဲ႕!

မင္း အႀကံအစည္ကို ငါ မသိဘူး ထင္ေနလား ဝမ္ဟန္"

ဝမ္ဟန္က ခပ္မဲ့မဲ့တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

"ဝမ္ရိေပၚလည္း သိေနတာပဲ။

အခုလည္း သူ႕ ကို သတ္ေတာ့မွာ"

"မင္း မယုတ္မာနဲ႕"

"ငါက ယုတ္မာတယ္?

ငါ့အပိုင္ေတြကိုမွ လုယူသြားတဲ့ အဲ့ေစာက္ေကာင္က ယုတ္မာတာ မဟုတ္ဘူးလား မင္းေျပာၾကည့္ က်န႔္!"

က်န႔္က သူ႕ အား စိတ္ပ်က္စြာ ၾကည့္လာသည္။

"ငါက မိဖုရားေခါင္ရဲ႕ သားေတာ္ တစ္ပါးပါ။

အိမ္ေရွ႕စံျဖစ္ရမွာ ငါေလ။ဒါေပမဲ့ ခမည္းေတာ္က ဝမ္ရိေပၚကိုပဲ ေပးခဲ့တယ္။ခမည္းေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ငါ့ဆို ဘယ္ေတာ့မွ ဦးစားမေပးဘူး။ငါက အႀကီးျဖစ္ေပမဲ့ ေနာက္မွာ အၿမဲက်န္ခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ မင္း။

အရင္ေတြ႕ ခဲ့တာ ငါနဲ႕ေပမဲ့ ငါ့ကို နည္းနည္းေလးေတာင္ လွည့္မၾကည့္ဘူး။ငါ ဘယ္ေလာက္ဂ႐ုစိုက္စိုက္ ငါ့ဘက္ကို မင္းမ်က္ဝန္းေတြ ေရာက္မလာဘူး။ငါက မင္းကို ေသေလာက္ေအာင္ ခ်စ္တယ္ေျပာလည္း မင္း ငါ့ကို ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေကာင္ကိုေတာ့ မင္းရင္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားတယ္။ မင္းက သူ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲၾကည့္ၿပီး အသက္ရွင္ေနတယ္"

"အခ်စ္က လုပ္ယူလို႔ မရဘူး ဝမ္ဟန္"

"ဒါေပမဲ့ က်န႔္ရဲ႕ ပထမဆုံးကို မရနိုင္ေတာ့ေပမဲ့ အနားမွာထားၿပီး ေသတဲ့အထိေတာ့ ေနလို႔ရၿပီ။ကိုယ္က က်န႔္ကို ၾကင္ယာေတာ္မရရေအာင္ ျမႇောက္မွာ!"

""

"မေန႕ညက က်န႔္ အဲ့ေကာင္ဆီမွာ ရွိေနတာ ကိုယ္တို႔အတြက္ လုပ္ခြင့္ရသြားတာပဲ။က်န႔္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ သိလား"

ဝမ္ဟန္က တဟားဟားေအာ္ရယ္ကာ ေရွာင္းက်န႔္လက္ကိုဆြဲၿပီး ေခၚသြားေလတယ္။

သူေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္စြန္းတစ္စကို ၾကားသြားသူက ပုန္းေနရာမွ ထြက္လာၿပီး ေတာက္တစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ေခါက္လိုက္သည္။

"ဒီတစ္ခါလည္း ယုံစားမိလို႔ ခံလိုက္ရျပန္ၿပီ။

မင္းက ေတာ္ေတာ္ အမွတ္မရွိတဲ့ ငတုံးေကာင္ပဲ ဝမ္ရိေပၚ!"

**************************************