ရှောင်းကျန့် ခရီးဝေးက ပြန်ရောက်ချိန်မှာပဲ သူ့ ရဲ့ဖျားနာမှု့ က ပြန်လည် စတင်လာတော့သည်။တင်းမာနေသော ပူပေါင်းက လေလျော့သွားသလိုမျိုး တင်းကြပ်နေသော စိတ်တွေကို လွှတ်ချကာ အိပ်ယာထဲ၌သာ ခွေနေမိသည်။

အရှင့်သားကို အဓိကထားပြီး ဂုဏ်ပြုသောပွဲကို သူ မတက်ရောက်နိုင်။အရှင့်သား အမျက်တော်ထွက်မှာ ကြောက်တာကြောင့် ကျိရန်ကောကိုပင် မေးလာခဲ့ရင် နေမကောင်းသောအကြောင်း ပြောပေးပါလို့ တောင်းဆိုထားရသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ဒီည အရှင့်သားအဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာရင် ဂုဏ်ပြုစကားသွားပြောမည်ဟုလည်း ကြံရွယ်ထား​သည်။

အခုလောလောဆယ်အနေအထားကတော့ ပူခြစ်နေသော အသားနှင့် မူးဝေနေသော ခေါင်း။နှုတ်ခမ်းတွေခြောက်ကာ ရေသောက်ချင်လာသောကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားယူကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းကြောင့် အသက်ရှူရတာပါ အခက်အခဲဖြစ်လာလေသည်။အပြင်ဘက်ငေးကြည့်မိတော့လည်း အတော့်ပင် မှောင်နေလေပြီ။

အနွေးထည် ခပ်ပါးပါးတစ်ထည်ဝတ်လိုက်သည်။မီးအိမ်လေးတစ်ခုကို ထွန်းညှိပြီး လက်မှကိုင်ကာ လေကောင်းလေသန့်ရှူရန် သဘောအကျရဆုံး ပန်းဥယျာဉ်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းလှမ်းကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဥယျာဉ်အဝသို့ ရောက်သောအခါ မွှေးပြန့်သော ပန်းရနံ့တွေကြောင့် ခေါင်းပင် အတော်ကြည်သွားသလို ခံစားရသည်။ အထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ဝင်ပြီး ဥယျာဉ်၏အလယ်အလတ်လောက်အရောက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

မီးအိမ်ကို မြေကြီးပေါ်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ထုတ်ကာ မျက်စိကိုမှိတ်လိုက်သည်။တိုးဝင်လာသော ခပ်အေးအေးမွှေးရနံ့ကို တဝကြီး ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ် မော့ကြည့်လိုက်တော့ လက သေးသေးလေးပေါ်နေပြီး ကြယ်အရွယ်အမျိုးမျိုးကတော့ တလက်လက်ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

"အေးချမ်းလိုက်တာ"

ကြယ်လေးတွေကို ဆက်ရင်း အရှင့်သားမျက်နှာကို ပုံဖော်ကြည့်နေမိသည်။

အလှဂေဟာမှာ ပထမဆုံးအကြင်နာ…။

စုန့်လန်ဂူထဲ အဖမ်းခံရသော အခုလိုနေမကောင်းတဲ့ညမျိုးမှာ ဒုတိယ အကြင်နာ…။

ထိုအရာတွေကို ပြန်မြင်လာရတော့ ခပ်ဖွေးဖွေးပါးပြင်လေးက နီနီရဲရဲလေးဖြစ်လာသည်။အခု ဒီကို အရှင့်သားရောက်လာရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိမ့်မလဲ။

"ကျန့်!!"

ရှောင်းကျန့် ခေါ်သံကြားရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်လိုက်ရှာနေတာကွာ…

ပွဲတော်မသွားဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ဟန့်ဆီမှ မျက်နှာပြန်လွှဲလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"နေမကောင်းလို့ပါ"

"နေမကောင်းရင် အထဲမှာ မနေဘဲ ဘာလို့ အပြင်ထွက်နေတာလဲ ကျန့်ရယ်"

ဝမ်ဟန်က ပြောလည်းပြော ရှောင်းကျန့်လက်တွေကို သူ့ လက်ဖဝါးထဲထည့်ပြီး အားငွေ့ ပေးလာသည်။

ရှောင်းကျန့်လက်ကို အနောက်သို့ ပြန်ရုန်းလိုက်ပြီး နောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လိုမျိုးထိ လုပ်ပေးစရာမလိုပါဘူး မင်းသား…

ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

ဝမ်ဟန်က ခပ်လေးလေးတစ်ချက်ရယ်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကို တော်တော်စိမ်းကားနေတာပဲ ကျန့်"

"အဲ့လိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး မင်းသား…

မသင့်တော်ဘူး ထင်လို့ပါ"

"နန်းတော်က ထွက်သွားတဲ့အတောအတွင်း ဟိုမှာ ဝမ်ရိပေါ်နဲ့ အတော်ရင်းနှီးခဲ့လား"

ရှောင်းကျန့် ခေါင်းပင် အသာခါပြလိုက်သည်။

အရှင့်သားနဲ့သူက ရင်းနှီးရလောက်အောင်အထိ အဆင့်အတန်းချင်းမှ မတူတာလေ။

"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ် မင်းသား…

ခွင့်ပြုပါဦး"

ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားသည့်သူ့ ကို မင်းသားက အနောက်ကနေ လက်ကို လှမ်းဆွဲလေသည်။အားနည်းနေသော ကိုယ်က အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ မင်းသားကိုယ်ပေါ် ယိုင်နဲသွားလေသည်။

ရုတ်တရက်မို့ အရှိန်မထိန်းနိုင်သော ဝမ်ဟန်ကလည်း နောက်သို့ ပက်လက်လှန်ကျသွားလေသည်။ဝမ်ဟန်က အောက်က…ရှောင်းကျန့်က အပေါ်က။

ရှောင်းကျန့် ရုန်းထမည်ပြုသော်လည်း နာကျင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကြောင့် အရာမယွင်းဘဲ ဘေးသို့သာ လှဲချပစ်လိုက်သည်။ဝမ်ဟန်က ကုန်းထလာပြီး ရှောင်းကျန့်အပေါ် တစ်ဖန် အုပ်မိုးလိုက်သည်။

"မင်းသား အပေါ်ကနေ ဖယ်ပေးပါ…"

ရင်ဘတ်ကို တွန်းလာသည့် လက်သေးသေးလေးတွေကို ဝမ်ဟန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ခပ်ခြောက်ခြောက်ဖြစ်နေသည့် နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေရဲ့ အရသာကို သိချင်လာသည်။

"အဟက်!"

အသံကြားတာနဲ့ ကျန့်က ငေးနေသော သူ့ ကို တွန်းဖယ်ကာ ယိုင်တိယိုင်နဲ့ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လေသည်။

"ဂုဏ်ပြုပွဲကိုတောင် မလာနိုင်အောင် ပင်ပန်းနေတော့ ဒီအထဲမှာ အပန်းလာဖြေနေတာပေါ့ ရှောင်းကျန့် ဟုတ်လား!"

အရှင့်သားရဲ့ စူးရှသောမျက်လုံးနှင့် အသံနေအသံထားကြောင့် ရှောင်းကျန့်စိတ်ထဲ ထိပ်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ဒါနဲ့ အရှင့်သားက အခု သူ့ ကို မင်းသားဝမ်ဟန်နဲ့ တွဲတွေ့ လို့ စိတ်ဆိုးတော်မူနေတာလား။

ရုတ်တရက် မူးဝေလာသော ခေါင်းကြောင့် မတ်တပ်ပင် ကောင်းကောင်း မရပ်နိုင်တော့။ဝိုးတဝါးအမြင်မှာ အရှင့်သားက သူ့ ဆီပြေးလာနေတာ တွေ့ လိုက်ရသည်။

ပွေ့ ချီခံလိုက်ရတဲ့ အထိအတွေ့ …။

နွေးထွေးကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်…။

သြဇာပြည့်ဝသော အသံက သူ့ နာမည်အား တဖွဖွ ခေါ်နေသံကို ကြားနေရသည်။

"ရှောင်းကျန့်…ရှောင်းကျန့်…မအိပ်သွားနဲ့နော်!"

ဝမ်ရိပေါ်က ဘေးက ဝမ်ဟန်ကိုပင်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှောင်းကျန့်အားချီလျက် အဆောင်တော်သို့ ပြေးလွှားမတက် သွားနေသည်။

"အရှင့်သား…အရှင့်သား"

"ဟင်!"

"ကျွန်တော် တကယ်…နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ပါ…ကျွန်တော့်ကို…ခွင့်လွှတ်…ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…"

"အင်း"

"နောက်ကျသွားပေမဲ့…အရှင့်သားကို…ကျွန်တော်…ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"အင်း…သတိထား မအိပ်နဲ့ ရှောင်းကျန့်"

"အရမ်းမြတ်နိုးရပါတယ်…"

သတိမေ့သွားတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို ဝမ်ရိပေါ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေသည့် ပါးပြင်လေးကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူပါ အလိုလိုမျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။

"ဒီဘဝမှာကျ အားနည်းလိုက်တာ…"

*************

လာမည့်သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဝမ်ရိပေါ်နှင့် မိဖုရားလောင်း လီရှင်းယန်တို့ လက်ဆက်ထိမ်းမြားတော့မည်။

နေကောင်းခါစ ရှောင်းကျန့်က ရေးရေးလေး ပြုံးနေမိသည်။နာကျင်နေသော နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ်ကိုက်သည်။မပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ သိသိကြီးနဲ့ ခံစားနေရသော နှလုံးသားကို သူ မုန်းသည်။

လောကကြီးမှာ ကံမကောင်းတဲ့သူ့ အတွက် လိုချင်သောအရာများရလာနိုင်မလားဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စရာတောင် အကြောင်းမရှိပါ။

"ရှောင်းကျန့်"

အရှင့်သားက အပြာနုရောင်ဝတ်ရုံလေးဖြင့် အလွန်တင့်တယ်နေပေသည်။ရှောင်းကျန့် အရှင့်သားစကားကို ချက်ချင်းပြန်မဖြေနိုင်သေးဘဲ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

"ရှောင်းကျန့်!

ထိုင်လျက်နဲ့ ဝိဥာဉ်ထွက်သွားနေတာလား"

အခု အရှင့်သားက ပြုံးလိုက်တာ…?

သူ့ ရှေ့တစ်ခါမှ မပြုံးတဲ့ အရှင့်သားကလေ…။

ရှောင်းကျန့် သေသွားပြီး နတ်ပြည်ရောက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။

"အရှင့်…သား"

"အင်း"

"ကျွန်တော့်ကို ဘာခိုင်းစရာများရှိလို့လဲ"

"နေကောင်းပြီလား"

ရှောင်းကျန့် မျက်လွှာကို အသာချပြီး ဘေးနားကို လာထိုင်တဲ့ အရှင့်သားကြောင့် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကျုံ့ မိလိုက်သည်။

"ကိုယ် သတင်းကောင်းပြောစရာရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင့်သား"

"မင်းကို ဝမ်ဟန်က ကြင်ယာတော်မြှောက်မယ်တဲ့"

"ဟမ်…!"

ရှောင်းကျန့် ကြောင်အစွာနဲ့ပဲ အရှင့်သားကို ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ် မထင်ထားဘူးမလား…အံ့သြသွားတာဆိုတော့"

"ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်…"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။အဲ့လို လက်ဆက်လိုက်ရင် ဟိုးနေ့ကလို ခိုးတွေ့ စရာမလိုတော့ဘူးလေ…ကိုယ့်အတွက် အစေခံတစ်ယောက်လျော့ပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။မင်းအတွက်ဆို ပိုလို့တောင် အဆင်ပြေသေး…အဟက်"

"အရှင့်သား တစ်ခုခုကို နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ"

"ဘာကို နားလည်မှုလွဲရမှာလဲ ရှောင်းကျန့်"

အခုမှ အရှင့်သားက လုပ်ယူထားသော မျက်နှာပေးပျောက်သွားပြီး မူပိုင်အပြုံးဖြင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ မျက်နှာဖြစ်လာလေသည်။

"ကျွန်တော်နဲ့မင်းသားဝမ်ဟန်က အရှင့်သားထင်သလို ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ပြီးတော့ ဟိုးနေ့က ဥယျာဉ်ထဲမှာ အရှင့်သား မြင်ခဲ့တာကလည်း မတော်တဆ ချော်လဲသွားတာပါ…ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုကျိန်ပြောနိုင်ပါတယ်…ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အရှင့်သားတစ်ယောက်ပဲရှိ…အင့်"

မေးစေ့ကို အပင့်ခံလိုက်ရကာ လျှင်မြန်စွာ ထိကပ်လာသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ။ပူနွေးပြီး နူးညံ့နေသော အထိအတွေ့ ကြောင့် မျက်စိကို မှိတ်ချလိုက်သည်။အလိုက်မသိသော မျက်ရည်တွေက စီးကျလာလေသည်။

အရှင့်သားက နှုတ်ခမ်းချင်းကွာစေလိုက်ပြီး သူ့ အားနောက်သို့ တွန်းလေသည်။သူ လဲကျသွားတာနဲ့ အရှင့်သားက သူ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ အုံ့မိုးလာပြီး သူ့ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလာထိသည်။

"ဘာလို့ငိုနေတာလဲ"

"……"

"မငိုနဲ့။ငိုတာ မကြိုက်ဘူး"

ရှောင်းကျန့် သူ့ မျက်နှာကို ရီဝေစွာကြည့်နေသော အရှင့်သားအား ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

တစ်ဖန်နီးကပ်လာသော နှုတ်ခမ်းကို အသင့်စောင့်ကြိုနေလိုက်သည်။အရှင့်သားရဲ့ အနမ်းတွေကို တကယ့်ပင် မက်မောမိပါသည်။ဒီတစ်ခါက နောက်ဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

အောက်နှုတ်ခမ်းတစ်ဝိုက်ကို အငုံခံလိုက်ရပြီး ခပ်ဖွဖွ ဖိကိုက်ခံရသည်။ပြွတ်ကနဲ အသံထွက်တဲ့အထိ အရှင့်သားက အဆက်မပြက် စုပ်ယူလေသည်။

နှုတ်ခမ်းအသာဟာလိုက်သည်နှင့် တိုးဝင်လာသော လျှာဖျားနွေးနွေး။ခံတွင်းတစ်ခုလုံးကို စိတ်ကြိုက်မွှေနှောက်နေသည်။

အနမ်းတွေကြား အာရုံရောက်နေရင်း ဝတ်ရုံခါးစီးကြိုးက ဘယ်အချိန် ပြုတ်သွားလည်း မသိတော့။အရှင့်သား လက်တစ်ဖက်က သူ့ ထဲဝင်လာပြီး ရင်ဘတ်တွေကို ပွတ်သပ်လာလေသည်။

သူ့ လည်တိုင်တွေ ညှပ်ရိုးတွေကို အဆက်မပြက်ကိုက်ပြီး

စုပ်ဆွဲနေသည်။သူ လုံးဝမရုန်းမိပါဘဲလျက် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးသာ ခံယူနေမိလေသည်။

အရှင့်သားက ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားသော ကြိုးစအား ဖြည်ချလိုက်ပြီး နဖူးပြေပြေလေးအပေါ် အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချသည်။

"ကိုယ်တို့ ဆက်နွယ်ကြရအောင်…

လက်ခံမယ်မလား"

"အရှင့်သား သဘောအတိုင်းပါ"

အရှင့်သားက ခပ်ဖွဖွပြုံးပြီး ရှောင်းကျန့်ရဲ့ လက်ကိုယူပြီး လက်ဖမိုးကို အနမ်းပေးသည်။

"နောင်တမရဘူးမလား"

"ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ အတူနေတာ နောင်တရစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး ချစ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှင့်သား ရိပေါ်"

"မြူစွယ်နေတာလား"

ရှောင်းကျန့်က မျက်ခုံးကို လှုပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုထင်လဲ အရှင့်သားဗျ"

အရှင့်သားရဲ့ အနမ်းတွေ ထပ်မံရရှိလာပြန်သည်။

သူ ရူးမိုက်ချင်ပါသည်။ချစ်ရတဲ့သူကို အခြားသူ မပိုင်ဆို်င်ခင်လေးမှာ သူ ရူးမိုက်ပါရစေ။

**************************************

ေရွာင္းက်န႔္ ခရီးေဝးက ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာပဲ သူ႕ ရဲ႕ဖ်ားနာမႈ႕ က ျပန္လည္ စတင္လာေတာ့သည္။တင္းမာေနေသာ ပူေပါင္းက ေလေလ်ာ့သြားသလိုမ်ိဳး တင္းၾကပ္ေနေသာ စိတ္ေတြကို လႊတ္ခ်ကာ အိပ္ယာထဲ၌သာ ေခြေနမိသည္။

အရွင့္သားကို အဓိကထားၿပီး ဂုဏ္ျပဳေသာပြဲကို သူ မတက္ေရာက္နိုင္။အရွင့္သား အမ်က္ေတာ္ထြက္မွာ ေၾကာက္တာေၾကာင့္ က်ိရန္ေကာကိုပင္ ေမးလာခဲ့ရင္ ေနမေကာင္းေသာအေၾကာင္း ေျပာေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုထားရေသးသည္။

ဒါေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ဒီည အရွင့္သားအေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္လာရင္ ဂုဏ္ျပဳစကားသြားေျပာမည္ဟုလည္း ႀကံ႐ြယ္ထားသည္။

အခုေလာေလာဆယ္အေနအထားကေတာ့ ပူျခစ္ေနေသာ အသားႏွင့္ မူးေဝေနေသာ ေခါင္း။ႏႈတ္ခမ္းေတြေျခာက္ကာ ေရေသာက္ခ်င္လာေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားယူကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အခန္းေၾကာင့္ အသက္ရႉရတာပါ အခက္အခဲျဖစ္လာေလသည္။အျပင္ဘက္ေငးၾကည့္မိေတာ့လည္း အေတာ့္ပင္ ေမွာင္ေနေလၿပီ။

အႏြေးထည္ ခပ္ပါးပါးတစ္ထည္ဝတ္လိုက္သည္။မီးအိမ္ေလးတစ္ခုကို ထြန္းညွိၿပီး လက္မွကိုင္ကာ ေလေကာင္းေလသန႔္ရႉရန္ သေဘာအက်ရဆုံး ပန္းဥယ်ာဥ္ဆီသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွမ္းကာ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

ဥယ်ာဥ္အဝသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေမႊးျပန႔္ေသာ ပန္းရနံ႕ေတြေၾကာင့္ ေခါင္းပင္ အေတာ္ၾကည္သြားသလို ခံစားရသည္။ အထဲသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ ဝင္ၿပီး ဥယ်ာဥ္၏အလယ္အလတ္ေလာက္အေရာက္မွာ ရပ္လိုက္သည္။

မီးအိမ္ကို ေျမႀကီးေပၚခ်လိဳက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ထုတ္ကာ မ်က္စိကိုမွိတ္လိုက္သည္။တိုးဝင္လာေသာ ခပ္ေအးေအးေမႊးရနံ႕ကို တဝႀကီး ရႉရွိုက္လိုက္သည္။

ေကာင္းကင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက ေသးေသးေလးေပၚေနၿပီး ၾကယ္အ႐ြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့ တလက္လက္ျဖင့္ ေတာက္ပေနေလသည္။

"ေအးခ်မ္းလိုက္တာ"

ၾကယ္ေလးေတြကို ဆက္ရင္း အရွင့္သားမ်က္ႏွာကို ပုံေဖာ္ၾကည့္ေနမိသည္။

အလွေဂဟာမွာ ပထမဆုံးအၾကင္နာ။

စုန႔္လန္ဂူထဲ အဖမ္းခံရေသာ အခုလိုေနမေကာင္းတဲ့ညမ်ိဳးမွာ ဒုတိယ အၾကင္နာ။

ထိုအရာေတြကို ျပန္ျမင္လာရေတာ့ ခပ္ေဖြးေဖြးပါးျပင္ေလးက နီနီရဲရဲေလးျဖစ္လာသည္။အခု ဒီကို အရွင့္သားေရာက္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ့္မလဲ။

"က်န႔္!!"

ေရွာင္းက်န႔္ ေခၚသံၾကားရာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ကိုယ္လိုက္ရွာေနတာကြာ

ပြဲေတာ္မသြားဘဲ ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"

ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ဟန႔္ဆီမွ မ်က္ႏွာျပန္လႊဲလိုက္ၿပီး ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။

"ေနမေကာင္းလို႔ပါ"

"ေနမေကာင္းရင္ အထဲမွာ မေနဘဲ ဘာလို႔ အျပင္ထြက္ေနတာလဲ က်န႔္ရယ္"

ဝမ္ဟန္က ေျပာလည္းေျပာ ေရွာင္းက်န႔္လက္ေတြကို သူ႕ လက္ဖဝါးထဲထည့္ၿပီး အားေငြ႕ ေပးလာသည္။

ေရွာင္းက်န႔္လက္ကို အေနာက္သို႔ ျပန္႐ုန္းလိုက္ၿပီး ေနာက္ကို နည္းနည္းဆုတ္လိုက္သည္။

"အဲ့လိုမ်ိဳးထိ လုပ္ေပးစရာမလိုပါဘူး မင္းသား

ကြၽန္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္"

ဝမ္ဟန္က ခပ္ေလးေလးတစ္ခ်က္ရယ္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။

"မင္းက ကိုယ့္ကို ေတာ္ေတာ္စိမ္းကားေနတာပဲ က်န႔္"

"အဲ့လိုမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး မင္းသား

မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္လို႔ပါ"

"နန္းေတာ္က ထြက္သြားတဲ့အေတာအတြင္း ဟိုမွာ ဝမ္ရိေပၚနဲ႕ အေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့လား"

ေရွာင္းက်န႔္ ေခါင္းပင္ အသာခါျပလိုက္သည္။

အရွင့္သားနဲ႕သူက ရင္းႏွီးရေလာက္ေအာင္အထိ အဆင့္အတန္းခ်င္းမွ မတူတာေလ။

"ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ မင္းသား

ခြင့္ျပဳပါဦး"

ခ်က္ခ်င္းလွည့္ထြက္သြားသည့္သူ႕ ကို မင္းသားက အေနာက္ကေန လက္ကို လွမ္းဆြဲေလသည္။အားနည္းေနေသာ ကိုယ္က အရွိန္မထိန္းနိုင္ဘဲ မင္းသားကိုယ္ေပၚ ယိုင္နဲသြားေလသည္။

႐ုတ္တရက္မို႔ အရွိန္မထိန္းနိုင္ေသာ ဝမ္ဟန္ကလည္း ေနာက္သို႔ ပက္လက္လွန္က်သြားေလသည္။ဝမ္ဟန္က ေအာက္ကေရွာင္းက်န႔္က အေပၚက။

ေရွာင္းက်န႔္ ႐ုန္းထမည္ျပဳေသာ္လည္း နာက်င္ေနေသာ ကိုယ္ခႏၶာေၾကာင့္ အရာမယြင္းဘဲ ေဘးသို႔သာ လွဲခ်ပစ္လိုက္သည္။ဝမ္ဟန္က ကုန္းထလာၿပီး ေရွာင္းက်န႔္အေပၚ တစ္ဖန္ အုပ္မိုးလိုက္သည္။

"မင္းသား အေပၚကေန ဖယ္ေပးပါ"

ရင္ဘတ္ကို တြန္းလာသည့္ လက္ေသးေသးေလးေတြကို ဝမ္ဟန္က လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္သည္။ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္ေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေလးေတြရဲ႕ အရသာကို သိခ်င္လာသည္။

"အဟက္!"

အသံၾကားတာနဲ႕ က်န႔္က ေငးေနေသာ သူ႕ ကို တြန္းဖယ္ကာ ယိုင္တိယိုင္နဲ႕ျဖင့္ မတ္တပ္ထရပ္ေလသည္။

"ဂုဏ္ျပဳပြဲကိုေတာင္ မလာနိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေတာ့ ဒီအထဲမွာ အပန္းလာေျဖေနတာေပါ့ ေရွာင္းက်န႔္ ဟုတ္လား!"

အရွင့္သားရဲ႕ စူးရွေသာမ်က္လုံးႏွင့္ အသံေနအသံထားေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္စိတ္ထဲ ထိပ္ကနဲ ျဖစ္သြားရသည္။ဒါနဲ႕ အရွင့္သားက အခု သူ႕ ကို မင္းသားဝမ္ဟန္နဲ႕ တြဲေတြ႕ လို႔ စိတ္ဆိုးေတာ္မူေနတာလား။

႐ုတ္တရက္ မူးေဝလာေသာ ေခါင္းေၾကာင့္ မတ္တပ္ပင္ ေကာင္းေကာင္း မရပ္နိုင္ေတာ့။ဝိုးတဝါးအျမင္မွာ အရွင့္သားက သူ႕ ဆီေျပးလာေနတာ ေတြ႕ လိုက္ရသည္။

ေပြ႕ ခ်ီခံလိုက္ရတဲ့ အထိအေတြ႕ ။

ႏြေးေထြးက်ယ္ျပန႔္ေသာ ရင္ခြင္။

ၾသဇာျပည့္ဝေသာ အသံက သူ႕ နာမည္အား တဖြဖြ ေခၚေနသံကို ၾကားေနရသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ေရွာင္းက်န႔္မအိပ္သြားနဲ႕ေနာ္!"

ဝမ္ရိေပၚက ေဘးက ဝမ္ဟန္ကိုပင္ဂ႐ုမစိုက္နိုင္ေတာ့ဘဲ ေရွာင္းက်န႔္အားခ်ီလ်က္ အေဆာင္ေတာ္သို႔ ေျပးလႊားမတက္ သြားေနသည္။

"အရွင့္သားအရွင့္သား"

"ဟင္!"

"ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလို႔ပါကြၽန္ေတာ့္ကိုခြင့္လႊတ္ခြင့္လႊတ္ေပးပါ"

"အင္း"

"ေနာက္က်သြားေပမဲ့အရွင့္သားကိုကြၽန္ေတာ္ဂုဏ္ျပဳပါတယ္"

"အင္းသတိထား မအိပ္နဲ႕ ေရွာင္းက်န႔္"

"အရမ္းျမတ္နိုးရပါတယ္"

သတိေမ့သြားတဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ကို ဝမ္ရိေပၚ ငုံ႕ၾကည့္လိုက္သည္။ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည့္ ပါးျပင္ေလးကို လက္နဲ႕ပြတ္သပ္လိုက္ၿပီး သူပါ အလိုလိုမ်က္ရည္ေတြ က်လာသည္။

"ဒီဘဝမွာက် အားနည္းလိုက္တာ"

*************

လာမည့္သုံးရက္ေျမာက္ေန႕မွာ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားဝမ္ရိေပၚႏွင့္ မိဖုရားေလာင္း လီရွင္းယန္တို႔ လက္ဆက္ထိမ္းျမားေတာ့မည္။

ေနေကာင္းခါစ ေရွာင္းက်န႔္က ေရးေရးေလး ၿပဳံးေနမိသည္။နာက်င္ေနေသာ ႏွလုံးသားက တဆစ္ဆစ္ကိုက္သည္။မပိုင္ဆိုင္နိုင္တာ သိသိႀကီးနဲ႕ ခံစားေနရေသာ ႏွလုံးသားကို သူ မုန္းသည္။

ေလာကႀကီးမွာ ကံမေကာင္းတဲ့သူ႕ အတြက္ လိုခ်င္ေသာအရာမ်ားရလာနိုင္မလားဆိုတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္နိုင္စရာေတာင္ အေၾကာင္းမရွိပါ။

"ေရွာင္းက်န႔္"

အရွင့္သားက အျပာႏုေရာင္ဝတ္႐ုံေလးျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္ေနေပသည္။ေရွာင္းက်န႔္ အရွင့္သားစကားကို ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖနိုင္ေသးဘဲ ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္!

ထိုင္လ်က္နဲ႕ ဝိဥာဥ္ထြက္သြားေနတာလား"

အခု အရွင့္သားက ၿပဳံးလိုက္တာ?

သူ႕ ေရွ႕တစ္ခါမွ မၿပဳံးတဲ့ အရွင့္သားကေလ။

ေရွာင္းက်န႔္ ေသသြားၿပီး နတ္ျပည္ေရာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးမလား။

"အရွင့္သား"

"အင္း"

"ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာခိုင္းစရာမ်ားရွိလို႔လဲ"

"ေနေကာင္းၿပီလား"

ေရွာင္းက်န႔္ မ်က္လႊာကို အသာခ်ၿပီး ေဘးနားကို လာထိုင္တဲ့ အရွင့္သားေၾကာင့္ ကိုယ္ကို အနည္းငယ္ က်ဳံ႕ မိလိုက္သည္။

"ကိုယ္ သတင္းေကာင္းေျပာစရာရွိတယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ အရွင့္သား"

"မင္းကို ဝမ္ဟန္က ၾကင္ယာေတာ္ျမႇောက္မယ္တဲ့"

"ဟမ္!"

ေရွာင္းက်န႔္ ေၾကာင္အစြာနဲ႕ပဲ အရွင့္သားကို ျပန္လည္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"တကယ္ မထင္ထားဘူးမလားအံ့ၾသသြားတာဆိုေတာ့"

"ဒါက ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္"

"ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။အဲ့လို လက္ဆက္လိုက္ရင္ ဟိုးေန႕ကလို ခိုးေတြ႕ စရာမလိုေတာ့ဘူးေလကိုယ့္အတြက္ အေစခံတစ္ေယာက္ေလ်ာ့ေပမဲ့ အဆင္ေျပပါတယ္။မင္းအတြက္ဆို ပိုလို႔ေတာင္ အဆင္ေျပေသးအဟက္"

"အရွင့္သား တစ္ခုခုကို နားလည္မႈလြဲေနပါၿပီ"

"ဘာကို နားလည္မႈလြဲရမွာလဲ ေရွာင္းက်န႔္"

အခုမွ အရွင့္သားက လုပ္ယူထားေသာ မ်က္ႏွာေပးေပ်ာက္သြားၿပီး မူပိုင္အၿပဳံးျဖင့္ ခနဲ႕တဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာျဖစ္လာေလသည္။

"ကြၽန္ေတာ္နဲ႕မင္းသားဝမ္ဟန္က အရွင့္သားထင္သလို ဆက္ဆံေရးမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ၿပီးေတာ့ ဟိုးေန႕က ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ အရွင့္သား ျမင္ခဲ့တာကလည္း မေတာ္တဆ ေခ်ာ္လဲသြားတာပါကြၽန္ေတာ္ က်ိန္ဆိုက်ိန္ေျပာနိုင္ပါတယ္ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အရွင့္သားတစ္ေယာက္ပဲရွိအင့္"

ေမးေစ့ကို အပင့္ခံလိုက္ရကာ လွ်င္ျမန္စြာ ထိကပ္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံ။ပူႏြေးၿပီး ႏူးညံ့ေနေသာ အထိအေတြ႕ ေၾကာင့္ မ်က္စိကို မွိတ္ခ်လိဳက္သည္။အလိုက္မသိေသာ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လာေလသည္။

အရွင့္သားက ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းကြာေစလိုက္ၿပီး သူ႕ အားေနာက္သို႔ တြန္းေလသည္။သူ လဲက်သြားတာနဲ႕ အရွင့္သားက သူ႕ ကိုယ္ေပၚသို႔ အုံ႕မိုးလာၿပီး သူ႕ ပါးျပင္ကို ခပ္ဖြဖြလာထိသည္။

"ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ"

""

"မငိုနဲ႕။ငိုတာ မႀကိဳက္ဘူး"

ေရွာင္းက်န႔္ သူ႕ မ်က္ႏွာကို ရီေဝစြာၾကည့္ေနေသာ အရွင့္သားအား ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

တစ္ဖန္နီးကပ္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္းကို အသင့္ေစာင့္ႀကိဳေနလိုက္သည္။အရွင့္သားရဲ႕ အနမ္းေတြကို တကယ့္ပင္ မက္ေမာမိပါသည္။ဒီတစ္ခါက ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္လည္း ျဖစ္နိုင္ေခ်ရွိသည္။

ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဝိုက္ကို အငုံခံလိုက္ရၿပီး ခပ္ဖြဖြ ဖိကိုက္ခံရသည္။ႁပြတ္ကနဲ အသံထြက္တဲ့အထိ အရွင့္သားက အဆက္မျပက္ စုပ္ယူေလသည္။

ႏႈတ္ခမ္းအသာဟာလိုက္သည္ႏွင့္ တိုးဝင္လာေသာ လွ်ာဖ်ားႏြေးႏြေး။ခံတြင္းတစ္ခုလုံးကို စိတ္ႀကိဳက္ေမႊႏွောက္ေနသည္။

အနမ္းေတြၾကား အာ႐ုံေရာက္ေနရင္း ဝတ္႐ုံခါးစီးႀကိဳးက ဘယ္အခ်ိန္ ျပဳတ္သြားလည္း မသိေတာ့။အရွင့္သား လက္တစ္ဖက္က သူ႕ ထဲဝင္လာၿပီး ရင္ဘတ္ေတြကို ပြတ္သပ္လာေလသည္။

သူ႕ လည္တိုင္ေတြ ညွပ္ရိုးေတြကို အဆက္မျပက္ကိုက္ၿပီး

စုပ္ဆြဲေနသည္။သူ လုံးဝမ႐ုန္းမိပါဘဲလ်က္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးသာ ခံယူေနမိေလသည္။

အရွင့္သားက ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ဆံပင္ကို စည္းႏွောင္ထားေသာ ႀကိဳးစအား ျဖည္ခ်လိဳက္ၿပီး နဖူးေျပေျပေလးအေပၚ အနမ္းတစ္ပြင့္ ေႁခြခ်သည္။

"ကိုယ္တို႔ ဆက္ႏြယ္ၾကရေအာင္

လက္ခံမယ္မလား"

"အရွင့္သား သေဘာအတိုင္းပါ"

အရွင့္သားက ခပ္ဖြဖြၿပဳံးၿပီး ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ လက္ကိုယူၿပီး လက္ဖမိုးကို အနမ္းေပးသည္။

"ေနာင္တမရဘူးမလား"

"ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ အတူေနတာ ေနာင္တရစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး ခ်စ္ရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အရွင့္သား ရိေပၚ"

"ျမဴစြယ္ေနတာလား"

ေရွာင္းက်န႔္က မ်က္ခုံးကို လႈပ္လိုက္သည္။

"ဘယ္လိုထင္လဲ အရွင့္သားဗ်"

အရွင့္သားရဲ႕ အနမ္းေတြ ထပ္မံရရွိလာျပန္သည္။

သူ ႐ူးမိုက္ခ်င္ပါသည္။ခ်စ္ရတဲ့သူကို အျခားသူ မပိုင္ဆို္င္ခင္ေလးမွာ သူ ႐ူးမိုက္ပါရေစ။

**************************************