ဝမ်ဘုရင်အုပ်ချုပ်နေသော ဝမ်တိုင်းပြည်ကြီးကား အေးချမ်း၏။အများအားဖြင့် ဆင်းရဲသူများနည်းပါးကာ လူလတ်တန်းစား အများအပြားရှိသည်ဟု စစ်တမ်းများအရ ကြားရသည်။

သို့ပေသိ ဤနေ့တွင် အမတ်တစ်ဦး၏လျှောက်တင်ချက်အရ ဝမ်နိုင်ငံနယ်နိမိတ်နှင့် အခြားမဟာမိတ်နိုင်ငံစပ်ကြားတွင် သူပုန်များထကြွသောင်းကျန်း၍ ပြည်သူများစားဝတ်နေရေး အတော်အခက်တွေ့ နေသည်ဟု ဘုရင်မင်းမြတ် ကြားနာရသည်။

ထိုအရာကိုဖြေရှင်းပေးရန် ဦးနှောက်ထဲတွင် ပထမဆုံးစဉ်းစားမိသူကား အိမ်ရှေ့စံ။ဒါပေမဲ့လည်း အိမ်ရှေ့စံ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည်ကိုလည်း မင်းကြီးက စိုးရိမ်ပူပန်​တော်မူရသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏သားတော် မင်းသားဝမ်ဟန်ကို စေလွှတ်ရင်လည်း စိတ်မချတော့မူ။မင်းကြီး အစစအရာရာ အားကိုးတော်မူသောသူက ရိပေါ်ဆိုတဲ့ သားငယ်တစ်ပါးတည်း။

ရိပေါ်သည် သိုင်းပညာ ကြွယ်ဝသည်။ဥာဏ်ပညာလည်း ကြီးသည်။စာပေများကို လေ့လာလိုက်စားသော်ကြောင့်လည်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသည်။ဖြတ်ထိုးဥာဏ်လည်း ကြွယ်ဝသည်။ မိမိတိုင်းပြည်ကို ထိုသူ့ ထံသို့သာ အပ်နှံနိုင်ခဲ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မိဖုရားခေါင်းကြီးနှင့်အခြားမိဖုရားတွေရဲ့ တားမြစ်မှု့ တွေကြားကပင် ရိပေါ်အား အိမ်ရှေ့စံရာထူးကို ချီးမြှင့်မြှောက်စားခဲ့သည်။

"ခမည်းတော် ကျွန်တော် ရိပေါ်ရောက်ပါပြီ!"

မိမိအရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရိုကျိုးနေသည့် သားတော်အား မင်းကြီးက ပြုံးလျက်ပင် ခေါင်းငြိမ့်သည်။

"သားတော်ရိပေါ်ကို တာဝန်တစ်ခုပေးအပ်မလို့ပါ…သားတော် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

"ခမည်းတော်ပေးအပ်သော တာဝန်ကို ကျွန်တော်ရိပေါ် အကောင်းဆုံးဆောင်ရွက်နိုင်ပါမည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်…"

"သားတော်ရဲ့ ယုံကြည်ချက် မြှင့်မားမှု့ ကို ငါကိုယ်တော် သဘောကျတယ်ဝေ့"

မင်းကြီးက အသံခပ်မြှင့်မြှင့်ပြောကာ ရယ်မောလေသည်။

"တစ်နိုင်ငံလုံးအတွင်း အဲ့နေရာမှာပဲ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာ သားတော်"

"ကျွန်တော် ကြားသိပြီးပါပြီ"

"ဒါဆို ယုံကြည်ရသော လက်ရွေးစင်ရဲမက်တွေကို ရွေးခေါ်ပြီး သားတော်သွားရောက်ဖြေရှင်းပေးပါ"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ မင်းကြီး…

သားတော် မနက်ဖြန်မနက်မိုးသောက်ရင် နန်းတော်မှ စတင်ထွက်ခွာပါ့မယ်…"

"ကောင်းပြီ။

အခုပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်တော့ သားတော်

အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပါ"

"စိတ်ချပါ ခမည်းတော်"

---------------------

ရှောင်းကျန့်သည် ခရီးထွက်ခွာရမည့်အရှင့်သားသတင်းကို ကြားသိပြီးသည်နှင့် လိုအပ်တာများ ပြင်ဆင်ထည့်သိုကာ အထုတ်လေးပိုက်ပြီး အရှင့်သားရဲ့အဆောင်တော်ဆီသို့ လာခဲ့သည်။

အရှင့်သားအဆောင်တော်ကို အနောက်ပေါက်က ဝင်ပြီး အထုတ်ကို တစ်နေရာမှာ ချထားလိုက်သည်။

"ရှောင်းကျန့်"

ရုတ်တရက် အရှေ့ကနေ ဘွားကနဲပေါ်လာသည့် အရှင့်သားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင် အနည်းငယ် တုန့်တက်သွားသည်။

"ရှောင်းကျန့် ရှိပါတယ် အရှင့်သား"

"ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ ငါ့အဆောင်အနောက်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"အရှင့်သား ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ရာအတွက် ရေဖြည့်နေတာပါ …"

အရှင့်သားက သူ့ အနားကို ပိုတိုးလာပြီး လေဝင်လေထွက်အထိအတွေ့ က ခေါင်းငုံ့ထားသော သူ့ နဖူးကိုပင် လာရောက် ထိတွေ့ နေလေပြီ။

"ငါ့ကို ညာပြန်ပြီလား…"

သွားကို ကြိတ်၍ထွက်လာသော အသံဖြစ်တာကြောင့် နဂိုသြတာထက် အနည်းငယ် ပိုသြနေသည်။

အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ်က အရှေ့ကလူရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အင့်…တောင်းပန်ပါတယ် အရှင့်သား…

အမှန်အတိုင်းပြောပါ့မယ်…ဒီလိုခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်တာက မနက်ဖြန်သွားမယ့် အရှင့်သားခရီးစဉ်ကို လိုက်မလို့ပါ…တကယ်လို့ အရှင့်သားလိုက်ခွင့်မပြုခဲ့ရင် ခိုးလိုက်ဖို့ အခုကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတာပါ အရှင့်သား…"

"မလိုက်ရဘူး…အန္တရာယ်များတယ်"

"အရှင့်သားကို ကာကွယ်ပေးချင်မိလို့ပါ…လိုက်ခွင့်ပြုပါ အရှင့်သား"

"ငါ့ကို ဘာကြောင့် အထွန့်ပြန်တက်နေတာလဲ ရှောင်းကျန့်!

အခု ငါကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးရင် ဝတ်ဖို့ ဝတ်ရုံအသစ်တစ်စုံ သွားထုတ်ထား သွား…"

ဘဝနှစ်ခုက အဖြစ်အပျက်တွေက ကွာခြားနေပေမဲ့ အကြောင်းအရာအများစုကိုတော့ လက်ရှိဘဝက အတိတ်ဘဝကို အခြေခံထားသည်ဟု ရိပေါ်ထင်မြင်မိသည်။

ဟိုဘဝက အခုနည်းတူ အဖြစ်အပျက်မျိုးကြုံခဲ့သည်။

အဲ့အချိန်တုန်းက ရှောင်းကျန့်နဲ့သူက ထိမ်းမြှားထားဖြင့် မကြာသေး။ခရီးကို ရှောင်းကျန့်အား လိုက်ခဲ့စေချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်က လုံးဝမလိုက်ဘဲ နန်းဆောင်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သည်။

အခုဘဝက ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူတောင်မခေါ်ရသေး။

လိုက်ဖို့ပြင်ထားသည်တဲ့…သူ့ ကို ကာကွယ်ပေးချင်သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။အရင်ဘဝက ရှောင်းကျန့်နဲ့ ဒီဘဝက ရှောင်းကျန့်က တစ်ယောက်တည်းရော ဟုတ်ပါရော့လား။ဒါမှမဟုတ် ဘဝနှစ်ခုက ကွာခြားနေလို့များလား။

--------------------------

လမ်းခရီးက အလွန်ကြမ်းသည်။တောတောင်တွေကြား ဖြတ်သန်းသွားလာရသလို မိုးရာသီလည်း ဖြစ်တာကြောင့်

မိုးက ပုံမာန်ထက်လည်း ရွာသွန်းသည်။

ရှောင်းကျန့်အပါအဝင် နောက်လိုက်ဆယ်ယောက်နှင့်အတူ

နှစ်ညဆက်တိုက် ခရီးနှင်လာပြီးနောက် အဆင်ပြေမည့်နေရာတစ်ခုတွင် အနားယူရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်ပါလာသည်ဆိုတာလည်း မရမက ပြောနေသည့်အပြင် ကျိရန်ကပါ တောင်းဆိုလာတာကြောင့် လိုက်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုနေရာမျိုးနဲ့ အရှင့်သား အဆင်ပြေမည်လား"

"ရတယ်…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့အဲ့နေရာကို အမြန်ရောက်ဖို့လိုတယ်။အဲ့ဘက်က သူပုန်အခြေအနေတွေ ဘာထူးခြားသေးလဲ ကျိရန်"

"သူပုန်ခေါင်းဆောင် စုန့်လန်က ဥာဏ်များကြောင်း…များသောအားဖြင့် သူ့ ကိုမျက်နှာဖုံးဖြင့်သာ တွေ့ နိုင်ပြီး သူ့ မျက်နှာ မမြင်ဖူးသည်ဟု ကြားထားပါတယ် အရှင့်သား"

"ဒါဆို ကျိရန်…

နောက်လူငါးယောက်ကို ခေါ်ပြီး အရင်သွားထားလိုက်ပါ…

ထိုလူ့ အကြောင်းကို အသေးစိတ်စုံစမ်းထားပါ…အမှားအယွင်းမရှိပါစေနေဲ့"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင့်သား…"

အမိန့်တစ်ချက်ကို မလွဲမသေနာခံသည့် ကိုယ်ရံတော်ကျိရန်အား ဝမ်ရိပေါ်အတော့်ပင်သဘောကျသည်။

လူလည်းအနည်းငယ်ပန်းနေသလို ခံစားလာရတာကြောင့်

ရေတံခွန် သို့မဟုတ် စမ်းချောင်းကို ရှာဖွေရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။သူ ထလိုက်တာကြောင့် လိုက်ရပ်သည့် ရှောင်းကျန့်ကို အကြည့်စူးစူးတစ်ချက် ကြည့်ပေးလိုက်သည်။

"နားနားနေနေ အနားယူကြဦး…

ကိုယ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ချင်လို့ ရေရှိမည့်နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်ဦးမယ်"

"အရှင့်သားတစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါ့မလား"

"ကျွန်တော်ရှောင်းကျန့် လိုက်သွားလိုက်ပါမယ်"

အသံကြားရာကို ဝမ်ရိပေါ် ထပ်မံစိုက်ကြည့်လိုက်တော့

အရမ်းလိုက်ချင်နေသည့် ကိုယ်တော်ချောက ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

"လိုက်ခဲ့"

မော့ကြည့်လာတဲ့ မျက်နှာမှာ ကြိတ်မရခဲမရ အပြုံးတွေက

အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဝမ်ရိပေါ် လုံးဝမလွတ်ဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ဘာလို့အဲ့လိုကြည့်မိနေတာလဲဆိုတော့ အမြင်မကြည်လို့…

"ရေသံကြားတယ်"

ရှောင်းကျန့်က သူ့ ညာဖက်နားရွက်ကို လက်ငါးချောင်းဖြင့်ပင့်ကာ အသေအချာနားထောင်နေသည်။

"ဒီနီးနီးလေးမှာပဲ ရေတံခွန်ရှိနေတယ် အရှင့်သား…

ကျွန်တော်တို့ အဲ့ကို သွားရအောင်"

"အင်း"

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရေအားသန်သန်နဲ့စီးနေသော ရေတံခွန်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့ လေသည်။ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်အနားတိုးလာကာ ဝမ်ရိပေါ်လက်ကို ဆွဲပြီး ခုန်လေသည်။

"ဟေးဟေး နောက်ဆုံးတော့ ရေချိုးရပြီကွ"

လက်ကိုဆွဲကာ အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်ပြီး ခုန်စွခုန်စွလုပ်နေပုံက မျက်စိထဲမှာ ထောင့်မကျိုး။လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်ပြီး ရေထဲဆင်းစိမ်လိုက်သည်။

အနောက်က ရှောင်းကျန့်သည်လည်း အမြဲတွေ့ ဖူးနေကျ

အရှင့်သားကိုယ်လုံးကိုပင် မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။အခုဏက ပျော်နေတဲ့အရှိန်လေးတောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရှာသည်။

ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ထဲက အဆက်မပြတ်ခုန်လာပြီး ထိုကျောပြင်အား အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထားချင်လာသည့် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချိုးနှိမ့်နေရသည်။

ကျောကို စိုက်ကြည့်နေတုန်း အနောက်လှည့်လာသည့် အရှင့်သားကြောင့် လူက တောင့်ကနဲဖြစ်သွားသည်။

"အဲ့မှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ…ရေချိုးချင်ရင် အမြန်လာချိုး"

"ရှောင်းကျန့်လာပါပြီ အရှင့်သား"

ခြေထောက်တစ်ဖက် အရင်ဆင်းကြည့်တော့ အေးစိမ့်နေသည့် ရေကြောင့် တုန့်တက်သွားသည်။ဒါကို မတုန့်မလှုပ်ရေထဲ ဆင်းစိမ်နေသည့် အရှင့်သားကို ရှောင်းကျန့်အတော်ပင် အံ့သြသွားသည်။

"ရေကအရမ်းအေးတာပဲ"

"စိမ့်ရေဖြစ်မယ် ထင်တယ်"

ရေထဲဆင်းရန် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်လုပ်နေသည့် လူကို

ဝမ်ရိပေါ် အကျင့်ယုတ်စွာ ရေထဲသို့ ဆွဲချလိုက်သည်။သိတာပေါ့…ရေတအားအေးလို့ ဒီလူမဆင်းချင်ဖြစ်နေတာကို…

"အား…ပါး…ပါး…အေးလိုက်တာ"

တစ်ကိုယ်လုံးရေရွှဲရွှဲစိုနေသည့် ရှောင်းကျန့်ပုံစံက တကယ့်ကို ရယ်စရာပုံ။ယုန်ညိုလေးကို တစ်ကိုယ်လုံးရေလောင်းထားသလိုပဲ။ဝမ်ရိပေါ် မနေနိုင်စွာပဲ တစ်ဖက်လှည့်ကာ ရယ်မိလိုက်သည်။

"အရှင့်သား…ရယ်တယ်"

"……"

"အရှင့်သား ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်တာလား"

"ဟားဟား ရှောင်းကျန့်"

တကယ့်ကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ရိပေါ် အော်ရယ်မိသွားသည်။

ဟန်ဆောင်မှု့ ကင်းကာ ပါးလေးတွေမို့တက်စွာ ရယ်နေသည့် အရှင့်သားကို ရှောင်းကျန့်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုပင် ကြောင်အစွာပဲ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

အရှင့်သားက သိပ်ချောတာပဲ။အသားအရည်ကလည်း ဖြူအုနေပြီး နှာခေါင်းလေးက လုံးလုံးလေး။မထူမပါး နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြည့်ရုံဖြင့် ရှောင်းကျန့် ရုတ်တရက် ရေဆာလာသည်။

"အရှင့်သား…"

ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ခပ်တိုတိုခေါ်သံကြားမှ ဝမ်ရိပေါ် အနည်းငယ် သတိပြန်ကပ်သွားသည်။ရုပ်ကို ပြန်တည်လိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။အိမ်ရှေ့စံဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်များရောက်ကုန်ပြီလဲ။မြန်မြန်ပြန်လာပေးကြပါ…

"အင်း"

"အရှင့်သား တကယ်ချောတယ်"

"မင်းက ငါ့လို အိမ်ရှေ့စံကို သေချာကြည့်တယ်ပေါ့…

အတော်အတင့်ရဲနေသလား ရှောင်းကျန့်"

"ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အရှင့်သားကို ကြည့်တာပဲ ကြည့်ရဲပါတယ်…"

"ရှောင်းကျန့်"

"ကျွန်တော် ရှိပါတယ်"

"အပေါ်ဝတ်ရုံကို နေလှန်းထား…သွားတော့"

ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ် ထိုင်ကာ ဝတ်ရုံကို ဘေးမှာ ဖြန့်ကျဲထားပြီး လှန်းနေသည်။

ဝမ်ရိပေါ် စိတ်ကိုစုစည်းပြီး ရေထဲမှ ပြန်တက်ကာ ရှောင်းကျန့်ဘေးသွားတော့ ရှောင်းကျန့်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ပေးရန် ပြင်သည်။

လက်ကို အနည်းငယ်ကားပေးလိုက်ပြီး အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။မေးစေ့ကို ရိုက်ခတ်လာသည့် အသက်ရှူသည့် လေနွေးနွေးကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲ စည်တီးသလိုဖြစ်လာသည်။

ရှောင်းကျန့်က သူ့ အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေပြီး ခါးစည်းကြိုးချည်နေသည်။ခါးထက်မှာ ရှိနေသည့် ရှောင်းကျန့်လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ရှောင်းကျန့်ကို ခါးကို ဆွဲကာ ပိုမိုနီးကပ်စေလိုက်သည်။

"အရှင့်သား…"

ရှောင်းကျန့်စကားပြောသည့် လေဝင်လေထွက်က သူ့ နှုတ်ခမ်းကို လာရောက်ထိကပ်သည်။အနီးကပ်မြင်နေရသည့် ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းထောင့်က အမဲစက်လေးကို လက်မနဲ့ဘေးသို့ ဖိဆွဲလိုက်သည်။

"မှဲ့လား"

"ဟုတ်ပါတယ် အရှင့်သား…"

စကားကို တုန်တုန်ရီရီ ပြန်ပြောနေသည့် ရှောင်းကျန့်ကို ဝမ်ရိပေါ်က ရယ်သည်။

"မင်း ဘယ်သူနဲ့အကြင်နာပေးပြီးပြီလဲ"

"အခုထိ မည်သူမျှနဲ့မှ မပေးခဲ့ဖူးပါ အရှင့်သား"

"ဟုတ်လို့လား"

"မလိမ်ညာရပါဘူး…အရှင့်သား"

"ငါ မင်းရဲ့ ပထမဆုံးအကြင်နာကိုယူရင် စိတ်ဆိုးမှာလား…"

မထင်မှတ်ထားသော စကားကို အရှင့်သားထံမှ ကြားရသော်ကြောင့် ရှောင်းကျန့်ကြောင်နေမိပြန်သည်။အရှင့်သားက…သူ့ ကိုမုန်းနေသည့် အရှင့်သားက တကယ်ပဲ သူ့ ကို အကြင်နာပေးတော့မှာလား……

**************************************

Zawgyi

ဝမ္ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ဝမ္တိုင္းျပည္ႀကီးကား ေအးခ်မ္း၏။အမ်ားအားျဖင့္ ဆင္းရဲသူမ်ားနည္းပါးကာ လူလတ္တန္းစား အမ်ားအျပားရွိသည္ဟု စစ္တမ္းမ်ားအရ ၾကားရသည္။

သို႔ေပသိ ဤေန႕တြင္ အမတ္တစ္ဦး၏ေလွ်ာက္တင္ခ်က္အရ ဝမ္နိုင္ငံနယ္နိမိတ္ႏွင့္ အျခားမဟာမိတ္နိုင္ငံစပ္ၾကားတြင္ သူပုန္မ်ားထႂကြေသာင္းက်န္း၍ ျပည္သူမ်ားစားဝတ္ေနေရး အေတာ္အခက္ေတြ႕ ေနသည္ဟု ဘုရင္မင္းျမတ္ ၾကားနာရသည္။

ထိုအရာကိုေျဖရွင္းေပးရန္ ဦးႏွောက္ထဲတြင္ ပထမဆုံးစဥ္းစားမိသူကား အိမ္ေရွ႕စံ။ဒါေပမဲ့လည္း အိမ္ေရွ႕စံ ထိုေနရာသို႔ သြားၿပီး ထိခိုက္ဒဏ္ရာရမည္ကိုလည္း မင္းႀကီးက စိုးရိမ္ပူပန္ေတာ္မူရသည္။

မိဖုရားေခါင္ႀကီး၏သားေတာ္ မင္းသားဝမ္ဟန္ကို ေစလႊတ္ရင္လည္း စိတ္မခ်ေတာ့မူ။မင္းႀကီး အစစအရာရာ အားကိုးေတာ္မူေသာသူက ရိေပၚဆိုတဲ့ သားငယ္တစ္ပါးတည္း။

ရိေပၚသည္ သိုင္းပညာ ႂကြယ္ဝသည္။ဥာဏ္ပညာလည္း ႀကီးသည္။စာေပမ်ားကို ေလ့လာလိုက္စားေသာ္ေၾကာင့္လည္း ဗဟုသုတ ႂကြယ္ဝသည္။ျဖတ္ထိုးဥာဏ္လည္း ႂကြယ္ဝသည္။ မိမိတိုင္းျပည္ကို ထိုသူ႕ ထံသို႔သာ အပ္ႏွံနိုင္ခဲ့လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

မိဖုရားေခါင္းႀကီးႏွင့္အျခားမိဖုရားေတြရဲ႕ တားျမစ္မႈ႕ ေတြၾကားကပင္ ရိေပၚအား အိမ္ေရွ႕စံရာထူးကို ခ်ီးျမႇင့္ျမႇောက္စားခဲ့သည္။

"ခမည္းေတာ္ ကြၽန္ေတာ္ ရိေပၚေရာက္ပါၿပီ!"

မိမိအေရွ႕တြင္ ဦးၫႊတ္ရိုက်ိဳးေနသည့္ သားေတာ္အား မင္းႀကီးက ၿပဳံးလ်က္ပင္ ေခါင္းၿငိမ့္သည္။

"သားေတာ္ရိေပၚကို တာဝန္တစ္ခုေပးအပ္မလို႔ပါသားေတာ္ လုပ္နိုင္ပါ့မလား"

"ခမည္းေတာ္ေပးအပ္ေသာ တာဝန္ကို ကြၽန္ေတာ္ရိေပၚ အေကာင္းဆုံးေဆာင္႐ြက္နိုင္ပါမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္"

"သားေတာ္ရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ ျမႇင့္မားမႈ႕ ကို ငါကိုယ္ေတာ္ သေဘာက်တယ္ေဝ့"

မင္းႀကီးက အသံခပ္ျမႇင့္ျမႇင့္ေျပာကာ ရယ္ေမာေလသည္။

"တစ္နိုင္ငံလုံးအတြင္း အဲ့ေနရာမွာပဲ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနတာ သားေတာ္"

"ကြၽန္ေတာ္ ၾကားသိၿပီးပါၿပီ"

"ဒါဆို ယုံၾကည္ရေသာ လက္ေ႐ြးစင္ရဲမက္ေတြကို ေ႐ြးေခၚၿပီး သားေတာ္သြားေရာက္ေျဖရွင္းေပးပါ"

"အမိန႔္ေတာ္အတိုင္းပါ မင္းႀကီး

သားေတာ္ မနက္ျဖန္မနက္မိုးေသာက္ရင္ နန္းေတာ္မွ စတင္ထြက္ခြာပါ့မယ္"

"ေကာင္းၿပီ။

အခုျပန္ၿပီး ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ေတာ့ သားေတာ္

အစစအရာရာ ဂ႐ုစိုက္ပါ"

"စိတ္ခ်ပါ ခမည္းေတာ္"

---------------------

ေရွာင္းက်န႔္သည္ ခရီးထြက္ခြာရမည့္အရွင့္သားသတင္းကို ၾကားသိၿပီးသည္ႏွင့္ လိုအပ္တာမ်ား ျပင္ဆင္ထည့္သိုကာ အထုတ္ေလးပိုက္ၿပီး အရွင့္သားရဲ႕အေဆာင္ေတာ္ဆီသို႔ လာခဲ့သည္။

အရွင့္သားအေဆာင္ေတာ္ကို အေနာက္ေပါက္က ဝင္ၿပီး အထုတ္ကို တစ္ေနရာမွာ ခ်ထားလိုက္သည္။

"ေရွာင္းက်န႔္"

႐ုတ္တရက္ အေရွ႕ကေန ဘြားကနဲေပၚလာသည့္ အရွင့္သားေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ အနည္းငယ္ တုန႔္တက္သြားသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ ရွိပါတယ္ အရွင့္သား"

"ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နဲ႕ ငါ့အေဆာင္အေနာက္မွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ"

"အရွင့္သား ကိုယ္လက္သန႔္စင္ဖို႔ရာအတြက္ ေရျဖည့္ေနတာပါ "

အရွင့္သားက သူ႕ အနားကို ပိုတိုးလာၿပီး ေလဝင္ေလထြက္အထိအေတြ႕ က ေခါင္းငုံ႕ထားေသာ သူ႕ နဖူးကိုပင္ လာေရာက္ ထိေတြ႕ ေနေလၿပီ။

"ငါ့ကို ညာျပန္ၿပီလား"

သြားကို ႀကိတ္၍ထြက္လာေသာ အသံျဖစ္တာေၾကာင့္ နဂိုၾသတာထက္ အနည္းငယ္ ပိုၾသေနသည္။

အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚက အေရွ႕ကလူရဲ႕ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ကို ဖ်စ္ကိုင္လိုက္သည္။

"အင့္ေတာင္းပန္ပါတယ္ အရွင့္သား

အမွန္အတိုင္းေျပာပါ့မယ္ဒီလိုခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္လုပ္တာက မနက္ျဖန္သြားမယ့္ အရွင့္သားခရီးစဥ္ကို လိုက္မလို႔ပါတကယ္လို႔ အရွင့္သားလိုက္ခြင့္မျပဳခဲ့ရင္ ခိုးလိုက္ဖို႔ အခုကတည္းက ျပင္ဆင္ထားတာပါ အရွင့္သား"

"မလိုက္ရဘူးအႏၱရာယ္မ်ားတယ္"

"အရွင့္သားကို ကာကြယ္ေပးခ်င္မိလို႔ပါလိုက္ခြင့္ျပဳပါ အရွင့္သား"

"ငါ့ကို ဘာေၾကာင့္ အထြန႔္ျပန္တက္ေနတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္!

အခု ငါကိုယ္လက္သန႔္စင္ၿပီးရင္ ဝတ္ဖို႔ ဝတ္႐ုံအသစ္တစ္စုံ သြားထုတ္ထား သြား"

ဘဝႏွစ္ခုက အျဖစ္အပ်က္ေတြက ကြာျခားေနေပမဲ့ အေၾကာင္းအရာအမ်ားစုကိုေတာ့ လက္ရွိဘဝက အတိတ္ဘဝကို အေျခခံထားသည္ဟု ရိေပၚထင္ျမင္မိသည္။

ဟိုဘဝက အခုနည္းတူ အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးႀကဳံခဲ့သည္။

အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕သူက ထိမ္းျမႇားထားျဖင့္ မၾကာေသး။ခရီးကို ေရွာင္းက်န႔္အား လိုက္ခဲ့ေစခ်င္ခဲ့သည္။

ဒါေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္က လုံးဝမလိုက္ဘဲ နန္းေဆာင္ထဲတြင္ က်န္ေနခဲ့သည္။

အခုဘဝက ေရွာင္းက်န႔္ကေတာ့ သူေတာင္မေခၚရေသး။

လိုက္ဖို႔ျပင္ထားသည္တဲ့သူ႕ ကို ကာကြယ္ေပးခ်င္သည္ဟုလည္း ဆိုသည္။အရင္ဘဝက ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕ ဒီဘဝက ေရွာင္းက်န႔္က တစ္ေယာက္တည္းေရာ ဟုတ္ပါေရာ့လား။ဒါမွမဟုတ္ ဘဝႏွစ္ခုက ကြာျခားေနလို႔မ်ားလား။

--------------------------

လမ္းခရီးက အလြန္ၾကမ္းသည္။ေတာေတာင္ေတြၾကား ျဖတ္သန္းသြားလာရသလို မိုးရာသီလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္

မိုးက ပုံမာန္ထက္လည္း ႐ြာသြန္းသည္။

ေရွာင္းက်န႔္အပါအဝင္ ေနာက္လိုက္ဆယ္ေယာက္ႏွင့္အတူ

ႏွစ္ညဆက္တိုက္ ခရီးႏွင္လာၿပီးေနာက္ အဆင္ေျပမည့္ေနရာတစ္ခုတြင္ အနားယူရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ေရွာင္းက်န႔္ပါလာသည္ဆိုတာလည္း မရမက ေျပာေနသည့္အျပင္ က်ိရန္ကပါ ေတာင္းဆိုလာတာေၾကာင့္ လိုက္ခြင့္ျပဳခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

"ဒီလိုေနရာမ်ိဳးနဲ႕ အရွင့္သား အဆင္ေျပမည္လား"

"ရတယ္ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အဲ့ေနရာကို အျမန္ေရာက္ဖို႔လိုတယ္။အဲ့ဘက္က သူပုန္အေျခအေနေတြ ဘာထူးျခားေသးလဲ က်ိရန္"

"သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ စုန့္လန္က ဥာဏ္မ်ားေၾကာင္းမ်ားေသာအားျဖင့္ သူ႕ ကိုမ်က္ႏွာဖုံးျဖင့္သာ ေတြ႕ နိုင္ၿပီး သူ႕ မ်က္ႏွာ မျမင္ဖူးသည္ဟု ၾကားထားပါတယ္ အရွင့္သား"

"ဒါဆို က်ိရန္

ေနာက္လူငါးေယာက္ကို ေခၚၿပီး အရင္သြားထားလိုက္ပါ

ထိုလူ႕ အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္စုံစမ္းထားပါအမွားအယြင္းမရွိပါေစေနဲ႕"

"အမိန႔္အတိုင္းပါ အရွင့္သား"

အမိန႔္တစ္ခ်က္ကို မလြဲမေသနာခံသည့္ ကိုယ္ရံေတာ္က်ိရန္အား ဝမ္ရိေပၚအေတာ့္ပင္သေဘာက်သည္။

လူလည္းအနည္းငယ္ပန္းေနသလို ခံစားလာရတာေၾကာင့္

ေရတံခြန္ သို႔မဟုတ္ စမ္းေခ်ာင္းကို ရွာေဖြရန္ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။သူ ထလိုက္တာေၾကာင့္ လိုက္ရပ္သည့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို အၾကည့္စူးစူးတစ္ခ်က္ ၾကည့္ေပးလိုက္သည္။

"နားနားေနေန အနားယူၾကဦး

ကိုယ္ ကိုယ္လက္သန႔္စင္ခ်င္လို႔ ေရရွိမည့္ေနရာတစ္ခု ရွာလိုက္ဦးမယ္"

"အရွင့္သားတစ္ေယာက္တည္း အဆင္ေျပပါ့မလား"

"ကြၽန္ေတာ္ေရွာင္းက်န႔္ လိုက္သြားလိုက္ပါမယ္"

အသံၾကားရာကို ဝမ္ရိေပၚ ထပ္မံစိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

အရမ္းလိုက္ခ်င္ေနသည့္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေခါင္းငုံ႕သြားသည္။

"လိုက္ခဲ့"

ေမာ့ၾကည့္လာတဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ႀကိတ္မရခဲမရ အၿပဳံးေတြက

အဆက္မျပတ္ထြက္ေပၚလာသည္ကို ဝမ္ရိေပၚ လုံးဝမလြတ္ဘဲ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ဘာလို႔အဲ့လိုၾကည့္မိေနတာလဲဆိုေတာ့ အျမင္မၾကည္လို႔

"ေရသံၾကားတယ္"

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ ညာဖက္နား႐ြက္ကို လက္ငါးေခ်ာင္းျဖင့္ပင့္ကာ အေသအခ်ာနားေထာင္ေနသည္။

"ဒီနီးနီးေလးမွာပဲ ေရတံခြန္ရွိေနတယ္ အရွင့္သား

ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဲ့ကို သြားရေအာင္"

"အင္း"

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေရအားသန္သန္နဲ႕စီးေနေသာ ေရတံခြန္ငယ္တစ္ခုကို ေတြ႕ ေလသည္။ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚအနားတိုးလာကာ ဝမ္ရိေပၚလက္ကို ဆြဲၿပီး ခုန္ေလသည္။

"ေဟးေဟး ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေရခ်ိဳးရၿပီကြ"

လက္ကိုဆြဲကာ အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ရယ္ၿပီး ခုန္စြခုန္စြလုပ္ေနပုံက မ်က္စိထဲမွာ ေထာင့္မက်ိဳး။လက္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ၿပီး အေပၚဝတ္႐ုံကို ဆြဲခြၽတ္ၿပီး ေရထဲဆင္းစိမ္လိုက္သည္။

အေနာက္က ေရွာင္းက်န႔္သည္လည္း အၿမဲေတြ႕ ဖူးေနက်

အရွင့္သားကိုယ္လုံးကိုပင္ မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။အခုဏက ေပ်ာ္ေနတဲ့အရွိန္ေလးေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ ျဖစ္သြားရွာသည္။

ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ထဲက အဆက္မျပတ္ခုန္လာၿပီး ထိုေက်ာျပင္အား အေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ထားခ်င္လာသည့္ စိတ္ကို အတတ္နိုင္ဆုံး ခ်ိဳးႏွိမ့္ေနရသည္။

ေက်ာကို စိုက္ၾကည့္ေနတုန္း အေနာက္လွည့္လာသည့္ အရွင့္သားေၾကာင့္ လူက ေတာင့္ကနဲျဖစ္သြားသည္။

"အဲ့မွာ ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲေရခ်ိဳးခ်င္ရင္ အျမန္လာခ်ိဳး"

"ေရွာင္းက်န႔္လာပါၿပီ အရွင့္သား"

ေျခေထာက္တစ္ဖက္ အရင္ဆင္းၾကည့္ေတာ့ ေအးစိမ့္ေနသည့္ ေရေၾကာင့္ တုန႔္တက္သြားသည္။ဒါကို မတုန႔္မလႈပ္ေရထဲ ဆင္းစိမ္ေနသည့္ အရွင့္သားကို ေရွာင္းက်န႔္အေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္။

"ေရကအရမ္းေအးတာပဲ"

"စိမ့္ေရျဖစ္မယ္ ထင္တယ္"

ေရထဲဆင္းရန္ တြန႔္ဆုတ္တြန႔္ဆုတ္လုပ္ေနသည့္ လူကို

ဝမ္ရိေပၚ အက်င့္ယုတ္စြာ ေရထဲသို႔ ဆြဲခ်လိဳက္သည္။သိတာေပါ့ေရတအားေအးလို႔ ဒီလူမဆင္းခ်င္ျဖစ္ေနတာကို

"အားပါးပါးေအးလိုက္တာ"

တစ္ကိုယ္လုံးေရ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ပုံစံက တကယ့္ကို ရယ္စရာပုံ။ယုန္ညိုေလးကို တစ္ကိုယ္လုံးေရေလာင္းထားသလိုပဲ။ဝမ္ရိေပၚ မေနနိုင္စြာပဲ တစ္ဖက္လွည့္ကာ ရယ္မိလိုက္သည္။

"အရွင့္သားရယ္တယ္"

""

"အရွင့္သား ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္တာလား"

"ဟားဟား ေရွာင္းက်န႔္"

တကယ့္ကိုပင္ မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘဲ ဝမ္ရိေပၚ ေအာ္ရယ္မိသြားသည္။

ဟန္ေဆာင္မႈ႕ ကင္းကာ ပါးေလးေတြမို႔တက္စြာ ရယ္ေနသည့္ အရွင့္သားကို ေရွာင္းက်န႔္တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးသလိုပင္ ေၾကာင္အစြာပဲ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။

အရွင့္သားက သိပ္ေခ်ာတာပဲ။အသားအရည္ကလည္း ျဖဴအုေနၿပီး ႏွာေခါင္းေလးက လုံးလုံးေလး။မထူမပါး ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ၾကည့္႐ုံျဖင့္ ေရွာင္းက်န႔္ ႐ုတ္တရက္ ေရဆာလာသည္။

"အရွင့္သား"

ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ ခပ္တိုတိုေခၚသံၾကားမွ ဝမ္ရိေပၚ အနည္းငယ္ သတိျပန္ကပ္သြားသည္။႐ုပ္ကို ျပန္တည္လိုက္ၿပီး ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန႔္လိုက္သည္။အိမ္ေရွ႕စံဆိုတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ဘယ္မ်ားေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ျမန္ျမန္ျပန္လာေပးၾကပါ

"အင္း"

"အရွင့္သား တကယ္ေခ်ာတယ္"

"မင္းက ငါ့လို အိမ္ေရွ႕စံကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္ေပါ့

အေတာ္အတင့္ရဲေနသလား ေရွာင္းက်န႔္"

"ကြၽန္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ့ အရွင့္သားကို ၾကည့္တာပဲ ၾကည့္ရဲပါတယ္"

"ေရွာင္းက်န႔္"

"ကြၽန္ေတာ္ ရွိပါတယ္"

"အေပၚဝတ္႐ုံကို ေနလွန္းထားသြားေတာ့"

ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းငုံ႕ၿပီး သူ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း ေက်ာက္တုံးတစ္ခုေပၚ ထိုင္ကာ ဝတ္႐ုံကို ေဘးမွာ ျဖန႔္က်ဲထားၿပီး လွန္းေနသည္။

ဝမ္ရိေပၚ စိတ္ကိုစုစည္းၿပီး ေရထဲမွ ျပန္တက္ကာ ေရွာင္းက်န႔္ေဘးသြားေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က မတ္တပ္ရပ္ကာ ဝတ္႐ုံကို ဝတ္ေပးရန္ ျပင္သည္။

လက္ကို အနည္းငယ္ကားေပးလိုက္ၿပီး အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္သည္။ေမးေစ့ကို ရိုက္ခတ္လာသည့္ အသက္ရႉသည့္ ေလႏြေးႏြေးေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ထဲ စည္တီးသလိုျဖစ္လာသည္။

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေနၿပီး ခါးစည္းႀကိဳးခ်ည္ေနသည္။ခါးထက္မွာ ရွိေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္လက္ႏွစ္ဖက္ကို တစ္ဖက္ျဖင့္ ကိုင္လိုက္ၿပီး က်န္လက္တစ္ဖက္ကို ေရွာင္းက်န႔္ကို ခါးကို ဆြဲကာ ပိုမိုနီးကပ္ေစလိုက္သည္။

"အရွင့္သား"

ေရွာင္းက်န႔္စကားေျပာသည့္ ေလဝင္ေလထြက္က သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းကို လာေရာက္ထိကပ္သည္။အနီးကပ္ျမင္ေနရသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က အမဲစက္ေလးကို လက္မနဲ႕ေဘးသို႔ ဖိဆြဲလိုက္သည္။

"မွဲ႕လား"

"ဟုတ္ပါတယ္ အရွင့္သား"

စကားကို တုန္တုန္ရီရီ ျပန္ေျပာေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို ဝမ္ရိေပၚက ရယ္သည္။

"မင္း ဘယ္သူနဲ႕အၾကင္နာေပးၿပီးၿပီလဲ"

"အခုထိ မည္သူမွ်နဲ႕မွ မေပးခဲ့ဖူးပါ အရွင့္သား"

"ဟုတ္လို႔လား"

"မလိမ္ညာရပါဘူးအရွင့္သား"

"ငါ မင္းရဲ႕ ပထမဆုံးအၾကင္နာကိုယူရင္ စိတ္ဆိုးမွာလား"

မထင္မွတ္ထားေသာ စကားကို အရွင့္သားထံမွ ၾကားရေသာ္ေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင္ေနမိျပန္သည္။အရွင့္သားကသူ႕ ကိုမုန္းေနသည့္ အရွင့္သားက တကယ္ပဲ သူ႕ ကို အၾကင္နာေပးေတာ့မွာလား

**************************************