Unicode

ခမည်းတော်မူးလဲရခြင်းမှာအားနည်းနေသည့်အတွက်ကြောင့်သာဖြစ်သည်ဆိုသောသမားတော်၏စကားကြောင့်ရိပေါ်ရင်ထဲရှိအပူလုံးကျဆင်းသွားသည်..။

"ခမည်းတော်.."

သလွန်ထက်မှာ လဲလျောင်းနေသည့် အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာ အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။

"သားတော်.."

"သားတော် အခုနက အတော်စိုးရိမ်သွားတာ ခမည်းတော်ရယ်။ခမည်းတော်အတွက် အားဆေးကောင်းကောင်းလေးဖော်စပ်ပေးမှရတော့မယ်.."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရိပေါ်..

ခမည်းတော် မင်းကို ဒီလိုပုံစံမျိုး မြင်ချင်တာ။အရင်တုန်းက သားတော်က အမြဲအေးစက်နေတာ။ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်များအခုလိုပြောင်းလဲလာတာလဲ.."

"အရင်ကတည်းက ဒီတိုင်းပါပဲ ခမည်းတော်။

ဘာမှပြောင်းလဲတာ မရှိပါဘူး"

"ရိပေါ်အကြောင်းတွေ ကိုယ်ရံတော်ကျိရန်ဆီက ကြားပါတယ်။အရင်ကထက် အများကြီးကြိုးစားလာတာရော…လက်ဆက်ပေးမဲ့ လီအမတ်ကြီးရဲ့သမီးတော်ကိုလည်း သဘောကျတယ်ဆိုတာရော"

ခမည်းတော်စကားကြောင့် ရိပေါ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျိရန်က မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြောနေတာ…

သားတော် လီအမတ်ကြီးရဲ့သမီးတော်ကို သဘောကျတယ်လို့မပြောမိပါဘူး။ကိုယ့်ရဲ့ပထမဆုံး မိဖုရားဖြစ်လာမည့်သူကို ချစ်ပေးရမှာပဲလို့တော့ မယ်မယ့်ကို ပြောမိပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ…

မနက်ဖြန်ရောက်လာမယ့် လီရှင်းယန်လေးကို ကောင်းကောင်းလေး ဆက်ဆံနော် သားတော်။သူလေးက သားတော်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့မိဖုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပါ။ပြီးတော့ ထီးနန်းအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားတော့။ခမည်းတော် ဒီလိုမကြာခဏအားနည်းနေမယ်ဆိုရင် သားတော်ကို လွှဲပေးတော့မယ်"

"သားတော် ကြိုးစားပါ့မယ် ခမည်းတော်"

ခမည်းတော်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ထွက်ရန်အပြု ပြာပြာသလဲ ဝင်ကာ ဟန်ဆောင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်လာနေသူ မိဖုရားခေါင်ကြီး။

"မင်းကြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား..

အမလေးလေး ကျွန်မ စိုးရိမ်တော်မူလိုက်တာရှင်။

မင်းကြီးလဲကျသွားတယ်လို့ ကြားပြီးပြီးချင်း ကျွန်မလည်း လဲကျသွားတာ အရမ်းပဲ ထိတ်လန့်သွားတာပဲ မင်းကြီးရယ်…"

တကယ့်ကိုနားထဲမဝင်နိုင်သည့် စကားတွေကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ဝတ်ရုံကို တစ်ချက်ခါကာ လက်ထဲကဓားကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး အဆောင်တော်သို့သာ ပြန်လာခဲ့သည်။

အဆောင်ပြန်သောလမ်းတွင် မင်းသားဝမ်ဟန်အဆောင်ရှေ့ မတ်တပ်ရပ်နေသော ခပ်မှုန်မှုန်အရိပ်နှစ်ခုကြောင့် ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တံခါးဝက အစောင့်တစ်ချို့ က သူ့ကိုမြင်တော့ ဦးညွှတ်ကြသည်။

"အထဲမှာ ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ!"

"မင်းသားရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ အရှင့်သား"

"ရှောင်းကျန့်လား"

"မှန်လှပါ့ အရှင့်သား"

အဆောင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး အနောက်က ကျိရန်တို့ကို လိုက်မလာရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။တီးတိုး တီးတိုးအသံထွက်နေသည့် အခန်းဆီသို့ ခြေဖော့ကာ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်ပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပြုနေပါသော ဝမ်ရိပေါ်။ဒါတွေက အဓိကမဟုတ်။သူ့ရန်သူနှစ်ယောက်က ဘာတွေကြံစည်နေသလဲဆိုတာ သူ သိဖို့လိုသည်။

"ကိုယ် မဟုတ်ပါဘူး ကျန့်ရယ်။

ကိုယ်က ဘာလို့အဲ့လိုလုပ်ရမှာလဲ"

"သေချာလို့လား ဝမ်ဟန်"

"ကျန့်!!!"

"အေးပါ အေးပါ မင်း မဟုတ်ဘူးဆိုလည်း ပြီးတာပဲ

ဒါဆို ငါ ပြန်တော့မယ်"

"ခနနေပါဦး ကျန့်ကလည်း…

ကိုယ့်ဆီရောက်တုန်းလေး မုန့်ချိုလေးဘာလေး စားသွားပါဦး"

သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကိုရင်းရင်းနှီးနှီးပင်။

ဝမ်ရိပေါ် ဘာကိုအလိုမကျဖြစ်နေမှန်း မသိပေမဲ့ လက်ကဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူနဲ့ဆို အဲ့ကောင်ရှောင်းကျန့်က ကြောက်သလိုလို ရွံ့သလိုလိုနဲ့။ဝမ်ဟန်နဲ့ဆိုဟိုဘဝကအတိုင်းရင်းနှီးစဲ။အမြဲတမ်း ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်နဲ့ပတ်သတ်ရင် သူ့ကိုအနိုင်ရစမြဲ။

ဆက်မနားထောင်ချင်တော့တာကြောင့် အဲ့အဆောင်ထဲက ခပ်မြန်မြန်ထွက်လာပြီး ကိုယ့်အဆောင်သို့ပဲ ပြန်လာလိုက်သည်။

-----------------------------

"ဒါ ဘယ်ကနေပြန်လာတာလဲ"

အရှေ့တည့်တည့်ကနေ မတ်တပ်လာရပ်သည့် အရှင့်သားကြောင့် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ရှောင်းကျန့် နောက်ကိုနည်းနည်းဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့လို အိမ်ရှေ့စံက မေးတာကို ပြန်မဖြေဘူးဆိုတော့ မင်းက တော်တော်သတ္တိကောင်းနေတာပဲ…ဟက် အပြစ်ပေးခံချင်နေတယ်ပေါ့"

"……"

"ကျိရန်!"

"အမိန့်ရှိပါ အရှင့်သား"

"ဒီကောင်ကို အချုပ်ခန်းထဲ သွားထည့်ထားလိုက်!

ရေလည်းမတိုက်နဲ့ ထမင်းလည်း မကျွေးနဲ့…အဲ့တာ ငါ အိမ်ရှေ့စံပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ"

သူ့အရှေ့ကနေ ကွယ်ပျောက်သွားတော့မှ ဝမ်ရိပေါ်က တောက်ခေါက်လိုက်သည်။

မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်။

ဝမ်ဟန်နဲ့ကျ ရင်းရင်းနှီးနှီးနေပြီး ငါ့ကိုကျ ကြောက်တဲ့ပုံဖြစ်နေတာမျိုး မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်။

ငါ့ကို မတူသလို မတန်သလို စကားပြန်မပြောဘဲ ဝမ်ဟန့်ကိုကျတော့ ရန်တွေ့သလိုပြောနေတာကို မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်။

မင်းကို မချစ်မိအောင် အကြိမ်ကြိမ်ထိန်းထားနေရက်နဲ့ မင်းကို တွေ့တိုင်း ပုံမာန်ထက် ခုန်နေတဲ့ နှလုံးသားကြောင့်လည်း ငါ ကိုယ့်ငါ မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်။

ငါက တစ်ဘဝစာခံပြီးတာတောင်မှ အမှတ်မရှိသေးပြန်ဘူး။ မင်းရဲ့ ညို့မှိုင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ခပ်ရဲရဲနှုတ်ခမ်းတွေကြားမှာ ငါ ထပ်ပြီးကျဆုံးတော့မလို့။

နမ်းတော့မလိုထိတောင် ငါ့စိတ်တွေ ထိန်းချုပ်မရတော့တာ။မင်းက ငါ့ကို ဘာနည်းနဲ့

မြူစွယ်နေတာလဲ။မင်းကို မုန်းတယ် ရှောင်းကျန့်။

အခန်းထဲမှာ အော်ဟစ်ကာ သောင်းကျန်းနေသည့် အရှင့်သားကို အပြင်မှာစောင့်နေသည့် ကျိရန် စိတ်ပူမိသည်။ မင်းကြီးဆီက ပြန်အလာမှာ ကြည်လင်နေသော်လည်း မင်းသားဝမ်ဟန်အဆောင်ကနေ ပြန်ထွက်လာကတည်းက ချက်ချင်းမှိုင်းသွားသည်။

အဆောင်ပြန်ရောက်လာတော့လည်း အဆောင်ရှေ့မှာ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေပုံရသည်။

ထိုအချိန် ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်ကာ ပြန်လာနေသည့် ရှောင်းကျန့်ဆိုသည့်ကောင်လေးကို မြင်တာနဲ့ ရုပ်ကိုတည်ကာ ထိုကောင်လေးရှေ့ မတ်တပ်သွားရပ်သည်။

ဘာတွေဒေါသထွက်သွားလည်း မသိ။ထိုကောင်လေးကို အချုပ်ခန်းထဲ သုံးရက်ထည့်ထားဖို့ ပြောလာသည်။အခုတော့လည်း ဘာကိုအလိုမကျဖြစ်နေမှန်း မသိ။ပစ္စည်းတွေ ပေါက်ခွဲသံကိုလည်း အရှင့်သားအဆောင်တော်ထဲက ကြားနေရသည်။

အရှင့်သားက ထိုကောင်လေးကို အဲ့လိုမလုပ်ချင်ဘဲ ဘာလို့လုပ်လိုက်ရတာလဲ။အဲ့ကောင်လေးက အရှင့်သားအတွက် အရေးပါတဲ့သူများလား။

ဒါဆို အရှင့်သားမသိအောင် ကောင်လေးကို အစာတွေ ခိုးပေးရမည်။ထိုကောင်လေးအသက်ရှင်နေမှ အရှင့်သား အဆင်ပြေမည်။ထိုကောင်လေးက အရှင့်သားအတွက် ဘာလဲဆိုတာ ကျိရန် စုံစမ်းရမည်။

----------------------------

နောက်တစ်နေ့မနက် ဝေလီဝေလင်းမှာပဲ ဝမ်ရိပေါ်ကိုက်နေသောခေါင်းကို ကိုင်ကာ အိပ်ယာထသည်။ညက သေရည်တွေ အလွန်အကြူးသောက်ပြီး ဘယ်အချိန်အိပ်ပျော်သွားမှန်းမသိ။

"ရှောင်း…"

သူ ကိုယ်တိုင်အချုပ်ခန်းထဲသို့ ထည့်ထားသည့်သူကို မေ့ပြီး

ခေါ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ငါ ဘာလို့ နိုးတာနဲ့ မင်းကို သတိရနေပြန်တာလဲ။

"ကျိရန်!"

ဝမ်ရိပေါ် ပေလွှာတွေ ဖတ်နေရင်း မသိစိတ်က ရှောင်းကျန့် ဘယ်လိုနေလဲ သိချင်တာကြောင့် ဘေးမှာလာရပ်နေသည့် ကျိရန်ကို ခေါ်မိသည်။

"အမိန့်ရှိပါ အရှင့်သား"

"ဟို…မနေ့က ကောင်လေးကို ဘယ်လိုထားလဲ"

ကျိရန်က အရှင့်သားကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ပေလွှာထဲမှာ အကြည့်မရှိဘဲ ဟိုရောက်ဒီရောက်ဖြစ်နေသည့် အရှင့်သား မျက်လုံးတွေကြောင့် ကျိရန် ခိုးပြုံးမိသည်။

"အရှင့်သား မိန့်ထားသလို ထားပါတယ်"

"ဒါဆို မနေ့ကတည်းက အခုထိ ဘာမှမစားရသေးဘူးပေါ့"

"မှန်လှပါ့ အရှင့်သား"

"အဲ့ဒီကို သွားရအောင်။

စားစရာတစ်ချို့ယူပြီး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့"

ပြေးလွှားမတက်ထွက်သွားသည့် အရှင့်သားကို ကြည့်ပြီး ကျိရန် နောက်တစ်ခေါက် ပြုံးမိပြန်သည်။အရှင့်သားရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ဒီကောင်လေးရောက်နေပြီ။ဒါကို အရှင့်သားက မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာ။

ကျန့် အချုပ်ကျနေသည်ဟု ကြားကြားချင်းပဲ ဝမ်ဟန် ထိုနေရာသို့ အမြန်လာခဲ့သည်။အခုမှ သိရခြင်းအတွက်လည်း သူ့

ကိုယ်သူ အပြစ်တင်မဆုံး။

အခန်းရဲ့ ထောင့်လေးမှာ ခွေခွေလေးနေနေသည့် ကျန့်ကို အပြင်ဘက်က ကြည့်ပြီး ရင်ထဲပြည့်ကြပ်လို့လာသည်။

"တံခါးဖွင့်စမ်း!

မင်းသားဝမ်ဟန်ရဲ့ အမိန့်!"

မတုန်မလှုပ်ရှိနေသည့် ရဲမက်တွေကြောင့် ဝမ်ဟန်ဒေါသထွက်လာသည်။ရှောင်းကျန့်လည်း နိုးလာကာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြင့် အခြေအနေကို စူးစမ်းနေသည်။

"ငါ့အမိန့်ကို မင်းတို့က မနာခံဘူးပေါ့!"

လက်ထဲက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ ဝမ်ဟန်ကြောင့် ရှောင်းကျန့်ထလာကာ တားရန်ပြုသည်။

"ဝမ်ဟန်………"

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!!

ခပ်ကျယ်ကျယ်ရယ်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ ဝင်လာသည့် အရှင့်သားကို အကုန်လုံးလှည့်ကြည့်ကြသည်။ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကြသည်။ဝမ်ဟန်က ဦးမညွှတ်တာ သဘာဝကျပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်က အရှင့်သားကို ငေးနေမိတာကြောင့် ဦးညွှတ်ရန်မေ့နေသည်က ဝမ်ရိပေါ်ကို ပိုလို့ဒေါသ ထွက်စေသည်။

"လူစွမ်းကောင်းကြီး လာလုပ်နေတာပဲ အကိုတော် ဝမ်ဟန်!

အပြစ်ရှိလို့ချုပ်ထားတဲ့ အချုပ်သားကို လွှတ်ပေးမယ်လုပ်တယ်ဆိုကတည်းက အကိုတော်လည်း အပြစ်ရှိသွားပြီဆိုတာ သိတယ်နော်"

"ကျန့်က ဘာအပြစ်ရှိလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ"

"အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်ကို ပြန်ဝေမျှဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး အကိုတော်ဝမ်ဟန်!

ကျိရန်…အချုပ်တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ လုပ်နေသည့်သူကိုလည်း အပြစ်မပေးသင့်ဘူးလား!"

"အရှင့်သား အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"

"ဟိုဘက်တစ်ခန်းမှာ ထည့်ထားလိုက်!"

ကျိရန်နဲ့အတူ ရဲမက်တွေက ဝမ်ဟန့်ကို ချုပ်ကာ ဘေးတစ်ခန်းထဲသို့ ထည့်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းလာမှာမို့ စိတ်ရှုတ်စေမဲ့ သတင်းတွေ မကြားချင်ဘူး ကျိရန်!

မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့သားတော်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောတာတို့ဆို ပိုပြီး ခေါင်းရှုတ်စေတာမို့ အထူးဂရုစိုက်ပါ ကျိရန်…

နှစ်ယောက်စလုံးကို ရေလည်းမတိုက်နဲ့ထမင်းလည်း လုံးဝမကျွေးမိစေနဲ့ ဒါ အိမ်ရှေ့စံအမိန့်!!"

လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ဟန်က တရှူးရှူးတရှဲရှဲဖြစ်နေသော်လည်း ရှောင်းကျန့်ကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ပြန်ထိုင်နေသည်။

"ကျန့် ကိုယ်တို့အမြန်ဆုံးလွတ်အောင် လုပ်မယ်!

အဲ့အကောင်အမိန့်ကို လုံးဝမနာခံနိုင်ဘူး"

"ဟင့်အင်း။

ငါ နာခံမယ်…ငါ အပြစ်ရှိလို့ ငါခံရတာ ဝမ်ဟန်။

မင်းကသာ ငါ့ကြောင့်…ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ကျန့်ရယ်…ဘာလို့အဲ့ကောင်ကို ဒီလောက်ထိ အလျှော့ပေးနေရတာလဲ"

ရှောင်းကျန့်က ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အခုဏက အရှင့်သားပြောသွားသော စကားများကိုသာ ပြန်လည်ကြားယောင်လာသည်။

"ဇနီးလောင်းလာမှာမို့ စိတ်ရှုတ်စေမဲ့ သတင်းတွေ မကြားချင်ဘူးတဲ့!"

ငါ ဘာလို့ ဝမ်းနည်းနေရတာလဲ ရှောင်းကျန့်။အိမ်ရှေ့စံတစ်ပါးက မိဖုရားမြှောက်တော့မည့် ကိစ္စက ဝမ်းသာစရာ သတင်း

မဟုတ်ပေလား။ငါ ဝမ်းသာရမယ်…ငါ ဝမ်းသာသင့်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တယ်။

မယ်တော်…သားတော်ကို လာခေါ်ပါ။သားတော် နှလုံးသားတွေ တအားနာတယ်။

မတ်တပ်ရပ်နေရာကနေ ဝုန်းကနဲလဲကျသွားသည့် ရှောင်းကျန့်ကြောင့် ဝမ်ဟန်ပြေးကာ တစ်ဖက်ခန်းကနေ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျန့်!!!!!!!!"

**************************************

Zawgyi

ခမည္းေတာ္မူးလဲရျခင္းမွာအားနည္းေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္ဆိုေသာသမားေတာ္၏စကားေၾကာင့္ရိေပၚရင္ထဲရွိအပူလုံးက်ဆင္းသြားသည္..။

"ခမည္းေတာ္.."

သလြန္ထက္မွာ လဲေလ်ာင္းေနသည့္ အရွင္မင္းႀကီးေဘးမွာ အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚ ထိုင္လိုက္သည္။

"သားေတာ္.."

"သားေတာ္ အခုနက အေတာ္စိုးရိမ္သြားတာ ခမည္းေတာ္ရယ္။ခမည္းေတာ္အတြက္ အားေဆးေကာင္းေကာင္းေလးေဖာ္စပ္ေပးမွရေတာ့မယ္.."

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရိေပၚ..

ခမည္းေတာ္ မင္းကို ဒီလိုပုံစံမ်ိဳး ျမင္ခ်င္တာ။အရင္တုန္းက သားေတာ္က အၿမဲေအးစက္ေနတာ။ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ားအခုလိုေျပာင္းလဲလာတာလဲ.."

"အရင္ကတည္းက ဒီတိုင္းပါပဲ ခမည္းေတာ္။

ဘာမွေျပာင္းလဲတာ မရွိပါဘူး"

"ရိေပၚအေၾကာင္းေတြ ကိုယ္ရံေတာ္က်ိရန္ဆီက ၾကားပါတယ္။အရင္ကထက္ အမ်ားႀကီးႀကိဳးစားလာတာေရာလက္ဆက္ေပးမဲ့ လီအမတ္ႀကီးရဲ႕သမီးေတာ္ကိုလည္း သေဘာက်တယ္ဆိုတာေရာ"

ခမည္းေတာ္စကားေၾကာင့္ ရိေပၚ ေခါင္းခါလိုက္သည္။

"က်ိရန္က မဟုတ္တာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာ

သားေတာ္ လီအမတ္ႀကီးရဲ႕သမီးေတာ္ကို သေဘာက်တယ္လို႔မေျပာမိပါဘူး။ကိုယ့္ရဲ႕ပထမဆုံး မိဖုရားျဖစ္လာမည့္သူကို ခ်စ္ေပးရမွာပဲလို႔ေတာ့ မယ္မယ့္ကို ေျပာမိပါတယ္"

"ေကာင္းပါၿပီ

မနက္ျဖန္ေရာက္လာမယ့္ လီရွင္းယန္ေလးကို ေကာင္းေကာင္းေလး ဆက္ဆံေနာ္ သားေတာ္။သူေလးက သားေတာ္အတြက္ ေကာင္းမြန္တဲ့မိဖုရားတစ္ပါး ျဖစ္လာမွာပါ။ၿပီးေတာ့ ထီးနန္းအတြက္လည္း ျပင္ဆင္ထားေတာ့။ခမည္းေတာ္ ဒီလိုမၾကာခဏအားနည္းေနမယ္ဆိုရင္ သားေတာ္ကို လႊဲေပးေတာ့မယ္"

"သားေတာ္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္ ခမည္းေတာ္"

ခမည္းေတာ္ကို ဦးၫႊတ္ၿပီး ျပန္ထြက္ရန္အျပဳ ျပာျပာသလဲ ဝင္ကာ ဟန္ေဆာင္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ဝင္လာေနသူ မိဖုရားေခါင္ႀကီး။

"မင္းႀကီး ဘာမွမျဖစ္ဘူးမလား..

အမေလးေလး ကြၽန္မ စိုးရိမ္ေတာ္မူလိုက္တာရွင္။

မင္းႀကီးလဲက်သြားတယ္လို႔ ၾကားၿပီးၿပီးခ်င္း ကြၽန္မလည္း လဲက်သြားတာ အရမ္းပဲ ထိတ္လန႔္သြားတာပဲ မင္းႀကီးရယ္"

တကယ့္ကိုနားထဲမဝင္နိုင္သည့္ စကားေတြေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚဝတ္႐ုံကို တစ္ခ်က္ခါကာ လက္ထဲကဓားကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အေဆာင္ေတာ္သို႔သာ ျပန္လာခဲ့သည္။

အေဆာင္ျပန္ေသာလမ္းတြင္ မင္းသားဝမ္ဟန္အေဆာင္ေရွ႕ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ခပ္မႈန္မႈန္အရိပ္ႏွစ္ခုေၾကာင့္ ေျခလွမ္းကို ရပ္တန႔္လိုက္သည္။

တံခါးဝက အေစာင့္တစ္ခ်ိဳ႕ က သူ႕ကိုျမင္ေတာ့ ဦးၫႊတ္ၾကသည္။

"အထဲမွာ ဘယ္သူေရာက္ေနတာလဲ!"

"မင္းသားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပါ အရွင့္သား"

"ေရွာင္းက်န႔္လား"

"မွန္လွပါ့ အရွင့္သား"

အေဆာင္ထဲသို႔ ဝင္ၿပီး အေနာက္က က်ိရန္တို႔ကို လိုက္မလာရန္ လက္ကာျပလိုက္သည္။တီးတိုး တီးတိုးအသံထြက္ေနသည့္ အခန္းဆီသို႔ ေျခေဖာ့ကာ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။

အိမ္ေရွ႕မင္းသားျဖစ္ၿပီး ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ျပဳေနပါေသာ ဝမ္ရိေပၚ။ဒါေတြက အဓိကမဟုတ္။သူ႕ရန္သူႏွစ္ေယာက္က ဘာေတြႀကံစည္ေနသလဲဆိုတာ သူ သိဖို႔လိုသည္။

"ကိုယ္ မဟုတ္ပါဘူး က်န႔္ရယ္။

ကိုယ္က ဘာလို႔အဲ့လိုလုပ္ရမွာလဲ"

"ေသခ်ာလို႔လား ဝမ္ဟန္"

"က်န႔္!!!"

"ေအးပါ ေအးပါ မင္း မဟုတ္ဘူးဆိုလည္း ၿပီးတာပဲ

ဒါဆို ငါ ျပန္ေတာ့မယ္"

"ခနေနပါဦး က်န႔္ကလည္း

ကိုယ့္ဆီေရာက္တုန္းေလး မုန႔္ခ်ိဳေလးဘာေလး စားသြားပါဦး"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တကယ့္ကိုရင္းရင္းႏွီးႏွီးပင္။

ဝမ္ရိေပၚ ဘာကိုအလိုမက်ျဖစ္ေနမွန္း မသိေပမဲ့ လက္ကဓားကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

သူနဲ႕ဆို အဲ့ေကာင္ေရွာင္းက်န႔္က ေၾကာက္သလိုလို ႐ြံ႕သလိုလိုနဲ႕။ဝမ္ဟန္နဲ႕ဆိုဟိုဘဝကအတိုင္းရင္းႏွီးစဲ။အၿမဲတမ္း ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕ပတ္သတ္ရင္ သူ႕ကိုအနိုင္ရစၿမဲ။

ဆက္မနားေထာင္ခ်င္ေတာ့တာေၾကာင့္ အဲ့အေဆာင္ထဲက ခပ္ျမန္ျမန္ထြက္လာၿပီး ကိုယ့္အေဆာင္သို႔ပဲ ျပန္လာလိုက္သည္။

-----------------------------

"ဒါ ဘယ္ကေနျပန္လာတာလဲ"

အေရွ႕တည့္တည့္ကေန မတ္တပ္လာရပ္သည့္ အရွင့္သားေၾကာင့္ ေခါင္းကိုငုံ႕ကာ ေရွာင္းက်န႔္ ေနာက္ကိုနည္းနည္းဆုတ္လိုက္သည္။

"ငါ့လို အိမ္ေရွ႕စံက ေမးတာကို ျပန္မေျဖဘူးဆိုေတာ့ မင္းက ေတာ္ေတာ္သတၱိေကာင္းေနတာပဲဟက္ အျပစ္ေပးခံခ်င္ေနတယ္ေပါ့"

""

"က်ိရန္!"

"အမိန႔္ရွိပါ အရွင့္သား"

"ဒီေကာင္ကို အခ်ဳပ္ခန္းထဲ သြားထည့္ထားလိုက္!

ေရလည္းမတိုက္နဲ႕ ထမင္းလည္း မေကြၽးနဲ႕အဲ့တာ ငါ အိမ္ေရွ႕စံေပးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ပဲ"

သူ႕အေရွ႕ကေန ကြယ္ေပ်ာက္သြားေတာ့မွ ဝမ္ရိေပၚက ေတာက္ေခါက္လိုက္သည္။

မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္။

ဝမ္ဟန္နဲ႕က် ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနၿပီး ငါ့ကိုက် ေၾကာက္တဲ့ပုံျဖစ္ေနတာမ်ိဳး မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္။

ငါ့ကို မတူသလို မတန္သလို စကားျပန္မေျပာဘဲ ဝမ္ဟန႔္ကိုက်ေတာ့ ရန္ေတြ႕သလိုေျပာေနတာကို မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္။

မင္းကို မခ်စ္မိေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ထိန္းထားေနရက္နဲ႕ မင္းကို ေတြ႕တိုင္း ပုံမာန္ထက္ ခုန္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားေၾကာင့္လည္း ငါ ကိုယ့္ငါ မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္။

ငါက တစ္ဘဝစာခံၿပီးတာေတာင္မွ အမွတ္မရွိေသးျပန္ဘူး။ မင္းရဲ႕ ညို႔မွိုင္းေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြ ခပ္ရဲရဲႏႈတ္ခမ္းေတြၾကားမွာ ငါ ထပ္ၿပီးက်ဆဳံးေတာ့မလို႔။

နမ္းေတာ့မလိုထိေတာင္ ငါ့စိတ္ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္မရေတာ့တာ။မင္းက ငါ့ကို ဘာနည္းနဲ႕

ျမဴစြယ္ေနတာလဲ။မင္းကို မုန္းတယ္ ေရွာင္းက်န႔္။

အခန္းထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ကာ ေသာင္းက်န္းေနသည့္ အရွင့္သားကို အျပင္မွာေစာင့္ေနသည့္ က်ိရန္ စိတ္ပူမိသည္။ မင္းႀကီးဆီက ျပန္အလာမွာ ၾကည္လင္ေနေသာ္လည္း မင္းသားဝမ္ဟန္အေဆာင္ကေန ျပန္ထြက္လာကတည္းက ခ်က္ခ်င္းမွိုင္းသြားသည္။

အေဆာင္ျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း အေဆာင္ေရွ႕မွာ ေခါက္တုန႔္ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနပုံရသည္။

ထိုအခ်ိန္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ကာ ျပန္လာေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ဆိုသည့္ေကာင္ေလးကို ျမင္တာနဲ႕ ႐ုပ္ကိုတည္ကာ ထိုေကာင္ေလးေရွ႕ မတ္တပ္သြားရပ္သည္။

ဘာေတြေဒါသထြက္သြားလည္း မသိ။ထိုေကာင္ေလးကို အခ်ဳပ္ခန္းထဲ သုံးရက္ထည့္ထားဖို႔ ေျပာလာသည္။အခုေတာ့လည္း ဘာကိုအလိုမက်ျဖစ္ေနမွန္း မသိ။ပစၥည္းေတြ ေပါက္ခြဲသံကိုလည္း အရွင့္သားအေဆာင္ေတာ္ထဲက ၾကားေနရသည္။

အရွင့္သားက ထိုေကာင္ေလးကို အဲ့လိုမလုပ္ခ်င္ဘဲ ဘာလို႔လုပ္လိုက္ရတာလဲ။အဲ့ေကာင္ေလးက အရွင့္သားအတြက္ အေရးပါတဲ့သူမ်ားလား။

ဒါဆို အရွင့္သားမသိေအာင္ ေကာင္ေလးကို အစာေတြ ခိုးေပးရမည္။ထိုေကာင္ေလးအသက္ရွင္ေနမွ အရွင့္သား အဆင္ေျပမည္။ထိုေကာင္ေလးက အရွင့္သားအတြက္ ဘာလဲဆိုတာ က်ိရန္ စုံစမ္းရမည္။

----------------------------

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာပဲ ဝမ္ရိေပၚကိုက္ေနေသာေခါင္းကို ကိုင္ကာ အိပ္ယာထသည္။ညက ေသရည္ေတြ အလြန္အၾကဴးေသာက္ၿပီး ဘယ္အခ်ိန္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိ။

"ေရွာင္း"

သူ ကိုယ္တိုင္အခ်ဳပ္ခန္းထဲသို႔ ထည့္ထားသည့္သူကို ေမ့ၿပီး

ေခၚမိေတာ့မလို ျဖစ္သြားသည္။ငါ ဘာလို႔ နိုးတာနဲ႕ မင္းကို သတိရေနျပန္တာလဲ။

"က်ိရန္!"

ဝမ္ရိေပၚ ေပလႊာေတြ ဖတ္ေနရင္း မသိစိတ္က ေရွာင္းက်န႔္ ဘယ္လိုေနလဲ သိခ်င္တာေၾကာင့္ ေဘးမွာလာရပ္ေနသည့္ က်ိရန္ကို ေခၚမိသည္။

"အမိန႔္ရွိပါ အရွင့္သား"

"ဟိုမေန႕က ေကာင္ေလးကို ဘယ္လိုထားလဲ"

က်ိရန္က အရွင့္သားကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္သည္။ေပလႊာထဲမွာ အၾကည့္မရွိဘဲ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည့္ အရွင့္သား မ်က္လုံးေတြေၾကာင့္ က်ိရန္ ခိုးၿပဳံးမိသည္။

"အရွင့္သား မိန႔္ထားသလို ထားပါတယ္"

"ဒါဆို မေန႕ကတည္းက အခုထိ ဘာမွမစားရေသးဘူးေပါ့"

"မွန္လွပါ့ အရွင့္သား"

"အဲ့ဒီကို သြားရေအာင္။

စားစရာတစ္ခ်ိဳ႕ယူၿပီး ငါ့ေနာက္က လိုက္ခဲ့"

ေျပးလႊားမတက္ထြက္သြားသည့္ အရွင့္သားကို ၾကည့္ၿပီး က်ိရန္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပဳံးမိျပန္သည္။အရွင့္သားရဲ႕ႏွလုံးသားထဲမွာ ဒီေကာင္ေလးေရာက္ေနၿပီ။ဒါကို အရွင့္သားက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ။

က်န႔္ အခ်ဳပ္က်ေနသည္ဟု ၾကားၾကားခ်င္းပဲ ဝမ္ဟန္ ထိုေနရာသို႔ အျမန္လာခဲ့သည္။အခုမွ သိရျခင္းအတြက္လည္း သူ႕

ကိုယ္သူ အျပစ္တင္မဆုံး။

အခန္းရဲ႕ ေထာင့္ေလးမွာ ေခြေခြေလးေနေနသည့္ က်န႔္ကို အျပင္ဘက္က ၾကည့္ၿပီး ရင္ထဲျပည့္ၾကပ္လို႔လာသည္။

"တံခါးဖြင့္စမ္း!

မင္းသားဝမ္ဟန္ရဲ႕ အမိန႔္!"

မတုန္မလႈပ္ရွိေနသည့္ ရဲမက္ေတြေၾကာင့္ ဝမ္ဟန္ေဒါသထြက္လာသည္။ေရွာင္းက်န႔္လည္း နိုးလာကာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ျဖင့္ အေျခအေနကို စူးစမ္းေနသည္။

"ငါ့အမိန႔္ကို မင္းတို႔က မနာခံဘူးေပါ့!"

လက္ထဲက ဓားကို ဆြဲထုတ္လိုက္တဲ့ ဝမ္ဟန္ေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ထလာကာ တားရန္ျပဳသည္။

"ဝမ္ဟန္"

ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း!!

ခပ္က်ယ္က်ယ္ရယ္ၿပီး လက္ခုပ္တီးကာ ဝင္လာသည့္ အရွင့္သားကို အကုန္လုံးလွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ၿပီးေနာက္ ဦးၫႊတ္ၾကသည္။ဝမ္ဟန္က ဦးမၫႊတ္တာ သဘာဝက်ေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္က အရွင့္သားကို ေငးေနမိတာေၾကာင့္ ဦးၫႊတ္ရန္ေမ့ေနသည္က ဝမ္ရိေပၚကို ပိုလို႔ေဒါသ ထြက္ေစသည္။

"လူစြမ္းေကာင္းႀကီး လာလုပ္ေနတာပဲ အကိုေတာ္ ဝမ္ဟန္!

အျပစ္ရွိလို႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အခ်ဳပ္သားကို လႊတ္ေပးမယ္လုပ္တယ္ဆိုကတည္းက အကိုေတာ္လည္း အျပစ္ရွိသြားၿပီဆိုတာ သိတယ္ေနာ္"

"က်န႔္က ဘာအျပစ္ရွိလို႔ ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ"

"အေရးမပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္ကို ျပန္ေဝမွ်ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး အကိုေတာ္ဝမ္ဟန္!

က်ိရန္အခ်ဳပ္တံခါးဖြင့္ေပးဖို႔ လုပ္ေနသည့္သူကိုလည္း အျပစ္မေပးသင့္ဘူးလား!"

"အရွင့္သား အမိန႔္အတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ပါ့မယ္"

"ဟိုဘက္တစ္ခန္းမွာ ထည့္ထားလိုက္!"

က်ိရန္နဲ႕အတူ ရဲမက္ေတြက ဝမ္ဟန႔္ကို ခ်ဳပ္ကာ ေဘးတစ္ခန္းထဲသို႔ ထည့္ၿပီး တံခါးပိတ္လိုက္သည္။

"ဒီေန႕က ငါ့ရဲ႕ ဇနီးေလာင္းလာမွာမို႔ စိတ္ရႈတ္ေစမဲ့ သတင္းေတြ မၾကားခ်င္ဘူး က်ိရန္!

မိဖုရားေခါင္ႀကီးက သူ႕သားေတာ္ကို လႊတ္ေပးဖို႔ ေျပာတာတို႔ဆို ပိုၿပီး ေခါင္းရႈတ္ေစတာမို႔ အထူးဂ႐ုစိုက္ပါ က်ိရန္

ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ေရလည္းမတိုက္နဲ႕ထမင္းလည္း လုံးဝမေကြၽးမိေစနဲ႕ ဒါ အိမ္ေရွ႕စံအမိန႔္!!"

လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ဝမ္ရိေပၚကို ၾကည့္ၿပီး ဝမ္ဟန္က တရႉးရႉးတရွဲရွဲျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေရွာင္းက်န႔္ကေတာ့ ေခါင္းေလးငုံ႕ကာ ျပန္ထိုင္ေနသည္။

"က်န႔္ ကိုယ္တို႔အျမန္ဆုံးလြတ္ေအာင္ လုပ္မယ္!

အဲ့အေကာင္အမိန႔္ကို လုံးဝမနာခံနိုင္ဘူး"

"ဟင့္အင္း။

ငါ နာခံမယ္ငါ အျပစ္ရွိလို႔ ငါခံရတာ ဝမ္ဟန္။

မင္းကသာ ငါ့ေၾကာင့္ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"က်န႔္ရယ္ဘာလို႔အဲ့ေကာင္ကို ဒီေလာက္ထိ အေလွ်ာ့ေပးေနရတာလဲ"

ေရွာင္းက်န႔္က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ အခုဏက အရွင့္သားေျပာသြားေသာ စကားမ်ားကိုသာ ျပန္လည္ၾကားေယာင္လာသည္။

"ဇနီးေလာင္းလာမွာမို႔ စိတ္ရႈတ္ေစမဲ့ သတင္းေတြ မၾကားခ်င္ဘူးတဲ့!"

ငါ ဘာလို႔ ဝမ္းနည္းေနရတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္။အိမ္ေရွ႕စံတစ္ပါးက မိဖုရားျမႇောက္ေတာ့မည့္ ကိစၥက ဝမ္းသာစရာ သတင္း

မဟုတ္ေပလား။ငါ ဝမ္းသာရမယ္ငါ ဝမ္းသာသင့္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္တယ္။

မယ္ေတာ္သားေတာ္ကို လာေခၚပါ။သားေတာ္ ႏွလုံးသားေတြ တအားနာတယ္။

မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန ဝုန္းကနဲလဲက်သြားသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ ဝမ္ဟန္ေျပးကာ တစ္ဖက္ခန္းကေန ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။

"က်န႔္!!!!!!!!"

**************************************