Unicode

မလှမ်းမဝေးတဲ့ မင်းသားအဆောင်ဘေးနားက သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်မှာပဲ ရှောင်းကျန့်ကြိတ်ငိုနေမိသည်။သစ်ပင် ပင်စည်နဲ့ကိုယ်ကို ကွယ်ပြီး လက်ကိုကိုက်ကာ ရှိုက်သံမထွက်အောင်ပင် ငိုနေမိသည်။

ထိုအချိန် ဘေးနားကို တစ်ယောက်ယောက်ရောက်လာတာ ခံစားမိတာကြောင့် မျက်ရည်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်အသေအချာသုတ်ကာ ဘေးနားရောက်လာသူကို ရှောင်းကျန့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ဟန်!"

ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အံကြိတ်ကာ မေးသည်။

"ကျန့်ကို ဒီလိုငိုအောင် ဘယ်သူလုပ်လိုက်တာလဲ

ကိုယ့်ကို အခုပြောစမ်း!"

ရှောင်းကျန့်က သူ့ အတွက်နဲ့စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသည့် ဝမ်ဟန်ကို ခပ်ငေးငေးသာ ပြန်ကြည့်နေသည်။

"ဟိုကောင် အိမ်ရှေ့စံလား?"

"....."

"ဘာမှပြန်မပြောပုံထောက်ရင်တော့ သေချာနေတာပဲ။ အဲ့လိုအနိုင်ကျင့်မယ်လို့ ထင်နေတာကြောင့် လာကြည့်တာ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ!"

ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်ပါးပေါ်မှာထပ်စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဝတ်ရုံလက်နဲ့ သုတ်ပေးသည်။

"ကျန့်ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ ကိုယ့်ကိုပြော

ကျန့်ကို လုပ်တဲ့အတိုင်း အဲ့ကောင်ကို ပြန်လုပ်မယ်

အိမ်ရှေ့စံဖြစ်နေလည်း သောက်ဂရုမစိုက်ဘူး!"

"မဟုတ်ဘူး ဝမ်ဟန်.."

"ဘာကို မဟုတ်တာလဲ ကျန့်"

ဝမ်ဟန်က နားမလည်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"သူ....အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး"

"ဒါဆို ဒီမှာ ဘာလို့လာငိုနေတာလဲ ကျန့်"

"ငါ့ဘာသာငါ ဝမ်းနည်းလို့ပါ

ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ ဝမ်ဟန်။မင်းနဲ့ငါက သူငယ်ချင်းတွေဆိုပေမဲ့ အဆင့်အတန်းချင်းမှ မတူတာ။

ငါ့ကို ဒီလိုတွေလာမေးနေမဲ့အစား မင်းသမီးလှလှလေးတွေနဲ့ ပျော်နေပါ"

"ကျန့်...ကိုယ်က မင်းကို မွေးစားထားတာ။

ကိုယ်က မင်းရဲ့အုပ်ထိန်းသူပဲ။မင်း ပျော်ရွှင်ခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်းက ကိုယ်နဲ့သတ်ဆိုင်တယ်။နောက်ဆို အဲ့လိုစကားမျိုးတွေ မပြောနဲ့ ကျန့်။ကိုယ်နဲ့မင်းနဲ့က အမြဲတမ်းရင်းနှီးနေတဲ့သူတွေပဲ။"

ဝမ်ဟန်က ရှောင်းကျန့်ကို လက်ကနေဆွဲပြီး ဖက်လိုက်သည်။ဘာအကြောင်းကြောင့်နဲ့မှ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ ကိုယ့်အသက်။ကိုယ်က မင်းကို ချစ်တာမို့ မင်းပြန်မချစ်လည်း အနားမှာနေပေးပြီး မင်းပြန်ချစ်တဲ့အထိ ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ။

*******************

ပြန်ခါနီး မယ်မယ်က မနက်ဖြန်ကျရင် လီရှင်းယန်ရောက်မည်အကြောင်း သေသေချာချာပြောသွားသေးသည်။ အခုမှ ရေချိုး​ဆောင်ဝင်မည့်

ကိစ္စကို မင်းသားဝမ်ရိပေါ် သတိရလာသည်။

"ရှောင်းကျန့် ဘယ်သွားလဲ!"

အိပ်ဆောင်ထဲမှာရော ရေချိုးဆောင်မှာရော မတွေ့ တာကြောင့် ရေချိုးဖို့ပြင်ပေးနေသည့် မိန်းမငယ်တစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

"တော်တော်ကြာလောက်က အဆောင်အရှေ့ဘက်က သစ်ပင်ကြီးဆီကို ပြေးသွားတာ ကျွန်တော်မျိုးမ မြင်လိုက်ပါတယ်အရှင့်သား"

မင်းသား ရိပေါ်က ချက်ချင်းပင် ချွတ်ပေးနေသည့်

​ဝတ်ရုံကို ပြန်လည်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အဆောင်ရှေ့က သစ်ပင်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်လာသည်။သူ့ ဝေယျာဝေစ္စတွေကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမှာ သိရဲ့သားနဲ့ သူက ဘယ်ကို ထွက်သွားတာလဲ။

ငါ့ကို မခန့်လို့ ဒီလိုလုပ်တာလား။

ငါက သူ့ ရဲ့သခင်ဖြစ်သလို ဒီနိုင်ငံရဲ့အိမ်ရှေ့စံကိုလေ!

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ရင်ဝကို ဝုန်းကနဲဆောင့်ကန်လိုက်သလိုပဲ။တောက်လောင်စပြုနေတဲ့ ဒေါသတွေ ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားပြီဆိုတာ အခြားမရှိ။

ဟိုဘဝတုန်းကလည်း ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးနဲ့ မင်းသားဝမ်ရိပေါ်ဟာ ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်။

အဲ့တုန်းက သူနဲ့ရှောင်းကျန့်က သူငယ်ချင်းအဆင့်ပဲရှိသေးတာ။

ကစားနေရင်း မတွေ့ တော့လို့ လိုက်ရှာတာ ဒီနေရာမှာ တွေ့ ခဲ့တာပဲ။ဝမ်ဟန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အတင်းတိုးဝင်ပြီး ငိုနေတာ။အနားအပြေးသွားကာ အကြောင်းပြချက်ကို မေးကြည့်တော့ အကိုတော်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ဟန်က မျက်နှာငယ်ပြီး သူ့ ကို ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ကျန့်က သူ့ အဖေနဲ့အမေကို တအားသတိရလို့တဲ့"

ရှောင်းကျန့်က အရမ်းငိုနေခဲ့ပြီး မျက်လုံးတွေနီရဲလာသည်။ ဒါကို စိုးရိမ်လာတဲ့ မင်းသားဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်လက်ကို ဆွဲပြီး အဆောင်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့၏။

"ရှောင်းရှောင်း မငိုနဲ့တော့လေနော်..

မင်းငိုရင် ကိုယ်လည်း စိတ်မကောင်းဘူး"

"ငါ မငိုတော့အောင် ငါ့အဖေနဲ့အမေကို မင်း ပြန်ခေါ်လာပေးလို့ရမှာ မို့လို့လား"

သူငယ်ချင်းတွေမို့ မင်းသားဆိုတဲ့ဂုဏ်ကို ဖယ်ချပြီး ရှောင်းရှောင်းခေါ်ချင်သလိုလည်း ခေါ်စေခဲ့သည်။

"အဲ့တာတော့ မလုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်ပေးနိုင်မယ့်အရာမှန်သမျှကို ရှောင်းရှောင်းတောင်းဆိုလို့ရတယ်"

"ငါလိုချင်တာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့အသက်"

ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တဲ့ စကားသံကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိပြီး ဝမ်ရိပေါ် သတိလက်လွတ်နေခဲ့မိသည်။ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့်လည်း များမကြာမီမှာ ခမည်းတော်အသက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ကျန်းမာရေးကြောင့် အိပ်ယာတဲ့လဲလျောင်းနေတဲ့ ခမည်းတော်က အသက်ကွယ်ပျောက်ခါနီး သူ့ ကိုပြောခဲ့သေးသည်။

ဘယ်သူ့ ကိုမှ အလွယ်တကူ မယုံကြည်ပါနဲ့တဲ့။

ခမည်းတော်သား ငမိုက်သားကတော့ အချစ်စိတ်တွေမွှန်ပြီး ဘာမှမမြင်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။

အတိတ်ဘဝကအကြောင်းကို အစဉ်လိုက်ဦးနှောက်ထဲကို ရောက်လာတော့ ဝမ်ရိပေါ် တောက်အကျယ်ကြီး ခေါက်မိသွားသည်။

"အရှင့်သား!"

သူ့ အသံကိုကြားတဲ့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က ချက်ချင်းခါးကိုကိုင်းပြီး ဦးညွှတ်သည်။အကိုတော်ဖြစ်တဲ့သူကတော့ သူ့ ကိုမနှစ်မြိုလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်သည်။

"ရှောင်းကျန့် အခုနကတည်းက ငါ ရေချိုးဖို့ မင်းကို ပြောထားတယ်မလား!

ဒီကိုလာပြီး မင်းက ဘာလုပ်နေတာလဲ!ငါ့အမိန့်ကို မနာခံရင်

ချက်ချင်းသေဒဏ်ပေးလို့ရတယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ်နော်"

"ညီတော်.."

အကိုတော်ကြီးကတော့ ချစ်သူအတွက်နဲ့ အမြဲမနာလိုဖြစ်နေတဲ့သူ့ အပေါ် ဦးညွှတ်တော့မယ်ထင်ပါ့။ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် သဘောကျသွားတာကြောင့် ဟက်ကနဲရယ်မိသွားသည်။

"ရှောင်းကျန့်ဆိုတာ အကိုတော်ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စောင့်ရှောက်လာတဲ့ ကလေးလေးပါ။ညီတော့်အပေါ် ဘာမှအပြစ်မလုပ်ထားတဲ့ ကျန့်ကို ဘာကြောင့်များမုန်းတီးနေတာလဲ ညီတော်"

"ကြည့်မရလို့ မုန်းတာပေါ့။ရှင်းရှင်းလေးပဲ။

အခုချိန်ကစပြီး အကိုတော်ဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ့အဆောင်မှာ ဒီလိုမျိုးလက်လွတ်စပယ်မလာပါနဲ့။လာချင်ရင် ငါ့ဆီက ခွင့်တောင်း။ဒါ ငါ အိမ်ရှေ့စံအမိန့်ပဲ!"

ဝတ်စုံကို လက်နဲ့ခါလို့ ထိုသူနှစ်ယောက်ရှေ့က ထွက်လာလိုက်သည်။သုံးလေးလှမ်းလောက်ကြာမှ နောက်ကခြေသံမကြားတာကြောင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်မလာပဲ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ ရှောင်းကျန့်!"

"အခု လာပါပြီ အရှင့်သား"

တစ်စက်တည်း အံကြိတ်ကာ ကြည့်နေတဲ့အကိုတော်ကို နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ရွဲ့ ကာ ရယ်ပြလိုက်သည်။ဟိုဘဝတုန်းက မင်းနဲ့အတူ ငါ့ကိုခြယ်လှယ်ခဲ့တဲ့မင်းချစ်သူကို ဒီဘဝမှာ ငါပိုင်ပြီး မင်းတို့ကို ပြန်ပြီးခြယ်လှယ်ပြမယ် ဝမ်ဟန်...။

****************

နောက်ကနေ ကျောကို လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ကုပ်နေသည့်လက်ကို ဝမ်ရိပေါ် စိတ်မရှည်တော့တာကြောင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ ရှောင်းကျန့်

စိတ်မပါဘူးလား"

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အရှင့်သား

နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေရပါဘူး အသေအချာလုပ်ပေးပါ့မယ်"

ဖမ်းကိုင်ထားတဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။စိတ်တွေက ဟိုးအတိတ်ဘဝဆီ ရောက်သွားပြန်သည်။

သူနဲ့ရှောင်းရှောင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းဘဝ။

ရေတံခွန်မှာ ရေဆော့ချင်တဲ့ ရှောင်းရှောင်းက နန်းတော်အနောက်ဘက်က ရေတံခွန်ကို အတင်းလိုက်ပို့ခိုင်းတာ။

အန္တာရယ်ရှိလို့ မသွားခိုင်းတဲ့သူ့ ကို သူ့ပါးတစ်ဖက်အား နှာခေါင်းလေးနဲ့လာတို့ပြီး ကိုယ်လုံးကိုလည်းလာဖက်သည်။သူ့ ကိုချစ်မိနေတဲ့ ကိုယ့်ကို ပရမ်းပတာဖြစ်စေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။

နောက်ဆုံးတော့လည်း အလိုလိုက်ပြီး သွားပို့ခဲ့ရသည်။

ရေထဲကို ခုန်စွခုန်စွနဲ့ ဆင်းသွားတဲ့ ရှောင်းရှောင်းက တကယ့်ယုန်ပေါက်စလေး။

နူးနူးညံ့ညံ့ဖြူဖြူစင်စင်လေး။သူ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ သူလေး။နှလုံးသားထဲမှာ နာမည်ရေးပြီး မွေးဖွားလာသလို သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရင်ခုန်မြတ်နိုးမိခဲ့တာ။

နောက်ဆုံးတော့လည်း သစ္စာဖောက်ခံရတာပဲ။

မင်းက ကိုယ့်အချစ်နဲ့ မထိုက်တန်ခဲ့ဘူး ရှောင်းရှောင်း။

မင်းတို့မှားနေတဲ့ညကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ကိုယ့်နှလုံးသားတွေ ကြေမွမတက်ပါပဲ။ကိုယ်မြတ်နိုးထားရတဲ့ လူသားလေးကို ကိုယ်ကိုကိုယ်တိုင်တောင် မထိရက်ခဲ့တာ။ကိုယ် မင်းကို

သိပ်ချစ်ခဲ့ပါတယ် ရှောင်းရှောင်းရယ်။

ပုခုံးပေါ်ကျလာတဲ့ ပူနွေးနွေးအရည်တစ်စက်ကြောင့် အတွေးက လက်ရှိနေရာကို ပြန်ရောက်လာသည်။စိတ်ကိုငြိမ်ပြီး အာရုံစိုက်ကြည့်တော့ အနောက်ဘက်က ရှိုက်သံအချို့ ကို ကြားရသည်။ရှောင်းကျန့်က ဘာလို့ငိုနေတာလဲ။မိဘတွေကို တအားသတိရနေတာလား။

"ရှောင်းကျန့်!"

"အမိန့်ရှိပါအရှင့်သား"

"မင်း ငိုနေတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး အရှင့်သား"

ဝမ်ရိပေါ်က ဝုန်းကနဲအနောက်လှည့်လိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်မျက်နှာကို သေချာကြည့်သည်။

"ဒီလောက်မျက်လုံးတွေ မို့အစ်နေတာ ငိုနေတာမဟုတ်ဘူးလား! ဘာလို့ ငါ့ကို ညာရတာလဲ!"

အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ရင်ဘတ်က တွဲကျနေတဲ့ရေစက်လေးတွေက မျက်စိရှေ့ရောက်နေတာကြောင့် ရှောင်းကျန့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

"မျက်စိထဲ အမှုန်ဝင်သွားလို့ပါ အရှင့်သား..။

ကျွန်တော်မျိုး ညာမိခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝမ်ရိပေါ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသွားပြီး သူ့ ကိုနောက်ကျောပေးကာ ပြန်ထိုင်သွားသည်။

"နောက်တစ်ခါ ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို မညာနဲ့

တကယ်လို့ ညာမိခဲ့ရင် ကြိမ်ဒဏ်ကနေ သေဒဏ်အထိ ပေးပစ်မယ်"

"ကျွန်တော်ရှောင်းကျန့် မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ် အရှင့်သား"

ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်နဲ့တွေ့ တိုင်း အမြဲတမ်း မုန်းတီးနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြမ်းတမ်းသော စကားတွေသာ ပြောတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုမှာတော့ အသံကဖျော့ဖျော့ပြောနေသည့်အပြင် မျက်ဝန်းတွေကပါ ဒေါသရိပ်မရှိတာကြောင့် ရှောင်းကျန့်ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာရသည်။

ထိုအခါမှ မျက်ရည်တွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့သုတ်လိုက်ပြီး

ပြုံးကာ အရှင့်သားရဲ့ကျောကိုသာ အာရုံစိုက်တော့သည်။

-------------------------

အခု ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် အခက်တွေ့ နေသည်။

အရှင့်သားဝတ်ရုံတွေကို ဝတ်ပေးရင်း ခါးစည်းကြိုးကို ချည်သည့်အခါ အရှင့်သားက သူ့အား စိုက်ကြည့်ပြီး အနားကို ပိုပိုကပ်လာတာကြောင့် သူ့ မှာနှလုံးသားထဲ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ ထိန်းမရအောင်ပင် ခုန်နေသည်။

နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အရှင့်သားနဲ့မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင်

နေရင်း ဝတ်ရုံကိုသာ အမြန်ပြီးအောင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ခါးပေါ်ရောက်လာတဲ့လက်တွေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က တွန့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး အသက်တောင် အောင့်မိသွားသည်။

"အရှင့်သား!"

ခပ်တိုးတိုး ခေါ်သံကြောင့် အရှင့်သားက ကြည့်လာပေမဲ့

အရှင့်သားရဲ့မျက်ဝန်းတွေကလည်း ခါတိုင်းထက်မတူဘဲ ညို့ မှိုင်နေသော အကြည့်တွေနဲ့ သူ့ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အခုအခြေအနေက အရှင့်သား အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်သာ လာရင် ဒီလိုအခြေအနေကို တွေ့ သွားလို့မဖြစ်။

နိုင်ငံတော်ရဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ သူ့ လို အခိုင်းအစေတစ်ယောက်။ပြီးတော့ သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်။မင်းကြီးသာသိရင် သူလည်းအသတ်ခံရမည်။အရှင့်သားလည်း အိမ်ရှေ့စံရာထူး ဖြုတ်ချခံရမည်။

"အရှင့်သား.. ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ"

ရှောင်းကျန့်က အနည်းငယ်ရုန်းတော့ ဝမ်ရိပေါ်က လွှတ်မပေးလာဘဲ ပိုလို့တောင် တင်းကြပ်စွာကိုင်လာသည်။

"မရုန်းနဲ့!"

အရှင့်သားရဲ့အမိန့်ပေးသံအောက်မှာ ရှောင်းကျန့်ငြိမ်သွားပြီး မရဲတရဲဖြင့် အရှင့်သားရဲ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်မိသည်။

အရှင့်သားက သူ့ ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပေါက်ထွက်မတက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကြိတ်ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့ အရှင့်သားက မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်သွားသည်။အရှင့်သားရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို သူလည်းပဲ ပြန်လည် ကြည့်နေလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသော အရှင့်သားမျက်နှာ။

ရှောင်းကျန့် ဘာမှကို မတွေးတော့ဘဲ မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်သည်။

"အရှင့်သား အရှင့်သား ရိပေါ်"

"အိမ်ရှေ့စံ!"

အပြင်က ခေါ်သံကြောင့် အရှင့်သားက နောက်ကိုအနည်းငယ်ဆုတ်သွားပြီး အသံပြန်ပေးသည်။လက်ကတော့ ရှောင်းကျန့်ခါးကို ကိုင်ထားဆဲ။

"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား ကျိရန်"

"မင်းကြီး ရုတ်တရက်ကြီးလဲကျသွားလို့ အခု သမားတော်တွေ ပြာယာခက်နေပါတယ် အရှင့်သား!"

"ငါ အခုပဲ လာမယ် ကျိရန်!"

ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ လက်စွဲတော်ဓားကိုကိုင်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

မျက်နှာအမူအယာကလည်း မင်းကြီးအတွက် စိုးရိမ်နေသလို တစ်ခုခုကိုလည်း ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံ။

နောက်မှာတွန်းခံလိုက်သည့် ကောင်လေးကတော့ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ပြုံးနေလေရဲ့။အရှင့်သားက သူ့ အပေါ်စိတ်ရှိလို့ ဒီလိုမျိုးလုပ်တာမလား။မျှော်လင့်လို့ ရနိုင်သေးတယ်မလား။

ဒါပေမဲ့ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီတော့ ကျိန်းသေ သွားရဦးမည်။

--------------------------------------------------------------

Zawgyi

)

မလွမ္းမေဝးတဲ့ မင္းသားအေဆာင္ေဘးနားက သစ္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ေအာက္မွာပဲ ေရွာင္းက်န႔္ႀကိတ္ငိုေနမိသည္။သစ္ပင္ ပင္စည္နဲ႕ကိုယ္ကို ကြယ္ၿပီး လက္ကိုကိုက္ကာ ရွိုက္သံမထြက္ေအာင္ပင္ ငိုေနမိသည္။

ထိုအခ်ိန္ ေဘးနားကို တစ္ေယာက္ေယာက္ေရာက္လာတာ ခံစားမိတာေၾကာင့္ မ်က္ရည္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္အေသအခ်ာသုတ္ကာ ေဘးနားေရာက္လာသူကို ေရွာင္းက်န့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"ဝမ္ဟန္!"

ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အံႀကိတ္ကာ ေမးသည္။

"က်န႔္ကို ဒီလိုငိုေအာင္ ဘယ္သူလုပ္လိုက္တာလဲ

ကိုယ့္ကို အခုေျပာစမ္း!"

ေရွာင္းက်န႔္က သူ႕ အတြက္နဲ႕စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ေနသည့္ ဝမ္ဟန္ကို ခပ္ေငးေငးသာ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

"ဟိုေကာင္ အိမ္ေရွ႕စံလား?"

"....."

"ဘာမွျပန္မေျပာပုံေထာက္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေနတာပဲ။ အဲ့လိုအနိုင္က်င့္မယ္လို႔ ထင္ေနတာေၾကာင့္ လာၾကည့္တာ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ!"

ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္ပါးေပၚမွာထပ္စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ဝတ္႐ုံလက္နဲ႕ သုတ္ေပးသည္။

"က်န႔္ကို ဘာလုပ္လိုက္တာလဲ ကိုယ့္ကိုေျပာ

က်န႔္ကို လုပ္တဲ့အတိုင္း အဲ့ေကာင္ကို ျပန္လုပ္မယ္

အိမ္ေရွ႕စံျဖစ္ေနလည္း ေသာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး!"

"မဟုတ္ဘူး ဝမ္ဟန္.."

"ဘာကို မဟုတ္တာလဲ က်န႔္"

ဝမ္ဟန္က နားမလည္တဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႕ ေရွာင္းက်န႔္ကို ၾကည့္ကာ ေမးသည္။

"သူ....အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက ငါ့ကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး"

"ဒါဆို ဒီမွာ ဘာလို႔လာငိုေနတာလဲ က်န႔္"

"ငါ့ဘာသာငါ ဝမ္းနည္းလို႔ပါ

ငါ့ကို ဂ႐ုမစိုက္ပါနဲ႕ ဝမ္ဟန္။မင္းနဲ႕ငါက သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမဲ့ အဆင့္အတန္းခ်င္းမွ မတူတာ။

ငါ့ကို ဒီလိုေတြလာေမးေနမဲ့အစား မင္းသမီးလွလွေလးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေနပါ"

"က်န႔္...ကိုယ္က မင္းကို ေမြးစားထားတာ။

ကိုယ္က မင္းရဲ႕အုပ္ထိန္းသူပဲ။မင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္းက ကိုယ္နဲ႕သတ္ဆိုင္တယ္။ေနာက္ဆို အဲ့လိုစကားမ်ိဳးေတြ မေျပာနဲ႕ က်န႔္။ကိုယ္နဲ႕မင္းနဲ႕က အၿမဲတမ္းရင္းႏွီးေနတဲ့သူေတြပဲ။"

ဝမ္ဟန္က ေရွာင္းက်န႔္ကို လက္ကေနဆြဲၿပီး ဖက္လိုက္သည္။ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႕မွ ဝမ္းမနည္းပါနဲ႕ ကိုယ့္အသက္။ကိုယ္က မင္းကို ခ်စ္တာမို႔ မင္းျပန္မခ်စ္လည္း အနားမွာေနေပးၿပီး မင္းျပန္ခ်စ္တဲ့အထိ ဂ႐ုစိုက္ေပးမွာပါ။

*******************

ျပန္ခါနီး မယ္မယ္က မနက္ျဖန္က်ရင္ လီရွင္းယန္ေရာက္မည္အေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာေျပာသြားေသးသည္။ အခုမွ ေရခ်ိဳးေဆာင္ဝင္မည့္

ကိစၥကို မင္းသားဝမ္ရိေပၚ သတိရလာသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ ဘယ္သြားလဲ!"

အိပ္ေဆာင္ထဲမွာေရာ ေရခ်ိဳးေဆာင္မွာေရာ မေတြ႕ တာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးဖို႔ျပင္ေပးေနသည့္ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္သည္။

"ေတာ္ေတာ္ၾကာေလာက္က အေဆာင္အေရွ႕ဘက္က သစ္ပင္ႀကီးဆီကို ေျပးသြားတာ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးမ ျမင္လိုက္ပါတယ္အရွင့္သား"

မင္းသား ရိေပၚက ခ်က္ခ်င္းပင္ ခြၽတ္ေပးေနသည့္

ဝတ္႐ုံကို ျပန္လည္ဆြဲတင္လိုက္ၿပီး အေဆာင္ေရွ႕က သစ္ပင္ဆီသို႔ ဦးတည္ထြက္လာသည္။သူ႕ ေဝယ်ာေဝစၥေတြကို တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရမွာ သိရဲ႕သားနဲ႕ သူက ဘယ္ကို ထြက္သြားတာလဲ။

ငါ့ကို မခန႔္လို႔ ဒီလိုလုပ္တာလား။

ငါက သူ႕ ရဲ႕သခင္ျဖစ္သလို ဒီနိုင္ငံရဲ႕အိမ္ေရွ႕စံကိုေလ!

ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ရင္ဝကို ဝုန္းကနဲေဆာင့္ကန္လိုက္သလိုပဲ။ေတာက္ေလာင္စျပဳေနတဲ့ ေဒါသေတြ ခ်က္ခ်င္း ျပာျဖစ္သြားၿပီဆိုတာ အျခားမရွိ။

ဟိုဘဝတုန္းကလည္း ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးနဲ႕ မင္းသားဝမ္ရိေပၚဟာ ႀကဳံခဲ့ရဖူးတယ္။

အဲ့တုန္းက သူနဲ႕ေရွာင္းက်န႔္က သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ပဲရွိေသးတာ။

ကစားေနရင္း မေတြ႕ ေတာ့လို႔ လိုက္ရွာတာ ဒီေနရာမွာ ေတြ႕ ခဲ့တာပဲ။ဝမ္ဟန္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကို အတင္းတိုးဝင္ၿပီး ငိုေနတာ။အနားအေျပးသြားကာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အကိုေတာ္ျဖစ္တဲ့ ဝမ္ဟန္က မ်က္ႏွာငယ္ၿပီး သူ႕ ကို ျပန္ေျဖခဲ့သည္။

"က်န႔္က သူ႕ အေဖနဲ႕အေမကို တအားသတိရလို႔တဲ့"

ေရွာင္းက်န႔္က အရမ္းငိုေနခဲ့ၿပီး မ်က္လုံးေတြနီရဲလာသည္။ ဒါကို စိုးရိမ္လာတဲ့ မင္းသားဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န႔္လက္ကို ဆြဲၿပီး အေဆာင္ထဲသို႔ ေခၚလာခဲ့၏။

"ေရွာင္းေရွာင္း မငိုနဲ႕ေတာ့ေလေနာ္..

မင္းငိုရင္ ကိုယ္လည္း စိတ္မေကာင္းဘူး"

"ငါ မငိုေတာ့ေအာင္ ငါ့အေဖနဲ႕အေမကို မင္း ျပန္ေခၚလာေပးလို႔ရမွာ မို႔လို႔လား"

သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ မင္းသားဆိုတဲ့ဂုဏ္ကို ဖယ္ခ်ၿပီး ေရွာင္းေရွာင္းေခၚခ်င္သလိုလည္း ေခၚေစခဲ့သည္။

"အဲ့တာေတာ့ မလုပ္ေပးနိုင္ေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ေပးနိုင္မယ့္အရာမွန္သမွ်ကို ေရွာင္းေရွာင္းေတာင္းဆိုလို႔ရတယ္"

"ငါလိုခ်င္တာ အရွင္မင္းႀကီးရဲ႕အသက္"

ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္တဲ့ စကားသံကို လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့မိၿပီး ဝမ္ရိေပၚ သတိလက္လြတ္ေနခဲ့မိသည္။ထိုအက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္လည္း မ်ားမၾကာမီမွာ ခမည္းေတာ္အသက္ကို ဆုံးရႈံးခဲ့ရသည္။

က်န္းမာေရးေၾကာင့္ အိပ္ယာတဲ့လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ခမည္းေတာ္က အသက္ကြယ္ေပ်ာက္ခါနီး သူ႕ ကိုေျပာခဲ့ေသးသည္။

ဘယ္သူ႕ ကိုမွ အလြယ္တကူ မယုံၾကည္ပါနဲ႕တဲ့။

ခမည္းေတာ္သား ငမိုက္သားကေတာ့ အခ်စ္စိတ္ေတြမႊန္ၿပီး ဘာမွမျမင္နိုင္ခဲ့ဘူးေလ။

အတိတ္ဘဝကအေၾကာင္းကို အစဥ္လိုက္ဦးႏွောက္ထဲကို ေရာက္လာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚ ေတာက္အက်ယ္ႀကီး ေခါက္မိသြားသည္။

"အရွင့္သား!"

သူ႕ အသံကိုၾကားတဲ့ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က ခ်က္ခ်င္းခါးကိုကိုင္းၿပီး ဦးၫႊတ္သည္။အကိုေတာ္ျဖစ္တဲ့သူကေတာ့ သူ႕ ကိုမႏွစ္ၿမိဳလိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ စူးစိုက္ၾကည့္သည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ အခုနကတည္းက ငါ ေရခ်ိဳးဖို႔ မင္းကို ေျပာထားတယ္မလား!

ဒီကိုလာၿပီး မင္းက ဘာလုပ္ေနတာလဲ!ငါ့အမိန႔္ကို မနာခံရင္

ခ်က္ခ်င္းေသဒဏ္ေပးလို႔ရတယ္ဆိုတာ မင္း သိတယ္ေနာ္"

"ညီေတာ္.."

အကိုေတာ္ႀကီးကေတာ့ ခ်စ္သူအတြက္နဲ႕ အၿမဲမနာလိုျဖစ္ေနတဲ့သူ႕ အေပၚ ဦးၫႊတ္ေတာ့မယ္ထင္ပါ့။ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ သေဘာက်သြားတာေၾကာင့္ ဟက္ကနဲရယ္မိသြားသည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ဆိုတာ အကိုေတာ္ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့ ကေလးေလးပါ။ညီေတာ့္အေပၚ ဘာမွအျပစ္မလုပ္ထားတဲ့ က်န႔္ကို ဘာေၾကာင့္မ်ားမုန္းတီးေနတာလဲ ညီေတာ္"

"ၾကည့္မရလို႔ မုန္းတာေပါ့။ရွင္းရွင္းေလးပဲ။

အခုခ်ိန္ကစၿပီး အကိုေတာ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါ့အေဆာင္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးလက္လြတ္စပယ္မလာပါနဲ႕။လာခ်င္ရင္ ငါ့ဆီက ခြင့္ေတာင္း။ဒါ ငါ အိမ္ေရွ႕စံအမိန႔္ပဲ!"

ဝတ္စုံကို လက္နဲ႕ခါလို႔ ထိုသူႏွစ္ေယာက္ေရွ႕က ထြက္လာလိုက္သည္။သုံးေလးလွမ္းေလာက္ၾကာမွ ေနာက္ကေျခသံမၾကားတာေၾကာင့္ ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ျမန္ျမန္မလာပဲ ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္!"

"အခု လာပါၿပီ အရွင့္သား"

တစ္စက္တည္း အံႀကိတ္ကာ ၾကည့္ေနတဲ့အကိုေတာ္ကို ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္႐ြဲ႕ ကာ ရယ္ျပလိုက္သည္။ဟိုဘဝတုန္းက မင္းနဲ႕အတူ ငါ့ကိုျခယ္လွယ္ခဲ့တဲ့မင္းခ်စ္သူကို ဒီဘဝမွာ ငါပိုင္ၿပီး မင္းတို႔ကို ျပန္ၿပီးျခယ္လွယ္ျပမယ္ ဝမ္ဟန္...။

****************

ေနာက္ကေန ေက်ာကို လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႕ ကုပ္ေနသည့္လက္ကို ဝမ္ရိေပၚ စိတ္မရွည္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဖမ္းဆြဲလိုက္သည္။

"ဘယ္လိုလုပ္ေနတာလဲ ေရွာင္းက်န႔္

စိတ္မပါဘူးလား"

"ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အရွင့္သား

ေနာက္တစ္ခါ မျဖစ္ေစရပါဘူး အေသအခ်ာလုပ္ေပးပါ့မယ္"

ဖမ္းကိုင္ထားတဲ့လက္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ မ်က္လုံးကို မွိတ္လိုက္သည္။စိတ္ေတြက ဟိုးအတိတ္ဘဝဆီ ေရာက္သြားျပန္သည္။

သူနဲ႕ေရွာင္းေရွာင္းနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဘဝ။

ေရတံခြန္မွာ ေရေဆာ့ခ်င္တဲ့ ေရွာင္းေရွာင္းက နန္းေတာ္အေနာက္ဘက္က ေရတံခြန္ကို အတင္းလိုက္ပို႔ခိုင္းတာ။

အႏၱာရယ္ရွိလို႔ မသြားခိုင္းတဲ့သူ႕ ကို သူ႕ပါးတစ္ဖက္အား ႏွာေခါင္းေလးနဲ႕လာတို႔ၿပီး ကိုယ္လုံးကိုလည္းလာဖက္သည္။သူ႕ ကိုခ်စ္မိေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ပရမ္းပတာျဖစ္ေစခဲ့တာ အမွန္ပဲ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း အလိုလိုက္ၿပီး သြားပို႔ခဲ့ရသည္။

ေရထဲကို ခုန္စြခုန္စြနဲ႕ ဆင္းသြားတဲ့ ေရွာင္းေရွာင္းက တကယ့္ယုန္ေပါက္စေလး။

ႏူးႏူးညံ့ညံ့ျဖဴျဖဴစင္စင္ေလး။သူ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ သူေလး။ႏွလုံးသားထဲမွာ နာမည္ေရးၿပီး ေမြးဖြားလာသလို သူ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရင္ခုန္ျမတ္နိုးမိခဲ့တာ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း သစၥာေဖာက္ခံရတာပဲ။

မင္းက ကိုယ့္အခ်စ္နဲ႕ မထိုက္တန္ခဲ့ဘူး ေရွာင္းေရွာင္း။

မင္းတို႔မွားေနတဲ့ညကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္း ကိုယ့္ႏွလုံးသားေတြ ေၾကမြမတက္ပါပဲ။ကိုယ္ျမတ္နိုးထားရတဲ့ လူသားေလးကို ကိုယ္ကိုကိုယ္တိုင္ေတာင္ မထိရက္ခဲ့တာ။ကိုယ္ မင္းကို

သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ေရွာင္းေရွာင္းရယ္။

ပုခုံးေပၚက်လာတဲ့ ပူႏြေးႏြေးအရည္တစ္စက္ေၾကာင့္ အေတြးက လက္ရွိေနရာကို ျပန္ေရာက္လာသည္။စိတ္ကိုၿငိမ္ၿပီး အာ႐ုံစိုက္ၾကည့္ေတာ့ အေနာက္ဘက္က ရွိုက္သံအခ်ိဳ႕ ကို ၾကားရသည္။ေရွာင္းက်န႔္က ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ။မိဘေတြကို တအားသတိရေနတာလား။

"ေရွာင္းက်န႔္!"

"အမိန႔္ရွိပါအရွင့္သား"

"မင္း ငိုေနတာလား"

"မဟုတ္ပါဘူး အရွင့္သား"

ဝမ္ရိေပၚက ဝုန္းကနဲအေနာက္လွည့္လိုက္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္သည္။

"ဒီေလာက္မ်က္လုံးေတြ မို႔အစ္ေနတာ ငိုေနတာမဟုတ္ဘူးလား! ဘာလို႔ ငါ့ကို ညာရတာလဲ!"

အေပၚပိုင္းဗလာနဲ႕ ေတာင့္တင္းတဲ့ရင္ဘတ္က တြဲက်ေနတဲ့ေရစက္ေလးေတြက မ်က္စိေရွ႕ေရာက္ေနတာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ ေခါင္းကို ငုံ႕လိုက္သည္။

"မ်က္စိထဲ အမႈန္ဝင္သြားလို႔ပါ အရွင့္သား..။

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး ညာမိခဲ့တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ဝမ္ရိေပၚက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်သြားၿပီး သူ႕ ကိုေနာက္ေက်ာေပးကာ ျပန္ထိုင္သြားသည္။

"ေနာက္တစ္ခါ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကို မညာနဲ႕

တကယ္လို႔ ညာမိခဲ့ရင္ ႀကိမ္ဒဏ္ကေန ေသဒဏ္အထိ ေပးပစ္မယ္"

"ကြၽန္ေတာ္ေရွာင္းက်န႔္ မွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္ အရွင့္သား"

ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕ေတြ႕ တိုင္း အၿမဲတမ္း မုန္းတီးေနတဲ့မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားေတြသာ ေျပာတတ္သည္။

ဒါေပမဲ့ အခုမွာေတာ့ အသံကေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေျပာေနသည့္အျပင္ မ်က္ဝန္းေတြကပါ ေဒါသရိပ္မရွိတာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ႀကိတ္ၿပီး ဝမ္းသာရသည္။

ထိုအခါမွ မ်က္ရည္ေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕သုတ္လိုက္ၿပီး

ၿပဳံးကာ အရွင့္သားရဲ႕ေက်ာကိုသာ အာ႐ုံစိုက္ေတာ့သည္။

-------------------------

အခု ေရွာင္းက်န႔္တစ္ေယာက္ အခက္ေတြ႕ ေနသည္။

အရွင့္သားဝတ္႐ုံေတြကို ဝတ္ေပးရင္း ခါးစည္းႀကိဳးကို ခ်ည္သည့္အခါ အရွင့္သားက သူ႕အား စိုက္ၾကည့္ၿပီး အနားကို ပိုပိုကပ္လာတာေၾကာင့္ သူ႕ မွာႏွလုံးသားထဲ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႕ ထိန္းမရေအာင္ပင္ ခုန္ေနသည္။

ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ကာ အရွင့္သားနဲ႕မ်က္လုံးခ်င္း မဆုံေအာင္

ေနရင္း ဝတ္႐ုံကိုသာ အျမန္ၿပီးေအာင္ အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။ ႐ုတ္တရက္ ခါးေပၚေရာက္လာတဲ့လက္ေတြေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္က တြန႔္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး အသက္ေတာင္ ေအာင့္မိသြားသည္။

"အရွင့္သား!"

ခပ္တိုးတိုး ေခၚသံေၾကာင့္ အရွင့္သားက ၾကည့္လာေပမဲ့

အရွင့္သားရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြကလည္း ခါတိုင္းထက္မတူဘဲ ညို႔ မွိုင္ေနေသာ အၾကည့္ေတြနဲ႕ သူ႕ ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

အခုအေျခအေနက အရွင့္သား အိပ္ေဆာင္ထဲမွာ ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္စုံတစ္ေယာက္သာ လာရင္ ဒီလိုအေျခအေနကို ေတြ႕ သြားလို႔မျဖစ္။

နိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားနဲ႕ သူ႕ လို အခိုင္းအေစတစ္ေယာက္။ၿပီးေတာ့ သူက ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္။မင္းႀကီးသာသိရင္ သူလည္းအသတ္ခံရမည္။အရွင့္သားလည္း အိမ္ေရွ႕စံရာထူး ျဖဳတ္ခ်ခံရမည္။

"အရွင့္သား.. ကြၽန္ေတာ့္ကို လႊတ္ေပးပါ"

ေရွာင္းက်န႔္က အနည္းငယ္႐ုန္းေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက လႊတ္မေပးလာဘဲ ပိုလို႔ေတာင္ တင္းၾကပ္စြာကိုင္လာသည္။

"မ႐ုန္းနဲ႕!"