Unicode

-4- ( ပြင်ဆင်ပြီး )

ဝမ်ဟန် သူ၏မယ်တော်ဆီက ပြန်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့ ချင်လာတာကြောင့် ထိုသူရှိရာသို့ အပြေးလေးလာခဲ့မိသည်။

ထိုသူလေးက အဆောင်တွေသွားရာ လမ်းလေးမှာပဲ ပန်းပင်ပေါ်မှာနားနေသည့် လိပ်ပြာလေးတွေနဲ့ဆော့ကစားနေသည်။သဘောကျတဲ့အခါ ပြုံးလိုက်တိုင်း ကွေးတက်သွားတဲ့ မျက်လုံးထောင့်လေးက ချစ်စရာ။

သူ့ နှလုံးသားက သဘာဝကြီးနဲ့ဆန့်ကျင်ပြီး ထိုကောင်လေးကို ဘာကြောင့် ချစ်မိလာရသလဲဆိုတဲ့ အချက်က မျက်ဝါးထင်ထင်ပင်။ခါးသိမ်သိမ်လေးကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းချင်စိတ်တွေပေါ်လာတာကြောင့် အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

လက်လေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ခါးကနေဆွဲကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။တစ်ခဏငြိမ်သွားတဲ့ကိုယ်လေးက သတိဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းပင်ရုန်းထွက်သွားသည်။

"ကျန့်...."

"မင်းသား ဝမ်ဟန်!"

"ကိုယ်ပြောစရာရှိတယ်"

တုန့်ပြန်သံကို နားမထောင်တော့ဘဲ လက်ကိုဆွဲကာ အဆောင်နှစ်ဆောင်ကြားက လမ်းကြားလေးကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သေးသွယ်တဲ့ကိုယ်လေးကို နံရံမှာ ကပ်စေလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ဖက်တစ်ချက်ချင်းစီမှာ လက်ကိုထောက်ထားလိုက်သည်။

"ကျန့်!"

"ပြောစရာက ဒီလိုပုံစံပြောမှ ဖြစ်မှာလား?"

ရန်လိုနေတဲ့မျက်လုံးလေးက တစ်ဝင့်ဝင့်နဲ့ရယ်။အနည်းငယ်ပြူးထွက်လာတဲ့ သွားလေးနှစ်ချောင်းကတော့ ခပ်ကြီးကြီး။

"ကျန့်....ကိုယ်ပြောမယ် သေချာနားထောင်ပါ။

ကိုယ်လေ ကျန့်ကို မြတ်နိုးတယ်။စတွေ့ တွေ့ ချင်း အရွယ်မှာကတည်းက မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။အမြဲတမ်းတစ်ယောက်တည်းအပိုင်အဖြစ် သိမ်းထားချင်တယ်။မင်းပြောမဲ့ စကားတွေကို အမြဲတမ်းနားထောင်ချင်တယ်။မင်းအသံလေးကို မြတ်နိုးတယ်။မင်းမျက်နှာလေးကို ချစ်တယ်။မင်းနှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းချင်တယ်!"

"အခု ငါ့ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ဖွင့်ပြောနေတာလား?

မျက်စိတွေ မှုန်နေတာလား ဝမ်ဟန်!

ငါ မင်းသူငယ်ချင်း ရှောင်းကျန့်နော်။ ပြီးတော့ ငါက ယောကျာ်းလေးပါ။ အသိနည်းနည်းရှိပါဦး ဝမ်ဟန်!!"

ရှောင်းကျန့်ရဲ့ လှုပ်ခါသွားတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ဟန်ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ငါ အဲ့တာတွေ အကုန်သိတယ် ကျန့်!

ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ချစ်မိသွားတယ်။ငါ့ ကြင်ယာတော်အဖြစ် မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် ငါ့ကို လက်ခံပေးပါ ကျန့်...."

ရှောင်းကျန့်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားတာကို ဝမ်ဟန် သိပ်အလိုမကျ။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ဝမ်ဟန်။

မင်းပြောတာတွေကို ငါ လက်ခံမပေးနိုင်ဘူး။"

ဝမ်ဟန်က နံရံကို တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကို မေးဖျားကနေ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့လက်ခံမပေးနိုင်ရတာလဲ ကျန့်။

ဘာလဲ မင်းရင်ထဲမှာ တစ်ယောက်သောသူရှိနေတာလား!"

"ဟုတ်တယ်"

မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့ ကျန့်ကြောင့် မေးဖျားကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နံရံနှစ်ဖက်ပေါ် ထပ်မံထောက်လိုက်သည်။အံကိုလည်းကြိတ်ထားပြီး အသေအချာကြည့်လျှင် ဝမ်ဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မီးတောက်နေတာကို တွေ့ ရမည်လည်း ဖြစ်သည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ ကျန့်!

ငါ့ကို ပြောပြ"

"သူကသူက...."

"......"

"ရိပေါ်...."

ဝမ်ဟန် တစ်ကယ့်ကိုအံ့သြသွားတာ။တစ်စက်တည်း ဒေါသလည်း ထွက်လာသည်။

"ဟက်!"

လမ်းမပေါ်ကနေ လက်ပိုက်ကာ ကြည့်ပြီး ရယ်နေသော ပြိုင်ဖက် ညီတော်အိမ်ရှေ့စံ ဝမ်ရိပေါ်။ဝမ်ရိပေါ်က ဘာမှမပြောဘဲ ကျန့်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲသွားသည်။

ကျန့်ကတော့ အတော်ကြာမှ ပြေးထွက်သွားပြီး အခုဏက ဝမ်ရိပေါ် ပြန်လှည့်သွားတဲ့လမ်းသို့ အဆက်မပြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

အခုလည်း ထပ်မံ၍နောက်တစ်ခါ သူ့ ရှေ့ကနေ ထွက်သွားပြန်ပြီ။သူ ချစ်ရတဲ့အကောင်လေးတွေ ပြီးတော့ သဘောကျရတဲ့ အရာတွေထက် ဝမ်ရိပေါ်ကို ပိုသဘောကျပါသည်တဲ့။

သဘောကျနိုင်တုန်း ကျထားလိုက်ပါ ကျန့်။

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ကြင်ယာတော်က မင်းဘဲဖြစ်စေရမယ်။

******************

ဝမ်ရိပေါ် ထိုင်ရင်း အတိတ်ဘဝက အကြောင်းအရာတစ်ချို့ ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ဘာတွေများ လွဲနေမှန်း မသိပေမဲ့ ရှောင်းကျန့် သူ့ အနားကို ချဉ်းကပ်ပုံကတော့ တစ်ထပ်တည်း။နည်းလမ်းလေးပဲ မတူတာ။

ဟိုဘဝမှာတုန်းက ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်နဲ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ရှောင်းကျန့်က ဝမ်ရိပေါ်ကို သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်တာပါတဲ့။

ဘာလဲ အဖြစ်အပျက်တွေက ပြောင်းပြန်ကို ဦးတည်နေတာလား။ဘာတွေဖြစ်လာမှန်း မသိတာချင်းအတူတူ ရှောင်းကျန့်ကို အနားမှာထားပြီး စောင့်ကြည့်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါမှ သူဘာလုပ်လုပ် သိနေမှာ။

"အရှင့်သား ကျွန်တော်ရှောင်းကျန့်ရောက်ပါပြီ!!"

ဟက်ဟက်ဒီကောင်က လူတစ်ယောက်ကို စကားနဲ့ ဘယ်လိုသိမ်းသွင်းရမလဲ သိနေတာပဲ။အရင် ဝမ်ရိပေါ်သာ ဒီစကားကို ကြားရင် တော်တော်သဘောကျနေမှာ။ပြီးရင် လှုပ်ခတ်သွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးနဲ့ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်စံလေးတွေကို ချစ်ပြီး မြတ်နိုးနေမှာ။

ဒါပေမဲ့ အခု ဝမ်ရိပေါ်ကတော့ ထိုစကားကို ကြားကောင်းရုံလောက်ပါပဲ။အရှေ့မှာ ကွေးကွေးလေးထိုင်ကာ ဦးညွှတ်နေသည့် သူကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။မျက်လုံးတွေက ဘာမှမထူးခြားမှုမရှိသလို နှုတ်ခမ်းတွေရော ဘာထူးလို့လဲ။အားမနာတမ်းပြောရမယ်ဆိုရင် အပျော်မယ်တွေရဲ့ ခြေဖျားလေးတောင် မှီမနေဘူး။

"အထုပ်တွေကို နေရမဲ့နေရာမှာနေရာချပြီးရင် ဒီတစ်ဆောင်လုံး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထား!! ချွင်းချက်အနေနဲ့ မင်းတစ်ယောက်ပဲ လုပ်ရမယ်!"

"ရှောင်းကျန့် လုပ်ဆောင်ထားလိုက်ပါ့မယ် အရှင့်သား"

အိုးတကယ်ကြီးကို နာခံနေတာပဲ။

အရင်ဘဝက ရှောင်းကျန့်သာဆိုရင် သူ့ ကို နည်းနည်းလေးဖိပြောလိုက်တာနဲ့ အတင်းရန်ပြန်တွေ့ တက်တာမျိုး။

အခုတစ်ယောက်က ဘာပြောပြော လက်ခံနေတာချည်းပဲ။

မင်းနည်းလမ်းတွေက ငါရိုးနေပါပြီ ရှောင်းကျန့်ရယ်။

အစပိုင်းမှာ ငါ့အကြိုက်ဆောင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့ဂုတ်ကို ကိုင်ပြီး သွေးစုပ်ချင်နေမလား။လာစမ်းပါတွေ့ ကြသေးတာပေါ့။

--------------------------------

"ကျိရန်!!"

"အမိန့်ရှိပါ အရှင့်သား"

"အခုတလော ခမည်းတော် အနားမှာနေတာ ဘာထူးခြားသေးလဲ။အိပ်ဆောင်ထဲကို တစ်စုံတစ်ယောက် ခိုးဝင်လာတာမျိုးတွေရှိသေးလား!"

"အဲ့လိုမျိုးတော့ မတွေ့ မိပါဘူး အရှင့်သား။

ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးက အရှင့်သားမယ်မယ်နဲ့ ဆွေးနွေးနေတဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုတော့ရှိပါတယ် အရှင့်သား"

"ဘာများလဲ ကျိရန်!

ငါ့ကို အမြန်လျှောက်တင်"

"အရှင့်သားကို လက်ဆက်ပေးဖို့တဲ့။

အမတ်ကြီးလီရဲ့ သမီးတော်နဲ့ဆိုလား"

"လီရှင်းယန်နဲ့လား!"

"အရှင့်သားက သိနေတယ်"

အရှင့်သားက အရင်တုန်းက ဘယ်သူ့ အကြောင်းကိုမှ စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်တာကြောင့် အခုလိုမျိုးအမတ်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးတော်ကို သိနေရခြင်းကို ကျိရန် အံ့သြနေမိတာ ဖြစ်သည်။

"ငါက ဒီလိုအလှလေးကို မသိစရာလား!"

အရှင့်သားက တကယ်ကြီးကို သိနေတာပဲ။

အရှင့်သားမျက်နှာမှာလည်း သဘောကျတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့ နေရသည်။အမတ်သမီး ရှင်းယန်လေးက အရှင့်သားတိတ်တခိုးချစ်နေတဲ့ သူများလား။

"ဒါနဲ့ အရှင့်သား ထိုမင်းသမီးလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုပါတော့"

"အဟမ်း!! ငါ အဲ့လိုပြောမိလို့လား?"

"မျက်နှာက သိသာပါတယ်"

"ပြောလို့ပြီးပြီမလား သွားတော့!"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

အခုနတင် ပြုံးဖြီးနေသည့် အရှင့်သားက ချက်ချင်းပင်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ ကိုအတင်းနှင်ထုတ်နေသည်။မတရားလိုက်တာ!!

------------------------

"ရှောင်းကျန့်!"

"အမိန့်ရှိပါ အရှင့်သား"

ဝတ်ရုံတွေကို လျှော်ဖွတ်ပြီး လှန်းနေရင်း အနောက်က အရှင့်သားဝမ်ရိပေါ်ခေါ်သံကြောင့် ရှောင်းကျန့် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။

"ငါ ရေချိုးမလို့။ဂျေးလာတွန်းပေး!!"

"ဟုတ်ကဲ့။ကျွန်တော်ရှောင်းကျန့် အခုပဲ လာပါ့မယ်!"

မော့မကြည့်ဘဲ ဘေးနားကနေ ထွက်သွားဖို့ လုပ်နေသည့် ရှောင်းကျန့်ကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် အရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်ပစ်လိုက်တာကြောင့်ရင်ဘတ်ကို လခေါင်းလုံးလုံးလေးက လာတိုက်သည်။အရှင့်သားရင်ဘတ် အနည်းငယ်တော့ အောင့်မျက်သွားသည်။ဘာသားနဲ့ထုထားလို့ အဲ့ခေါင်းက အဲ့လောက်မာနေရတာလဲ။

ထိုအခါမှ သူ့ ရဲ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာပြီး အတင်းတောင်းပန်လာတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်တောင်းပန်ပါတယ် အရှင့်သား

ကျွန်တော်မျိုးအမှားပြုမိပါတယ်ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မင်းသား"

ဝမ်ရိပေါ် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ပိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို ရွဲ့ ရင်းကြည့်နေလိုက်သည်။ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့အတွက် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေသည့် မျက်တောင်စင်းစင်းလေးကို တွေ့ ရသည်။

လက်နှစ်ဖက်က အရှေ့ကို တွယ်ယှက်ထားပြီး လက်ချောင်းထိပ်တွေအချင်းချင်း တတိတိထိစပ်နေသည်။ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့ ဝမ်ရိပေါ်စိုက်ကြည့်နေလဲ သူ့ ကိုယ်သူတောင် မသိဘူး။ဒါပေမဲ့ ကြည့်လို့တော့ကောင်းတယ်။ မျက်နှာလေးကို သေချာမြင်လိုက်ရရင် ပိုကြည့်လို့ကောင်းမယ်ထင်တယ်။

"မျက်နှာမော့လိုက်!"

အနားကို ခြေနှစ်လှမ်းလောက်တိုးကပ်သွားပြီး အကြည့်ချင်းဆုံဖို့ရှောင်နေသည့် မျက်လုံးလေးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။မေးဖျားကို လက်နဲ့ဖိကိုင်လိုက်ပြီး ပိုမိုနီးကပ်စေလိုက်သည်။

"အဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ငါ့ကိုကြည့်!"

မျက်လုံးတွေဆုံကြည့်လာပေမဲ့လည်း နှုတ်ခမ်းတွေက တဆက်ဆက်တုန်လာပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းထဲမှာ အရည်ကြည်လေးတွေ ဝေ့တက်လာသည်။ဘာလဲဒီကောင် ငါ့ကို ကြောက်လို့ ငိုတော့မှာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူးမလား။

ဟိုဘဝက ဒီလိုဖြစ်ဖို့နေနေသာသာ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့တောင် နှစ်ယောက်သား မနီးကပ်ဖူးဘူး။ဟိုဘဝကတုန်းကတော့ မြတ်နိုးလွန်းလို့ မထိရက် မကိုင်ရက်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာ။ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကိုယ့်ကို ကလဲ့စားချေဖို့ သက်သက်အတွက်နဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာပဲ။

ကိုယ်ကသာ မင်္ဂလာဦးညမျိုးမှာတောင် စကားလေးတစ်ခွန်းကြောင့် တန်ဖိုးထားလွန်းခဲ့တာ။သူကတော့ ကိုယ်မသိခဲ့တဲ့နောက်ကွယ်မှာ အခြားတစ်ယောက်နဲ့ရက်ရက်ရောရောကို ဆက်ဆံနေခဲ့တာ။

အတွေးတွေက အလိုလိုရောက်လာရင်း လက်ဖြင့်ဖျစ်ကိုင်ထားတဲ့ မေးဖျားကို ပိုမိုဖျစ်ကိုင်လိုက်သည်။မျက်လုံးထောင့်ကနေ စီးကျသွားတဲ့ မျက်ရည်စက်လေးက တစ်ပြိုင်နက်!

"မင်းက ငါ့ကို ကြောက်လို့ ငိုနေတာလား ရှောင်းကျန့်!"

ဘာမှပြန်မပြော။နောက်တစ်ခေါက် အဲ့မျက်လုံးကနေပဲ မျက်ရည်တွေက စီးကျလာပြန်သည်။

"ငါ့ကို စကားပြန်ပြောလေ!

ချက်ချင်းပဲ အ သွားတာလား ဟမ်!!"

ယုန်သွားလို ခပ်ကြီးကြီးသွားနှစ်ချောင်းက မှဲ့ရှိတဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းဖက်ကို ကိုက်လိုက်သည်။ဝမ်ရိပေါ် ရှောင်းကျန့်မျက်နှာရဲ့ အပြုအမူတစ်ချက်ချင်းစီကို အသေအချာလိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘာကို အံကြိတ်ခံနေတာလဲ။

ငါ မင်းကို တက်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်!"

သူ့ စကားတွေကို ဘယ်အတိုင်းအတာထိ ရောက်သွားလဲ သူမသိ။စကားပြန်မပြောလို့ဆိုတာထက် သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ မျက်ရည်ကျနေတဲ့ ထိုအကောင်ကြောင့် ဒေါသတွေ ဖြစ်နေရတာ။

"ရိပေါ်"

"ဟမ်!!"

ခပ်တိုးတိုးအသံကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်အနား ပိုကပ်လိုက်သည်။

"ရိပေါ်!"

ဒီတစ်ခါတော့ ရှောင်းကျန့်ဆီက ခေါ်သံတော့မဟုတ်။

နောက်ကအသံကြောင့် ရှောင်းကျန့်ကို လွှတ်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မယ်မယ်..."

"သားတော်လေးက မယ်မယ့်ဆီမလာတွေ့တော့

ကိုယ်တိုင်ပဲ လာရတော့တာပေါ့"

မယ်မယ်က ရိပေါ်အနားကို ရောက်လာပြီး ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးသည်။ဝမ်ရိပေါ် သူ့ မျက်နှာမှာ ထိတွေ့ နေသည့် လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဟိုဘဝကတုန်းလို သားတော်ကြောင့် မယ်တော် မဖြစ်စေရပါဘူး။ဒီဘဝမှာ မယ်မယ့်ကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ဟိုဘဝက ဝမ်ရိပေါ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မယ်မယ်

မယ်မယ်က အဆောင်ထိလိုက်လာပြီး ဝမ်ရိပေါ်ခေါင်းကို ပေါင်ပေါ်မှာ တင်အိပ်စေပြီး နဖူးလေးကို ပွတ်ပေးနေသည်။

မယ်မယ်က သူ့ ကိုဒီလောက်ချစ်တာကို ဟိုဘဝက အချစ်ရူးဖြစ်နေလွန်းလို့ သူ မမြင်ခဲ့တာ။အရမ်းမှားခဲ့တယ် ဘဝဟောင်းရယ်။

"ခမည်းတော်က သားတော်ကို လက်ဆက်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆို ဟုတ်လား မယ်မယ်"

"ရိပေါ်က ဘယ်လိုသိနေတာတုန်း။ဒီအကြောင်းကို မယ်မယ်တောင် မနေ့ကမှ သိတာ"

"ဒီလိုပါပဲ အဟီး"

"ဟုတ်တယ်။လီအမတ်ကြီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးနဲ့လေ။ကလေးမလေးက လှလှလေးမို့ သားတော် သဘောကျမှာပါ"

"သားတော်ရဲ့ ပထမဆုံးမိဖုရားပဲ။သဘောကျရမှာပေါ့"

"ဒါဆို အမြန်ဆုံးစီစဉ်ပေးဖို့ မင်းကြီးကို မယ်မယ်ပြောပေးရမလား""

"မယ်မယ့်သဘောပါဗျာ"

"အမယ်ငါ့သားတော်လေး ရှက်နေတာ ပထမဆုံးပဲဟေ့!"

သားအမိနှစ်ယောက်က ပြုံးရွှင်နေပေမဲ့လည်း နံရံအကွယ်က ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ လက်သီးဆုပ်ကို ကိုက်ကာ ကြိတ်ငိုနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မည်သူ့ ကမှ မမြင်လိုက်။

-----------------------------------------------------------------

Zawgyi

-4- ( ျပင္ဆင္ၿပီး )

ဝမ္ဟန္ သူ၏မယ္ေတာ္ဆီက ျပန္လာၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ ခ်င္လာတာေၾကာင့္ ထိုသူရွိရာသို႔ အေျပးေလးလာခဲ့မိသည္။

ထိုသူေလးက အေဆာင္ေတြသြားရာ လမ္းေလးမွာပဲ ပန္းပင္ေပၚမွာနားေနသည့္ လိပ္ျပာေလးေတြနဲ႕ေဆာ့ကစားေနသည္။သေဘာက်တဲ့အခါ ၿပဳံးလိုက္တိုင္း ေကြးတက္သြားတဲ့ မ်က္လုံးေထာင့္ေလးက ခ်စ္စရာ။

သူ႕ ႏွလုံးသားက သဘာဝႀကီးနဲ႕ဆန႔္က်င္ၿပီး ထိုေကာင္ေလးကို ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္မိလာရသလဲဆိုတဲ့ အခ်က္က မ်က္ဝါးထင္ထင္ပင္။ခါးသိမ္သိမ္ေလးကို ေလထဲတြင္ ေဝွ႕ယမ္းခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာတာေၾကာင့္ အနားသို႔ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။

လက္ေလးကို လွမ္းကိုင္လိုက္ၿပီး ခါးကေနဆြဲကာ ရင္ခြင္ထဲ ထည့္သြင္းလိုက္သည္။တစ္ခဏၿငိမ္သြားတဲ့ကိုယ္ေလးက သတိဝင္လာတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပင္႐ုန္းထြက္သြားသည္။

"က်န႔္...."

"မင္းသား ဝမ္ဟန္!"

"ကိုယ္ေျပာစရာရွိတယ္"

တုန႔္ျပန္သံကို နားမေထာင္ေတာ့ဘဲ လက္ကိုဆြဲကာ အေဆာင္ႏွစ္ေဆာင္ၾကားက လမ္းၾကားေလးကို ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ ေသးသြယ္တဲ့ကိုယ္ေလးကို နံရံမွာ ကပ္ေစလိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ခ်င္းစီမွာ လက္ကိုေထာက္ထားလိုက္သည္။

"က်န႔္!"

"ေျပာစရာက ဒီလိုပုံစံေျပာမွ ျဖစ္မွာလား?"

ရန္လိုေနတဲ့မ်က္လုံးေလးက တစ္ဝင့္ဝင့္နဲ႕ရယ္။အနည္းငယ္ျပဴးထြက္လာတဲ့ သြားေလးႏွစ္ေခ်ာင္းကေတာ့ ခပ္ႀကီးႀကီး။

"က်န႔္....ကိုယ္ေျပာမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္ပါ။

ကိုယ္ေလ က်န႔္ကို ျမတ္နိုးတယ္။စေတြ႕ ေတြ႕ ခ်င္း အ႐ြယ္မွာကတည္းက မင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္တည္းအပိုင္အျဖစ္ သိမ္းထားခ်င္တယ္။မင္းေျပာမဲ့ စကားေတြကို အၿမဲတမ္းနားေထာင္ခ်င္တယ္။မင္းအသံေလးကို ျမတ္နိုးတယ္။မင္းမ်က္ႏွာေလးကို ခ်စ္တယ္။မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကို နမ္းခ်င္တယ္!"

"အခု ငါ့ကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို သေဘာထားၿပီး ဖြင့္ေျပာေနတာလား?

မ်က္စိေတြ မႈန္ေနတာလား ဝမ္ဟန္!

ငါ မင္းသူငယ္ခ်င္း ေရွာင္းက်န႔္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ငါက ေယာက်ာ္းေလးပါ။ အသိနည္းနည္းရွိပါဦး ဝမ္ဟန္!!"

ေရွာင္းက်န႔္ရဲ႕ လႈပ္ခါသြားတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဝမ္ဟန္ၿပဳံးကာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

"ငါ အဲ့တာေတြ အကုန္သိတယ္ က်န႔္!

ဒါေပမဲ့ ငါ မင္းကို ခ်စ္မိသြားတယ္။ငါ့ ၾကင္ယာေတာ္အျဖစ္ မင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ ငါ့ကို လက္ခံေပးပါ က်န႔္...."

ေရွာင္းက်န႔္က ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ ေခါင္းငုံ႕သြားတာကို ဝမ္ဟန္ သိပ္အလိုမက်။

"ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဝမ္ဟန္။

မင္းေျပာတာေတြကို ငါ လက္ခံမေပးနိုင္ဘူး။"

ဝမ္ဟန္က နံရံကို တစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ၿပီး ေရွာင္းက်န႔္ကို ေမးဖ်ားကေန ဆြဲကိုင္လိုက္သည္။

"ငါ့ကို ဘာလို႔လက္ခံမေပးနိုင္ရတာလဲ က်န႔္။

ဘာလဲ မင္းရင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူရွိေနတာလား!"

"ဟုတ္တယ္"

မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ က်န႔္ေၾကာင့္ ေမးဖ်ားကို ကိုင္ထားတဲ့လက္ကို လႊတ္လိုက္ၿပီး နံရံႏွစ္ဖက္ေပၚ ထပ္မံေထာက္လိုက္သည္။အံကိုလည္းႀကိတ္ထားၿပီး အေသအခ်ာၾကည့္လွ်င္ ဝမ္ဟန္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြထဲမွာ မီးေတာက္ေနတာကို ေတြ႕ ရမည္လည္း ျဖစ္သည္။

"သူက ဘယ္သူလဲ က်န႔္!

ငါ့ကို ေျပာျပ"

"သူကသူက...."

"......"

"ရိေပၚ...."

ဝမ္ဟန္ တစ္ကယ့္ကိုအံ့ၾသသြားတာ။တစ္စက္တည္း ေဒါသလည္း ထြက္လာသည္။

"ဟက္!"

လမ္းမေပၚကေန လက္ပိုက္ကာ ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနေသာ ၿပိဳင္ဖက္ ညီေတာ္အိမ္ေရွ႕စံ ဝမ္ရိေပၚ။ဝမ္ရိေပၚက ဘာမွမေျပာဘဲ က်န႔္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး အၾကည့္လႊဲသြားသည္။

က်န႔္ကေတာ့ အေတာ္ၾကာမွ ေျပးထြက္သြားၿပီး အခုဏက ဝမ္ရိေပၚ ျပန္လွည့္သြားတဲ့လမ္းသို႔ အဆက္မျပတ္ေျပးသြားေတာ့သည္။

အခုလည္း ထပ္မံ၍ေနာက္တစ္ခါ သူ႕ ေရွ႕ကေန ထြက္သြားျပန္ၿပီ။သူ ခ်စ္ရတဲ့အေကာင္ေလးေတြ ၿပီးေတာ့ သေဘာက်ရတဲ့ အရာေတြထက္ ဝမ္ရိေပၚကို ပိုသေဘာက်ပါသည္တဲ့။

သေဘာက်နိဳင္တုန္း က်ထားလိုက္ပါ က်န႔္။

ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္က မင္းဘဲျဖစ္ေစရမယ္။

******************

ဝမ္ရိေပၚ ထိုင္ရင္း အတိတ္ဘဝက အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕ ကို စဥ္းစားေနမိသည္။ဘာေတြမ်ား လြဲေနမွန္း မသိေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ သူ႕ အနားကို ခ်ဥ္းကပ္ပုံကေတာ့ တစ္ထပ္တည္း။နည္းလမ္းေလးပဲ မတူတာ။

ဟိုဘဝမွာတုန္းက ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။ဒါေပမဲ့ ဒီဘဝမွာေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္က ဝမ္ရိေပၚကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္တာပါတဲ့။

ဘာလဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ေျပာင္းျပန္ကို ဦးတည္ေနတာလား။ဘာေတြျဖစ္လာမွန္း မသိတာခ်င္းအတူတူ ေရွာင္းက်န႔္ကို အနားမွာထားၿပီး ေစာင့္ၾကည့္တာက အေကာင္းဆုံးပဲ။ ဒါမွ သူဘာလုပ္လုပ္ သိေနမွာ။

"အရွင့္သား ကြၽန္ေတာ္ေရွာင္းက်န႔္ေရာက္ပါၿပီ!!"

ဟက္ဟက္ဒီေကာင္က လူတစ္ေယာက္ကို စကားနဲ႕ ဘယ္လိုသိမ္းသြင္းရမလဲ သိေနတာပဲ။အရင္ ဝမ္ရိေပၚသာ ဒီစကားကို ၾကားရင္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနမွာ။ၿပီးရင္ လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႕ ဝိုင္းစက္ေနေသာ မ်က္စံေလးေတြကို ခ်စ္ၿပီး ျမတ္နိုးေနမွာ။

ဒါေပမဲ့ အခု ဝမ္ရိေပၚကေတာ့ ထိုစကားကို ၾကားေကာင္း႐ုံေလာက္ပါပဲ။အေရွ႕မွာ ေကြးေကြးေလးထိုင္ကာ ဦးၫႊတ္ေနသည့္ သူကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္သည္။မ်က္လုံးေတြက ဘာမွမထူးျခားမႈမရွိသလို ႏႈတ္ခမ္းေတြေရာ ဘာထူးလို႔လဲ။အားမနာတမ္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေပ်ာ္မယ္ေတြရဲ႕ ေျခဖ်ားေလးေတာင္ မွီမေနဘူး။

"အထုပ္ေတြကို ေနရမဲ့ေနရာမွာေနရာခ်ၿပီးရင္ ဒီတစ္ေဆာင္လုံး သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ထား!! ခြၽင္းခ်က္အေနနဲ႕ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ လုပ္ရမယ္!"

"ေရွာင္းက်န႔္ လုပ္ေဆာင္ထားလိုက္ပါ့မယ္ အရွင့္သား"

အိုးတကယ္ႀကီးကို နာခံေနတာပဲ။

အရင္ဘဝက ေရွာင္းက်န႔္သာဆိုရင္ သူ႕ ကို နည္းနည္းေလးဖိေျပာလိုက္တာနဲ႕ အတင္းရန္ျပန္ေတြ႕ တက္တာမ်ိဳး။

အခုတစ္ေယာက္က ဘာေျပာေျပာ လက္ခံေနတာခ်ည္းပဲ။

မင္းနည္းလမ္းေတြက ငါရိုးေနပါၿပီ ေရွာင္းက်န႔္ရယ္။

အစပိုင္းမွာ ငါ့အႀကိဳက္ေဆာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ငါ့ဂုတ္ကို ကိုင္ၿပီး ေသြးစုပ္ခ်င္ေနမလား။လာစမ္းပါေတြ႕ ၾကေသးတာေပါ့။

--------------------------------

"က်ိရန္!!"

"အမိန႔္ရွိပါ အရွင့္သား"

"အခုတေလာ ခမည္းေတာ္ အနားမွာေနတာ ဘာထူးျခားေသးလဲ။အိပ္ေဆာင္ထဲကို တစ္စုံတစ္ေယာက္ ခိုးဝင္လာတာမ်ိဳးေတြရွိေသးလား!"

"အဲ့လိုမ်ိဳးေတာ့ မေတြ႕ မိပါဘူး အရွင့္သား။

ဒါေပမဲ့ ဘုရင္ႀကီးက အရွင့္သားမယ္မယ္နဲ႕ ေဆြးႏြေးေနတဲ့အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ အရွင့္သား"

"ဘာမ်ားလဲ က်ိရန္!

ငါ့ကို အျမန္ေလွ်ာက္တင္"

"အရွင့္သားကို လက္ဆက္ေပးဖို႔တဲ့။

အမတ္ႀကီးလီရဲ႕ သမီးေတာ္နဲ႕ဆိုလား"

"လီရွင္းယန္နဲ႕လား!"

"အရွင့္သားက သိေနတယ္"

အရွင့္သားက အရင္တုန္းက ဘယ္သူ႕ အေၾကာင္းကိုမွ စိတ္ဝင္စားတာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ အခုလိုမ်ိဳးအမတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးေတာ္ကို သိေနရျခင္းကို က်ိရန္ အံ့ၾသေနမိတာ ျဖစ္သည္။

"ငါက ဒီလိုအလွေလးကို မသိစရာလား!"

အရွင့္သားက တကယ္ႀကီးကို သိေနတာပဲ။

အရွင့္သားမ်က္ႏွာမွာလည္း သေဘာက်တဲ့အရိပ္အေယာင္ေတြ ေတြ႕ ေနရသည္။အမတ္သမီး ရွင္းယန္ေလးက အရွင့္သားတိတ္တခိုးခ်စ္ေနတဲ့ သူမ်ားလား။

"ဒါနဲ႕ အရွင့္သား ထိုမင္းသမီးေလးကို သေဘာက်တယ္ဆိုပါေတာ့"

"အဟမ္း!! ငါ အဲ့လိုေျပာမိလို႔လား?"

"မ်က္ႏွာက သိသာပါတယ္"

"ေျပာလို႔ၿပီးၿပီမလား သြားေတာ့!"

"အမိန႔္အတိုင္းပါ"

အခုနတင္ ၿပဳံးၿဖီးေနသည့္ အရွင့္သားက ခ်က္ခ်င္းပင္ေျပာင္းလဲသြားၿပီး သူ႕ ကိုအတင္းႏွင္ထုတ္ေနသည္။မတရားလိုက္တာ!!

------------------------

"ေရွာင္းက်န႔္!"

"အမိန႔္ရွိပါ အရွင့္သား"

ဝတ္႐ုံေတြကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီး လွန္းေနရင္း အေနာက္က အရွင့္သားဝမ္ရိေပၚေခၚသံေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားမိသည္။

"ငါ ေရခ်ိဳးမလို႔။ေဂ်းလာတြန္းေပး!!"

"ဟုတ္ကဲ့။ကြၽန္ေတာ္ေရွာင္းက်န႔္ အခုပဲ လာပါ့မယ္!"

ေမာ့မၾကည့္ဘဲ ေဘးနားကေန ထြက္သြားဖို႔ လုပ္ေနသည့္ ေရွာင္းက်န႔္ေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚအနည္းငယ္စိတ္မသက္မသာျဖစ္သြားသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အေရွ႕ကေန ပိတ္ရပ္ပစ္လိုက္တာေၾကာင့္ရင္ဘတ္ကို လေခါင္းလုံးလုံးေလးက လာတိုက္သည္။အရွင့္သားရင္ဘတ္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေအာင့္မ်က္သြားသည္။ဘာသားနဲ႕ထုထားလို႔ အဲ့ေခါင္းက အဲ့ေလာက္မာေနရတာလဲ။

ထိုအခါမွ သူ႕ ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လာၿပီး အတင္းေတာင္းပန္လာေတာ့သည္။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ အရွင့္သား

ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးအမွားျပဳမိပါတယ္ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ မင္းသား"

ဝမ္ရိေပၚ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ လက္ပိုက္ကာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္ကို ႐ြဲ႕ ရင္းၾကည့္ေနလိုက္သည္။ေခါင္းငုံ႕ထားတဲ့အတြက္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ လုပ္ေနသည့္ မ်က္ေတာင္စင္းစင္းေလးကို ေတြ႕ ရသည္။

လက္ႏွစ္ဖက္က အေရွ႕ကို တြယ္ယွက္ထားၿပီး လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေတြအခ်င္းခ်င္း တတိတိထိစပ္ေနသည္။ဘယ္ေလာက္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းလို႔ ဝမ္ရိေပၚစိုက္ၾကည့္ေနလဲ သူ႕ ကိုယ္သူေတာင္ မသိဘူး။ဒါေပမဲ့ ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္။ မ်က္ႏွာေလးကို ေသခ်ာျမင္လိုက္ရရင္ ပိုၾကည့္လို႔ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။

"မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္!"

အနားကို ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္တိုးကပ္သြားၿပီး အၾကည့္ခ်င္းဆုံဖို႔ေရွာင္ေနသည့္ မ်က္လုံးေလးေတြကို စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ေမးဖ်ားကို လက္နဲ႕ဖိကိုင္လိုက္ၿပီး ပိုမိုနီးကပ္ေစလိုက္သည္။

"အဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႕ ငါ့ကိုၾကည့္!"

မ်က္လုံးေတြဆုံၾကည့္လာေပမဲ့လည္း ႏႈတ္ခမ္းေတြက တဆက္ဆက္တုန္လာၿပီး မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းထဲမွာ အရည္ၾကည္ေလးေတြ ေဝ့တက္လာသည္။ဘာလဲဒီေကာင္ ငါ့ကို ေၾကာက္လို႔ ငိုေတာ့မွာေတာ့ မဟုတ္နိုင္ဘူးမလား။

ဟိုဘဝက ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ေနေနသာသာ ဒီလိုပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ေတာင္ ႏွစ္ေယာက္သား မနီးကပ္ဖူးဘူး။ဟိုဘဝကတုန္းကေတာ့ ျမတ္နိုးလြန္းလို႔ မထိရက္ မကိုင္ရက္နဲ႕ ျဖစ္ခဲ့တာ။ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ ကိုယ့္ကို ကလဲ့စားေခ်ဖိဳ႕ သက္သက္အတြက္နဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တာပဲ။

ကိုယ္ကသာ မဂၤလာဦးညမ်ိဳးမွာေတာင္ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ တန္ဖိုးထားလြန္းခဲ့တာ။သူကေတာ့ ကိုယ္မသိခဲ့တဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ အျခားတစ္ေယာက္နဲ႕ရက္ရက္ေရာေရာကို ဆက္ဆံေနခဲ့တာ။

အေတြးေတြက အလိုလိုေရာက္လာရင္း လက္ျဖင့္ဖ်စ္ကိုင္ထားတဲ့ ေမးဖ်ားကို ပိုမိုဖ်စ္ကိုင္လိုက္သည္။မ်က္လုံးေထာင့္ကေန စီးက်သြားတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေလးက တစ္ၿပိဳင္နက္!

"မင္းက ငါ့ကို ေၾကာက္လို႔ ငိုေနတာလား ေရွာင္းက်န႔္!"

ဘာမွျပန္မေျပာ။ေနာက္တစ္ေခါက္ အဲ့မ်က္လုံးကေနပဲ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လာျပန္သည္။

"ငါ့ကို စကားျပန္ေျပာေလ!

ခ်က္ခ်င္းပဲ အ သြားတာလား ဟမ္!!"

ယုန္သြားလို ခပ္ႀကီးႀကီးသြားႏွစ္ေခ်ာင္းက မွဲ႕ရွိတဲ့ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းဖက္ကို ကိုက္လိုက္သည္။ဝမ္ရိေပၚ ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာရဲ႕ အျပဳအမူတစ္ခ်က္ခ်င္းစီကို အေသအခ်ာလိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

"ဘာကို အံႀကိတ္ခံေနတာလဲ။

ငါ မင္းကို တက္လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္!"

သူ႕ စကားေတြကို ဘယ္အတိုင္းအတာထိ ေရာက္သြားလဲ သူမသိ။စကားျပန္မေျပာလို႔ဆိုတာထက္ သူ ဘာမွမလုပ္ဘဲနဲ႕ မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ ထိုအေကာင္ေၾကာင့္ ေဒါသေတြ ျဖစ္ေနရတာ။

"ရိေပၚ"

"ဟမ္!!"

ခပ္တိုးတိုးအသံေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚအနား ပိုကပ္လိုက္သည္။

"ရိေပၚ!"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ဆီက ေခၚသံေတာ့မဟုတ္။

ေနာက္ကအသံေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို လႊတ္ၿပီး ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"မယ္မယ္..."

"သားေတာ္ေလးက မယ္မယ့္ဆီမလာေတြ႕ေတာ့

ကိုယ္တိုင္ပဲ လာရေတာ့တာေပါ့"

မယ္မယ္က ရိေပၚအနားကို ေရာက္လာၿပီး ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္ေပးသည္။ဝမ္ရိေပၚ သူ႕ မ်က္ႏွာမွာ ထိေတြ႕ ေနသည့္ လက္ေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

ဟိုဘဝကတုန္းလို သားေတာ္ေၾကာင့္ မယ္ေတာ္ မျဖစ္ေစရပါဘူး။ဒီဘဝမွာ မယ္မယ့္ကို အေကာင္းဆုံး ေစာင့္ေရွာက္ပါ့မယ္။ဟိုဘဝက ဝမ္ရိေပၚကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ မယ္မယ္

မယ္မယ္က အေဆာင္ထိလိုက္လာၿပီး ဝမ္ရိေပၚေခါင္းကို ေပါင္ေပၚမွာ တင္အိပ္ေစၿပီး နဖူးေလးကို ပြတ္ေပးေနသည္။

မယ္မယ္က သူ႕ ကိုဒီေလာက္ခ်စ္တာကို ဟိုဘဝက အခ်စ္႐ူးျဖစ္ေနလြန္းလို႔ သူ မျမင္ခဲ့တာ။အရမ္းမွားခဲ့တယ္ ဘဝေဟာင္းရယ္။