Rano obudziłam się w tym samym czasie co Mehmed.

- Witaj moja ukochana!

Sułtan przywitał mnie pocałunkiem. Byłam szczęśliwa.

- Straże! Przynieście nam śniadanie!

Straże natychmiast wykonali rozkaz padyszacha.

- Zjesz dziś ze mną śniadanie.

- Jak sobie życzysz.

Po kilku minutach śniadanie było już gotowe. Razem z padyszachem zasiadłam do śniadania. Usiadłam obok Mehmeda na poduszce. Jadłam bardzo dużo co zauważył Mehmed.

- W końcu zjesz całą kuchnie. - Powiedział ze śmiechem.

- Bardzo śmieszne, a poza tym jeśli będę chciała to zjem całą kuchnie.

Po moich słowach zaczęliśmy śmiać. Po śniadaniu poszliśmy na taras i patrzyliśmy na Konstantynopol.

- Panie, ja lepiej już pójdę.

- Skoro tego chcesz. Przyjdź do mnie wieczorem. Pamiętaj nie zjedz całej kuchni! - Powiedział ze śmiechem.

- Zapamiętam.

Po swoich słowach zaczęłam się śmiać. Ukłoniłam się i wyszła z Komnaty padyszacha. Poszłam prosto do haremu.

- Hatun! Przenosisz się na piętro faworyt! Czeka tam na ciebie skrzynie ze złotym i sukniami!

Byłam szczęśliwa. Poszłam prosto do Komnaty. Zastałam tam Sadykę.

- Czemu akurat to ty musisz być tą faworytą?!

- To już nie twoja sprawa!

Usiadłam na łóżko i otworzyłam skrzynie. Moje oczy ujrzały mnóstwo pięknych sukni i złoto. Po godzinie siedzenia z Sadyka w komnacie poszłam do Valide. Weszłam do jej Komnaty. Była tam Mihrimah i Afife. Ukłoniłam się i powiedziałam:

- Valide Sultan, Sultanym

- Chyba zostałaś faworyta mojego syna, prawda?

- Tak.

- Jak się czujesz? Nie za dobrze wyglądasz Mihrisah! - Powiedziała Mihrimah.

- Trochę źle się czuje, ale nic mi nie będzie.

Nasza rozmowę przerwał nam Sumbul. Ukłonił się i powiedział:

- Valide Sultan, Sultanym

- Czy coś się stało Sumbul? - Rzekła Valide.

- Tak. Sułtanka Esmahan spadła z konia i... nie żyje.

- Świetnie! Wreszcie się jej pozbyłyśmy! Możesz odejść Sumbul!

Razem z sułtanki zjadłam obiad. Później z nimi rozmawiałam. Nadszedł wieczór. Kiedy byłam przy dzwiach Komnaty Valide i miałam wyjść. Zemdlałam.