Сэилын талаас.

Онгоцондоо суун өглөө эрт боссон болохоор нойроо авах гэсэн дээ нүдний халхавчаа зүүн чихэвчээ ч мөн зүүлээ.

Бичээчийн талаас.

Яг энэ үеэр саяхан ниссэн онгоцыг удтал ширтсэн залуус санаа алдах нь тэр хавиар нэг цуурайтаж хүмүүсийн анхаарлыг татсан ч нэг хүн л өөрийн ертөнцөд харж явдаг хүнтэйгээ гэрэлчихсэн зогсож байв.

Тэр хүн бол Мин Юнги. Сэилын үнссэн газарт хүрж үзэн инээд алдан цаг хугацааг ч анзаарах сөхөөгүй зогссоор л байсан юм.

Онгоцны буудлаар нэг хаах цаг болсныг зарлан дуугарахад Юнги одоо л нэг үүлэн дээрээс бууж бодит ертөнцөд газардлаа. Тэр ойр хавиар харан найзуудаа хайсан ч орь ганцаар зогсож байв. Юнги итгэж ядан тэднийг дуудсан ч хэн нэгэн гарч ирэх нь байтугай өөрөөс нь өөр хүний амьсгалах дуу ч сонсогдсонгүй. Өө,Юнги найзууддаа хотын төвөөс маш бүр маш хол онгоцны буудалд хаягдчихлаа. Тэр ч ойлгон сэтгэл нь гонсойсон хүн хөлөө чирсээр онгоцны буудлаас гаран хамгийн сүүлийн такси руу гар сарвайн, яаравчлан алхаж байсан ч нэгэн бүсгүй түүнээс өрсөн таксиг аваад явчихав.

Юнгигийн талаас.

Өө, бурхан минь. Өнөөдрийг яг ямар өдөр гэдгийг тодорхойлж болохгүй мэдэхгүй нь. Сэил намайг үнссэн гэхдээ яг ч уруул дээр биш ч би түүний уруулийг өөр дээрээ мэдэрсэн. Энэ үнэхээр гэнэтийн бас гайхалтай сайхан хэрэг. Гэтэл би одоо хүйтэн гудамжинд алхан хотын төв орохоор явж байна энэ бол хөгийн зүйл. Одоогийн байдал азгүй байгаа ч өглөөний Сэилын үйлдэл одоо ч намайг догдлуулж, сандаргаж байсан юм. Би ахиад л чамд дурлаад байна, Жон Сэил.

Би алхалсаар үүрийн таван цагт Хусогынд ирэхэд өнөө намайг хэдэн миллийн цаана хаяж явсан нөхөд зочны өрөөнд тэврэлдээд унтаж байдаг байгаа. Уур хүрмээр юм. Тэднээс хариугаа авахыг хүсэж байсан нойр намайг дийлэн нэг өрөөнд орон шууд л ор луу үсрэн хэвтэхэд бие минь үнэхээр их ядарсныг ойлголоо. Хөвсгөр дэрэн дээр толгойгоо тавимагц нүд анилдан зүүд нойрний ертөнцөд саатсан бололтой.

Гэнэт л уянгалаг эгшигт хайрцагны мэт зөөлөн ая явж эхлэхэд нойрноосоо сэрэн хэсэг нүдээ аниж хэвтэн хамраа доор минь байх зөөлөн хөвсгөр дэрэнд наан уртаар амьсгаа автал үнэхээр гайхалтай үнэр дотрыг минь гижигдэж эхэллээ.

Ахх, энэ үнэр миний хонгор Сэилээс үнэртдэг анхилам үнэр гарцаагүй мөн байсан юм. Гайхалтай , би санаандгүй байдлаар орж ирсэн өрөө минь хайртын минь өрөө байж. Орноос өндийн эргэн тойрныг тойруулан харахад үнэхээр гүнжийн өрөө шиг ягаан байх гэж боддог байсан ч тэс өөр байсан юм. Хэвийн л нэг шаргал өнгийн ханын цаас, бор хэрэн хээнцэр тавилганууд, маш том толь бас нэг залгаа өрөө. Энэ магадгүй хувцасных нь өрөө байх. Хэдий би түүний өрөөнд орж ирсэн хамаагүй хувийн зүйлсэд нь хүрэлгүйгээр өрөөг нь дахин нэг гүйлгэж харчихаад тэндээс гарлаа.

Зочны өрөөнд орон цаг харахад үд өнгөрч байсан залуус одоо ч сэрээгүй байв. Тийм ээ, энэ сайхан боломж. Тэд намайг өчигдөр хэдэн милл алхуулсан байхад би тэднийг бяцхан чадаж яагаад болохгүй гэж.

Эхлээд Жины нүүрэн дээр маркераар хууц сахал зуран, тэврэлдэн унтах Тэхён Жонгүг хоёрыг Хусогын өрөөнөөс олсон гаваараа гавлан орхилоо. Надаас энэ гав юунд хэрэглэгддэгийг асуух ч хэрэггүй биз, Иэвв!! Хусог өрөөндөө унтаж байгаа болохоор түүний шаахайнд сахлын хөөс дүүргэж хийлээ. Дараагийн хүн бол Намжүүн? Би түүний хөлийг ширээний хөлөнд утас уяж нэг талыг нь савтай устай холболоо. Ингээд эцэст нь Жимин.

"Жимин-а, нэг охин чамтай ярья гэнэ ээ. Май."гээд утсыг нь зүүн чихэн дээр нь тавьтал тэр нойрмог хүн чихэн дээр нь тавьсан утсыг атган " Байна уу? байна уу? .... хөөё охин яриач ээ! Аэшш, хён энэ чинь дуугарахгүй байна шүү дээ." гээд хацар дээрээсээ авах гэтэл цавуугаар наачихсан юм чинь яаж ч автах билээ дээ. Жимины чанга орилооноор бусад нь эхнээсээ сэрэн энэ гэрээр дүүрэн бахирч чарлаад уналаа. Дээд давхраас Хусог муухай чарласаар хамаг хурдаараа гүйж ирээд гавлаатай хэвтэж байсан өнөө хоёрыг гаранд тээглэн Жин хён дээр унав. Бүр агаарт хэд эргэсэн гэж санана? ^^ Намжүүн ч бас бөөн орилолдоон дунд цочин сэрэхэд хөлд нь холбосон утас татагдаж нүүрэн дээр хүйтэн ус газардлаа. Хажууд минь Жимин хорин дөрвөн цагийн хугацаатай цавуугаар наасан утсаа өөр дээрээсээ салгах гэж оролдох бол Тэхён Жонгүг хоёр гавныхаа учирыг олохгүй мунгинаж суув. Хусог дээд давхрын угаалгын өрөөндөө хөлөө цэвэрлэж байхад нь Намжүүн хувцсаа мушгихаар доод давхрын угаалгын өрөөнд орсон байлаа. Намайг тэднийг харж эгээтэй л элгээ хөшөөчихөөгүй аймшигтай инээн зогсоход Жин хён л өөрт нь юу ч болоогүй мэт маасайн зогсоно. Тольгүй бол тэр ч мэдэхгүй л дээ.

Жонгүг" Жин хён, та юундаа инээгээд зогсоод байгаа юм бэ? Өөрийгөө цэвэрлээч!"

Жин хён" Би та нар шиг үйлийн үр эдлээгүй шүү! Ёохх бүр савж уналаа. Юнги ч хүн чадахдаа сайн юм аа." гэсээр гэдсээ даран чанга чанга инээхэд

Тэхён" Таньд толь хэрэгтэй юм байна. Гэхдээ хууц сахал ч бас сайхан зохиж байна шүү." гээд түүнийг шоолон инээхэд Жин хён хар хурдаараа угаалгын өрөөг зүглэлээ. Чихээ бөглөх минь. Удсанчгүй ахин нэг аймшигтай хашхирах чимээ. Тэд өглөөг хөгийн байдалтай угтсан бол надад үнэхээрийн таатай эхлэл байсан юм шүү. Үүнийг Сэил харсан бол сайхан байхгүй юу? Тэдний гаргасан царайг бодсоор чанга чанга инээхэд дөнгөж л өөрсдийгөө янзалсан хүмүүс нь өглөөний цайгаа уухаар суусан бол Жимин , Тэхён , Жонгүг гурав хачин царайлсаар сууна. Жиминыг чадахын тулд хоолоо идэж байхад нь хэд хэд түүнийг утас руу залгатал цочиж байгааг нь ээ. Эгдүүтэй золиг вэ? Гэхдээ л зэвүүн!

Намжүүн" Чи ер нь яагаад биднийг ингэж байгаа юм? Сэил яваад ашгүй ямар ч пранкгүй боллоо гэсэн чинь чи яаж байгаа юм бэ!"хэмээн уруулаа унжуулан гомдоллов.

"Та нар л өөрсдөө намайг хэдэн милл алхуулах нь зөв юм уу? Та нар намайг хүлээж эсвэл явах тухайгаа сануулж болох л байсан."

Хусог" Тэгсэн ч гэсэн ирээдүйд хадам ах чинь болох хүнийг ингээд байхдаа яадаг юм."

"Юу вэ? Сэил надад сайн хэрэг үү?"

Тийм бол сайхансан.

Хусог" Олигтой байвал болох л юм."

Жимин" Тэглээч та л өөрөө биднийг явж болно гэсэн шдэ!"

Жин" Харин тийм, чи өөрөө бүр явах уу? гээд буудлаар дүүрэн орилоход хүртэл тоохгүй л байсан."

Хусог" Тэглээч нэг хөгийн зүйл хэлэхэд эгч бэлтгэлийнхээ найзуудын хацар дээр нь үнсдэг, бүр өдөр бүр. Тэгэхэд та тиймхэн зүйл дээр ухаанаа алдах гэж." гэсээр миний сайхан өглөө, эерэг бодлыг минь бусниуллаа.

Хачин мэдрэгдэж байна? Би түүнд үнэхээр хайртай ,түүний хийсэн жижигхэн зүйл ч надад асар их догдлолыг өгдөг байхад энэ нь түүний хувьд байдаг л зүйл гэдгийг мэдэх муухай бас хөгийн байна.

"Чи хэлэх хэрэггүй байсан юм."

Ингэж хэлчихээд хаалгыг нь саван гарахдаа Сэилын талаар хэсэг болон гэрийн зүг алхана.