《♦ Our lies ♦ [Complete]》14-р хэсэг ( Шийдвэр )
Advertisement
Магадгүй бид бие биенээсээ хол байсан өдрүүд бидний эргэлзээг үгүй болгож өгсөн байх.
Тэхён: намайг уучлаарай! Чамд эргэлзсэнд ...
Би: би юу гэж хэлэх ёстойгоо мэдэхгүй байна. Баярлах ёстой юу? Эсвэл ... гэхэд тэр намайг улам чанга тэврэн
Тэхён: бидэнд энээс илүү даваа гарч ирэх байх тэр болгонд хамтдаа даван туулна биздээ гэхэд нь толгой дохиход Тэхён надаас холдоод
Тэхён: намайг Жина руу явчихлаа гэж бодсон уу?
Би: тэгж бодсон ч чамайг жаргалтай байгаа гэж бодоод тайвширдаг байсан.
Тэхён: болзоонд явцгаая ... 10 хоног хол байснаа нөхөцгөөё! Болдог бол өнөөдөр хамтдаа хономоор л байна
Би: яа Ким Тэхён !!!
Тэхён: би зүгээр л тэврэлдээд хэвтхийг хүссэн шдээ, чи арай тийм сонин юм бодсон юм биш биз
Би: буцаж нийлэх тухайгаа сайтар бодох хэрэгтэй юм шиг байна гэхэд тэр гарнаас минь хөтлөн
Тэхён: өнөөдөр би чамайг тийм ч амар явуулахгүй шүү! Ийшээ явий гээд намайг чирсээр цэцэрлэгт хүрээлэнгийн сандал дээр ирэн
Тэхён: маргааш амралтын өдөр болхоор өнөөдөр надтай жоохон ч гэсэн хамт байгаач А-Ёнаа,
Би: чи үнэхээр 10 хоногийн дотор нялуун бас эрх болчихжээ
Тэхён: санасан болхоороо л тэр.
Би: Жимин надтай үерхэж байгаагаа бусдаас нуухыг хүсдэг байсан. Харин түүнээс салсаны дараа тэр яг л нойтон хамуу шиг зууралдаж эхлэсэн. Хэрвээ тэр надад үнэхээр хайртай байсан бол хэзээ ч надтай үерхэж байгаагаа нуухгүй байсан байх. Зүгээр л дүр эсгэж байсан юм шиг санагддаг.
Тэхён: би хүртэл та 2н тухай сонсоод гайхсан шүү!
Би: тэр ч бүү хэл Сора ч мэддэггүй байсан. Харин Жимин тэр 2 нэг их сургуульд ороод Жиминээс сонссон юм шиг байна лээ,
Тэхён: одоо тийм хүний тухай бодох хэрэггүй би дэргэд чинь байж, гараас чинь хөтлөөд бүхэн хүнд "Энэ миний найз охин" гэж зарлах болно.
Би инээгээд
Би: заавал зарлах албагүй шдээ. Зүгээр л дэргэд минь байгаа чинь хангалттай!
Тэхён: юу ч болж байсан надад итгэж байна гэж амла
Би: амлаж байна гээд түүний хацар үнсхэд тэр хацарнаас минь барин уруул дээр минь үнсэх нь тэр.
Advertisement
Бид гадаа нилээн удаан суусны эцэст тэр намайг дөхүүлж өгөөд
Тэхён: сайхан амраарай гээд духан дээр минь үнслээ.
Би инээмсэглээд
Би: чи ч бас сайхан амраарай!
Тэхён: маргааш уулзий. Хайртай шүү! Гээд хөлөөрөө газар өшиглөөд
Тэхён: одоо ор доо
Гэртээ орж ирхэд И-Ён гараа элгэндээ авчихсан
И-Ён: та надаас их олон юм нуудаг болжээ.
Би: би ядраад байна
И-Ён: аргагүй шдээ цаадхандаа хамаг эрч хүчээ соруулчихсан юм чинь
Би: ЯА!!!
И-Ён: цочих гэж ... Орилох тэнхэлтэй л байгаа юм байна шдээ гэхэд нь би нүдээ эргэлдүүлэн өрөөндөө орж ирэн Тэхёны бэлэглэсэн зүүлтийг имрэн хэвтэнэ.
~~~~~
Өглөө босож ээж аавдаа өглөөний цай бэлдэж өгөөд Тэхёнтэй хамт явах болзоондоо бэлдлээ.
И-Ён: намайг аваад яваач!
Би: галзуурчаа юу?
И-Ён: намайг тэнэг гэж бодоо юу? Тоглож байхад ...
Бидний уулзах цаг дөхөж утсанд зурвас ирэх нь тэр.
~ Гадаа хүлээж байна
И-Ён: танай найз залуу ч халамжтай юмаа. Таныг бол газар ч гишгүүлэхгүй бололтой шүү!
Би: атаархах хэрэггүй дээ
И-Ён: хнн би ерөөсөө ч атаархаагүй байна
Би: баяртай оройтож ирнэ шүү!
И-Ён: ганцаараа драма үзхээс өөр сонголт алга бололтой! Гээд өрөө рүүгээ явахтай нь зэрэгцэн би гэрээсээ гарлаа.
Бид хамтдаа кино үзэж, хооллож хамгийн сүүлд парк орцгоосон юм. Алсыг харагчинд суухад сөүл үзэсгэлэнтэй харагдах ч Тэхёны хийж байгаа үйлдэл илүү анхаарлыг минь татаж байлаа.
Би: чи үнэхээр эндээс сөүлийг харж байгаагүй гэж үү?
Тэхён: мхн
Би: гайхалтай! Гэхэд тэр над руу хархад яг жоохон хүүхэд шиг инээчихсэн хархад өөрийн эрхгүй инээд хүрч байв.
Бид бууж ирхэд тэр дахин суухыг хүссэн ч би дараа ирий гэж амлалт өгч Тэхёны бодлыг өөрчлөллөө.
Бид паркаас гарч ирэн Тэхёны найзтайгаа ирдэг байсан цэцэрлэгт ирцгээхэд тэр яг л өмнөх шигээ санаа алдаад
Тэхён: А-Ёнаа чи дараа төрөлд итгэдэг үү?
Би: итгэдэг гэхэд тэр эргэж хараад
Тэхён: байдаг тээ, өөртэйгээ адилхан бодолтой хүнтэй таарах ямар гоё юм бэ? Тэр тусмаа миний найз охин бид 2 нэг бодолтой байх
Advertisement
Би: мэдээж бид энэ насныхаа амьдралыг санахгүй ч энэ насандаа аз жаргалыг олоогүй хүн тэр насандаа аз жаргалыг олдог гэсэн.
Тэхён: тэгвэл чусоны үед чи бид 2 амьдарч байсан байх магадлал их өндөр байхнээ
Би: магадгүй л юм
Тэхён: бүр төсөөлөлд автчихлаа
Би: намсан цамхаг орох уу? Орой болхоор илүү гоё харагддаг гэсэн
Тэхён: би очиж үзээгүй шдээ
Би: би ч бас ...
Бид намсан цамхагийн ойролцоо машинаа байрлуулаад дээш гарч ирхэд зарим хосууд түлхүүр өлгөж, зарим нь хамтдаа сөүлийг тольдон зогсоно.
Би: Түлхүүрэн дээр нэрээ бичиж өлгөх үү?
Тэхён: тэгхээр яадын
Би: зүгээр л хосууд нэрээ бичиж өлгөвөл урт удаан хамт байдаг гэсэн цуу яриа байдаг юм лдаа
Тэхён: 2лаа урт удаан хамт байна гэвэл юу ч хамаагүй хийж чадах болхоор тэрийг хийцгээе! Гэхэд нь би инээгээд түүнийг дагуулан түлхүүр зардаг хэсэг рүү очин
Би: ямар өнгө зүгээр гэж бодож байна
Тэхён: цагаан эсвэл цэнхэр
Би: цагааныг авий
Бид түлхүүр авч харин Тэхён түлхүүрэн дээр надаас нууцаар ямар нэгэн юм бичиж эхлэх нь тэр.
Би: юу бичээд байгаа юм бэ?
Тэхён: түр хүлээж бай л даа гээд хичээнгүйлэн бичиж байгаад надад өгхөд "❤️" гэж бичсэн байв.
Би: Тэтэ гэж чи юм уу?
Тэхён: тх. Тэтэ гэж дуудвал илүү дотно санагддаг болхоор намайг Тэтэ гэж дуудаж бай за юу?
Би: одоо би чамд илүү гоё юм харуулий. Алсын харагчнаас ч илүү байх болно гээд Тэхёны гарнаас хөтлөн дээврийн эрмэг дээр очход шөнийн сөүл тэр чигтээ харагдаж байлаа. Би Тэхён руу хархад түүний нүд хэвийн хэмжээнээсээ хэд дахин томорчихсон нүүрэнд нь аз жаргал тодорч байв.
Би: чамд таалагдана гэж мэдсэн юмаа Тэтэ
Тэхён: маш их гээд гарнаас минь атгахад нь инээмсэглэж орхилоо.
Тэхёны шийдвэр эцэстээ над руу чиглэсэн юм. Харин минийх Тэхён рүү эргэсэн. Магадгүй бид дахин маргалдаж бие биенээ ойлгохгүй зөрүүдлэх үе ирэх л байх гэхдээ тэр үеийг бид дахиад л даван гарах болно. Учир нь бид бусдын төсөөлж чадхааргүйгээр бие биеэндээ итгэж бас багагүй давааг хамтдаа давсан болхоор бидний харилцаа улам бэхжиж байгаа.
---MN4EVER---
Advertisement
- In Serial222 Chapters
The Beauty Inside: Stealing The First Kiss, Get a Wife
A tragedy struck Wenceslas family 22 years ago. A noble family no one would fail to recognise throughout the country. They owned wealth which would not run out to be inherited through generations.
8 765 - In Serial961 Chapters
Infinite Mana in the Apocalypse
Blessed with unlimited mana, Noah travels the worlds and sees rampant corruption and injustice.
8 4869 - In Serial9 Chapters
Snow Flames
How do you feel when you find guilty people who live without any regrets? It's a drama, a revenge story full of excitement and sometimes tearsWhere it all started on the day that the Elite University holds the Reunion for the Class of 2015 or maybe since five years ago?
8 135 - In Serial23 Chapters
Dungeon Core Online: Loremaster (fan fic)
This is a fan fiction of Dungeon Core Online, written by Glyax.https://www.royalroad.com/fiction/21501/dco--dungeon-core-online DCO hit the world by storm. millions started playing the first day and millions more have joined since then. Fighting monsters and gaining levels is all fun and all, but there is more than one kind of gamer.Enter the loremaster.
8 272 - In Serial9 Chapters
Task Force 1228
Tristan Machagon is a martial arts prodigy trained from a young age and he has loved every moment of it. Having just won the championship he has been working to for the past 4 years. His life takes a sudden turn throwing him into a world he thought was nothing but fantasy and horror. The world of monsters has always been there just outside of the light. Hidden in the shadows. It's kept in check by a dedicated task force that works dilligently to keep monsters in the realm of fiction for most people. Thrust into this world Tristan learns he wasn't as far from it as he initially thought. ------------- Please note this is my first fiction and also a rough draft. I appreciate any and all constructive criticism. ---------------
8 171 - In Serial9 Chapters
check the pulse and come back swearing
You always were something else, weren't you? Those eyes, too brown for your own good, and that old jacket that you loved to death - falling apart, but you didn't care.Looking at it now, I suppose it was inevitable. That it would always end up like this - you, in a hospital bed, and me, on the outside.Note: This is a work that has previously been posted on AO3, so if you follow me over there, it might look familiar!
8 87

