Түүний тэврэлт яаж ийм их сэтгэгдэл төрүүлж байгааг гайхах юм.

Тэр намайг тэврэх тэврэлтээ улам чангаруулж байлаа.

Би түүний мөрөнд санамсаргүй хүртэл тэр үсрэх нь холгүй надаас холдход нь

Би: намайг уучлаарай би мэдсэнгүй

Тэхён: одоохондоо эдгээгүй байгаа

Би: би болгоомжтой байх болноо гэхэд Тэхён модноос унаж байгаа навчыг газарт унахаас өмнө барьж аван надад өгөөд

Тэхён: хадгалаарай гээд гарыг минь хөтлөн халаасандаа хийгээд

Тэхён: даарч байгаа биздээ гэв.

Тэхён бид 2 манайх руу алхах хооронд тэр надад олон зүйлийн тухай ярьж өгсөн юм. Гадаадад эмчлүүлсэн тухайгаа ...

Бид манай гэрийн гадаа ирхэд тэр хошуугаа унжуулан

Тэхён: ийм хурдан уу? Гэхэд нь би инээн

Би: маргааш уулзацгаая гэхэд тэр над руу ойртон толгойноос минь барин өөртөө наахад би түүний зүрхэний цохилтыг сонсож байлаа.

Тэхён: өдөр болгон сургууль дээр чинь очиж авч байх болхоор минийх байгаарай ммм

Би: өөр хэн нэгнийх байх байсан бол би чамайг хүлээхгүй байсан шдээ.

Тэхён: тийм ч юм уу? Гээд тэнэг гэгч нь инээх нь тэр.

Тэхён явах хүртэл би гадаа зогсхыг хүссэн ч Тэхён намайг орхыг харчихаад явна гэж зөрүүдлэв.

Гэртээ орж ирэн цүнхээ газар унаган хаалга налан зогсход дүү ирэн

Дүү: гадаа тийм хүйтэн байгаа юм уу? Байдгаараа улайцан байх юм.

Би: анияа~ би дурлачихлаа

Дүү: хэнд вэ?

Би: Ким Тэхён

Дүү: байж боломгүй юм. Тэхён ах үхээгүй байсан юм уу?

Би: ЯА!!!

Дүү: Жимин ах түрүүн таныг асууж байсан

Би: өө Жимин ... Нээрэн би уузах ёстой байсан шдээ гэж хэлээд цүнхээ газраас шүүрч аван түүнтэй уулзах ёстой байсан газар луугаа яаравчлалаа.

Намайг ирхэд тэр хүлээн сууж байгааг хараад сэтгэл бага зэрэг өвдөж байв. Би түүний хажууд очиж суугаад

Би: үнэхээр зөрүүд юмаа

Жимин: бидний киноны цаг өнгөрчихсөн

Би: мэднээ. Би Тэхёнтай уулзсан

Жимин: тийм үү? Гар нь зүгээр байна уу?

Би: бид албан ёсоор үерхэж эхлэж байгаа

Жимин: тийм байхнээ гээд уртаар санаа алдаад дараа нь гараа сунгаад

Жимин: тэгвэл найзууд болцгооё. Болно биздээ гэхэд нь би инээмсэглэн гарнаас нь атгахад тэр гарыг минь сэгсэрлээ.

Жимин намайг гэрт хүргэж өгсөн юм. Тэхён бид 2 өмнөх шигээ өдөр шөнөгүй зурвас бичилцэж эхлэсэн нь намайг аз жаргалтай болгож байв.

Маргааш эрт хичээлтэй болхоор түүнд сайхан амраарай гэж хэлээд хөнжилдөө шургахад түүнээс сайхан амраарай гэсэн зурвас ирэх нь тэр.

~~~~~

Ина: өнөөдөр чи гялалзаж байх чинь ...

Би: тийм байна уу?

Ина: аанхаа ямар нэгэн сайхан зүйл тохиолдоо юу?

Би: тэгж хэлж болох байхаа

Ина: Аёнаа битгий тойруулж бай гэж би хэд хэлхийн

Би: би найз залуутай болсон ...

Ина: хоо манай сургууль юм уу?

Би: хичээлийн дараа ирхээр нь хараарай за гээд би ширээн дээрхи дэвтэрнүүдээ хураан

Би: хичээлдээ орцгооё гэлээ.

Ина бид 2 цонхтой цагаа амжилттай даван дараагын цагын хичээлдээ орж ирхэд өмнө харж байгаагүй залуу сууж байв.

Ина надад ойртон чихэнд минь

Ина: их сургуулийн хөвгүүд ч тоглоом биш юм аа.

Би: хнн миний найз залуу тэрнээс илүү юм байна

Ина: тэрийг би л шийднэ шдээ гэхэд бид инээлдэцгээсээр сул суудалд сууцгаалаа.

Хичээл таран Инаг чирсээр гарч ирхэд Тэхён өмдныхөө халаасанд гараа хийчихсэн эргэн тойрноо харж байв. Би Инатай хамт түүн дээр очход Тэхён шууд л гараас минь хөтлөн духан дээр минь үнсээд

Тэхён: намайг байхгүйд сайн байсан биздээ гэхэд нь би толгой дохиод

Би: миний их сургуулийн найз Ина гэхэд Ина гараа сунгасан ч Тэхён түүний гар луу харж байгаад толгойгоо хөдөлгөн Ким Тэхён гэв. Би түүний энэ үйлдэлд гайхсан ч түүнд ямар нэгэн вм хэлсэнгүй!

Тэхён: явцгаах уу?

Би: баяртай Ина маргааш уулзацгаая гээд түүн рүү даллан Тэхёнтой хөтлөлцөн явцгаалаа. Бид их сургуулийн ойролцоо байхад ихэнхи хүүхдүүд түүнийг таниж байв.

Аргагүй шүү дээ. Намайг ахлах ангийн 2-р анги байхад Тэхён айдол биш хэрнээ интэрнэт хайлтад эхний 5т жагсаж байсан юм.

Би: бид хаашаа явж байгаан

Тэхён: эмнэлэг. Би боолтоо солиулах хэрэгтэй байна гэлээ.

Бид явсаар эмнэлэгт ирэн 6-р давхарт гарч ирэн булангын өрөөнд очход залуухан эмч сууж байлаа.

Эмч: өө Тэхён. Дасгалжуулагч чинь ярьсан бас өнөөдрөөс эхлээд байнга ирж байгаарай! Тэр эмч ширээнээсээ босон

Эмч: хувцасаа тайлчих гэлээ. Би Тэхёнд дээгүүр хувцасаа тайлхад нь туслахад тэр нэг талын гараа битүү боосон байх ба эмч түүний боолтыг тайлхад хагалгааны томоос том шарх байлаа.

Түүнийг шархаа цэвэрлүүлж шинээр боолт хийлгэж дуустал би ямар ч авиа гаргасангүй!

Бид эмнэлэгээс гарч ирхэд би түүнд бас л юу ч хэлсэнгүй!

Тэхён: ямар нэгэн юм болсон юм уу?

Би: анияа~ би зүгээр л чиний шархыг хараад өөрийгөө харааж байлаа.

Тэхён: мангар гэдэг нь энэ чинь тамирчин хүнд байдаг л зүйл шдээ.

Би: дахиад тоглох боломжтой юм уу?

Тэхён: болно шдээ. Сайн эмчилчүүл болно

Би: ашгүй дээ гэхэд Тэхён миний мөрөөр тэврэн

Тэхён: тэгхээр 2лаа үерхэж байгаам чинь үнсэлцэх үү? Гэхэд нь би ичин түүнээс холдон

Би: би бэлэн биш байна бас арай л олон хүнтэй байна гэж нэг амьсгаагаар хэлчих нь тэр. Тэхён чангаар инээн

Тэхён: аягүүү!!!! Эгдүүтэй юмаа миний найз охин гэхэд дахиад л догдолж бас зүрх хүчтэй цохилож байлаа.

Бид гулгахаар lotto word-д ирцгээхэд бараг хүнгүй байв.

Би канкигаа өмсөн хөтлөлцөн талбай руу орон гулгацгаасан юм. Яг л кино шиг санагдана.

Дараа нь бид наадаг зураг авхуулан хамгийн сүүлд пицца идхээр явцгаалаа.

~~~~~

Өчигдөрийн болзоог бодон инээмсэглэн алхахдаа хэн нэгэн нэрийг минь дуудхыг ч анзаарсангүй!

Хэн нэгэн мөрөн дээр минь гараа тавихад л би ухаан орон эргэж хархад өчигдөр хамт хичээлд суусан хөвгүүн байлаа.

: А-Ён мөн биздээ

Би: тийм байна.

: намайг СокЖин гэдэг. Чамтай хамт түүх үзэж байгаа гээд гараа сунгах нь тэр. Би түүний гар луу дараа нь нүүр лүү нь хархад тэр инээмсэглээд гараа татаж аваад

Жин: Жин гэж дуудаж байгаарай 2-р дамжаа буюу чиний сонбэ гэв.

Үнэхээр үү? Сонбэним ?

---MN4EVER---