(Суяны талаас)

Зүрхэнд минь чимээгүйхэн оршиж сэтгэлийг минь дүүргэдэг байхад . . . Нүдээрээ инээмсэглэн ярихад чинь үйл хөдлөл бүрт чинь уусах мэт нууцхан ширтэн, сэмхэн инээмсэглэж суухад, ойр тойрны юуг ч үл хайхран чам дээр л харц минь тусаж чамайг л бодолдоо өнжүүлдэг байхад, сэтгэлийг минь нэг гунигт автуулан, нэг хөөргөж өмнө мэдэрч үзээгүй мэдрэмжээр дүүргэж байхдаа ч. . . Чи мэдээгүй. Чи намайг анзаарч хараагүй. Чадлаараа чиний нэрийг дуудан, зүрх минь орилж байхад, хэлэх үг бүрээс чинь найдвар хайна догдлон зогсоход ч чи надруу хараагүй. Гэсэн ч би эцсээ хүтэл итгэл тээнэ чам руу л харан зогссон. Хичнээн хичээж буруу харавч тэгэх бүртээ би улам илүү татагдан, эргээд л чамайг ширтэн зогсдог. Өөрөө өөртөө зуу зуун удаа захин, мянга мянган удаа сануулав ч чамайг гэх минь улам бүр нэмэгдэж, өөрийгөө барьж дийлэхгүй болсон ч би чамайг зөвхөн ардаас чинь л харсан хэвээр . . .

__________________

"Тэр үнэхээр яршигтай юм аа"

"Харин тийм ээ. Хамт явахад мөнгөнд санаа зовох шаардлагагүй байдаг болохоор л түүнтэй хамт байдаг. Түүнээс биш түүнтэй найзлах хүсэл үнэндээ л байхгүй байна"

"Тийм шүү. Тэр одоо өөрийгөө баатар гэж боддог юм байх даа. Үргэлж л Хэсүнстэй хамт явж байдаг."

"Өөрийгөө бусдад сайн хүн гэж бодогдуулахыг л хүсч байгаа биз."

"Ёстой нэг . . . Төвөгтэй юм аа."

Худалдааны төвийн голд модон сандал дээр зэрэгцэн суух тэдний амнаас урсан гарах үгс бүр нь цээжинд минь наалдах мэт. Гартаа барьсан мөхөөлдөс минь хайлан урсаж гарт минь хүрч эхлэхэд цочин гар луугаа харав. Сая л сэрсэн мэт хөшсөн харц минь газарт бууна дээш болж үл чадна, амьсгалаа авч гаргахад ч хэцүү санагдана . . . Яагаад?- . . . Би- хамгийн сайнаараа байхыг хичээсэн байхад- . . . Яагаад надад- ингэж ханддаг юм бэ? Би-Би буруу зүйл хийсэн гэж үү?!

Толгой дотор минь цуурайтах түмэн бодол хамаг биеийг хүлчихсэн бололтой. Ийм байдалтай хэр удаан зогссон билээ?таван минут? Эсвэл гучин минут? Мэдэхгүй юм? Дахиад хэр удаан зогсох бол? Ер нь яагаад энд байгаа билээ?! Тэд намайг ирснийг мэдсэн юм болов уу? Арай одоо. . . Над руу харцгааж байгаа юм биш биз дээ. Бодол минь намайг алах нь- гуйя хэн нэгэн, хэн ч хамаагүй намайг эндээс аваад гараач.

"Өө, чи ирчихсэн байсан юм уу?!"

"Тэрний гарыг хардаа зайрмаг нь хайлчихсан байна."

"Заваан юм. Бидэнд өгөх гэж байгаа юм байх даа?." Тэдний надруу чиглэсэн дооглонгуй өнгө аяс сонсогдох үед л би энэ бүхэн бодит гэдэг итгэж эхэллээ. Тэдэнтэй харц тараагүй байсан ч аль хэдийн тэдний харц намайг зүсэж байх шиг. . .

"Хөөх, царайлаг юмаа" тэдний харц намайг даван ийн хэлэв.

"Уучлаарай. Өөрөө сая хэтэвчээ орхиод явчихлаа."

Ард минь дуугарах намуухан хоолой. Миний амьдралдаа сонсож байсан хамгийн дулаахан хоолой. Намайг тэр харанхуйгаас татах мэт сонсогдсон түүний хоолой. Тэр яг л- сахиусан тэнгэр мэт. . .

Би түүн рүү арайхийн эргэн харахдаа нулимстай нүдэндээ хуралдсан нулимсаа чадлаараа барив.

Тэр гар луу минь алгуурхан хараад цүнхээ уудлан алчуур гарган ирж, урссан зайрмагийг арчиж эхлэв. Тэрээр миний гарыг нэг бүрчлэн арчиж дуусаад "Надад нэг зайрмагаа өгнө биздээ." гээд миний гараас нэг зайрмаг аван, инээмсэглээд, чихэнд минь үл ялиг ойртон ямар нэг зүйл хэлэх гэж байгаа аядсанаа инээмхийлээд, цааш эргэн "Баяртай" гэсээр одов. Түүнийг холмогц биднийг тасралтгүй ширтэн зогссон өнөөх охид надаас уралдан асуулт асууж гарав.

"Тэр хэн юм бэ? Таньдаг хүн чинь юм уу?"

"Яаж бие биенээ таньдаг болсон юм бэ?"

"Хэрвээ боломжтой бол танил-"

тэдний яриаг сонсож зогсоход залхмаар санагдаж, гэнэтхэн инээд минь ууртай минь зэрэгцэн төрөхөд би чанга дуугаар "Хөөе- жаахан чимээгүй болоод өгч болох уу? Та нарыг дууг сонсох тусам дотор муухай оргиж байна."

Намайг ийн хэлэхэд тэдний цочирдсон цаарай тодрон. "Юу гэнээ? Чи одоо хэн болчихоод-" чангаар хэлэхэд миний инээд улам бүр хүрч үл ялиг инээвхийлээд "Уучлаарай би та нарыг танихгүй. Танихгүй хүндээ тэр тухай хэлмээргүй байна." гээд тэдний сууж байсан сандал дээрээс үүргэвчээ аваад "За, тэгвэл дахиж таарахгүй гэж найдаж байна. Баяртай" хэмээн эргэхэд тэдний уурласан бас гайхсан царай нь ардаас ширтсээр хоцров.

__________________

Тэрнээс хойш би дахиж тэр охидтой үг дуугараагүй. Надаас ямар нэг зүйл хүсч найз гэх худал үгийн доор эргэн тойронд минь эргэлдэх хүмүүстэй ч тэр дахиж ойртохыг хүсээгүй. Тэгээд тэднийг огт тоолгүйгээр өөр бусдад анхаарлаа хандуулаж эхлэхэд амар санагдсан ч бас гунигтай байсан.

Түүнээс хойш нэг их удалгүй өнөөх хүүхэд манай ангид шилжиж ирсэн. Түүнийг холоос ажиглахад хөгжилтэй басхүү эелдэг мөн өөртөө үнэхээр итгэлтэй харагдсан. Яг л өөрөөсөө гэрэл цацруулсан, нарны гэрэл мэт бусдыг өөртөө татдаг нэгэн. Надаас тэс өөр ертөнцийнх гэмээр санагдсан. Тиймээс би зөвхөн холоос түүнийг харахаас өөр зүйл хийж чадаагүй. Эсвэл магадгүй зүгээр л . . . Чадахгүй хэмээн итгэсэн байх.

Дунд сургуулиа төгссөн өдөр. Анх удаа түүний зөвхөн надад зориулж хэлсэн үгс. Дулаахан. Сэтгэл догдлом. Найдвар төрүүлэм.

______________________________ ______________________

Цаг хугацаа дэндүү хурдан өнгөрч тэр үеийг бодох тоолонд инээд минь хүрч гайхширал төрнө. Яагаад тэр өдөр гэж? Яагаад хамгийн сүүлчийн мөчид? Яагаад хажууд чинь байсан тэр жилүүдийн туршид надад найдвар гээчийг өгөөгүй хэрнээ, яагаад бүх юм дуусах гэж байсан тэр өдөр, хамгийн сүүлийн мөчид надад боломжгүй найдвар төрүүлсэн юм бэ? Яагаад? Яагаад надад тэр гэрэлтсэн инээмсэглэлээ харуулсан юм бэ? Бодох тусам уур хүргэм. Гэхдээ дулаахан.

Их сургуульд анх орох үед Хэсонийг эс тооцвол бусад бүх хүмүүс ямар ч сонирхолгүй санагдаж байсан. Бүгд л яг урьдынхтай адил. Бүгд л надаас ямар нэг зүйл хүссэндээ хажууд минь эргэлдэнэ. Тэгээд л хэрэгтэйгээ авчихвал удалгүй яваад өгнө. Тэдний хувьд би найз гэхээс илүү хэрэгцээ мэт харагддаг байсан гэхэд болохоор. Тэдэн дотроос найз гэдэг үгний эзнийг олох нь улам л хэцүү болсон. Тэгээд л өөрийн ертөнцдөө өөр нэгнийг оруулахыг хүсээгүй. Бүгд утгагүй байсан. Гэхдээ түүнийг харах хүртэл байх.

Түүнтэй дахин тааралдвал хэлэхийг хүссэн үгс байсан. Ядаж л дахин боломж олдвол энэ удаа зүгээр л толгой дохихоос арай илүү хариу хэлэхийг хүсч байсан. Дунд сургуулийн үеийг бодвол түүний хоолой бүдүүрч нуруу нь ч өндөр болсон харагдсан. Гэхдээ түүнийг тойрон хүрээлдэг тэдгээр хүмүүс дунд тайван, өөртөө итгэлтэй байдаг нь хэвээрээ байсан. Магадгүй бүр илүү ч гэмээр. Яаж тийм байж чаддаг юм бэ? Яаж тэдгээр хүмүүсийн дотроос чамайг гэх нэгнийг олдог юм бэ? Тэр надад урьдын адил гайхалтай бас өөр ертөнцийн нэгэн шиг санагдсан. Гэхдээ л энэ удаад би шийдсэн. түүн дээр очоод өөрийн мэдрэмжийг хэлэхийг хүссэн. Өөртөө итгэлтэйгээр.

Чиний надад тэр өдөр өгсөн жижиг алчуурийг атгаад урд чинь очиход бэлэн байсан. Би дэндүү баяртай, бас итгэлтэй байсан болохоор тэр юм болов уу? Тэр их баяр баясгалан гуниг болж хувирахдаа ямар хурдан бас ямар шанлалтай гэдгийг би мэдээгүй. Үнэндээ бол мэдэж байсан ч тэр үед зүгээр л мартаад оролдоод үзэхийг хүссэн төдий. Гэхдээ тэр өглөө сургуулийн хашаагаар орохдоо санасан. Үнэхээр гунигтай бас шанлалтай байсан. Тэр Хэсоныг хөтлөөд гүйж байхдаа хамгийн тодоороо инээмсэглэж байсан.