《{completed}While you were sleeping》20. Үнсэлт♡
Advertisement
* Жинхэнэ хайртайгаа
учрахад
гэж үгүй.
***
Дэндүү гайхалтай юм энэ мэдрэмж . . .
Хэн нэгнийг хайрлах, тэр хүнээрээ хайрлуулах гэдэг.
. . . Яг л тэнгисийн эрэгт нар жаргаж буй үзэсгэлэнтэй агшин тэр хэвээрээ гацчихсан мэт . . .
Хорвоо дэлхий ч, цаг хугацаа ч тэр . . .
Зөвхөн бидэнд зориулан хөдлөх мэт . . .
Дэндүү олон өнгөтэй, дэндүү олон төрхтэй ажээ . . .
энэ "" . . .
Зүгээр л инээмсэглэж байгаа нь, зүгээр л унтаж байгаа нь, надад хааяахан гомдоллон, жаахан охин шиг болчихдог нь, надруу харах харц нь гээд түүний гэсэн бүх зүйлээс би хайрыг мэдэрдэг.
Тэр яг л миний
шидэт дэлгүүр шиг . . .
***
~
Бидний учрал дэндүү гайхалтай . . .
Гэхдээ тэрнээс ч илүү гайхалтай нь энэ эмэгтэй . . .
Урд минь хамгаас үзэсгэлэнтэй энэ л инээмсэглэлээ тодруулан надруу гэрэл цацруулан суух түүнийг болдог бол бүх хүмүүст миний эмэгтэй хэмээн зарлаад, үүрд хамт, зөвхөн өөрийнхөө дэргэд байлгахсан.
Зөвхөн бидэнд л зориулагдсан энэ ертөнцөд тэр үргэлж миний нар, сар, тэнгэрт түгэх олон мянган одод минь . . .
Том цэлгэр цонхоор зуны нарны хурц гэрэл туяарах энэ өрөөний орон дээр бид хоёул анх удаагаа бие биесээ харж буй мэт ширтэнэ, яг л биесийнхээ төрхийг тогтоон авч, зүрхэндээ сийлэх мэт, өчүүхэн ч хэсгийг үлдээлгүйгээр . . .
Гэрэл цацарсан энэ харцанд нь уусахдаа бидний хамтдаа өнгөрөөсөн энэ бүхий л хугацаа дэндүү үзэсгэлэнтэй, бас ямар их аз жаргалтай байснаа бодон түүний нүдийг огт салгалгүй харна.
Түүний минь дулаахан, булбарай цагаан гар нь алгуурхнаар хацарт минь хүрэхэд, би дэндүү гэмээр амгалан мэдрэмжийг аван түүний гар дээр гараа давхарлан тавьж атгаад, нөгөө гараараа долгиолон харагдах түүний бор шаргал үсийг нь зөөлхөн элбээд, толгойг нь алгуурхан өөртөө ойртуулан духан дээр нь удаанаар үнсэв. Түүний минь энэ үнэр цэцгийн үнэрээс анхилам юм.
Бидний хамтдаа байгаа мөч бүхэн гайхамшиг . . .
Саран авхай тэнгэрт мэлтийж, шөнийн тэнгэрт одод түгэхээс өглөөний наран мандах хүртэл бид өөрсдийн гайхамшгийн орондоо аз жаргалдаа умбан биеэсдээ ахин дахин дурлаж, уусан нэгддэг.
______________
- Хоёулаа өнөөдөр юу хийх үү?
Advertisement
- Ммм..., харин л дээ? Ээж аав хоёр хүүхдүүдийг аваад гэр лүүгээ явчихсан байгаа болохоор . . . Эхнэр минь юу хиймээр байна? Чамд хийхийг хүсч байгаа зүйл байна уу?
- Тэгвэл . . .
_________________
Том өрөөний шалан дээр дэвссэн хөвсгөр, зөөлөн, цагаан дэсгэр дээр Тэхёны энгэрт нь гарыг нь дэрлэн ном уншин хэвтэх Хэсоныг тэрээр ардаас нь зөөлөн тэвэрч түүний үнэрэээр уушгиа дүүргэн улам бүр шунаглан түүний үсэнд нүүрээ наахад Хэсон гартаа барьсан номоо доош нь тавиад, алгуурхан Тэхён руу эргэж харан энгэрт нь шигдэн , цээжинд нь наалдахад Тэхён түүнийг чангаар тэврэх нь үнэхээр хөөрхөн.
Хэсон толгойгоо бага зэрэг дээшлүүлэн гараараа Тэхёны үсийг илээд, уруулаа ойртуулсаар хацар дээр нь зөөлхөн буухад Тэхёны цээжинд бяцхан бүжигчид бүжих мэт ирвэгнэв.
Хэсон өндийн суугаад, Тэхён руу харан,
" Хоёулаа гоймон чанаж идэх үү? хэмээн босохоор дээш өндийхөд, Тэхён түүний гарнаас татан буцаан хэвтүүлээд, гараараа түүний толгойн хоёр талд газарт тулан түүний дээрээс харахад, тэдний дух нь нийлэн, бие биеийнхээ гялтганах нүдийг ширтэж, амьсгалыг нь чагинах мэт аниргүй болов. Тэхён үл ялиг, зугуухан доошилсоор Хэсон руу ойртож, удалгүй тэдний уруул нь нийлэхэд тэд бие биедээ хамгийн сайхан бөгөөд халуун үнсэлтийг бэлэглэн улам илүүг хүсэх мэт бие биерүүгээ тэмүүлэн улам гүнзгий, нандин үнсэлтийг өгч байлаа.
______________
Тэхён ягаан цэцгэн зурагтай хормогч зүүж, гал дээрээс дөнгөж чанаад буй цэнхэр ширмэн тогойтой гоймонгоо барьсаар гал тогооны ширээн дээр авчран, тагийг нь аван ширээн дээр тавиад, Хэсоны өөдөөс харан суув.
Хэсон маш ихээр баярлан хоёр гараа урдаа хавсран уулга алдаж
"Хөөх үнэхээр амттай харагдаж байна" гэхэд Тэхён тэмцээнд ялсан мэт сэтгэл өндөр, өөрөөрөө бахархаж байв.
Тэд хоёул аягандаа гоймонгоосоо савхдан хийж аваад, идэх гэсэн боловч Хэсоны үс нь нүүрнийх нь урдуур унжиж тэрээр байна байна үсээ чихнийхээ ардуур хийж нэг гараараа бөөгнүүлж барих ба гоймон идэхэд нэг л хүндрэлтэй байх боловч тэрээр идэхэд л анхаарал нь төвлөрсөн харагдах бөгөөд үргэлжлүүлэн идэхийг хичээсээр байв.
Advertisement
Тэхён сандал дээрээсээ гэнэтхэн өндийж, ширээнээс босон цааш том өрөө рүү явчихав. Хэсон гайхсаар түүний ардаас харан сууж байтал тэрээр гартаа ямар нэг зүйл атгасаар Хэсоны ард ирэн зогсоод түүнийг үсийг болгоомжтойгоор бөөгнүүлэн бариад, гараараа зөөлхөн самнаж Хэсоны үсийг гартаа атгасан үсний боолтоороо боож өгснийхөө дараа үсийг нь алгуурхан илж, толгой дээр нь удаанаар үнэрлэн үнсээд түүнийг ардаас нь хүзүүгээр нь тэврэн Хэсоны мөрөн дээр толгойгоо тавихад Хэсон үл ялиг түүнрүү толгойгоо эргүүлэн хацрыг нь илээд, түүний уруул дээр шоб хийтэл үнсэв. Тэхён түүнрүү инээмсэглэн, уруулаа үл ялиг долоогоод
- Энэ миний идэж байсан хамгийн амттай гоймон байлаа
гэхэд Хэсон бушуухан урагш хараад аягатай гоймонгоо аваад,
- Хоолоо идэцгээе, аягүй бол хөрчихнө гээд гоймонгоосоо савхдан аваад амандаа хийв.
Харин Тэхён нүүрэндээ инээмсэглэлээ тодруулсаар сандал дээрээ сууна, гоймонгоосоо нэг савхдан авч, үлээгээд Хэсон руу өгөхөд Хэсон гайхан, түүнрүү харахад Тэхёны инээмсэглэл тодоор гэрэлтэн, жаахан хүүхэд шиг нүдээ онийлгон инээх нь Хэсонд дэндүү өхөөрдөм санагдаж, өөрөө ч адилхан царай гарган инээсээр түүнийг үлээж өгсөн гоймонг идэв.
Ширээн дээр тавьсан Хэсоны гар утсанд мэдэгдэл ирэн дуугарахад Хэсон аван шалгавал Жонсугаас ирсэн мессэж байв.
From Jong Suk: Гэртээ байна уу?
Хэсон хариу бичихээр утсаа авахад Тэхён түүнийг нүд салгалгүй харах боловч ямар нэг үг дуугаралгүй чимээгүй л суух аж.
From Khesong: Тийм ээ.
From Jong Suk: Завтай байна уу? Дөнгөж сая дэлгүүр дэхь ажлаа дуусгачихлаа. Хамтдаа шар айраг уух уу?
From Khesong: Тэгье ээ. Тэхён бид хоёр завтай байна.
From Jong Suk: За тэгвэл би аваад очьё.
Хэсоныг түрүүнээс хойш хэнтэй мессэж бичээд байгааг мэдэхгүй нүдээ дүрлийтэл Хэсоныг харах Тэхён эцэст нь тэсэлгүй дуу орж,
- Хэн юм? хэмээн хариулт нэхсэн том нүдээр Хэсоныг харахад Хэсон ямар нэг элдэв хувиралгүйгээр,
- Жонсуг л байна. гэсээр хоолоо идэх зуураа тайвнаар хэлвэл Тэхён улам лавлан
- Ямар нэг зүйл болоо юу?
- Үгүй ээ. Түүний ажил дууссан хамт шар айраг уух уу гэсэн?
- Чи тэгээд юу гэсэн юм?
- Тэгье л гэсэн. гэхэд Тэхён нүдээ улам томруулан, гэнэт дуу алдан
- Үгүй ээ. Болохгүй!
гэсээр Хэсоны утсыг аван Жонсуг руу залган, 'Битгий ир!' хэмээн хэлээд тасалчихав. Түүнийг харан суусан Хэсон маш ихээр гайхан,
- Яагаад? Ямар нэг шалтгаан байгаа юм уу? Та хоёр дажгүй харьцаатай байдаг шүү дээ. Муудалцсан юм уу?
- Үгүй ээ, муудалцаагүй. Бид ямар жаахан хүүхдүүд үү?
- Тэгээд яагаад болохгүй гэж?
- Зүгээр л би чамтай хоёулахнаа л баймаар байна.
хэмээн хошуугаа унжуулсаар хэлэхэд Хэсон гайхсандаа нүдээ бүлтийлгэнэ түүнийг хэсэг хараад инээд алдан, гараараа амаа даран доош харан түүний энэ эгдүүтэй байдлыг өхөөрдөж байлаа.
Тэднийг ийн ярилцаж байтал хаалганы хонх дуугарч Тэхён урвайсаар очин хаалгаа онгойлговол үүдэнд нь Жонсуг хэдийн ирсэн байх ба хоёр гартаа барьсан ууттай зүйлээ дээш өргөн инээмсэглэв.
Тэхён түүнийг хараад хошуу цорвойлгосоор Хэсон руу харвал тэрээр толгойгоо багахан гилжийлгэн, нүдээ тормолзуулсаар Тэхён руу дохиход арга буюу Жонсугийг дуртай дургүй дотогш оруулав.
***
Advertisement
- In Serial15 Chapters
Aeromancer
Seti Tutt, a recent graduate of the university, was too weak as a wind adept to become anything amazing with his abilities. However, his sight was stolen and now has to learn how to see with his wind, ultimately landing him as a student at Prestige Academy where enemies abound.Release Schedule Almost-weekly every Monday.The almost part of it just means I'll skip an update after several releases to catch up on the writing. Story cover was commissioned by me.
8 119 - In Serial60 Chapters
Dream Theater
Long casted shadows danced in the background, as a man squibbled and jotted words on yellow papers. A mere novelty, remnant and ghost that was left to age away along with the forgotten theater, a man grasped for inspiration to salvage what was left of his soul. Abandoned in the squalid room, Pxan was left hauntedly in the furthest corners of insanity that bubbled in his mind. No one would listen to his plight, denouncing him and claiming his mind was not right. Even though the world left him with nothing, turning their backs to him, he knew the books would never betray him in the same fashion. Faceless pages and books yet to be read ogled puppy eyes, ready to be penned by the madman. “Pxan! Pxan! Over here! To me!” Clamored the unpublished manuscripts. Pxan’s fingers quivered nervously, thoughts of failure flooded his mind. Wanting to surrender to the pressure. “No!” He cried. “I’ve had enough of writing.” Books with eyes all stared at him, begging for the tales to be written. Their pleaful eyes were all that Pxan needed to be moved to writing again. The man sighed and raised his pen again, stroking the first letters of inspiration that bore fruit from his mind. A maddening tale of a policeman, cultists and a violent revenge… -Currently on Hiatus while writing the second volume.The first volume is up. I will take a few days to rewrite a few chapters. Afterwards, updates will proceed as usual.Current rewrite progress 17/59 chapters rewrited. This is my first real novel, any kind of criticism or feedback is appreciated. I am looking for an editor, if someone wants to help me avoid typos please contact me. The cover is a detail of Faust in His Study by Ary Scheffer, c. 1831, watercolor and gouache on paper.
8 171 - In Serial20 Chapters
Douxie x reader- Book 2 From Different worlds
This is Book 2 of Douxie x reader, read book 1 first than book 2 :)
8 197 - In Serial45 Chapters
The Thorned Rose
When a cold-hearted assassin who has suppressed every single emotion, kills someone the Mafia didn't want dead, there is a slight battle for power, but when Don Sandrino, the head of part of the mafia, realises the man she killed was evil, he starts searching for her, wanting the infamous 'Thorned Rose' assassin on his side to try and take back his birthright of being the boss of bosses that his uncle stole away from him.Savannah is bored as an assassin working for a company, just killing random politicians, and wants something exciting, and that something is in the form of Don Sandrino.There is drama, tragedy, fighting and romance littering every chapter. The only thing is, Savannah doesn't know how to love, she has suppressed that emotion, along with every single other emotion, and she doesn't know who she really is as she has had to live under alias names for so long, always pretending to be someone else. She just does not know who the real Savannah is.Can Don Sandrino pull it out of her? Can he make her love again? Or will their dysfunctional romance end in death and heartbreak?***"You know, anyone who calls me Fabricio usually ends up dead, or really hurt, anyone who dares call me Pugliesi gets their tongue chopped off and forced to swallow it, then they die," said a voice from behind me."Well, Fabricio Sandrino Pugliesi Russo, what are you going to do to me now?" I asked, raising one of my eyebrows."Is playing chicken one of your favourite games?" he asked, laughing."Yes, because I always win." He laughed again. What the fuck is going on? I never make people laugh, well I never have anyone around to talk to except Nadia, who never laughs at anything, but still."I'm waiting for you to chop my tongue out, Fabricio," I was toying with him, seeing whether his threats were real.***THIS IS AN ACTION ROMANCE, WITH GRUESOME SCENES AND SEXUAL SCENES. READ AT YOUR OWN RISK!! ⚠️COVER BY: https://www.deviantart.com/ivana422#1 in MAFIOSO
8 149 - In Serial13 Chapters
A Place Called Perfect
8 141 - In Serial19 Chapters
A Study In Marriage (Johnlock) - Sequel to A Study in Love
Once the rings have been exchanged and the vows have been said, Sherlock and John are ready to settle down and get their fill of the domestic bliss that so often comes with marriage. Unfortunately, nothing is ever that simple for them... and they know the honeymoon period can't last forever. They'd promised each other "for better or for worse", but John had no idea just how bad 'worse' could be.
8 211

