~12 сарын 31

Шинэ жилийн уур амьсгал хотын өнцөг булан бүрийг бүрхэн цагийн зүү арван хоёрыг зааж ид шид биелэхийг хүлээх мэт

гялалзан гялтганах өнгө өнгийн гэрлүүд, шинэ жилийн найрал дуу, олон янзын үзүүлбэрыг үзэхээр нааш цааш холхилдох гэр бүл, найз нөхөд, амраг хосуудын аз жаргалтай инээдээр бялхах хүмүүсийн хөл хөдөлгөөнөөр дүүрсэн гудамж.

Гагцхүү нэг л хүн тэдгээр хүмүүсийн дунд хүндээр амьсгаадан гүйх бөгөөд ойр ойрхон зогсож орчин тойрныг түргэн түргэн нүдээ гүйлгэн ажиглах бөгөөд байна байна утсаа шалгах нь хэн нэгнийг хайж байгааг нь илтгэж байлаа. Түүний харцнаас бас гартаа барьсан баглаа цэцэгнээс нь харвал хэнийг хүлээж буй нь ойлгомжтой аж.

Тэрээр энэ хэвээр нэлээд удаан ойр орчмоор удтал гүйсний эцэст машин замын томоохон уулзварын гэрлэн дохион дээр ирэн замын цаана зогсох нэгнийг харан дороо зогсов.

Түүний царайнд үл мэдэгдэх багахан мушийлт тодрон үзэгдэх нь үнэхээр үл ойлгогдохуйц . . .

Өглөө сэрснээсээ хойш сэтгэл нэг л тайван бус үргэлж л нэг зүйл толгойд эргэлдэн миний цээжэн дотор бөмбөр тоглох мэт нүдэж сандрал, санаа зовнил, догдлол хослон яг л найрал хөгжмийн аялгуу мэт бүжиж байлаа.

Хэзээнээс ч юм бэ бидний жүжиг мэт байсан тэр үгс одоо миний хамгийн ихээр сонсохыг хүсдэг үгс болж, бусдад баригдахгүй байхын тулд гаргадаг байсан тэдгээр царайны хувирал, үйл хөдлөл минь одоо зүгээр л чи хажууд минь байхад өөрөө дотроос минь оргилон гарах их хүсэл болж, чи миний дахин хэнд ч нээж өгөхгүй гэсэн хаалгыг минь онгойлгоод миний хажууд гарнаас минь атгаад зөвхөн чиний л намайг онцгой хэмээн мэдрүүлдэг тэр инээмсэглэлээ тодруулдаг.

Хэзээнээс ч юм бэ чиний тэр инээмсэглэл миний итгэхийг хүсдэг бүх зүйл болчихож. Хэдий намайг бүрхэн авах айдас ойртож байсан ч чамайг хажууд байхад би хамгийн итгэлтэй болдог. Тиймээс . . . Гуйя, намайг чангаар тэврээд дэргэд минь үлдээч . . .

***

Хэсон өдөржин гадуур хайж, дэлгүүрээс дэлгүүрийн хооронд явсан боловч тохирох бэлгээ ололгүй нэг мэдэхэд намрын шаргал нар жаргаж тэнгэрт улаа бутран байв. Гэхдээ магадгүй тохирох бэлэг олдоогүйдээ биш сэтгэлд нь нийцэх бэлэг л олдоогүй болов уу. Хэн нэгэнд тэр тусмаа онцгой нэгэндээ сонгох бэлэг хамгийн ээдрээтэй аж. Нар хэдийн жарган бүрэнхий болж гудамж талбай гэрэлтүүлгээ асаах үед автобусны буудал руу алхах замдаа барилгуудын хоорондох нарын харанхуй замаар үл ялиг гэрэл нь цухуйх нэгэн бор шаргал өнгийн жижиг тоосгон байшин түүний сонирхлыг ихэд татав.

Байшингийн өмнө ирээд харвал ' 'Memories' гэсэн хуучирсан хаяг бүхий цонхоор нь модон бор тавиурууд дээр өрөөстэй гэрэл зургийн аппарат үзэгдэх тод гэрэл цонхоор нь гадагш туссан дэлгүүр байлаа.

Хэсон дэлгүүрийн шилэн цонхтой бор хаалгыг татан ороход хаалганаас өлгөсөн хонх жингэнэн дуугарах нь үнэхээр ид шидийн мэт.

Модон тавцантай кассны ширээний ард цагаан буурал үстэй нүүрэнд нь багахан үрчлээс тогтсон эр ганцаар зогсох бөгөөд Хэсоныг харан эелдгээр инээмсэглэн толгой дохиод,

-Сайн байна уу? Манай дэлгүүрт тавтай морил.

хэмээхэд Хэсон ч мөн хариу толгой дохиод орчин тойрныг гүйлгэн хэсэг харж зогсоод гэнэт нүд нь гялтганан удаан эрсэн зүйлээ эцэст нь олов бололтой инээмсэглэл тодруулав.

***

Зун цаг хэдийн улирч намар цаг Сөүлийн гудамжинд үл ялиг хүйтэн агаад үзэсгэлэнтэй өнгө төрхийг бүрдүүлэн ирж навчсын явах цаг ирснийг илтгэхэд мөчирнөөсөө чадлаараа зүүгдэх навчис унахдаа салхитай хамт гунигийн аяс тоглох мэт . . .

Хэзээнээсээ л салах цаг ирэхийг мэдэх ч эцэс хүртэл нь итгэх навчис . . .

Дахин учрах цаг ирэхийг хүлээнэ ганцаар гунигийн ая аялах мөчир . . .

***

Эцэст нь удаан хайсан бэлгээ олсон учир гэртээ ирж усанд ороод удахгүй залгах Тэхёныг хүлээнэ зочны өрөөний буйдан дээрээ өөрийн уншиж буй номоо барин суухад хичнээн хичээв ч миний бодол тэртээ хол яваад төөрчих шиг.

Удаан хичээсний эцэст би өөрийн хүссэнээрээ ганцаараа бие даасан амьдралаа эхлүүлж шинэ байрандаа нүүж орсон билээ. Нэг хүн амьдрахад хангалттай уужим гал тогоо болоод зочны өрөө нийлсэн байр бөгөөд байрны дээд давхрыг үнэхээр сайхан янзалснаас гадна хотын үзэмжийг харахад төгс тохирсон байрлал гэлтэй.

Гартаа барьсан номоо газар унагаахдаа цочин сэрээд харвал бэлгээ энгэртээ тэвэрсэн хэвээр гэрийнхээ буйдан дээрээ унтсан байв. Утасныхаа цагийг шалгавал өглөөний таван цаг дөчин таван минут болж байлаа. Тэхёны дугаарыг утсан дээрээ бичээд залгах эсэхдээ нэлээд эргэлзэн байж эцэст нь залгасан боловч хэд дуудаад тасарчихав.

Буйдангаасаа өндийн гал тогооны өрөө рүү алхахдаа буцаад түүний зүүдэнд . . . гэртээ ирж. Гэрт надаас өөр хүн байгаагүй учир Тэхён руу залган, гэрээс хурдлан гарахад үүдэнд Жон Суг инээмсэглэл тодруулсаар зогсож байв. Том хүү Жүхён зам дээр зогсож байхад нь аварч манайд ирэн цай ууж танилцсанаасаа хойш бидэнд тусалж, хааяа ирж хүүхдүүдтэй тоглож, бидэнтэй маш дотно байдаг болсон билээ. Хэдийгээр анхандаа Тэхёнтэй таарамж тааруухан байсан хэдий ч аажмаар дотносон билээ.

- Хэсон-аа чи хаашаа явах гэж байгаа юм бэ? Их л яарсан харагдаж байна.

- Тэхёнтэй уулзах гээд . . . Өнөөдөр

түүний төрсөн өдөр . . .

- Чи одоо ганцаараа байгаа юм уу?

- Аан . . . Тийм ээ, харин чи ямар нэг хэргээр ирсэн юм уу?

- Үгүй ээ. Би зүгээр л танай хоолны савыг буцааж өгөх гээд . . . үнэхээр амттай байсан баярлалаа. Бас энэ жимс . . .

гээд гартаа барьсан тортой зүйлийг дээш өргөн инээмсэглэв.

- Аан за, ойлголоо. Зүгээрдээ . . .Тэгвэл чи дотогшоо ороод цай уугаад яваач.

- Аан за, тэгвэл-

*Дийдд, дийдд*

Утас дуугарахад аваад харвал танихгүй дуугаараас залгаж байв.

- Байна уу? Хэсон-аа

- Тэхён уу? Чи хаана байна? Уулзах хэрэгтэй байна.

- Би одоо Эмнэлэгт аавын биеийг үзүүлж байна.

- Аан за ойлголоо. Би одоо очлоо.

Би утсаа таслаад, буцан Жон Суг руу багахан санаа зовонгуй байдлаар хараад явах хэрэгтэй болсноо хэлээд чадахаараа хурдан эмнэлэг рүү явахаар зам дээр гарч ирэхэд ардаас хар өнгийн машин ирж зогсоод, цонхоо буулгахад Сынхён эмч байв.

- Хэсон-аа~ суучих би хүргээд өгье.

____________________

Эмнэлэг дээр ирэхэд Тэхёны аав ээж хоёр хамт байсан ба аавынх нь бие зүгээр хэмээхийг сонсоод ихэд тайвшрав. Харин Тэхён байсангүй.

***

(Тэхёны талаас) өглөөний 5 цагт

Удахгүй шинэ цомгоо гаргах учир өдрийн хувиар улам ч ихсэж, шахуу цагийн хувиарууд хөвөрсөөр цагийг ч анзааралгүй нэг л мэдэхэд

өглөөний наран мандаж байх аж.

Хэдий тайван амьсгалах ч завгүй байгаа хэр нь Тэхёны нүүрэнд үргэлж л сэмхэн инээмсэглэл тодрох агаад түүнийг харах гишүүд ч мөн хоорондоо харцаараа ярилцах мэт бие бие рүүгээ дохицгоож байлаа.

- Хён~ (Ахаа) та миний захисан зүйлийг авсан уу?

- Тиймээ яг чиний хэлснийг авсан. Гэхдээ чи түүгээр яах гэж байгаа юм бэ? Хэн нэгэнд бэлэглэх гэж байгаа юм уу?

- Тийм ээ.

Түүний царайнд хэзээ хэзээнийхээс илүү гэрэлтсэн инээмсэглэл тодрохыг харсан түүний менежер хэсэг гайхан хараад,

- Чи хэнд өгөх гэж байгаа юм бэ? Арай нууцаар үерхээд байгаа юм уу?

- Үгүй дээ. Тэгээд ч шинэ жилийн бэлэг өгөхөд арай л эрт биш гэж үү. Би зүгээр л ирээдүйн хэн нэгэнд зориулж хадгалах гэж байгаа юм аа.

хэмээн доош хараад зөвхөн өөртөө сонсогдохуйц сулхан дуугаар 'Та таамаглахгүй дээ, би гэрлэчихсэн тэгээд бүр хоёр хүүхэдтэй гэдгийг' гэсээр амандаа инээд алдан зогсов.

Эцэст нь нэг юм хэдхэн цагийн дараа эхлэх дараагийн хувиарт ажлаасаа өмнө түр зуур ч болов нойр авахаар бас хамгийн ихээр түүнтэй уулзахаар баяртай аргагүй орондоо орон гүн нойрондоо автлаа.

***

Эмчтэй уулзан аавынхаа шинжилгээний хариуг харахад ямар нэг өвчин эмгэг байгаагүй ихэд баярлан, аавыгаа харж хэсэг сууж байтал түүний ээж нь ирж аавыг нь харахаар болж харин Тэхён Хэсонтой уулзахаар шийдэн эмнэлгийн үүдээр гарч явахтай зэрэгцэн утас нь дуудав.

- Байна уу? Ким Жэнни мөрдөгч байнаа. Та одоо хүрээд ирж болох уу?

- За ойлголоо. Би одоо очлоо.

__________________

Тэхёныг мөрдөгч эмэгтэй уулзаад кафенаас гарч явах үед түүний сэрэх цаг болон сэрүүлэг нь хангинсаар сэрэв.

***