Дэргэд минь үлдээч

Надад амлаач

Чамайг хэтэрхий

үзэсгэлэнтэй болохоор айгаад байна.

Хэрвээ энэ цаг мөч өнгөрөн одвол чамайг огт байгаагүй мэт замхран одохвий гэж айж байна

***

Байгаль эх хэдийн цагаан нөмрөгөө нөмөрч хаашаа ч харсан цав цагаан шинэхэн цас . . . цагаан мод, цагаан зам, бүх зүйл цагаан . . . бас анир чимээгүй. Цаг хугацаа яг энэ мөчид маш удаанаар хөдлөн хааяахан нэг цасан ширхэгүүдтэй тоглох мэт . . . Энд хэдийн өвлийн эхэн сар айлчлан ирж шинэ жилийн уур амьсгал бүрэлдээд буй.

Намайг дагуулан гарснаасаа хойш тэр нэг ч үг үл дуугаран, надруу нэг ч удаа эгцлэн харсангүй. Магадгүй уурласан юм болов уу? Гэхдээ атгасан гараа ч тавьсангүй. Бүр өчүүхэн төдий ч сулласангүй харин ч улам бүр чангаар, лав атгаж байв. Яг л олон хүний дунд төөрчихвий гээд ээжийнхээ гараас байдаг чадлаараа атгах бяцхан хүүтэй адил.

Тэр намайг хөтлөсөн хэвээр энэ тэндгүй гоёл чимэглэл ба гэрэл өлгөсөн, дуу хуур хангинаж цав цагаан үзэгдэх гудамжаар аажуухан алхална.

Хажуугаар өнгөрөх хүмүүсийн зарим нь дуу алдан, зураг дарж байв. Би эхэндээ яг юу болоод байгааг ойлгоогүй ч удалгүй ухаарсан юм.

Энд ч бодит ертөнцөд ч Тэхён бол алдартай дуучин. Бүр маш алдартай хамтлагийн дуучин.

Гэнэт энэ бодол толгойд зурайхад би сандран түүнээс гараа угз татаж аваад байрандаа зогсчихов.

Тэхён гайхсан янзаар хойш эргэн хараад нүд нь нь томрон намайг ширтэж байснаа, буцан дөлгөөхөн харцаар багахан инээд алдаад, миний гарнаас алгуурханаар атган халаасандаа хийгээд,

- Битгий санаа зовдоо. Энд чи бид хоёрын гэрлэлтийг хэдийн хүлээн зөвшөөрчихсөн. Одоо бол бид гэрлэсэн хосууд шүү дээ. Тиймээс хоёулаа бусдын нүднээс нуугдалгүй ингээд олны өмнө хүссэнээрээ хамтдаа тайван алхаж болно. Яг л . . . бусад хүмүүсийн адилаар . . .

Ингэж хэлэхэд түүний хоолойд багахан гуниг тодроо юу гэлтэй сонсогдоно. Магад тэр гуниглаа болов уу? Ид залуухан элдвийг сэдэж, хүссэнээ хийнэ, алдвал алдаж, онвол онож, хичнээн унаж боссон ч хамаагүй эрх дураараа, хэн нэгнийг хайрлаж, дурлаж явах гал халуун насан дээрээ бусдын хийж чадаагүй их зүйлсийг бүтээж, мөрөөдлийнхөө төлөө бүхнээ зориулсан шүү дээ. Тэр магадгүй өөрийн төсөөлснөөсөө ч ихийг олж өөрийн бодсноосоо ч ихийг алдсан байх.

Нэлээд удаан бид чимээгүй алхсан хэвээр л байв. Хаашаа явж байгаагаа мэдэхгүй байсан ч намайг хөтлөн урд алхах Тэхёныг хараад чимээгүй түүнийг даган алхаж байлаа. Энэ байдлыг эвдэх мэт сайхан хоолны үнэр хамар цоргино сэн хийхэд үнэрийг дагуулан хажуу тийш харвал нэгэн махлаг биетэй эгч мухлагт доггбуги болон үдэн зарж байгаатай дайралдав.Би Тэхёны гараас татан зогсоогоод,

- Хоёулаа эндээс авч идье. Амттай харагдаж байна.

Тэхён мухлагийн зүг хараад, надруу нэг харан эргэлзэх аятай яахаа мэдэхгүй будлин зогсох аж.

- Гэхдээ уг нь өнөөдөр бидний болзоо-

Би түүнийг татаад мухлагийн өмнө авчран, сандал дээр суулгаад,

- Зүгээрдээ би яг одоо эндээс л идмээр байнаа. Ийм газраас догг авч идэх их амттай. Тэгээд ч энэ бол болзоонд заавал байх хэрэгтэй хэсэг байгаа юм. Алив ээ!

~

~

~

- Амттай юм аа. Эгчээ энд дахиад нэг доггбуги өгөөч!

Тэхён гараа дээш өргөн багшаасаа юм асуух гэж буй хүүхэд шиг эрч хүчтэй хоолойгоор хэлэх нь үнэхээр эгдүүтэй харагдлаа.

Түүний ийм байдал нь миний нүүрэнд өөрийн эрхгүй инээмсэглэл тодруулж байв.

- Эндээс идвэл илүү амттай гэж хэлсэн биз дээ. Яах аргагүй энэ бол хамгийн сайхан болзоо. Би угаасаа үнэтэй газар орж мөнгөө үрэх дургүй, тэгээд ч тиым газарт би өөрийнхөөрөө тайван байж чаддаггүй юм.

Би тавган дээрээс нэг ширхэг догг аван амандаа хийгээд, инээмсэглэн түүнрүү харахад Тэхён надруу нүд цавчилгүй ширтэж байв.

- Яасан?

- Хэсон-аа баярлалаа. Үнэндээ би өнөөдөр анх удаагаа л болзоонд явж үзэж байна. Тэгээд уг нь олон зүйлс төлөвлөж үнэхээр мартагдашгүй сайхан өдөр болгохыг хүссэн боловч энэ ертөнц бодит ертөнц хоёр тэс өөр болохоор хаана ямар газар байдгийг мэдэхгүй, хаашаа явахаа мэдэхгүй байсан юм.

Тэхён сэтгэлээр унасан нь илт харагдана гэсэн ч түүний цорвойсон хошуу болоод чимхээд авмаар даарсандаа багахан ягаарсан хацар гээд тэр үнэхээр эгдүүтэй байв.

- Зүгээр дээ. Би мэдэж байсан.

- Юу?

- Энэ газар бид хоёрын мэддэг Сөүл биш. Тэгээд ч бид хоёр бүтэн хоёр цаг алхсан шүү дээ.

- Би уг нь өнөөдрийг сайхан байлгахыг хүссэн боловч. Санаснаар минь болсонгүй. Уучлаарай. Чамайг дэмий баахан алхуулаад ядраачихлаа.

- Гэхдээ угийн гадаа ийм сайхан байхад дотор суумааргүй байсан юм аа. Надад лав энэ болзоо таалагдаж байна.

Тэхён надруу харан дулаахнаар инээмсэглээд, толгой дээр минь гараа аяархан тавиад үсийг минь багахан сэгсийлгэх мэт илэв.

Түүний том дулаахан гар, болоод бяцхан хүүхэд шиг гэрэлтсэн инээмсэглэл.

- Ааа~ энэ сүүлийнх нь

гээд тавган дээрх сүүлчийн үлдсэн нэг ширхэг догг дээр савхаараа зоогоод надруу харан инээд алдав.

- Аа~ ямар зальтай юм бэ.

Би ч мөн түүний өөдөөс харан инээмсэглэлээ . . .

____________________

Тэд хоолоо идчихээд дахин хамтдаа гудамжаар алгуурхан алхаж байлаа.

- Одоо хоёулаа юу хийх үү? Тэхён-аа чамд хийхийг хүссэн зүйл байгаа юу?

- Харин чамд ?

Бидний ойролцоо хүмүүсийн шуугилдах сонсогдоход би Тэхёны гарнаас хөтлөн өнөөх чимээний зүг явав.

Олон хүнтэй том талбайн голд жижигхэн тайз зассан байх бөгөөд тайзан дээр хоёр хоёроороо зогсох найман хүн харагдав.

- Зиа одоо ингээд сүүлчийн хосоо сонгоцгооё. Оролцох хос байна уу? Ялсан хос нь энэ хос бөгжний эзэн болох болноо. За оролцох хос байвал наашаа гараад ирээрэй. Та хоёр . . . Тэнд зогсож байгаа хосууд . . . Та хоёр оролцохгүй юм уу? Алив наашаа гараад ирээрэй!

Хэмээн гялтганасан хослол өмсөж, микрофон барьсан залуу бидэн рүү заав.

- Хэсон-аа~ бид хоёрыг дуудаад байна. Хоёулаа оролцоод үзэх уу?

- Яах юм бэ? Хэрэггүй байх аа.

- Алив ээ. Хэсон-аа~ энэ хөгжилтэй сонсогдохгүй байна уу?

гэсээр Тэхён намөйг хөтлөөд тайз руу алхав.

***