Нүдээ аниад нээх тэрхэн мөчид би буцаад иржээ.

Хормын зуурт миний анх байсан газар, тэр цаг хугацаандаа.

Хэдий маш ихээр эргэлзэж байсан ч өөрийн нөмөрсөн байгаа бор шаргал хүрэм надад энэ бүхнийг бодит гэдгийг батлах шиг.

Түүний надад өгсөн хүрэм. . . би өмсөөд ирж. Тэгэхээр одоо эргэлзэх хэрэг байхгүй. Би үнэхээр түүнтэй уулзсан байна.

Энэ магадгүй ид шид байх. . .

Нөгөө хүрмээ гартаа барин, угаалгын өрөөний хаалгыг эргүүлэн гарахад би өнөөх рестаронд байх бөгөөд утасныхаа цагийг шалгавал дөнгөж л өглөөний 5 цаг 10 минут болж байлаа.

Рестарон хүнгүй байгаа бололтой ямар ч чимээ сонсогдсонгүй. Би түргэн гарахаар хаалгыг татсан боловч онгойсонгүй. Мэдээж шүү дээ. Цоожтой байна. Хэсэг балмагдан одоо юу хийхээ бодон зогслоо. Утсаа аван Суюн руу залгах гэсэн боловч дараа нь тайлбарлаж чадахгүй гэдгээ ойлгон энэ санаагаа орхилоо. Тэгээд хэсэг бодсны дараагаар энэ газрын ажилчдыг ирэх хүртэл хүлээхээр шийдлээ. Угийн надад одоо үүнээс өөр гарах гарц байхгүй байв. Тэгээд гал тогооны хэсэг рүү ороод том төмөр ширээний ард хүлээн суулаа.

Гэнэт цоожны дуугарах чимээ гарч удалгүй хэдэн хүн орж ирж байгаа бололтой шуугилдаад явчихав. Тэдгээр хүмүүс гал тогоонд орж ирээд цааш дамжин хувцас солих өрөө рүү орох үед нь ширээний ард нуугдан сууж байгаад хурдхан босоод чимээгүйхэн явсаар рестароны хаалгаар гарж амжив.

~

~

~

Түлхүүрээ цоожны нүхээр болгоомжтой хийгээд, чимээ гаргахгүй гэсэндээ удаанаар барин эргүүллээ. Хэрэв тэр үед намайг өөр хүн харсан бол би яг л орон байрны хулгайч аятай харагдах байсан байх. Азаар хэнтэй ч таарсангүй.

Хаалгаа аяархан хаагаад өрөө лүүгээ алхаж байтал гал тогооноос хэн нэгэн,

?: Өөххөө. . . , Та ч баригдлаадаа.

Би цочсондоо бараг л зүрх зогсчихсонгүй.

Хэсон: Хэрим!, чамаас болоод зүрх амаар гарах гэж байна шүү дээ. Чи энд юу хийж байгаа юм бэ?

Хэрим дээгүүрээ урт, сул яагаан цамц өмссөн байх бөгөөд миний урд ирж, гараа зангидан зогсоод,

Хэрим: Зүрхээ буцаагаад залги. Бас энд та биш би асуулт тавих байх шүү.

гээд гараа сунган, утсаа миний өөдөөс харуулж,

Хэрим: Одоо цаг 7цаг 30 минут болж байна. Та хаана байснаа надад хэлэх болж дээ. Таны байдлаас хамаарч би аав, ээжид хэлэхээ шийднэ.

Хэсон: Заза. Чи тэгээд юу хүсээд байгаа юм бэ?

Хэрим: мэдээж хэрэг . . .

гээд гараа имэрч үзүүлэв.

Хэсон: Чи намайг ямар ч мөнгөгүй байгааг мэдэж байгаа шүү дээ. Бас цалин буух болоогүй байна.

Хэрим: Тэгвэл одоо яахав дээ. Ээжид л мэдээллээ худалдахаас биш гээд өрөө рүүгээ эрэглээ.

Хэсон: Чамд халаасны мөнгө хангалттай л өгдөг биз дээ. Дахиад мөнгөөр яах гэж байгаа юм бэ?

Хэрим: Би ах нартайгаа уулзах тасалбар авмаар байна.

Түүний хэлэхийг сонссоод гэнэт миний толгойд гэрэл асах шиг боллоо.

Хэсон: Хэрвээ би чамд гарын үсгийг нь аваад өгвөл болох уу?

Хэрим үүнийг сонсоод хойш эргэн хараад инээд алдан

Хэрим: Хэн? Та юу? Яаж?

Хэсон: Би чаднаа. Харин чи зүгээр л хүлээж бай.

Хэрим: Би тэнэг хүн биш шүү. Бас Таньд нэг өдөр л өгнө. Үгүй бол тохиролцоо хүчингүй шүү.

Би хэсэг бодон зогсоод,

Хэсон: Болж байна. Харин чи хэлсэндээ хүрээрэй.

Хэрим: Мэдээж хэрэг

гэсээр өрөөний хаалгаа хаагаад цааш орлоо.

Харин би хурдхан хувцасаа солиод ажил руугаа явахаар бэлдлээ.

***

Удахгүй гарах шинэ цомгийн бэлтгэл ажил, зураг авалт бүжгийн бэлтгэл, дуу бичүүлэх гээд өдрийн хувиараа харахын төдийд л хамаг бие янгинмаар завгүй өдрүүд ээлжилсээр. Учир иймээс бид өглөө эрт 6 цагаас эхний ажил болох зураг авалтандаа орохоор өглөөний 5 цагт сэрүүлгээ тавьсан билээ. Гэвч өглөөгүүр хамгийн хүнд зүйл нүдний зовхи болдгийг дурдах илүүц биз. Намайг тарчилгах мэт сэрүүлгийн дуугарсаар эцэст нь хэн нэгэн миний хөнжлийг татан би гүн нойрноосоо сэрлээ.

?: Босол доо. Сэрүүлгээ хэр удаан дуугаргах гэсэн юм бэ?

Тэхён: Дахиад хэдхэн хором унтаадахья л даа. Жимин~аа

?: Чи тэгэж хэлээд л хэдэн цаг ч хамаагүй ундаг шүү дээ. Одоо босоо бид хувиараасаа хоцорлоо.

Тэхён: Би зүгээр л унтмаар байна. Энэ ямар гэмт хэрэг үү?

?: Тэхён~аа!!! Яг одоо босоодох.

Тэхён: Бас хэн бэ? Зүгээр л яваа.

?: Юнги байна. Хэрэв чи одоо босохгүй бол би барьж байгаа аягатай усаа чам дээр асгалаа шүү.

Тэхён гэнэт нүдээ нээн өндийгөөд,

Тэхён: Бослоо, бослоо, яг босох гэж байхад.

Юнги: Ашгүй дээ. Үгүй бол би чамд дээр яг л асгах гэж байлаа. Одоо хурдхан босоод хувцсаа өмс.

гээд гартаа барьсан аягатай уснаасаа ойчлон бага багаар балгалаа. Түүнийг харах Тэхёны нүд байдгаараа бүлтийж,

Тэхён: Хён (Ахаа)~, арай наад ус чинь халуун ус биш биз дээ?

Хуруугаараа аягатай ус руу заасаар асуухад, Юнги аятай усруугаа гэмгүй царайгаар хараад,

Юнги: Тийм ээ, дөнгөж сая буцалгасан юм. Яасан? Чи уух юм уу?

Тэхён: хён~ юу яасан гэж та тэгээд наадхаа над дээр асгах гэж байсан хэрэг үү?

Юнни: Хэрэв босоогүй бол.

хэмээн хэнэгчгүй хэлээд өрөөнөөс гаран одлоо.

Тэхён: Энэ ах нээрээ. . .

Тэднийг харж зогссон Жимин чангаар инээж, Тэхён мөрөн дээр цохиод,

Жимин: Тэр чинь Юнги ах шүү дээ. Гэхдээ түүний ачаар баавгай шиг унтдаг чам шиг хүмүүсийг сэрээж чаддаг. Заза, хурдхан хувцсаа өмсөө.

гээд өрөөнөөс гарлаа.

***

Өнөөдрийн хуваарьт ажил дуусч гэртээ харихаар гишүүдийн хамтаар машиндаа сууна гэрийн зүг хөдөллөө. Бүгд ядарч сульдан тэнхээгүй болсонд хэн ч үг дуугарсангүй. Бүгд л дор дороо чимээгүйхэн сууцгаах аж. Хэдийгээр гэр хүртэлх зам хол биш ч ядарсан би зүүрмэглээд авахад хангалттай зай юмсанжээ. Завгүй хувиарын улмаас би өнөөх бүсгүйн талаар мартсан байж. Миний зүүдэндээ учирдаг тэр бүсгүй. Нүд анилдан унтахын өмнө сая л түүний тухай санах үедээ би хэдийнээ нойрондоо автсан байлаа.

Хажууд ямар нэгэн зөөлөн зүйл байна. Тэр зүйл дулаахан бөгөөд мөн их ч сайхан үнэртэй аж. Яагаад ч юм түүнээс холдох хүсэл төрсөнгүй. Зүгээр л энэ чигээрээ тэврээд л хэвтмээр. Удалгүй нүдээ нээхдээ өөдөөс харан хэвтэх түүнийг хараад би юу ч хийсэнгүй. Зүгээр л түүнээс нүдээ салгалгүй ширтэж хэвтлээ. Миний дэргэд яг л бяцхан хүүхэд шиг унтах тэр бүсгүй.

?: Бүгд босоорой. Ирчихсэн шүү!!!

Менежерийг биднийг дуудах чимээнээр ашгүй би саяны байдлаас гарч чадлаа. Хэдийгээр би тэр бүсгүйг бодит эсэхийг, бас нэрийг нь ч одоог хүртэл сайн мэдэхгүй ч . . .

Яг одоо миний цээжин дотор ямар нэг зүйл асах адил болж байна. Би ердөө хэдхэн минут унтсан ч түүнийг харсан минь баталгаа биш гэж үү.

***

Ажлын цаг дуусгаад ядарсан биеэ хурдхан очиж амраахаар автобус хүлээн буудал дээр сууж байв.

Өмнө минь нэгэн хар өнгийн, чамин машин ирээд цонхоо доошлуулж,

Сүнү:Чи энд юу хийж байгга юм? Өчигдөр яагаад юу ч хэлэлгүй яваад өгсөн юм бэ? Би чамайг их удаан хүлээсэн.

Би чимээгүй түүний хэлэхийг сонсон суулаа.

Сүнү: Чи арай өөр эрэгтэй хүнтэй болсон юм уу? Чи үнэ-

Миний гэнэт уух хүрэн түүнрүү ширүүнээр хараад,

Хэсон: Чи надаас үүнийг асуухаар бид тийм дотно хүмүүс билүү. Одоо бол чамд ямар ч хамаагүй л байх шүү. Бас тиймээ, би өчигдөр нөхөртэйгөө уулзсан юм

гэж хэлээд түүний ардхан дөнгөж ирж зогсож байгаа автобусанд суулаа.

Энэ удаад өглөө болоход гэртээ байхын тулд аль болох түргэн шиг гэртээ ирээд байгаа минь энэ билээ. Гэртээ ороод бушуухан шиг халуун шүршүүрт орж хэдэн өдрийн ядаргаагаа тайллаа.

Өрөөндөө ороод үсээ хатааж, энэ удаа хаана очсон байхаа мэдэхгүй учир нэг цагаан даашинз болоод Тэхёны надад өгсөн хүрмийг бэлдээд хэсэг хүлээлээ. Хэрэв одоо намайг өөр хүн харвал цагаан даашинз өмссөн галзуу хүн шиг байх байсан болов уу даа. Сүүлийн хоёр өдөр би яг л галзуу хүн шиг харагдахаар үйлдлүүд олон хийж байгаа хэдий ч надад тохиолдоод буй зүйлийн дэргэд бол энэ тийм ч том асуудал шиг санагдсангүй. Хэсэг сууж байгаад унтахаар шийдэн орон дээрээ хэвтэв тэгээд удалгүй унтаж орхив.

~

~

~

Нүдээ нээн харвал би одоо ч өрөөндөө хэвээр байх аж. Цагаа шалгавал болж байв. Би яагаад одоог хүртэл өрөөндөө байгаагаа бодон түүнийг одоог хүртэл унтаагүй байх хэмээн таамагласан хэдий ч сэтгэл дотор минь ямар нэг эргэлзээ төрөх мэт. Босоод өрөөнөөсөө гаран галт тогоог зүглэвэл тас харанхуй агаад анир чимээгүй. Би хөргөгчний хаалгыг онгойлгон тавагтай зүсэм бялууг аван нэг халбагадлаа. Тэгээд хажуудаа байсан савтай уснаас аягандаа хийж байгаад санамсаргүй халбагаа доош унагаачихав. Шөнө болоод бүгд унтаж байгаа дээр нь намайг ээж харчихвал дахиад л намайг загинах учир хурдхан доороос халбагаа аван өндийхөд би гэрээсээ өөр газар ирчихсэн байв.

Хэсон: Энэ газар чинь нөгөө-

*эргэн тойрноо харах*

Хэсон: Тэхён~аа чи надад хэзэ-

гэнэт толгой эргэн нүд харанхуйлаад явчихлаа. Тэгээд миний сүүлийн харсан зүйл. . . Тэхёны надруу гүйн ирж байгаа зураглал. . .

Эргэн тойрноо ажиглан харвал би эмнэлэгт байгаа бололтой. Эмнэлгийн орон дээр гартаа дусал залгуулан хэвтэж байв. Гэхдээ яагаад энд байгаа, хэр удаан ухаангүй байсан талаар надад нэг ч санаа төрсөнгүй. Гэтэл өрөөний хаалга онгойж,

?1: Ээжээ, ээжээ

?2: Ээж~

Хэсон: Ээжээ? гэнээ. . .