《{completed}While you were sleeping》2. Чи хэн бэ?
Advertisement
~
~
~
Тэхён: Чи хэн бэ? Миний гэрт юугаа хийж байгаа юм?
Хэсон: Юу яариад байна аа? Энэ чинь манай гэр?
гэсээр тэд эргэн тойрноо бүлтийтлээ харав. Нэлээдгүй том өрөө агаад, өглөөний наран тусдаг талдаа хана дүүрэн цэлгэр цонхтой аж. Доторхыг нь дийлэнхдээ цагаан өнгийн тавилгаар тохьжуулжээ. Гэвч энэ хэн хэнийх нь гэр биш гэдгийг аль аль нь ойлголоо.
Тэхён: Чи намайг яаж энд аваад ирэв ээ? Би уг хамгийн сүүлд өрөөндөө орж орон дээрээ унтахаар хэвтсэн байтал? Бид хаана байна?
Хэсон: Юу яаж гэж. Би чамайг энд авчраагүй. Тэглээ ч би ч гэсэн хаана байгаагаа мэдэх юм алга. Миний санаж байгаа зүйл гэвэл би ердөө нэг. . .
Зохиол уншихаар. . .
Байж байгаарай. . . Аан би тэр зохиолыг уншиж байгаад унтчихсан юм байна л даа. Аххаха. . . Тэгэж л таарлаа. Би одоо зүүдэлж байгаа юм байна.
гэсээр чангаар инээж, алгаа ташин тайвширлаа. Гэтэл түүнийг хажуугаас нь харж суусан Тэхёны царай үрчийж, нүдэн томорсоор
Тэхён: Чи чинь одоо юугаа яариад байна аа? Галзуурчихсан юм уу? Би чиний энэ үгэнд итгэн гэж санаагүй биз дээ.
Тэхён: Надад олон фен байдагч чам шиг ийм айхтар хүнтэй лав таарч байсангүй. Хүнийг гэрээс нь хулгайлж байдаг. Хамгаалалтай сайжруулах хэрэгтэй бололтой гэсээр Хэсон руу ширүүнээр харлаа.
Хэсоны царай барааж, түүний хэлсэн үгэнд нь дургүй нь хүрч уруулаа мушилзуулсаар,
Хэсон: Энэ хүнийг чинь харин яахав, яахав гээд сонсоод байсан чинь бүр, дургүй хүргээд хаячихлаа.
Хэсон: Яагаад би чамайг хулгайлан гэж.
Тэхён: Би яаж мэддэг юм. Би өмнө нь чам шиг ийм фентэй таарж байгаагүй л дээ.
Хэсон:Үгүй шүү. Би чамайг танихгүй юм байна. Өөрөө ер нь хэн болчихоод өөртөө ийм итгэл төгс яариад байгаа юм бэ дээ.
'Уг нь ч чамайг би маш сайн танин л даа' гэж бодсоор түүнээс асуулаа.
Тэхён: Чи үнэхээр намайг танихгүй гэж үү? Тийм байх боломжгүй.
Хэсон: Танихгүй ээ. 'Худлаа хэлмээргүй байгаа ч одоогийн нөхцөлд энэ нь дээр байх'
Тэхён: Тийм байх боломжгүй. Чи арай. . . Харь гаргаас ирсэн юм уу?!!
Хэсон: Юугаа яриад байна аа.
Тэхён: Тийм биш байлаа ч чи Солонгос хүн л лав биш байх.
Advertisement
Хэсон: Дураараа л бод.
Хоёул гайхсандаа чимээгүй болон бие биерүүгээ харж хэсэг чагналаа.
?: Ноён Ким, хатагтай Ким та хоёр зүгээр үү? Ямар нэг зүйл болоо юу?
Тэхён: Хэн бэ?
хэмээн гайхсан хоолойгоор асуув.
?: Танай гэрийн үйлчлэгч байна аа. Орж болох уу?
Тэхён, Хэсон: Манай гэрийн үйлчлэгч гэнээ?
Хоёулаа гайхсандаа зэрэг чангаар хэлэв. Тэгээд биеэс рүүгээ харан,
Тэхён: Чи ч, би ч яагаад энд байгаагаа мэдэхгүйгээс хойш магадгүй тэр хүн мэдэж байж болох юм.
Хэсон: Тийм шүү. Чиний зөв гээд толгой дохилоо.
Тэхён: Ороо ор.
?: Ноён Ким ямар нэг зүйл бол оо юу? Би хэн нэгний орилох дуу сонслоо.
хэмнээн хар хослол цэмцийлгэн өмсөж, үсээ толийлгон самнасан ба ойролцоогоор тавь орчим насны нэгэн эр орж ирлээ.
Тэхён: Тиймээ нэг юм болсон. Энд юу болоод байгааг надад тайлбарлаад өгөөч.
Хэсон: Тийм шүү. Энд юу болоод байна аа?
Тэхён: Бас би яагаад энэ царай мууттай хамт унтаж байгааг хэлээд өгөөч.
Хэсон: Ю-Юу? Царай муут аа? Хэнийг царай муутай гээд байгаа юм? Чи өөрөө ч тийм царайлаг биш юм байж. 'Уг нь үнэхээр царайлаг л даа'
Тэхён: Юу гэнээ? Чиний нүд л юм хардаггүй бололтой.
гэж чанга чанга хэрэлдсээр өөд өөдөөсөө муухай харлаа.
?: Ноён Ким та өөрийн гэрт үзэсгэлэнт эхнэрийн хамт байна шүү дээ.
Тэхён: Өөр-өөрийн гэрт?
Тэхён: Үзэс-үзэсгэлэнт э-эх-эхнэр гэнээ?
?: Тийм ээ.
?: Хатагтай Ким, хүүхдүүд сэрчихээд таныг асуугаад байна?
Хэсон: Х-ХҮҮ-ХҮҮХДҮҮД ЭЭ?
Хэсон: Та нэг л буруу ойлгоод байна аа. Би хэнтэй ч гэрлээгүй-
?: Гэрэлсэн шүү дээ. Ноён КимТэхёнтай
Хэсон: Бас надад хүүхдүүд байхгүй-
?: Байгаа шүү дээ. Хоёр хүүхэд.
Хэсон: Үгүй ээ. ЮУ??? Х-хоёр гэнээ?
Энд нэг л үл ойлголцол гарсан бололтой. Тийм байх ямар ч боломжгүй.
Тэхён: Тийм шүү. Би яагаад ч энэ царай мууттай гэрлэхгүй. Бас тэгээд хоёр хүүхэдтэй байх бүр ч боломжгүй.
Хэсон: Тэглээ ч би ердөө 23 настай.
?: Үгүй дээ. Та 4 жилийн өмнө л 23тай байсан шүү дээ.
Хэсон: Тэгээд одоо хэдэн он болж байгаа юм бэ?
?: 2027он.
Хэсон,Тэхён: Юу?
Хэсон: Тэгээд энэ ирээдүй гэж үү?
Тэхён,Хэсон: Тэгээд би энэтэй гэрэлсэн хэрэг үү?
хэмээн бие биерүүгээ заалаа.
Advertisement
Тэхён: Тийм байлаа ч манай агентлаг зөвшөөрөх ёсгүй-
?: Зөвшөөрсөн шүү дээ. Та хоёр гэрлээд аль хэдийн гэрлээд 4 жил болсон.
Тэхён: Та надаар тоглоод байна уу.
Яахаараа 4 жил болсон гэж. Би үгүй гэж хэлээд байна шүү дээ.
Хэсон: Тэрийг хардаа.
гэсээр нүдээ бүлтийлгэн нэг зүг рүү ширтэж, Тэхёны нараас татлаа.
Тэхён: Бас юу вэ? Чи чинь яагаад байнаа?
гэж хэлээд Хэсоны заасан зүг рүү харлаа. Тэгтэл түүний заасан зүгт өрөөний булангаас эхлээд цайран, алга болж байлаа. Тэд садарсан царай гарган бие биерүүгээ харан,
Тэхён: Энэ чинь юу байдаг билээ?
Тэхён: Хөөе та тэрийг харж байна уу?
гэж өнөөх хүнээс нүдээ байдгаараа том болгоод асуулаа.
?: Юуг тэр вэ? Надад юу ч харагдахгүй байна.
Тэхён: Тэрийг хар л даа
?: Уучлаарай. Би юу ч олж харахгүй байна.
Хэсон: Энд нэг л зүйл буруу байна даа.
Тэхён: Уучлаарай таныг хэн гэдэг вэ?
?: Пак Хючол. Та намайг мартаа юу? Би танайд 4 жил болж байгаа шүү дээ
?:Аан, үгүй дээ. Зүгээр л таньтай анх танилцаж байхад ямархуу санагдаж байсан тэр мэдрэмжийг санаад. 'Би одоо юугаа л яриад байна даа.' Ноён Пак та түр гарч байгаач би энэ царай мууттай гэж хэлэхдээ харцаа өнөөх газар луу чиглүүлэхэд улам бүр дордож байхыг хараад,
Тэхён: Аан бишээ, нөгөө юу. Үз-үзэсгэлэнт эхнэртэйгээ ярих зүйл байна.
хэмээн эв хавгүйхэн инээмсэглэлээ.
Ноён Пак: ойлголоо. хэмээсээр гарч одлоо.
Ноён Пак-г өрөөнөөс гарж явсны дараагаар өнөөх зүйл буцаад хэвэндээ орлоо. Тэд хоёул тайшран, анир чимээгүй хэсэгхэн нөмөрлөө.
Хэсон: Тэгэхээр энэ бодит ертөнц биш байх.
Тэхён: Тийм бололтой
Хэсон: Тэгэхээр чинь би зүүдэлж байгаа гэсэн үг. *уртаар санаа алдан тайвширлаа.* Тэхён түүнийг гайхсан харцаар хараад,
Тэхён: Би ч бас зүүдлээд байгаа бололтой. Хурдхан энэ хар дарсан зүүднээсээ сэрэх минь.
гээд хацраа чимхэх гэснээ ёжтой инээмсэглээд Хэсон руу хараад түүний хацрыг чимхлээ.
Хэсон: Ааа. . . , өвдөж байна. Чи чинь яаж байнаа
гээд хацраа илэн, Тэхён руу муухай харлаа.
Тэхён: Шалгаж үзсэн юм аа.
Хэсон: Тэгээд яагаад намайг чимхээд байгаа юм?
Тэхён: Би өвдөх дургүй.
гээд босож шүүгээнээс хувцас авж өмсөөд өрөөнөөс гарахаар зүгэллээ.
Хэсон: Чи хаашаа явах гэж байгаа юм?
Тэхён өрөөний хаалгыг онгойлох гэж байгаад толгойгоо хойш эргүүлэн,
Тэхён: Хаана байгаагаа бас юу болоод байгааг мэдэх хэрэгтэй биздээ?
Эсвэл гээд уруулынхаа нэг үзүүрийг мушийлган
Тэхён: Надтай бүтэн өдөржингөө хамт хэвтээр байгаа юм уу?
Хэсон гэнэт түүний хэлснийг ойлгон, өөрийн хэлсэн үгэндээ ичиж,
Хэсон: Үг-үгүй ээ,
гэхэд Тэхён инээд алдсаар гарч одлоо. Харин Хэсон ичсэндээ нүүрээ дээрээр даран орилсоор хоцров.
***
Би урт цагаан өнгийн торон даашинз олж өмсөөд, үсээ самнан задгай тавиад өөрийгөө бэдээд, шатаар буусаар доод давхарт ирвэл үүдний өрөө бололтой. Ноён Пак намайг инээсээр хүлээн зогсох бөгөөд,
Н.Пак: Өглөөний мэнд хатагтай. Таныг ноён Ким хүлээж байгаа бас хүүхдүүдийг цэцэрлэгт нь явуулсан.
гээд намайг дагуулсаар хажуугийн өрөөнд орлоо.
Тэр өрөөнд элдэв янзын өглөөний цайг бэлдсэн харагдав. Ширээнд Тэхён намайг хүлээн суух харагдан
Тэхён: Ямар уддаг юм бэ? Алив хурдан суу, би өлсөөд байна.
Хэсон:Ойлголоо.
гээд ширээнд нэгдлээ.
Хэсон: Чи түрүүлээд идэж байхгүй дээ.
Тэхён доош харан, хоолоо идсэн хэвээр,
Тэхён: Би үргэлж багийнхатайгаа хамт байдаг байсан болохоор ганцаараа хоолож суураагүй юм.
Хэсон: Тийм байх нь ээ.
Тэдний яриа үүнээс хэтэрсэнгүй. Хоёул чимээгүй л хоолоо идэцгээлээ.
Тэхён: Би гарлаа. Бас элдэв зүйл битгий хийгээрэй. Энд байгаа бүх хүмүүс биднийг гэрлэсэн гэж бодож байна. Харин эсэргүүцэж, үгүйсгэх үед түрүүнтй зүйл дахин энэ тэнд гарч ирж байна.
Хэсон: Тэгэхээр чинь. . .
Тэхён: Тиймээ, чиний бодож байгаа чинь. Бид жүжиглэх хэрэгтэй гэсэн үг. Чамд л сайн зүйл боллоо.
Хэсон: Би тэгж бодоогүй
Тэхён: Харин л дээ. Надад л лав ьаалагдахгүй байна. Гнвч тэр зүйл аюултай санагдсан учир бид аль болох болгоомжтой байсан нь дээр.
Хэсон: Хэдий хүртэл?
Тэхён: Мэдээж энэ газраас явах хүртлээ. Чи арай үргэлж ийм хэвээрээ байна гэж бодоогүй биз?
Хэсон: Чи хүнийнээр сайн тоглох юмаа. Тийм ээ, чиний зөв. Заза тэгвэл гарах хүртлээ нэг хэсэг бие биенээсээ тусдаа байцгаая.
Хэмээн хэлээд босох үедээ сандалны хөлд тээгэлдэн, биеэрээ урдаа зогсож байсан Тэхёны дээрээс дараад уначихав. Тэдний царай хоорондоо хамар нь шүргэлцэх төдий ойрхон болов.
- ТЭХЁН~АА бид ирлээ
Энэ үеэр Тэхёны эцэг эх хаалгаар орж ирэн тэдний энэ байдалтай таарлаа. . .
Advertisement
- In Serial21 Chapters
Luck And Chronomancy
Time Magic is the best magic as everyone knows, although there are lots of unique Talents in the world. Most people only remember Haste because it is hard to get to higher Phases of Chronomancy. That is still enough to make the Talent iconic. A lucky enough Aleatory Talent can position you for greatness or leave you languishing in obscurity. The only true equality in the world is when that glowing message pops up at 8 years old. Even if it doesn't activate until you are an adult at 16 you still know. Sure you can find a new dungeon spawn and get another chance at a rare Talent, even this one, but you have to already be ready to delve into the *Far Wilds*, which is far easier with wealth or family power. This is the story of where my good fortune took me and the difference it made, even among a party of 7 others including an Arcanist. It is a journey of magic and monsters but also math, which some think is actually worse. Luckily I was born with Intelligence and Focus as my personal traits, and my parents were scholars. Of course Chronomancy can also be a frontline combat talent. Versitility well beyond other Elder Talents like Gravity, Abstraction, or Arcana. Might could have worked for me, too. I also met a runaway princess. All the best adventures have a princess. She hated being a noble and we didn't get married but it still counts. Besides she really filled out our front line. All that Leadership training came in handy. I still don't know where she's from. Who cares? How well Haste goes with giant hammers is what's important. I never learned much about anyone in the party, except the one I grew up with. I'm not a people person. I just wanted to optimize dungeon clearing time. *******Story Details******* No romance, politics, or traumatizing content, slice of life, or even dialogue. 1st person narration, like a guide/adventure log. 2000-7000 words a day, maybe 40-60% rpgish combat log with some reasoning on combat decisions, with the rest character Talent discussion and progression stuff. 8 person party with a decent variety in roles. Party members usually have 2 primary functions. Told from the support/control Chronomancer's perspective. Each party member will have 6 Basic/Background Traits, then 3 actual Talents with abilities. Capstone from their Educational Institution, Arbritrary as a gift from the temples, and Aleatory which is decided at birth, revealed at 8, and activated after adulthood at 16. Aleatory Traits ignore requirements and are random why is why they are so important. They'll gain new Talents from finding Dungeons to consume in the *Wilds*. Mature dungeons in cities can provide *Challenges* to raise the Phase of a Talent, up to 3 times from 1 to 4. Each character will get to roughly 8 non-Trait Talents. Attributes come exclusive from Talents, are required by Talents, and provide various effects as well. I designed about 220 Talents with abilities, 4 in each of 4 phases. "Traits" are just Attribute stuff. I'm not sure how many will be detailed in the story, more than 100 for sure. I used Talents because I want to be free of the legacy of tabletop. Half those rules are just because of the limitations inherent in a pre-computer ttrpg. This story mostly uses combat Talents, although like 1/3 of the 220 are for crafting and other society and economy stuff. If you really wanted to be a Thief you might take Intuition, Awarness, and Might for Basic Traits and Deftness, Manipulation, and Trickery for Family/Education. Then you'd pick Acrobatics, and Climbing for Educational Capstone and Arbitrary traits. You Aleatory Trait might be Shadow(Light/Dark) Magic, Umbramancy. A Bard might swap Dexterity for Charisma, Music for Acrobatics, and have gotten Illusion(Shadow/Sound(Air/Force)) for their Aleatory Trait.
8 193 - In Serial28 Chapters
Bruxas da Noite
***Portuguese Edition*** Poucos o sabem, mas, debaixo das nossas cidades, no meio das florestas e montanhas e até sob as águas do oceano, existe um outro mundo, um mundo cheio de magia, lugares fantásticos e criaturas mitológicas e imaginárias. Por casualidade, tomei conhecimento dele, e a minha curiosidade levou-me a explorá-lo. Hoje, arrependo-me de não me ter controlado, de não ter ignorado esse conhecimento e continuado com a minha vida normal. Pois, embora tenha visto coisas incríveis para além da imaginação da maioria das pessoas, também conheci as Bruxas da Noite e as terríveis verdades sobre a condição humana e o lugar da humanidade no universo que trouxeram com ela Como voltar à vida normal depois de tudo o que vi? Não sei se é possível, mas este relato é uma tentativa de atenuar os terríveis efeitos desse conhecimento, um primeiro passo em direção à normalidade. Talvez partilhar tudo o que descobri, a simples ideia de que este conhecimento não é só meu, me ajude.
8 227 - In Serial16 Chapters
Paved With Good Intentions
Jacob thought he had his life all figured out. While many of his peers dreamt of grand adventures Jacob envisioned a more mundane lifestyle for his future. Unfortunately his idyllic life fell apart one day with the sudden appearance of a Valkyrie. Suddenly he is thrown headfirst into a thousand year war between humans and monsters that is not at all as black and white as the church would paint it. As he struggles to do what he thinks is the right thing he soon learns that the road to hell is often paved with good intentions.
8 119 - In Serial36 Chapters
Dimensions - Edward Cullen
Athena wakes up in a house filled with the characters of her favorite book series, Twilight. How it happened she has no clue. A story where Edward Cullen just keeps fucking up."We ended up as strangers. Strangers with memories, memories we would forever conserve."TW: Sin, Angst. Read at your own risk bae.
8 96 - In Serial14 Chapters
In a new world, so lets go it alone!
when the zombies came surprisingly little changed, the zombies came and were quickly destroyed by the worlds various governments. but what if I were to tell you the zombies were a test by the gods? to see if humans were worthy of joining the new world. well that's the truth, but I'm not much of a people person, well not a human people person, maybe I'll have better luck with none humans, but until then, let's go it alone!
8 187 - In Serial56 Chapters
A Taste of Sin (Sin #1)
She wants to escape it all. She runs from it. She gets a chance to leave it all behind. And she does, without thinking twice. Gabrielle leaves France, her home country, when she finds an offer to babysit in London. She doesn't have a lot of experience with kids, but she's willing to do whatever it takes to just disappear from the world she somehow got sucked into. She comes to a rich family, who has a daughter and a son. She gets a big surprise when she arrives there. The little girl might be little indeed, but the son is nothing like she expected. He's all tall and broad with tattoos marking almost every inch of his skin. And he screams bad news. Alexander shows he doesn't like Gabrielle from the first time he sees her. However, they somehow just can't ignore each other as much as they'd like to, even though Alexander told Gabrielle to never involve in his business. But her being stubborn and fearless, she quickly finds out why people call him 'Sin.' *WARNING! This story contains a strong language and violence.**The Literary Awards 2017 winnerCover by @ForeverIsland
8 116

