Бодолгүй хийсэн үйлдлүүдээ би одоо л ойлгож эхэлж байна...

Тэр над луу учир битүүлгээр харчихаад дараа нь намайг хараагүй юм шиг царайлан хажуугаар зөрөн орсон юм. Би ч нэг байр учир ардаас нь орон нэг лифтэнд суулаа.

Их чимээ аниргүй эвгүй байсаар ашгүй хүрэх газартаа хүрлээ. Чонло надад үг хэлэх хүртэл л дээ...

"Даруухан юм уу гэсэн таарсан хөвгүүн болгонтойгоо наалдаад явдаг охин байжээ"

Энэ гомдмоор үгийг миний нүд лүү хараад юу ч болоогүй юм шиг хэлчихээд цахилгаан шатнаас тэр түрүүлэн буусан юм.

Өөрийн эрхгүй нулимс урсах гээд байсан ч ийм арчаагүй байдлаа тэрэнд харуулахгүй гэсэндээ цахилгаан шатанд Чонлогийн гэрийн хаалга дуугарах хүртэл зогссон юм. Хаалганы дуу сонстосны дараа би нулимсаа нэг шударчихаад цахилгаан шатнаас буун түүний хаалга руу нэг харан санаа алдчихаад гэрийнхээ түлхүүрийг эргүүлэн гэр лүүгээ нусаа татсаар орлоо.

Их л олон зүйлийг бодон өөрийгөө ч буруутган Чонлод ч гомдсоор их байгаад сүүлдээ бодолдоо дарагдахаас илүү нойрондоо дарагдан унтаад өгсөн байв.

Маргааш болж өчигдрийн явдлыг мартахыг хичээн юу ч болоогүй мэт бас Чонлотой таарахгүйхэн шиг хурдан сургууль руугаа алхаж биш автобусаар явлаа.

Учир нь Чонло алхаж явдаг шүү дээ..

Хичээлүүд ар араасаа цуварсаар орж эхлэн бид бүгд хичээлдээ шахагдаж эхэлж байлаа. Минжон Минхи хоёрт бүх зүйлүүдээ жоохон хүүхэд шиг ховлож хэлэхийг хүсээгүй болохоор Чонло бид хоёрын дунд болсон зүйлээ дундаа л үлдээлээ.

Хүүхдүүдийн ихэнх нь аравдугаар сар хурдан болохыг хүсэж байхад миний хувьд энэ есөн сардаа мөнхөрөхийг илүүд хүслээ. Учир нь аравдугаар сараас намайг тэмцээн уралдаан гэх зүйлүүдэд цаанаас оруулж үүгээр ч зогсохгүй сургуулийн өдөрлөг, шалгалт гэх зүйлүүд давхцаж надад хэмжээлшгүй их шахалт, ядралт, бухимдал ирүүлэхыг би мэдэж байгаа учраас.

Нэг сайн тал нь үүний ачаар л би дараа жилийн төгсөх ангиа илүү амжилттайгаар төгсөж магадгүй сургуулийн шилдэг төгсөгч авах магадлалтай сургачдын нэг болно.

Хэдхэн миниутын завсарлагаан дуусан дараагийн хичээл гэх гадаад хэлний ууртай яншаа багш орж ирсэнээр ангийн хүүхдүүдийн яриа дуусгавар болсон юм. Чонлогоос болоод үүрийн зургаан цагт сэрсэн би нэг мэдсэн их завсарлагаан болтол унтчихсан байлаа.

Унтаж байхад минь Минхи намайг сэрээж ямар азаар тэр ууртай багшид баригдаагүй байсан юм. Хоолны танхим луу явж байхад нөгөө ангиас Минжон ч бид хоёртой нэгдэн инээлдсээр танхим луу орлоо.

Хүүхдүүд ч эд бужигнаж эхлэн зарим нь ширээ сандал булаацалдацгаана. Бид гурав хоолоо авсан ч ширээнүүд бараг дүүрчихсэн байсан учир хаана суухаа мэдэхгүй тэнэг хүмүүс шиг тэндээ зогсоод сул ширээ сандал хайж байтал нэг хүн миний нэрийг дуудах нь сонсогдов. Хэн дуудаад байгааг тэр олон хүүхдүүдээс хайхад нэг урт гар миний зүг даллан нааш ир хэмээн гараараа дуудаад байлаа.

Хэн болохыг мэдэхгүй ойртоод яваад очтол дээд ангийн Тэюун ах байлаа. Тэр хоёр намайг яаж танилцсан юм гэж суудалдаа суусаар асуухад би дараа хэлье гэлээ. Тэюун ах ганцаараа биш хэдэн найзуудтайгаа байсан учир ганц би ч гэлтгүй нөгөө хоёрт минь ч эвгүй байгаа бололтой биеэ барин сууцгаана. Энэ хоорондын чимээгүй байдлыг Тэюун ах эхэлж эвдэн надаас юм асуулаа.

"Сохи хоёулаа хэзээ цуг хичээлээ цуг хийх үү? ахад нь өмнө жил хийж байсан шалгалтын материалууд байгаа шүү" гэж хэлэхэд би толгой дохин өөрийн найзуудтайгаа бас цуг хийж болох уу гэж асуухад Тэюун ах ч хурдхан зөвшөөрөн мөн хоёр ихэртэй минь танилцлаа.

"Минжон гэдэг."

Минжонийг их л даруухан дуулгавартай охин шиг хэлсэнд нь Минхи бид хоёрын инээд хүрэн инээдээ тэвчиж суулаа.

Минхигийн ээлж ирэн Тэюун ахтай гар барилцаж байхдаа тэр хоёр бие биентэйгээ яриагаар биш нүдээрээ ярьцгааж байгаа нь хэтэрхий илэрхий байлаа. Найзууд нь энэ байдлыг анзааран Тэюун ахын гар луу нь нудархад Тэюун ах ухаан орсон уу гэлтэй шууд өөр юм яриад унана.

Биеэ барихаа ч ор тас мартан ах нартай инээлдэн ярьж байхад Тэюун ахын найзуудын нэг нь хэсэг хүмүүсийг дуудан бид нартай цуг суу нааш ир гээд дуудаад байлаа. Тэр хэдэн хүмүүс нь наашаа ирэх нь мэдэгдэж хоолнуудаа ширээн дээр тавьхад би тэднийг инээмсэглэсээр угтахад миний өглөөнөөс хойш тааралдахыг хүсээгүй хүн давхар байхыг хараад миний царай тэр дороо бараачихав.

Тэюун ах эхэлж үг дуугаран"Манай дүү нар.Та нар бие биенийгээ танина биз дээ"гэж асуухад бид толгойгоо дохиж би л харин дурамжхан байлаа. Харин миний тааралдахыг хүсээгүй хүн түрүүлж ам нээн:

-Мэднэ ээ ялангуяа дунд талд нь сууж байгаа охиныг. Энгэр султай охин байна гэж буруу ойлгоод явж байсан ч өөрөө жинхнээсээ нотлоод өгчихлөө"

Түүнийг ийм аймар үг хэлэхэд ганц намайг ч биш тэднийг хүртэл цочирдуулав. Гомдол төрөхөөс илүү уур минь буцалж байсан тул ууж байсан усаа чангаар базаад түүний нүүр лүү цацчихав.

Танхим тэр дороо бид нарын зүг анхаарал хандуулсан ч би тоолгүй усаа дээрээс нь асгасаар л байлаа. Чонло ч миний үйлдэлд хариу үзүүлэхгүй суусаар.

"Чи намайг мэдэх ч үгүй байж доромжилдог хэн юм? Хэн болчихоод ингэж яриад байгаа юм?"

Би ширээ тулан түүн лүү харсаар хэлэхэд тэр норсон үсээ сэгсэрчихээд үсээ дээшлүүлэн миний нүүртэй тулахад би сандарсан ч түүнийгээ мэдэгдүүлэхгүй өөдөөс нь нүд цавчилгүй харлаа.

"Би хэн бэ гэж үү? Чи сайн мэдэж байгаа биз дээ хэн гэдгийг минь. Надад сайн гэл үү? Би доромжлоогүй харин ч баталсан зүйлээ л хэлж байна. Сайн хүнийхээ өмнө эсрэг хүйстэнтэйгээ тэврэлдээд тэр ч болоогүй дээд ангийн ах нартайгаа хүртэл нэг ширээнд үе тэнгийн юм шиг суухыг харвал хэн ч байсан над шиг бодох байсан юм биш үү?" гэхэд би үнэхээр юу гэж өмнөөс нь сөргөөцөлдөхөө мэдсэнгүй.

Чонлог ах нар нь болон найзууд нь татаж суулгаад хуурай алчуур авж өгж байсан бол Минхи, Минжон хоёр намайг хоолны танхимаас чирээд анги луу оруулчихлаа.

Ангид ороход хүүхдүүд байхгүй бүгд хоолны танхимд байгаа учраас Минхи Минжон хоёр хаалга түгжин юу болсоныг минь асуулаа. Их л тэвчсэн нулимсаа найзуудынхаа өмнө ил гарган газар өвдөглөн суухад тэр хоёр намайг өрөвдсөөр аргадаж байлаа.

Бодоод байх нь миний л буруу байна шүү дээ. Би л өөрөө тэнэгтэж Лукасд тэврүүлсэн. Олон хүмүүс Чонлод сайн гэдгийг минь мэдэж байхад хүртэл би дээд ангийн ах нартайгаа цуг инээлдэж, хамт хооллож, ичих булчирхайгүй байсан нь би өөрөө..Тийм ээ миний л буруу юм байна...

Тэр хоёрт болсон бүх зүйлүүдээ ихэр татан уйлж байхдаа хэлэхэд тэр хоёр эхэндээ ойлгохгүй байсан ч сүүлрүүгээ ойлгож эхлэн намайг тэвэрсэн юм.

"Би Чонлогийн дээрээс ус асгах хэрэггүй байсан юм. Үнэхээр харамсчихлаа"

Нулимсаа арчсаар хэлэхэд минь тэр хоёр толгойг минь илээд чамд буруу байхгүй гэх худал үгс хэлж байлаа. Намайг нүдээ бүлцийлгэхээсээ өмнө нойл руу орчоод нүүрээ шавшчихаад ир гэхэд би толгой дохин ангиас гаран ариун цэврийн өрөө лүү удаанаар алхан явлаа.

Тэнэг үйлдэл хийсэндээ одоо хүртэл харамсан нулимс дуслуулан алхаж явтал урдаас Чонло нойтон үсээ оролдсоор гараад ирэх нь тэр.

Би эргэж хараад зугтах талаар бодсон ч уучлалт гуйхыг илүүд үзэн түүний зүг хурднаараа гүйж очоод хэд хэдэн удаа бөхийн уучлалт гуйгаад салфетка гаргаж ирэн гаранд нь атгуулахад тэр харин над руу удаан ширтсээр миний уйлсаныг анзаарав уу гэлтэй халааснаасаа жижиг алчуур гаргаж ирэн миний нүдэнд зөөлөн хүрчихээд тэр алчуураа зөрүүлэн гаранд атгуулаад явлаа.

Мэдээж байнга давтагддаг үйлдлийнхээ дагуу хэд алхаад зогсоод эргэж миний зүг харсанаа

"Уучлаарай..." гэх ганцхан үг хэлээд буцаад явах ёстой зүг лүүгээ яван одсон юм.

Сая...Сая Чонло надаас уучлалт гуйсан уу? бас анх удаагаа надад хүрсэн...