"ทากะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ผมขว้าเข้าที่ต้นแขนก่อนจะออกดึงและลากไปอีก

ทาง

"อะไร" เสียงห้วนๆที่ตอบกลับมา พร้อมๆ กับการสบัดแขนเพื่อหวังหลุดออกจากการจับกุม

"คุยกันดีๆจะตายมั้ย" ผมคลายมือนิดหน่อย เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มมีใบหน้าเหยเก

เฮ้อ ต้องใจเย็นกว่านี้นะโทรุ ร้อนกับร้อนมีแต่จะร้อนขึ้นไปอีก

"ฉันไม่มีอะไรจะคุย ปล่อย!"

"คุยกันดีๆไม่ได้เลยรึไง" ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่สุดท้ายดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมอะไรเลยซัก

อย่าง

"ฉัน-ไม่-อยาก-คุย ปล่อย"

"อย่าให้ฉันต้องรุนแรงกับนายนะ ฉันอดทนไม่เก่งนายก็รู้"

"ใครใช้ให้นายอดทนฉันล่ะ"

"...."

ยิ่งคนตัวเล็กใช้คำพูดฟาดฟันเสียดแทงมากเท่าไหร่ ความอดทนของผมก็ถูกกร่อนลงเท่านั้น ทำไมถึงไม่ยอมอะไรบ้างเลย คุยกันดีๆ นี่จะตายให้ได้เลยใช่มั้ย

"ปล่อยฉัน" ดวงตาคู่หวานยืนกรานว่าให้ปล่อยๆ สุดท้ายสมองก็ไม่เคยชนะหัวใจ มือค่อยๆคลายต้นแขนออกอย่าช้าๆ เพื่อหวังให้อีกคนใจเย็นลงและหันมาคุยกันด้วยเหตุผล

"นายจะไปไหน"

"เรื่องของฉัน นายจะยุ่งอะไรนักหนา"

"แล้วจะกลับตอนไหน"

"เรื่องของฉัน"

"นี่ฉันถามดีๆนะ"

"บาย"

ปัง~

คุยไม่ทันจะได้ความ เจ้าตัวก็ปิดประตูกระแทกดังทั่วห้อง เหอะ มันจะอะไรนักหนาวะ

โทโมยะและเรียวตะได้แต่ผลัดกันเข้ามาปลอบ

'ค่อยๆคุยกันนะ ยังไงก็ต้องทำงานด้วยกัน'

'โมริจังใจร้อนก็จริง แต่ว่าก็มีเหตุผลพอสมควร ค่อยๆคุยกันดีกว่านะ

ผมได้แต่รอเวลาชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า แต่ก็ไม่กลับมาซักที นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วไม่หัดดูเวลาซะบ้าง

เจ้าพวกสองตัวนั้นก็อาสาจะอยู่เป็นเพื่อน แต่ผมก็เกรงใจพวกมันนอกจากจะต้องมาปลอบใจ

แล้วยังจะต้องอยู่รอดึกๆดื่นๆอีก ผมเลยไล่พวกมันให้กลับไปก่อน

แอ๊ด~

"ไปไหนมา"

ร่างเล็กไม่ทันได้ก้าวเข้าห้องนอนตัวเอง ก็ต้องหยุดชะงักกับร่างของอีกคน

"จะนอน" อีกคนบอกปัดๆ เหมือนรำคาญเต็มที

ก่อนจะเปิดประตูห้องนอน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังสร้างความเดือนร้อนมาสู่ตัว

เอง

"กลับมาทำไม ไม่ไปนอนกับคนอื่นล่ะ ชอบไม่ใช่หรอ เที่ยวให้ท่าคนโน้นทีคนนี้ที"

"จะหาเรื่องอะไรอีก"

"ทำไม พูดไม่ได้? จี้ใจมากหรอ"

"นายเปลี่ยนไปนะ"

"ฉันต้องพูดประโยคนั้นมากกว่า"

"เมื่อก่อนนายไม่เป็นนะโทรุ ตอนนี้เป็นอะไร จะเข้าวัยทองหรอ"

"...."

"ฉันว่าเราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วนี่ จะอะไรอีก"

"...."

"ถอย ฉันจะนอน"

"หึ" โทรุยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะผลักทากะเข้าไปในห้อง และกดติดเตียงทันที

"นะ..นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ"

"มารำลึกความหลังกันหน่อยมั้ย" โทรุกดจมูกลงที่แก้มขาว ก่อนจะใช้ฟันกัดเม้มไปทั่วลำคอเรียวระหง ไม่หลงเหลือความหวานละมุมที่เคยมี มีแต่โทสะที่พุงพวยออกมาจากใจ

"ฉันเจ็บ" ทากะออกแรงดิ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะได้จังหวะถีบเข้าที่หน้าท้องของโทรุจนเจ้าตัวเสียหลัก

"รุนแรงดีนี่ ชอบแบบนี้หรอ" ทากะตั้งหลักเตรียมวิ่งออกไปจากห้อง แต่พระเจ้าไม่เข้าข้าง โทรุไหวตัวทันก่อนจะขว้าร่างบางมาแนบอกและ

ระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง

พลั่ก! เคล้ง

ทันทีที่ทากะหลุดจากการจับกุมก็ปล่อยหมัดใส่ทันที ทากะยืนรังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขึ้นคล่อมโทรุที่นอนกองกับพื้นและระดมหมัดใส่ไม่ยั้งมือ เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะตั้งหลักได้เสียก่อน

"แรงมีแค่นี้หรอ" โทรุยื้อหมัดทากะไว้ได้หลังจากเจ้าตัวระดมใส่ไป 4-5 ครั้งแล้วก็ตาม ความปากดีที่จะยั่วโมโหอีกฝ่ายยังคงอยู่ครบ

ทากะได้แต่สถบกับตัวเองที่ได้ออกไปสังสรรค์กับ

เพื่อนจนฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำพิษ จนแทบควบคุมร่างกายไม่ได้

โทรุพลิกตัวขึ้นมาคร่อมแทน ก่อนจะระดมหมัดใส่

พลั่ก!

"นี่สำหรับที่นายไม่ยอมคุยกันดีๆ"

พลั่ก!

"นี่สำหรับที่นายทำให้ฉันต้องมาเป็นแบบนี้"

พลั่ก!

"นี่สำหรับ.. สำหรับ.."

ความเสียใจที่ได้กลั่นกลองเป็นหยดน้ำตา

หยดแล้วหยดเล่า จนกลายเป็นสายน้ำตา

"โทรุ.. นี่นาย.."

"ฉันทำร้ายนายไม่ได้ ฉัน.. ฉันขอโทษ"

ทากะผลักร่างโทรุออกไปจากร่างของตนอย่างไม่

ใยดี

"ดี เพราะฉันจะเป็นฝ่ายทำเอง" ทากะลุกและเดินเข้ามาใกล้โทรุ ก่อนยะง้างหมัดเตรียมพร้อม แต่สุดท้ายร่างกายก็แพ้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เดินโซซัดโซเซก่อนจะล้มลงกับพื้นข้างๆกัน

โทรุได้แต่นั่งเสียใจกับตัวเอง ก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำตาไหลไปให้หมด

พอแล้ว เหนื่อยแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนก็รักกันดีแท้ๆ นายคงหมดรักฉันแล้วสินะ ถึงนายจะไม่พูดว่าให้เราเลิกกันออกมาก็ตาม เพราะงานของเราใช่มั้ย

โทรุอุ้มทากะไปนอนบนเตียงดีๆ ก่อนจะทำแผลที่มุมปากและเช็ดตัวให้ เพื่อหวังให้อีกคนนอนสบายกว่านี้

"อือ หนาว"

"...." ฉันคงไม่ได้มาทำแบบนี้อีก นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ

"นายมันบ้าที่สุด.. ฉันเกลียดนายโทรุ"

"นายเกลียดฉันก็ได้ไม่เป็นไร" ผมรู้สึกเจ็บไม่น้อยกับคำที่หลุดปากออกมา เขาว่ากันว่าคนเมาจะกล้าพูดในสิ่งที่เขาไม่กล้าพูด ก็คงจะจริงสินะ นายอยากพูดแบบนี้มาตลอดเลยใช่มั้ย

"นายไม่เคยสนใจฉันเลย มัวแต่เอาเวลาไปสนใจไอ้กีต้าเฮงซวยนั้น"

"ฉันขอโทษนะ"

"ว่างก็สูบบุหรี่ แล้วจะให้ฉันเข้าใกล้ได้ยังไงในเมื่อนายกังวลเรื่อง

เสียงของฉัน"

"...."

"ฉันเกลียดนาย.. แต่ฉันก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ทิ้งนายไม่ได้.."

โคลม~

ทันทีที่ผมได้ยินประโยคนี้ มือไม้มันก็ควบคุมไม่ได้ พาลทำถ้วยใส่น้ำคว่ำบนหัวทากะ จนเจ้าตัวลุกขึ้นนั่งโวยวายเป็นฉอดๆ

"ขอโทษนะ.. เจ็บมั้ย" ผมถามพร้อมๆกับลูบมืออย่างแผ่วเบาที่รอยช้ำมุม

ปากสวย

"เรื่องของฉัน"

"ฉันขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้นาย

ขอโทษนะที่มัวแต่สนใจกีต้า

ขอโทษที่ช่วงนี้สูบบุหรี่จัดไปหน่อยจนนายไม่กล้า

เข้าใกล้ แต่นั้นก็เป็นเพราะนายนะ ช่วงนี้นายเที่ยวบ่อยขึ้น ไปโน้นไปนี้กับใครต่อใคร ไม่ยอมบอกฉันบ้างล่ะ ฉันเลยเครียดนิดหน่อยนะ

สัญญาว่าต่อไปนี้จะให้เวลานายมากกว่านี้"

"...."

"ดีกันนะ.. ดีกันได้มั้ยคนดีของผม"

"...." ถึงเจ้าตัวจะไม่พูดอะไรแต่ดวงหน้าหวานที่ขึ้นสีแดง

ระเรื่อก็ตอบได้อย่างดี

"เดี๋ยวฉันเช็ดผมให้นะ"

ระหว่างที่ผมเช็ดผมให้ทากะ ก็รู้สึกว่าบรรยากาศได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"นอนกันเถอะ จะเช้าอยู่แล้ว"

"อือ" ผมล้มตัวลงนอนข้างๆ ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอดแนบอก

"ขอโทษนะ"

"หื้ม? ช่างมันเถอะ"

"ฉันไม่ได้มีคนอื่นนอกจากนายนะ ฉันเหงาที่นายไม่สนใจฉันก็เลยอแกไปเที่ยวบ่อยๆ มีเวลาอยู่กับเพื่อนเยอะๆมันก็ช่วยคลายเหงาได้บ้าง"

"...."

"จริงๆแล้วฉันคิดถึงนายตลอด มองโทรศัพท์ตลอดว่านายจะโทรตามบ้างมั้ย"

"ฉันก็โทรนะ แต่นายอะทำเสียงหงุดหงิดตลอดเลย"

"ก็อยากเล่นตัวบ้างนี่ ไม่ได้รึไง"

"...."

"จริงๆแล้วนายง้อน่ารักมากเลยนะ"

"...!" ผมสะดุ้งเบาๆเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ แต่ก็ทนเก็บอาการไว้ไม่ให้อีกคนสังเกตเห็น

"เป็นอะไรของนายน่ะ"

"ปะ..ปล่าวนี่"

"...!!!!!!" ดูเหมือนว่าทากะจะรู้แล้ว

"น่าๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเอง ฉันก็อยากนอนกอดแฟนบ้างนะ"

"ออกไป"

"เฮ้..ไม่เอาน่า"

"เดี๋ยวนี้"

"แต่ฉันง่วง"

สิ้นเสียงโทรุก็โน้มหน้าเข้าจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวเองนอน ทากะได้แต่ยกมือลูบหน้าผากปอยๆ ก่อนจะตีแขนอีกคนแรงๆ

"โอ้ย"

"ก็ได้ ครั้งเดียวนะ"

และแล้วทั้งคู่ก็ดำดิ่งสู่หวงนิทรา.