《Playboy •》დასასრული
Advertisement
-დილამშვიდობის. -მესმის სემის ხმა. თვალებს ვისრესს და ნელ-ნელა ვახელ.
-დროა ადგე ლამაზო! -სემი ზემოდან მაჯდა და უცნაურად იღიმოდა.
-რა ხდება? -ვიკითხე მე.
-არაფერი, უბრალოდ ადექი და წამომყევი.
-ბავშვები სად არიან? -ვიკითხე თან შარვალი ამოვიცვი, თმა გავისწორე და წამოვდექი.
-ბავშვები ჯერ არ მოვლენ.-გამომხედა და ეშმაკუდად ჩაიღიმა.
-რას ვაპირებთ? -ხელი ჩამკიდა და ქვემოთ ჩამიყვანა.
კიბეზე ჩავედით და დავინახე მისაღებში მდგარი მაგიდა, რომელიც წითელში იყო გაწყობილი. თვალებს ვაფართოვებ და სემის ვეკითხები:
-ეს ყველაფერი შენ მოამზადე?
-დიახ. -მპასუხობს ამაყად და პატარა ბავშვივით ქანაობს.
-დავსხდეთ?
-რათქმაუნდა. -ღიმილი მას სახიდან არ შორდება. სკამს თავაზიანად ვუწევ, ის ჯდება და მე ჩემს ადგილს ვუბრუნდები.
-რომანტიული საუზმე, მშვენიერია.
-საერთოდ ვახშამი მინდოდა, მაგრამ სახლში მარტო არ ვიქნენოდით so... -როცა საუბრობდა მინდოდა მივსულიყავი და მაგრად ჩავხუტებოდი, მაგრამ სულ სხვა რამე დამემართა.
-მიყვარხარ -წამომცდა, რაც ორივეს გაგვიკვირდა.
-ნუ საყვარლობ, თორემ ავდგები, მოვალ და ჩაგეხუტები! -ჩანგალს მე მიმიზნებდა და ლაპარაკისას ხელში ატრიალებდა.
-ჩემს გულში ზიხარ! -ორივე ავხარხარდით.
-დამავიწყდა! -სკამიდან წამოფრინდა და დინამიკს მივარდა. ტელეფონი ბლუთუზს დაუკავშირა და Frank Sintara-ს "I Love You Baby" ჩართო. მთელს სახლში ისმოდა მუსიკის ხმა.
-რა ძველმოდური ხარ. -ვუთხარი და სახით ხელს დავეყრდენი.
-ძალიან. -მიპასუხა და ჭამას შეუდგა.
დავნაყრდით და გადავწყვიტეთ ბუნების სილამაზისთვის მოგვევლო თვალი. ეზოში ჩავედით და ჩანჩქერისკენ გავუყევით გზას.
უეცრად სემიმ ხელი ჩამკიდა და როცა გავხედე უკვე მიწაზე იყო გაწოლილი.
-რა მოუხერხებელი ხარ. -ამიტყდა სიცილი.
-ნუ დამცინი! ამ ქვებზე ფეხი მისრიალებს! -ბურტყუნებდა თან წამოდგომასაც არ ცდილობდა.
-გუშინ აიდგი ფეხი?
-ჩანიი ნუ დამცინიი!-ფეხებს აბათქუნებდა და ბურტყუნებდა.
-ორი წლის გოგო. -მოვტრიალდი და გზა განვაგრძე, როცა ზურგზე ვიღაც შემახტა და ლამის წამაქცია.
-თუ ორი წლის გოგო ვარ და ფეხი გუშინ ავიდგი, ახლა შენ წამიყვან.
-გიჟი ხარ. -ორივე ავხარხარდით.
ჩანჩქერამდეც მივედით, სემი ჩამოვსვი და ხელი გადავხვიე.
-რა სილამაზეა. -თქვა მან.
მინდოდა ცოტახნით ასე ვყოფილიყავით, მაგრამ სემი მოულოდნელად ჩანჩქერისკენ გაიქცა. ხელი წყალში ჩაყო და იყვირა:
-ძალიან ცივი არ არის!
-მართლა?
-ხოო! აქ მოდიი!
მასთან მივედი. ჩანჩქერის თვალიერებაში იყო გართული, როცა ვკითხე:
Advertisement
-ცურვა იცი?
-რა? -კითხვა საერთოდ არ გაუგია, ამიტომ მომენტით ვისარგებლე და ხელი ვკარი.
წყალში ჩავარდა თუ არა ეგრევე მიყვირა:
-მკვდარი ხაარ! -მე სიცილისგან ვსკდებოდი.
-ჩანიი! მიშველე ვიძირები! ჩანიი! ხელი მომკიდე! -ხელი გამომიწოდა და აფართხალდა. შემეშინდა და ხელი ჩავკიდე, მაგრამ აი სად შევცდი.
მომქაჩა და მეც წყალში ჩამაგდო.
-თავი იდიოტი მგონია.
-ჩანიი იდიოტი არ ხარ, უბრალოდ ჩემს გამო შეგეშინდა.-ახარხარდა და ხელები კისერზე მომხვია.
-ტუჩები დაგილურჯდა იქნებ ავიდეთ? -ვუთხარი და ტუჩებზე თითი გადავუსვი.
-2წუთიც. -თქვა და ვნებიანად შეახო მისი ყინულივით ცივი ტუჩები ჩემსას. ვგრძნობდი ვნებას და სიცივეს, მაგრამ მაინც ვაგრძელებდი მის კოცნას. შემდეგ მომშორდა და მითხრა:
-უჰ გავიყინე! ავედით წავედით...
სახლისკენ სირბილით წავედით, რადგან ძალიან გვციოდა. სახლში სველი ფეხებით შევტყაპუნდით და ოთახში ავედით. სემი მაშინვე აბაზანაში შევიდა და მეც უკან გავყევი.
-Jongin's POV-
-ჯანდაბა! გაიარეთ! -ვყვირი და ვუსიგნალებ წინ მდგარ მანქანას.
-ნუ ყვირი შენი ჭირიმე! -ჩხუბობდა ქლოე უკანა სავარძლიდან.
-წავლენ აბა რას იზამენ.-ბურტყუნებდა სეჰუნი.
-1საათია უკვე საცობში ვართ.
-ნუ წუწუნებ! -ჩხუბობდა ისევ ქლოე.
თქვენი მძღოლი კარგიც! უკან მივიხედე, მანქანა დავხიე და ელვის სისწრაფით ავუარე გვერდი წინ მდგომ მანქანებს.
10წუთში აგარაკის გზას დავადექით.
სახლში მალევე დავბრუნდით და ვისადილეთ. შემდეგ ფილმებს ვუყურეთ, XBOX ვითამაშეთ და ბოლოს დივანზე დაღლილები დავეყარეთ.
მხოლოდ გოგონები იყვნენ ენერგიაზე.
-სამივე დაგამარცხეთ!-ყვიროდნენ გოგონები და თეძოებს საყვარლად ათამაშებდნენ.
5წუთში კარზე ზარის ხმა გაისმა.
-მე გავაღებ! -თქვა სემიმ და კარისკენ წავიდა. გავხედე იმ იმედით, რომ ვინმეს დავინახავდი, მაგრამ მხოლოდ სემის ზურგი ჩანდა. 2წუთში კარი დახურა და მისაღებში გახარებული შემოვიდა.
-აეყარეთ და ჩაიცვით! წვეულებაზე მივდივართ!
-ვინ იყო? -იკითხა ჩანიმ.
-ჩვენი მეზობელი, ცოტა ზემოთ რომ ცხოვრობს. ჩვენი ტოლია ის გოგონა. თქვა, რომ დაბადებისდღე აქვს და წვეულება მალე დაიწყება. ასე, რომ ადექით და წავიდეთ.
ყველანი ოთახებში ავედით გავემზადეთ და მეზობელთან გადავედით. იმ გოგონას ძალიან გაუხარდა ჩვენი ნახვა. სახლში შეგვიპატიჟა და გვითხრა, რომ რაც გვინდოდა ის გაგვეკეთებინა.
მიუხედავად იმისა, რომ დაღლილები ვიყავით კიდევ ბევრი ვიცეკვეთ და დავლიეთ.
ყველანი ერთად ვიყავით. მათ სათითაოდ გადავხედე და ბედნიერმა ჩავიღიმე. მიხარია, რომ ისინი მყავს.
ქლოეს ხელი გადავხვიე და შუბლზე ნაზად ვაკოცე.
ეზოში შეციებულები ვიდექით, ყველანი ერთად, როცა აფეთქების ხმა გაისმა.
ზემოთ ავიხედეთ და დავინახეთ განათებული ცა. ფეიერვერკი... ამ საღამოს საუკეთესო ნაწილი იყო.
The End
Your author, with love...
Advertisement
- In Serial6 Chapters
Unbound Deathlord: Challenge
Due to Amazon's Kindle Unlimited rules, I had to pull most of the book content from RoyalRoad. Only sample chapters remain. To read a fiction that will never be removed from Royal Road, I recommend my other fiction: Immortal Conqueror. The first two books of the series are out on Amazon: Book 1: Unbound Deathlord: ChallengeBook 2: Unbound Deathlord: Obliteration Book 1: Challenge When virtual reality becomes real enough that people feel as if they’re being transported to another world, Valia Online arrives.A man running from his past joins the game to forget it all. Calling himself Jack Thorn, he chooses an undead race, Deathlord.A mage by choice, and a swordsman by necessity, he soon finds out that he’ll need to use much more than magic and steel to survive; strategy, creativity, and carefully chosen words can often accomplish what simple attacks can’t.As the game becomes too real and touches a part of him that he’d rather leave buried, he is faced with two questions:Who is he, really?And who should he become?
8 117 - In Serial76 Chapters
Fifth Dimension
When a man from the past is reborn in the far future, what is he to do? His prided sword skill meaning nothing in this new life, he turns to a place where they matter - VR gaming. He lives his life in game, but when a game isn't all that it appears, how will his life change?
8 126 - In Serial6 Chapters
10,000BCE
The Long Winter has ended. The Great Spirits are waking once more and their influence is already making a mark on the world. Enter Gord. The seventh son of the chief of the Ashwalkers, he's a bit of a disappointment. Not very tall, not very strong, not very fast. His brothers pick up his slack of course, they love him. But even they can't stop the whispers. Troubled by a power he doesn't understand, he finds refuge in the stories his grandfather tells, of apocalyptic wars between spirits and powerful shamans wielding the forces of nature. Of course, those are just stories of an age long past. The spirits are peaceful now, right? [participant in the Royal Road Writathon challenge] ~~~~~~~~~~ My entry for the Writathon, my inspiration was a random idea I had last week and decided to write about. Digimon, but in 10,000BCE. Updates at least twice a week. Cover art by Jack0fheart
8 200 - In Serial8 Chapters
The Right Place At The Wrong Time
"What will you feel if, by inevitable circumstance, you never see your most beloved ever again?" ~~~ In the year 2000, 18-year-old Steven Vincenzo moved from the Philippines to the USA due to his father's promotion. They settle down in a small neighborhood known as Izzaya, in a city called Haggrew. Just a few days after moving, he finds out about a dark past from the Prohibition Era that still haunts the neighborhood, a dark past full of grizzly murders and kidnappings. Determined to know more about it, he finds out that there are ties to an old abandoned house he always passes by in the neighborhood, seeing it as a lead. Hesitant at first, due to the fear of breaking and entering. In order to find out more, he needed to go into the abandoned house where he finds a mysterious door that isn't like any other in the house. The infamous door that was presumed to be "The Culprit's Room." He enters the room where he suddenly got sucked in by an unstoppable force. He wakes up outside the abandoned house, to a confused girl in front of him trying to get him back into his senses. This girl was wearing vintage clothing and had quite a distinct accent that Steven had never heard of before, except in movies and TV series. Looking around, he knew something was definitely wrong. The abandoned house looked newly built along with other old houses in the vicinity. Trying to understand the situation he's in with all the clues he has, he eventually asks the girl what year it currently was to confirm his speculations. To this, the girl replies with a serious tone, "1927." Steven doesn't know what to do with all this information. Will he be happy that he could know more about the dark past and possibly try preventing it? Will he be distressed in trying to figure out how to come back to his own time?
8 192 - In Serial9 Chapters
Pivot
He may be a scary cat and really greedy, but he is someone you can trust. He may not be rich but he is someone that has a good heart. He may not be a hero but he also not a villain. He is a saint to his friends and a devil to his enemies. Follow Preston and his journey in this marvelous world!
8 180 - In Serial6 Chapters
It's Not Over
Matt and Jenna haven't been having a good relationship so far, with Matt touring so much and Jenna at home alone, she has no one since she was moved with Matt to London thinking it was going to be the best but turns out to be the worst. All matts lies start to pile onto him when he returns over the winter for three months off and she finds out his dirty little secrets.
8 159
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
