/3 დღის შემდეგ/

თვალებს ფრთხილად ვახელ და რამდენჯერმე ვახამხამებ. ირგვლივ ყველაფერს თვალს ვავლებ და მზერას დედაჩემზე ვაჩერებ, რომელიც მამასთან ერთად გუშინ ჩამოვიდა. მისი ნაზი ხელებით თმაზე მეფერება და მიღიმის:

-დღეს სახლში წაგიყვანთ.-მითხრა დედამ.

-მადლობა ღმერთს! აქ უკვე სული მეხუთება! სახლში მინდა!-პატარა ბავშვივით ავწუწუნდი.

-დროა ფეხზე ადგე.

საწოლზე წამოვჯექი, თავბრუ დამეხვა, მაგრამ მალე გამიარა. ჩუსტებში ფეხები შევაცურე და წამოვდექი. დედას ნაზად დავეყრდენი და პალატიდან გავედი.

კართან მამა იდგა. შორიდან გამიღიმა და მომეხვია.

-მიხარია შვილო ცოცხალს, რომ გხედავ.

-მეც მიხარია, რომ ცოცხალი ვარ.

-აწი ჭკვიანად იქნები!-მითხრა და ექიმს მიუბრუნდა.

დერეფანში ბავშვები დავინახე, რომლებიც ცივ იატაკზე ბომჟებივით ეყარნენ. გეგონება ამ საავადმყოფოში სკამი არ მოიძებნება.

-როგორც იქნაა! ჩვენი იოდააა!-იყვირეს ბიჭებმა და ხელები გაშალეს.

-გვიხარია შენი დანახვა ჩანიოლ!-მეკრიჭებოდა ქლოე და სემი.

-მეც მიხარია თქვენი ნახვა!

-რამე ხომ არ გტკივა?-მკითხა სემიმ და თავი ჩახარა.

-არა, ყველაფერი რიგზე მაქვს.-გავუღიმე. -ბავშვებო მადლობა, რომ ყველაზე მძიმე მომენტში ჩემთან იყავით!

-კარგი რააა, რას ლაპარაკობ საერთოდ?-ხელი ამიქნიეს ბავშვებმა. -შენი მეგობრები ვართ! შენ ასეთ დღეში იყავი, სახლში რა დამაჯენდა?!-დაამატა ჯონგინმა.

ყველანი ვხარხარებდით, როცა ექიმი მოვიდა და გაწერა მომილოცა. ძლივს! უკვე მეგონა, რომ სამუდამოდ მიტოვებდნენ!

ბავშვებს დავემშვიდობე და გასასვლელისკენ ნელი ნაბიჯებით წავედი. სემის ჯერ არ დავლაპარაკებივარ. შანსი, როგორც კი მომეცემა მაშინვე ვეტყვი. ბოლოს უცნაურად გამოიყურებოდა. ვფიქრობ, რაღაც არ ვიცი.

ფიქრები მამას ხმამ გამიფანტა.

-მოვედით.

გახარებული გადავედი მანქანიდან და რაც შემეძლო ჩქარა წავედი სახლისკენ. ნაკერები ჯერ კიდევ მტკიოდა, ამიტომ ვერ გავიქეცი, უფრო წავბობღდი. ოთახში ავედი და საწოლზე მოწყვეტით დავვარდი. თვალები დავხუჭე და ძილს მივეცი.

როცა გავიღვიძე გვიანი იყო. ტუმბოსკენ გადავტრიალდი და ტელეფონს დავხედე. არცერთი გამოტოვებული ზარი. თმა ხელით გავისწორე და საწოლიდან ავდექი. მოაჯირს ხელი მოვკიდე და კიბეს ნელ-ნელა ჩავუყევი. სამზარეულოდან კისკისის ხმა გამოდიოდა. შევედი და დედა, ჯონგინი და სეჰუნი დავინახე. ჩემი იქ ყოფნა, რომ შეამჩნიეს გამიღიმეს და ნამცხვარი შემომთავაზეს.

-რამდენი ხანი გეძინა, ლოდინთ მოვკვდი. -აწუწუნდა სეჰუნი.

-მალე გასულა დრო. -ვუთხარი მე.

-ეგ შენთვის. აბა ჩვენ გვკითხე.-დაამატა ჯონგინმა.

-კოჭლივით, რომ არ დადიოდე კლუბში წავიდოდით. -თქვა ჰუნამ.

-არაუშავს, სხვა დროს წავალთ.-ვუთხარი მე.

-ნამცხვარი ჭამეთ! -საუბარში დედა ჩაგვერთო.

-უკვე ბევრი ვჭამეთ დეიდა პაკ.-თქვეს ბიჭებმა.

-კარგი, მაშინ შეყვარებულებზე მომიყევით. -წინსაფარი მოიხსნა დედამ და ბართან მოგვიჯდა. კაი ძმაკაცივით.

-ჯონგინ დაიწყე. -ვუთხარი მე.

-მას ქლოე ჰქვია. უმშვენიერესია. ძალიან მხიარული და ჭკვიანიი. ფოტოს გაჩვენებთ. -უთხრა დედას და ტელეფონში მათი ფოტო აჩვენა.

-ეგ ყველაფერო კი, მაგრამ საწოლში როგორია?-დაამატა სეჰუნმა და ხარხარი დავიწყეთ.

-მაკნე! -შეუბღვირა ჯონგინმა.

-ოხ... როდის უნდა დაჭკვიანდე სეჰუნ?! -ამოიოხრა დედამ, დაგვემშვიდობა და სამზარეულოდან გავიდა.

-უნდა წავიდე, ქლოემ მომწერა.-თქვა ჯონგინმა.

-კარგიი გაგაცილებ.

-ბარემ მეც წავალ. -დაამატა სეჰუნმა.

-კარგი.

ბიჭები გავაცილე, ოთახში ავედი და ლეპტოპი გავხსენი. ფილმი ჩავრთე, მალევე ჩამეძინა.

-Chloe's POV-

ჯონგინს მივწერე და მოვიკითხე. მითხრა ჩანისთან ვარო. ვუთხარი მოსულიყო და 15წუთში ჩემს სახლთან იყო. მისაღებში შემოვიდა და სავარძელში ჩაჯდა. თავი უკან გადააგდო და ამოიხვნეშა.

-მომენატრე. -თქვა მოულოდნელად და გაკვირვებულმა შევხედე.

-შხაპი უნდა მივიღო. გამოვალ და მერე მოვიფიქროთ რამე.

-ნააჰ ჰორმონებმა შემომიტიეს! სექსის მოთხოვნილება მაწუხებს!

-ჯონგინ!

-რაა?! ღამის პერანგით რო დგახარ მანდ რა გგონია?!

-კარგიი წამომყევი.-ხელი ჩავკიდე და კიბზე ავირბინე.

აბაზანაში შევედით. ცხელი წყალი მოვუშვი და ჯონგინს მოვუბრუნდი. პერანგის ღილების გახსნა დავუწყე, რაც გაუკვირდა. თხელი ნაჭერი მის სხეულს მოვაშორე და ძირს დავაგდე. ახლა ქამარი გავუხსენი. შარვალიც მოვაშორე და თითებით პრესებზე დავუწყე ფერება. ეშმაკურად ჩაიღიმა და ხელში ამიყვანა. ფეხები წელზე შემოვარტყი და ტუჩებში ვაკოცე. ხელში აყვანილი დამაყენა წყლის ქვეშ, რომელიც ჯერ კიდევ ცივი იყო. სიცივისგან ვთრთოდი, მაგრამ ჯონგინი ძლიერ მხვევდა ხელებს ზურგზე და კოცნას არ წყვეტდა. სველი საცვალი მომაშორა და თავადაც გაიხადა. ჩამომსვა და კედელს ამაკრო. გამხეცებული შემოვიდა ჩემში, რაზეც წამოვიკივლე. ჩემი სხეული ბიძგებისგან გიჟივით ირხეოდა. ზურგზე ვჩხაპნიდი და კედელს ძლიერად ვებღაუჭებოდი. მტკიოდა, მაგრამ ამავე დროს მსიამოვნებდა. ვთხოვდი არ გაჩერებულიყო და არ დაეგდო ტემპი. სველ ხელებს ძლიერ მიჭერდა მაჯებზე. ცხელი ორთქლის გამო სუნთქვა კიდევ უფრო გვიჭირდა. ცხელი წყალი ჩემს გავარვარებულ სხეულს კიდევ უფრო ახურებდა. ჯონგინი დაღლისგან აკანკალებულ ხელს მკერდზე მიჭერდა. მიუხედავად უჰაერობისა კოცნას არ წყვეტდა, ლამის დავხმრჩვალიყავი. ვცდილობდი ჰაერი ჩამესუნთქა, მაგრამ ტუჩებზე კბილებს მიჭერდა. მთელ სხეულში ჟრუანტელი მივლიდა. ისეთი სიამოვნებაა, როცა ამას საყვარელ ადამიანთან აკეთებ, სიყვარულით კავდები.

ბოლოს ერთად მივაღწიეთ პიკს. ჯონგინის სითხემ გაასხა და კედელი დასვარა.

დაღლისგან ლაპარაკის თავიც არ მქონდა. იქვე, ჯაკუზში ჩავჯექით და ერთმანეთს ვუყურებდით. ორივე მძიმედ ვსუნთქავდით. მთელი სხეული მიკანკალებდა, სულ გამოვიფიტე.

-საუკეთესო იყო. -თქვა ქოშინით და სველი თმა უკან გადაიყარა.

-ნამდვილად. -ვუთხარი და თვალები მივნაბე.

-მანდ არ დაგეძინოს. -თქვა და ჯაკუზიდან ამოვიდა. პირსახოცი შემოიხვია და სარკესთან დადგა.

-ცხელი წყალი მამშვიდებს.-ვუთხარი ისე, რომ თვალებიც არ გავახილე.

-წამო, რამე ვჭამოთ. -ორთქლიან სარკეს ხელი გადაუსვა და კმაყოფილმა შეხედა საკუთარ თავს. პირსახოციანად გავიდა სააბაზანოდან და სამზარეულოში ჩავიდა.

15წუთში ჩავიცვი, მოვწესრიგდი და ქვემოთ ჩავედი.

-შენ კიდევ პირსახოცით ხარ?

-ისე მშიოდა ტანსაცმელი დავიკიდე. -თქვა და ჭამა გააგრძელა.

-რა გვაქვს საჭმელად?

-ბეკონი და კვერცხი.

-აჰამმ...ჩაის დალევ?

-არა, უნდა გავიქცე.

-საით გაგიწევია ასე გვიან?!

-სახლში, სხვაგან სად?!-გაიკვირვა.

-როდის იყო სახლში წასვლას ასე ჩქარობდი?

-სეჰუნი მელოდება.

-აჰამმ...

-თუ გინდა წამო და ღამით ჩემთან დარჩი.

-კარგი, დამელოდე. ნივთებს ავიღებ და ჩამოვალ.

-გელოდებიი!

ყველაფერი მოვაგროვე, რაც მჭირდებოდა და სახლიდან გავედი. ჯონგინმა მანქანის კარი გამიღო. მან მეორე მხრიდან მოუარა, ჩაჯდა და მანქანა დაქოქა.

გზაში სტარბაქსთან გავჩერდით და ყავა შევუკვეთეთ. შემდეგ ისევ გზა გავაგრძელეთ და მალევვე ჯონგინის სახლთანაც მივედით.

კარი ღიად დაგვხვდა. მისაღებში შევედით და შუქი ავანთეთ. უეცრად შევშინდი.

-სეჰუუნ! სიბნელეში რატომ ზიხაარ?! გული გამისკდაა!-დავიწყე ქვითინი.

-რატომ მეგონა, რომ ჯონგინსაც შეეშინდებოდა?!-ახარხარდა ჰუნა.

-ხომ იცი, რომ ეგ ხრიკები ჩემთან არ ჭრის. -ქურთუკი გაიხადა ჯონგინმა და იქვე დივანზე მიაგდო.

-კარგი, მორჩა ეგ თემა. რაღაც იდეა მაქვს. -თქვა სეჰუნმა და მეცნიერივით ხელი ამოიდო ნიკაპქვეშ.

-აბა, რას გვეტყვით მისიე?მოწიწებით გისმენთ. -ვკითხე მას.

-რადგან ჩანიოლი უკვე ფეხზე დგას და დადის, ვიფიქრე დასასვენებლად ხომ არ წავსულიყავით სადმე? 1კვირით მაინც.

-მე მომწონს მისი იდეა. -ვთქვი და სავარძელში ჩავეშვი.

-კარგი აზრია და ვინები მივდივართ?-იკითხა ჯონგინმა.

დავიწყე მე:

-რათქმაუნდა მე და შენ ჯონგინ, სეჰუნ შენც, კიდევ სემი და ჩანი. სავსებით საკმარისია.

-წავიდა ასპარეზი სეჰუნი VS ჩანიოლი. -ახარხარდა ჯონგინი.

-მაგათთან ერთად, რომ ვარ თავი მურმანის ეკალი მგონია.-გაიბუსხა ჰუნა და ტუჩები გამობურცა.

-არ დანებდე მაკნე. -იცინოდა ჯონგინი.

-კარგი ჯონგინ რა! კარგი! ნუ დამცინი. სამივემ კარგად ვიცით, რომ მაგ ორს ერთმანეთი მოსწონთ. მე ზედმეტი ვარ.-ბუზღუნებდა სეჰუნი.

-კარგი ჰოო, გამოჩნდება სხვა. შენ არ იდარდო. -ისევ დასცინოდა ჯონგინი.

-კარგი მორჩით ამ დრამას ახლა და შევთანხმდეთ სად და როდის მივდივართ.

-ჩემს აგარაკზე ავალთ ქალაქ გარეთ. -თქვა ჯონგინმა და ცხელი ყავა მოსვა.