-ჩ-ჩანიოლ? -ძლივს ამოვღერღე და სეჰუნს მოვშორდი.

-სამანტა აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?!-კბილებში გამოსცრა.

-მე და სეჰუნი...-დასრულება არ მაცადა.

-შენ და სეჰუნი რა? ერთად წევხართ?! რამდენი ხანია?!

-რაებს ბოდავ ჩანიოლ?-ჩხუბში სეჰუნი ჩაერთო.

-შენ საერთოდ რატომ ერევი?! შენ არ გელაპარაკები და მოკეტე!-ბოლო ხმაზე ყვიროდა ჩანი, რაზეც შევცბი.

-ტონს დაუწიე! საერთოდ რაში განაღვლებს მე და სემი ერთად რას გავაკეთებთ?! რა შენი ტრაკის საქმეა?! -გაბრაზდა ჰუნაც.

-მაკნე ენა ასე როდის წაიგდე? საკუთარი თავი აკონტროლე! და იცოდე ვის, როგორ უნდა ელაპარაკო!

-მეუბნება ტიპი, რომელიც კივილ-წივილით შემომივარდა სახლში და ჭკუას მარიგებს!

-სეჰუნ! უკვე ნერვებს მიშლი!

-კიდევ მე გიშლი?! როდის აქეთ ინტერესდები თუ ვინ და როდის მომყავს სახლში?! საერთოდ რატომ გადარდებს?! თუ გინდა, რომ გული ატკინო და მიატოვო?-ძარღვები დაეჭიმა სეჰუნს და სულმოუთქმელად აგრძელებდა ყვირილს.

-რა?! ჰაჰა დავიჯერო შენც იგივეს არ აპირებდი? -ამ სიტყვებმა გული ჩამწყვიტა და ავკანკალდი.

-თავს რის უფლებას აძლევთ?! მე თქვენი მარიონეტი არ ვარ! უბრალო ნაგვის გროვა ხართ ორივენი!

-სემი არა! ეგ არ მიგულისხმია!-თქვა სეჰუნმა.

-მე ეგ ვიგულისხმე.-ცივად მომიგდო სიტყვა და სეჰუნს მიუბრუნდა.

-როგორ ბედავ?!-ვუთხარი და წარბი ავუწიე.

ხელი მაჯაში ჩამავლო და მისკენ უხეშად მიმიზიდა:

-შემიძლია აქვე შეურაცხვყო შენი ღირსება, ამიტომ გაჩუმდი და წყნარად იდექი.

-ჩანიოლ! ზედმეტი მოგდის!

-შენ ნუ მასწავლი!

-ბოდიში მოუხადე! ახლავე!-მბრძანებლურად უთხრა სეჰუნმა.

-ო სეჰუნ, შენ ვერ მიმითითებ იმაზე თუ რა უნდა გავაკეთო. მბრძანებლობას მოეშვი, სანამ ეგ ლამაზი სახე არ დაგიჟეჟე!

-კიდევ იმუქრები?! ნაბიჭვარი ხარ! ფეხები არავის მოსჭამო!-ჩანისკენ გაიწია, უნდა დაერტყა როცა ხელი ჰაერში გავუკავე და შევაჩერე.

ჩანიოლი ისტერუკულად ხარხარებდა და არ ჩერდებოდა.

-ღმერთო რა იდიოტი ხარ ჩანიოლ! -ამოიხვნეშა სეჰუნმა და თავზე ხელები შემოიწყო.

-რას გულისხმობ?-ჩანმა ტონს დაუწია და მშვიდი ხმით ჰკითხა.

-მაგასაც ვერ ხვდები არა?! იდიოტო!

სეემ! შენც კიდევ უთხარი! ხო ხედავ რა დაუნიცაა! -ხმამაღლა თქვა ჰუნამ და ბინა დატოვა. მე და ჩანი ერთმანეთის პირისპირ ვიდექით და ხმას არ ვიღებდით. არც ვუყურებდით ერთმანეთს.

-რა უნდა მითხრა?-ბოლოს ამოილუღლუღა.

-დალახვროს! ვეღარ დავმალავ.-ჩუმად ვთქვი, მაგრამ მაინც გაიგონა.

-დამაყენებ საშველს და მეტყვი?-დაღლილი ხმით მითხრა.

-ასეთი ადვილიც არ არის!

-დარწმუნებული ვარ "შენგან ორსულად ვარ"-ზე ადვილი სათქმელია.

-ფუ! ამაზრზენო!

-თუ არ იტყვი, წავალ და ამის შანსი მეორედ აღარ მოგეცემა.

-მემუქრები? თავი ვინ გგონია?-ხელები გადავაჯვარედინე.

-უფრო გაფრთხილებ. ვინ და პაკ ჩანიოლი.-ჩაიღიმა და მანაც გადააჯვარედინა ხელები.

-სანამ რამეს ვიტყვი, მაინტერესებს ასე რატომ გაცოფდი, როცა მე და ჰუნა ერთად დაგვინახე.

-უკვე ჰუნააა?-ისევ ბრაზი დაეტყო და წარბები შეკრა.

-ისევ...ისეთი რეაქცია...და მაინც რატომ?

-რაღაცის თქმას აპირებდი.-ჩაახველა.

პაკ ჩანიოლ! თემას რა ოსტატურად გადაუხვიე! ამას ასე, მაინც არ დავტოვებ! ვფიქრობდი ჩემთვის.

-თემა უეცრად შეცვალე. რა გაქვს დასამალი?

-არაფერი, უბრალოდ მაგაზე პასუხი ჯერ მე თვითონაც არ ვიცი.

-ჰა?

-ხო! არვიცი რა მემართება!

-პატარა ბავშვივით ხარ. -სიცილი ამიტყდა.

-მე? ბავშვი? -გაიკვირვა.

-შენ თვითონ არ იცი რა გინდა.-სიცილს ვერ ვწყვეტდი.

-და შენ? შენ რა გინდა?-გაიბღუზა.

-მე მინდა, რომ იმ ერთადერთს ვუყვარდე!

-...

-რაიყო?

-არაფერი.

-ჯანდაბას! უნდა გითხრა. ასე ვეღარ გავაგრძელებ...

პაკ ჩანიოლ! მე შენ . . .

-სემიიი! კიდევ კარგი აქ ხარ!-ბინაში შემოვარდა ქლოე, უკან ჯონგინი მოჰყვებოდა.

-მგონი ცუდ დროს მოვედით. -თქვა ჯონგინმა და მიხვდა, რაც ხდებოდა.

-ნამდვილად. -თქვა ჩანმა.

-მომიტევეთ. -თქვა ქლოემ და თავი დახარა.

-რადგან უკვე აქ ხართ, მე წავალ.-თქვა ჩანმა და უკანმოუხედავად გაქრა კარიდან.

მუხლებში ჩავიკეცე და ავქვითინდი. ბავშვები მაშინვე მომეხვივნენ.

-გთხოვ ნუ ტირი! დღეს ხომ შენი დღეა. -მეუბნებოდა ქესი.

-უბედური ვარ! საცოდავი!

-გთხოვ ეგრე ნუ ამბობ! გულს მტკენ. -მალე ქესიც ტირილს დაიწყებდა.

როცა დავმშვიდდი ქლოე და ჯონგინი სამზარეულოში გავიდნენ წყლის მოსატანად.

მე კი იატაკზე ვიჯექი და ღია კარს მივჩერებოდი.

უეცრად სეჰუნმა შემოანათა და ჩემი შემხედვარე შეცბა. მომიახლოვდა და ჩაიმუხლა, თმაზე ნაზად მომეფერა და მითხრა:

-ყველაფერი კარგად იქნება.

-ვითომ? -ცრემლები შევიმშრალე და მას ავხედე.

-ნუ იქნები პესიმისტი! და ხო... ბოდიში.... მგონი ვიჩქარეთ...

-ბოდიში საჭირო არ არის, ინიციატივა მე გამოვიჩინე, ამიტომ დამნაშავე მე ვარ.

ნაზად გამიღიმა და წამოდგომაში მომეშველა.

-რატომ მეხმარები?

-იმიტომ, რომ ტკივილს არ იმსახურებ! ვიცი, რომ ჩანიოლი გიყვარს და ვიცი, რომ გიჭირს. ნაბიჭვარი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს, მაგრამ გულის სიღმეში თბილი და მზრუნველია... ამიტომ, მინდა დაგეხმარო.

დივანზე დავსხედით და მალევე ქესიც და ჯონგინიც შემოგვიერთდნენ. ცოტა ვისაუბრეთ, შემდეგ სახლებში წავედით.

Chanyeol's POV-

დერეფანში ყრუდ გავიგონე მისი ტირილის ხმა.

სადარბაზოდან გამოვედი და მანქანაში ჩავჯექი. გაბრაზებულმა საჭეს ხელი დავარტყი და წარბები შევჭმუხნე. ჯანდაბააა სეჰუნ! ჯანდაბაა! მაინც და მაინც ის რატომ?!

არ ვიცი რატომ, მაგრამ არ მინდა, რომ მას სხვა ეხებოდეს და საერთოდ სხვასთან ერთად იყოს! ამ გოგომ ჯადო გამიკეთა! შემილოცა! რა ჯანდაბა მემართება...

გაზის პედალს დავაჭირე და მანქანა დიდი სიჩქარით გავაქროლე. ფიქრს მივეცი, როცა წამიერად კაშკაშა შუქმა თვალი მომჭრა, შემდეგ კი ყველაფერი დაბნელდა.

მესმოდა მანქანის მტვრევის ხმა და ვგრძნობდი, როგორ ტრიალებდა ლითონის მასა ჰაერში. მანქანა ძლიერად დაეხეთქა ასფალტს, მე კი შიგნით ვიჯექი.

ვერ ვინძრეოდი...ყველაფერი მტკიოდა... ვგრძნობდი, როგორ მესვრებოდა სახე სისხლში. ყურში რაღაც მიწუოდა და ხალხის ზღრიალი მესმოდა, მაგრამ ვერაფერს ვხედავდი. თავს ძალა დავატანე, თავი ავწიე და თვალები გავახილე, მაგრამ ვერ ფოკუსირდა. ყველაფერი ბუნდოვანი იყო. ძალა გამოლეულმა თავი ასფალტს დავარტყი და რამდენიმე წამში უგონოდ გავითიშე.

....

-დაშავებული გვყავს, გაგვატარეთ! ავტოავარია. სახელი პაკ ჩანიოლი. 18წლის. მარტო იმყოფებოდა. გადარეკეთ მის ახლობლებთან! -მესმოდა ქალის ყვირილი.

-პულსი ძალიან სუსტია! სასწრაფოდ საოპერაციოში შეიყვანეთ!

მომაკვდავი ბიჭი საოპერაციოში საკაცით შეაგორეს, მაისური გახადეს და ჭრილობების დამუშავება დაიწყეს. მინის ნამსხვრევებს მისი სრულყოფილი სხეული დაესახიჩრებინათ და კანში იყვნენ გაჭედილნი. ბიჭი სუსტად სუნთქავდა....ის ტოვებდა ამ სამყაროს....

-ჩანი?! აქ ხარ? ჩანი?!-მომესმა ნაცნობი ხმა.

ლამაზ ბუნებაში ვიდექი, ტრიალ მინდორზე. მსუბუქი ქარი უბერავდა და ჩემს შავ თმას ეთამაშებოდა. თვალი მოვავლე იქაურობას და დაბნეულმა ვიყვირე:

-ვინ ხარ? სად ვარ? ვინმეს ესმის ჩემი?- ჩრდილიდან პატარა სხეული ჩქარი ნაბიჯებით გამოვიდა და გულზე მომეკრო.-სემი?! აქ რას აკეთებ?!

-ბევრი დრო არ მაქვს, უბრალოდ იბრძოლე! არ დანებდე! სიცოცხლისთვის იბრძოლე ჩანიოლ! არ უნდა მოკვდე გესმის?! -აფორიაქებული მეუბნებოდა და თანდათან ქრებოდა.

წამებში ირგვლივ ყველაფერი გაქრა და ჩემი თვალთახედვა სიბნელემ მოიცვა. მხოლოდ ხმა მესმოდა:

-დამუხტეთ! 200!

-დამუხტულია!

-დამუხტეთ 230!

-დამუხტულია!

-მას ვკარგავთ! დამუხტეთ 250!

ვგრძნობდი, როგორ რეაგირებდა ჩემი სხეული ელექტროშოკზე...როგორ უმატებდა გული ფეთქვას...

უეცრად გონს მოვედი, თვალები ფართოდ გავახილე და საავადმყოფოს ჰაერი ხარბად ჩავისუნთქე. თავზე ხალხი მედგა, მათი თვალიერება დავიწყე და მზერა ერთ ქალზე შევაჩერე.

-კეთილი იყოს თქვენი დაბრუნება, მისტერ პაკ! -ხალისიანად მითხრა ქალმა და გამიღიმა.