მომდევნო დღეს სკოლაში არ წავსულვარ, ძალიან დაბნეული და შეშინებული ვიყავი. ფიქრებში ვიყავი გართული, როცა სემიმ მომწერა.

სკოლის შემდეგ სემი, როგორც დამპირდა მოვიდა და მომინახულა. გადავწყვიტე მისთვის ჯონგინის ესემესზე მეთქვა და იმაზეც, თუ როგორ დამემუქრა ბარში.

- ძალიან შეშინებული ვარ.

- კარგი, ნუ ღელავ, ვერაფერს დაგიშავებს.

-იმედი მაქვს. - ვუთხარი და ამოვიოხრე.

უხერხული სიჩუმე სემიმ დაარღვია:

- რაღაც აზრი მომივიდა.

-მართლა?

-კი. ჩანიოლს ვკითხავ ჯონგინის მისამართს და მასთან მიდი.

-სულ გააფრინე?! რამდენიმე წუთის წინ გაიგე რაც გითხარი?!

-....

-ჯერ ერთი ჩანიოლს როდის აქეთ დაუახლოვდი?! და კარგი, დავუშვათ მივედი მასთან, რა ჯანდაბა ვუთხრა?

-სიმართლე.

-რა სიმართლე?

-რომ მის მიმართ გრძნობები გაქვს. - თქვა სრული სერიოზულობით.

-სისულეებს მოეშვი პატარა ქალბატონო.

-თავს ნუ მაჩვენებ თითქოს ჯონგინი არ მოგწონს.

-არ მომწონს.

-ნუ უარყოფ ქეს! -უნებლიედ წამოიყვირა.

- შენ რატომ არ ეტყვი ჩანიოლს, რომ გიყვარს?

-მე მას ვკიდივარ.

-და რაიცი, რომ ჯონგინს არ ვკიდივარ?

-უბრალოდ ვიცი.

-ამას არ გავაკეთებ.

-კარგი, როგორც გინდა. - ბოლო სიტყვა სემის იყო და ამის შემდეგ ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა.

ჯონგინი ამას გულისხმობდა? ეს არის ის შეცდომა, რომელიც მე დავუშვი...მე ის შემიყვარდა.

სემი იმ ღამით ჩემთან დარჩა, ფილმებს ვუყურეთ და გავერთეთ. ფანჯარაში ვიყურებოდი, როცა ჯონგინი ეუნასთან მივიდა. ეუნამ მას აკოცა და ისიც აჰყვა. შემდეგ სახლში შევიდნენ და ღმერთმა იცის იქ რას აკეთებდნენ. ამან გული მატკინა, თვალები ამიცრემლიანდა, სემიმ ეს შეამჩნია და ზურგიდან ჩამეხუტა.

-Jongin's POV-

ეუნასთან გასართობად მივედი, ყურადღების გადატანა მჭირდებოდა. ბოლო დღეებია სულ მასზე ვფიქრობ. რა ჯანდაბა მემართება? მე მას ვძულვარ, მაგრამ ეს ის არ არის, რაც მე მაქვს დაგეგმილი. გონზე ეუნას ხმამ მომიყვანა:

-საძინებელში ავიდეთ?

-ხო.- ვუპასუხე მე.

ოთახში ავედით, ეუნამ ყველაფერი გაიხადა და მომიახლოვდა. მაისური თვითონ გამაძრო, მაკოცა და ხელები თმაში შემისრიალა. მე წელზე მოვხვიე ხელი და ავიყვანე. შემდეგ ლოგინზე დავაგდე, შარვალი გავუხსენი, მის ზემოთ მოვექციე და ვაკოცე. ტუჩზე ვუკბინე, სიამოვნებისგან კვნესა აღმოხდა. წელზე ფეხები მომხვია და ზურგზე ფრჩხილებით დამკაწრა.

დავკმაყოფილდი და გვერდზე გადავბრუნდი, ეუნას კი ჩაეძინა.

-Chloe's POV-

უკვე ღამის 2საათია, მაგრამ ჯონგინი ჯერ კიდევ არ გამოსულა. სემის ეძინა, მე კი ფანჯარას არ მოვშორებივარ. საკუთარი თავისთვის უფლება არ უნდა მიმეცა, რომ შემყვარებოდა. ძალიან დიდი შეცდომა დავუშვი. ვიცოდი, როგორი მექალთანე და ნაგავიც იყო, მაგრამ მაინც...

ღამით საწოლში არ დავწოლილვარ, ფანჯარასთან ჩამეძინა. დილით მზის სხივებმა გამაღვიძეს, ჩაწითლებული თვალები დავიზილე, წამოვდექი და წელში გავსწორდი. ირგვლივ მიმოვიხედე, მაგრამ სემი არსად ჩანდა. კიბეებზე ჩავირბინე და კარგი სუნი ვიგრძენი. სამზარეულოში შევედი, სემის საუზმე მოემზადებინა და მე მელოდებოდა. როგორც ყოველთვის ღიმილით დამასაჩუქრა და წკრიალა ხმით მომესალმა.

-დილამშვიდობის ძილის გუდავ. როგორ მოხდა, რომ შენი გაღვიძება არ დამჭირდა?

არვიცი, მეც გამიკვირდა. -ორივეს გაგვეცინა.

-ისაუზმე, მოემზადე და წავიდეთ.

-კარგი, ჩემს მძღოლს დავურეკო?

-დაურეკე, თორემ დავაგვიანებთ.

20 წუთში სახლიდან გამოვედით და მანქანაში ჩავსხედით. გზაში ჩვენს საყვარელ მუსიკას ვუსმენდით 'Scary Love'.

პირველ გაკვეთილზე ჯონგინი არ მოსულა, ალბათ ეუნასთან იყო. იმაზე ფიქრი, რომ ჯონგინმა ღამე მასთან გაატარა მაცოფებდა. მუჭი შევკარი და მერხს დავარტყი. გვიან გავაცნობიერე, რაც გავაკეთე, ყველა მე მიყურებდა. მასწავლებელმა მითხრა, რომ საკლასო ოთახიდან გავსულიყავი. სემი უკან ამედევნა, მაგრამ მასწავლებელმა კლასიდან არ გამოუშვა. პირველ სართულზე მარტო ჩავედი და კიბეზე დავჯექი. საიდანღაც ჩემი პრინცი გამოჩნდა და გვერდით მომიჯდა.

-აქ რას აკეთებ? -ახალგაღვიძებულის ხმა ჰქონდა.

-რა შენი საქმეა?!

-უბრალოდ გკითხე, რატომ იძაბები?

-შენთან საუბარი არ მსურს.

-უკვე დაუშვი ის შეცდომა, რომელზეც მე გითხარი?

-არ ვიცი მაგ შეცდომაში რას გულისხმობ.

-ძალიან კარგად იცი, პატარავ. -ბოლო სიტყვა ირონიულად თქვა და დამტოვა.

ლანჩზე მე, სემი და ლუკასი ერთად ჩავედით. ალბათ გიკვირთ, რომ ლუკასზე აქამდე არაფერი მითქვამს. ის ჩემი მეზობელი და ახლო მეგობარია. სეულში გადმოსვლისთანავე დავახლოვდით.

-სემი ჩანიოლს ნუ აშტერდები!

-მე...უბრალოდ...

-დამალვა საჭირო არ არის- მშვიდი ხმით მიუგო ლუკასმა.

-ხო სემი. -დავეთანხმე მე.

-მე არ მინდოდა, რომ ასე მომხდარიყო. მართლა...მე უბრალოდ შემიყვარდა ის...ასე არ უნდა მომხდარიყო...- ანერვიულებული ხმა ჰქონდა.

-რაზეც არ უნდა ქვითინებდე დაწყნარდი. -არსაიდან გამოჩნდა ჩანი.

-აქ რა დაგრჩენია? -ვუთხარი და ცალი წარბი ავწიე.

-დღეს წვეულებას ვაწყობ. ჯონგინმა მთხოვა თქვენთვის მეთქვა. მისამართს სემის მივწერ. მკიდია თუ არ მოხვალთ, მე გითხარით.

"მისამართს სემის მივწერ" ამ სიტყვების გაგონებაზე სემი უარესად აქვითინდა და მომეხუტა. ლუკასი გულიანად ახარხარდა.

-უეჭველად უნდა წავიდეთ! -ვთქვი მე.

-ეს ქლოემ თქვა, თუ მომესმა? -გაიკვირვა ჩემს კისერში თავჩარგულმა სემიმ.

-წავიდეთ. -თქვა ლუკასმა.

-რა უნდა ჩავიცვათ?

-წარმოდგენა არ მაქვს. -თავი უკან გადავაგდე.

-ეს ჩემი შანსია, რომ ჩანიოლს თავი მოვაწონო.

-ზედმეტი არ მოგივიდეს. -გავუღიმე.

-ვიცი ქეეს.

საღამოს ჩემთან ავედით, ლუკასს უნდა გამოევლო. მე შავი ტოპი, მაღალწელიანი ქვედაბოლო და კედები ჩავიცვი, სემიმ კი შავი შარვალი, თეთრი პერანგი და შუზები. მაკიაჟი გავიკეთეთ და წავედით. მანქანა ჩანიოლის ეზოში გავაჩერეთ და გადმოვედით. ირგვლივ ყველაფერი ულამაზესი იყო, ვებერთელა სასახლე, აუზი, ტერასა. სახლში ძლივს შევედით და ბართან დავსხედით. ჩანიოლმა დაგვინახა და ჩვენთან მოვიდა.

-მოხვედით. - კმაყოფილი ჩანდა.

-რატომაც არა? - ჰკითხა სემიმ.

ჩანიოლი მომიახლოვდა და ყურში ჩამჩურჩულა:

- ჯონგინი იმ ოთახშია, შენ გელოდება, სემის კი მე დავიტოვებ.

მეც დავემორჩილე და ჯონგინისკენ წავედი, ოთახში შევედი და კართან დავდექი. ბნელოდა, მაგრამ ვხედავდი ზურგით მდგარ ჯონგინს.

-კარი დახურე.

დავხურე.

-თავს ძლივს ვიკავებ იცი?

-რა?

-თავს ძლივს ვიკავებ, რომ აქვე არ გადაგაწვინო.