《from battle to love》5.let's play
Advertisement
ავტორის pov
ბიჭი გამწარებული შევარდა ჯეონის ოთახში და ყველაფერი მიაყარა ერთ დროულად:
თეჰიონი:ჯო კანგჯიონი ის გაანთავისუფლეს! ვეღარავინ შემიშლის ხელს რომ მოვკლა
ჯონგუკი:დამშვიდდი!თუ მოკლავ ვერასდროს გაიგებ სად არის შენი ძმა!
თქვა ბიჭმა და ეცადა წონასწორობა შეენარჩუნებინა
თეჰიონი:ძმაო კარგად ხარ?
კითხა ბიჭმა როდესაც ჯონგუკის ფერმკთალი სახე შენიშნა
ჯონგუკი:კი კარგად ვარ!თუ მეტი არაფერია შეგიძლია წახვიდე
თეჰიონი:არა არაფერია მაგრამ თავს მოუფრთხილფი
ჯონგუკმა თავი დაუქნია და თეჰიონიც წავიდა
ვივიანის pov
დილით როცა გამეღვიძა ჩემს ითახში ვიყავი
ემა:უკვე გაგიღვიძია,თავს როგორ გრძნობ?
მე:უკეთ მადლობა
ვუთხარი და წამოვჯექი ისკი გვერდით მომიჯდა და ხელი ხელზე დამადო:
ემა:ყველაფერი კარგად იქნება!მას პასუხს მოვთხოვთ ყველაფრისთვის
გავუღიმე და საწოლიდან ავდექი
ემა:არჯობია დღეს დაისვენო?
მე:არა გმადლობთ,ეველინი როგორ არის?
ემა:ეხლა ვაპირებდი მასთან შესვლას წამოდი
ეველინის pov
ღმერთო თავი საშინლად მტკივა ახხ
უეცრად კარებზე კაკუნის ხმა გავიგონე:
ვივიანი:შეიძლება?
მე:კი შემოდით
ვუთხარი,ვივი და ემა შემოფრინდნენ ოთახში და ჩემს საწოლზე დახტნენ:
ემა:კარგად ხარ?
მე:კი
ვივიანი:შარიანო რატომ არ გვითხარი რომ საქმეზე აპირებდი წასვლას?
შეყვირა ვივიმ
უეცრად ოთახში მია შემოვიდა წვნიანით ხელში:
მია:მეც მოვედი
თქვა და ისიც შემოგვიერთდა
მია:წვნიანი გაგიკეთეთ თქვენ ორს
ჩემსკენ და ვივიანისკენ ანიშნა:
ემა:იმედია არ მოგწამლავთ
თქვა და სიცილი დაიწყო
მია:ჰაჰა სასაცილოა!ეველინ მოგვახსენე რის გარკვევას შესწირე შენი თავი?
ამოვისუნთქე:
მე:ქარდს მისი მტრების განადგურება უნდა და კიდევ ის რისიც ყველაზე მეტად გვეშინოდა
ყველამ ერთმანეთს შევხედეთ
მია:ამას არ დავუშვებთ მან კარგად იცის!
ვივიანი:ჩვენ ვერ მოგვერევა
თქვა ვივიანმა და ერთმანეთს ხელები ჩავკიდეთ
მე:ერთად ყოფნა კარგია მაგრამ ემა ისევ გაგვიანდება
ემა:ღმერთო
იყვირა და წამოხტა
ემა:თავს მოუფრთხილდით
თქვა და ოთახიდან გავარდა
მია:მეც უნდა წავიდე!ლუქსში კარგახანია არ ვყოფილვარ
თქვა და წამოდგა
ვივიანი: მეც გავალ შხაპს მივიღებ
მე:კარგი მაშინ მე ჩავიცმევ და ქვემოთ ჩავალ საქმე არ მაქვს მაინც
ემას pov
როდესაც ჯეონის სახლში მივედი ზედმეტად სიწყნარე იყო, ცოტათი გამიკვირდა მაგრამ ყურადღება არ მივაქციე
Advertisement
რადგან არავინ არ იყო სახლში ჯეონის კაბინეტში შევედი
იქაურობას ვათვალიერებდი თან დოკუმენტებს ვეძებდი არაფერი იყო ჯანდაბა როგორც ჩანს ყველაფერი საგულდაგულოდ შეინახა
უეცრად მაგიდაზე ფოტოები შევნიშნე
მე:ეს რა არის?
ვიკითხე და ფოტოები ავიღე
ღმერთო ნუთუ ეს ქარდია?
რამდენიხანია არ შევხვედრივარ ალბათ 7 წელი გავიდა
ფოტოების თვალიერება განვაგრძე როდესაც ქარდი დავინახე პატარა ბავშვთან და უცნობ კაცთან ერთად
მოიცა მგონი ეს ბავშვი ჯეონია
როგორც ჩანს ისიც პირადად იცნობს ქარდს
ფოტო ავიღე და ჯიბეში ჩავიდე
კაბინეტიდან გამოვედი და მისაღებში გავედი როდესაც დაცვა მოვარდა ჩემთან
მეკი ავღელდი რადგან მეგონა გამომიჭირეს
??:ქალბატონო კიმ ბატონ ჯეონი ძალიან ცუდად არის შეგიძლიათ შეამოწმოთ რასჭირს?
გამიკვირდა და ვკითხე
მე:მე?
??:ვინმეს კიდევ იცნობთ ქალბატონ კიმს ამ სახლში?დიახ თქვენ
მე:კარგი მივდივარ
ვთქვი და ჯეონის ოთახისკენ დავიძარი
როდესაც შევედი სიწყნარე იყო
ჯონგუკი კი საწოლზე იწვა და სიცხისგან ოფლი მისდიოდა:
მე:ბატონო ჯეონ კარგად ხართ?
ვკითხე მაგრამ ხმა არ გამცა
მას მიუახლოვდი და საბანი გადავძრე
შუბლზე ხელი მივადე იწვოდა
ჯონგუკი:რა..ს აკეთებ?
მე:ტემპერატურას გიმოწმებ
უეცრად მის თეთრ პერანგზე შევამჩნი სისხლი
არარსებობს ნუთუ გუშინ ჭრილობა არ შეიხვია:
მე:ნუთუ ჭრილობა არ შეიხვიე?ინფექცია რომ შეგჭროდა?სასწრაფოდ ექიმს უნდა დავურეკოთ
წამოვდექი როდესაც მითხრა
ჯონგუკი:არ არის საჭირო კარგად ვარ
მე:არ არის საჭირო?სიცხერომ გქონდა ვიცოდი მაგრამ ამდენად მაღალი?დამიცადე ახლავე მოვალ
ვივიანის pov
პარკში გავედი რათა განტვირთვა გამეკეთებინა
ტბასთან ახლოს ერთერთ სკამზე დავჯექი
უეცრად გვერდით ვიღაც მომიჯდა
როდესაც შევხედე ეს შუგა იყო
შემომხედა შემდეგ კი შეხვეულ ხელებზე დამაკვირდა:
შუგა:ხელებზე რა დაგემართა?
მე:ისე ნუ იქცევი თითქოს გადარდებდეს
შუგა:იმიტომ გკითხე რომ მადლობა გადავუხადო იმ ადამიანს ვინც ეს გაგიკეთა
მე:მაშინ მადლობა მითხარი
შუგა:რა?
მე:რაც გაიგონე!ხომ თქვი რომ იმ ადამიანს ვინც ეს გამიკეთა მადლობა უნდა გადაუხადო?ხოდა გადამიხადე!
ვუთხარი ყვირილით
ცოტახანი ჩუმად იყო შემდეგ კი მკითხა
შუგა:შენ იყავი?
მე:რა?
შუგა:გუშინ შენ გატეხე ჩემი კომპიუტერი ისევ?
ღრმად ამოვისუნთქე:
მე:გინდ დაიჯერე გინდ არა მაგრამ მე არაფერი გამიკეთებია.
Advertisement
შუგა:დაუშვათ ასეა რატომ უნდა გენდო?
მე:არმაინტერესებს მენდობი თუ არა!მაგრამ!მე არასდროს ვიტყუები!
ვთქვი და წამოვდექი
ისიც ადგა:
შუგა:შეიძლება ასეა მაგრამ გაფრთხილებ არცისეთი ლმობიერი ვარ როგორიც ვჩანვარ და ჩემი დამარცხებაც არარის ადვილი პატარავ
ჩავიცინე
მე:მე სხვა გოგონებს არ ვგავარ არვარ მათსავით სუსტი და თუ ჩემთან თამაშს გადაწყვეტ სულიერად ძალიან ძლიერი უნდა იყო რადგან ადამიანებს სუსტ ადგილზე ვაბიჯებ
ვუთხარი ისე რომ ვერცკი შევამჩნიე როგორ ახლოს ვიყავი მასთან
ეს ძალიან უცნაური იყო
მხარი გავკარი და იმ ადგილიდან წამოვედი
მიას pov
ლუქსში ფეხით გადავწყვიტე წასვლა
ქუჩაში არცთუისე ბევრი ხალხი იყო
გზაზე გადასვლას ვაპირებდი როდესაც დავინახე პატარა ბავშვი როგორ გადადიოდა ნელა ქუჩაზე
ჩემი ყურადღება კი იმ მანქანამ მიიქცია რომელიც მთელი სისწრაფით მიქროდა
ღმერთო ჩემო ბავშვს გაიტანს
სწრაფად გავიქეცი რომ ბავში გამომეყვანა
ბავშვთან უცებ ავიტაცე ხელში მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო მანქანა ძალიან ახლოს იყო
ბავშვი მივიხუტე როდესაც ვიღაცამ ხელზე გამომქაჩა და გამომწია
ოდნავ აღელვებულმა იმ ადამიანს მოვშორდი და შევხედე
სერიოზულად?ამას აქ რაუნდა
რაღაცა უნდა ეთქვა რომ ბავშვმა ტირილი დაიწყო
გზიდან გადავედით და ბავშვი ძირს დავსვი:
მე:ჰეი პატარავ ყველაფერი კარგად არის,ხომარ დაშავდი?
??:ა...ლა
ჯიმინი:შენი დედიკო სად არის?
??:სად..გაცც აქ უნდა ი..კოს
თქვა სლუკუნით
უეცრად აცახცახებულმა ქალმა მოირბინა ჩვენთან და ბავშვი ჩაიხუტა:
??:პატარავ როგორ შემაშინე
ჯიმინი:თქვენ მისი დედა ბრძანდებით?
??:დიახ გმადლობთ,რომ მას ყურადღება მიაქციეთ
თქვა და თავი დაგვიკრა
ჯიმინი:ჩვენ რომ არ ვყოფილიყავით ბავშვს მანქანა გაიტანდა უფრო ყურადღებით უნდა იყოთ!
თქვა ყვირილით
მე:ასეთი უხეშობა რა საჭიროა?ბოდიშს გიხდით ქალბატონო მისი ასეთი უხეშობისთვის მაგრამ გთხოვთ უფრო ყურადღებით იყავით ასეთმა რაღაცამ შეიძლება ბავშვზე ფსიქოლოგიური გავლენა მოახდინოს
??:მწუხვარ და გმადლობთ უფრო ყურადღებით ვიქნები
ქალბატონს გავუღიმე და პატარას მივუბრუნდი:
მე:შენკი პატარავ დედიკოს არ მოშორდე
ქალბატონ დავემშვიდობე და წამოვედი:
ჯიმინი:მადლობის გადახდა არ არის საჭირო
მე:მადლობა რისთვის უნდა გადაგიხადო უკან რომ მომყვებოდი და იარაღის სროლას რომ აპირებდი ჩემთვის მანამდე სანამ მე ბავშვის დასჭერად გავიქცეოდი??
ჯიმინი:ყველაფერი გცოდნია ამიტომ დაწყებულ საქმეს დავასრულებ
კარგი რა ბავშვივით იქცევა
მე:ვიღაც ჩემს წამებას აპირებდა და ასე უცებ უნდა მომკლა?და თან აქ ქუჩაში ამდენ ხალხში ვერაფერს ვერ იზამ ამიტომ თუ არ შეწუხდები აქიდან განეცალე
მან ვეღარაფერი ვეღარ მითხრა და წავიდა
მალევე მივედი ლუქში იქ კი არეულება
მე:აქ რამოხდა
ვიკითხე როდესაც ყველაფერი დამტვრეული დავინახე ძვირადღირებული სასმელების ჩათვლით:
მე:აქ რა ჯანდაბა მოხდა ვინმე ამიხსნით?
ვიღრიალე ბოლო ხმაზე:
იზი:ქალბატონო მია დილით ვიღაც კაცები მოვიდნენ და ყველაფერი დაამსხვრიეს
მე:შენ აქ იყავი?
იზი:კი მაგრამ ვერაფრი ვერ მოვიმოქმედე მეუხვარ
მე:ეგ არაფერია მაგრამ! ხომარ დაშავდი შენ ან რომელიმე თქვენგანი?
იზი:არა მია ყველანი კარგად ვართ! ვიღაცამ ბართი დაგიტოვა
თქვა იზიმ და ბარათი
წერილი მოვკუჭე
კარგი რახან ასე გინდა შემდეგი სვლა ჩემი იქნება ნაბიჭვარო
ემას pov
ექიმმა ჯონგუკს ჭრილობა შეუხვია ინფექციაც არ შეჭრია რაც მისთვის კარგია
სახიდან ნაჭრით ოფლს ვწმენდდი
როგორი სულელია ჭრილობა როგორ არ შეიხვია?ეხლა სიცხისგან იწვის
ნეტავ ქარდთან რა კავშირი აქვს?
წასვლას ვაპირებდი როდესაც ხელზე დამექაჩა:
ჯონგუკი:არ წახვიდე
მითხრა ისე რომ თვალები არ გაუხელია
არმივაქციე ყურადღება და ისევ დავაპირ წასვლა როდესაც ისევ ხელზე დამექაჩა ამჯერად ისე რომ მის გვერდით დავეცი და ხელები მომხვია
მე:რასაკეთებ გამიშვი!
ვუთხარი და ფართხალი დავიწყე მაგრამ ხელები უფრო მაგრად მომიჭირა
ჯანდაბა მტკივა
ვცადე თავის დაღწევა მაგრამ არაფერი გამომივიდა
იმდონემდე დაღლილი ვიყავი რომ მალევე გავითიშე და ჩამეძინა
——————————————-
ესეც ახალი თავი მაინტერესებს რას ფიქრობთ ღირს გაგრძელება?
Advertisement
- In Serial18 Chapters
Void Breaker
Note: Sadly, this story is currently on hiatus :( Elizabeth Sayler had lost everything in the bombing of Reaver Stadium. Her career, her fame, her power — all of it vanished the moment she lost use of her legs. Now, she's beginning to lose hope of ever healing herself… until her world integrates into the Void. When the apocalypse comes in a flurry of System messages, everyone on earth is given a choice: give up what they value most in themselves, and acquire a path to their heart’s greatest desire. Most would hesitate, but for Liz? She has nothing to lose, and absolutely everything to gain. Armed with newfound powers in a world teeming with monsters, she’s determined to not only survive, but to somehow break the Void’s endless assault. * * * This is a small note about the portrayal of disability in this story. As much research as I do and as many people as I ask, I will in the end only be able to understand a small portion of paraplegia and similar disabilities. Therefore, if there is anything particularly disrespectful, please do not hesitate to contact me. I always intended to portray disability in a respectful way in this story, but please know that Liz as a character does not start out with a healthy view of disability. This is intentional, and a large part of her character development comes from this view changing as she learns. Disability is not something she simply "discards" at the beginning of the story, but an ongoing theme and a part of her journey.
8 409 - In Serial18 Chapters
Aberrant Tales
The world of deities had met its end. Now is the time of nightmares and delusion. Or it should be that way but Alvah made the best of living a half-life until after so long he spoke with another "creature". A broken mage and a lovely monster meet in a world deprived of its gods and other stories both long and short. With cover art provided by Jack0fheart as found in https://www.royalroad.com/profile/178717
8 170 - In Serial6 Chapters
The Life Between Worlds - Prologue
"Kene comes first." Nephern and Sterthen, previously the first and second captains of the Sun Guard, were exiled. Banished to the edges of the empire that they used to call home. There, just outside of the city of Anghelen and on the edges of the Helefiran - the dark forest - they lived in relative peace, raising their daughter Kene. Nearly a decade has passed, and the "dark forest" hardly lived up to its name. For the two elite soldiers, the creatures that occasionally wandered out of it were barely a nuisance. Until now. Faced with a declaration of war from one of the Empire's oldest foes and the emergence of... something else... the two have to fight to hold onto the life that they built in exile. --- --- --- This story is continued here: The Life Between Worlds - VOL I
8 166 - In Serial6 Chapters
The King's Dungeon
The world of Praelium is a simple one. Wake up in the morning, get dressed, eat some breakfast, stare at the outside scenery and look at all the wild monstrosities that roam the landscape. Oh, and you can't forget the constant battle. Or the magic. And the guilds. Infact, Praelium really isn't simple. Everything is a constant battle to survive, as even in the most peaceful of cities, someone or something will always be out there, rooting for your demise. And the thing that cheers the most for the immediate dissipation of your frail soul? Dungeons. Areas of landscape that are unusual in every way. Vast deserts the size of planets, oceans of lava, you name it, a Dungeon can have it. But in this story? We aren't talking about any old, run of the mill, "Hurr durr, monster, battle, treasure!" type of Dungeon. We're talking about the Dungeon of a King. That's right, you heard me loud and clear. We're following the Dungeon of a King, and its Master, Basileus, in their conquest to become Praelium's greatest, most hated. Praelium's most revered, most feared. Praelium's most adored, most scored. Praelium's finest Dungeon, the cream of the crop, the Dungeon of Dunegons, and the one that will rise above all!
8 219 - In Serial12 Chapters
Adventures of Alex Blackwell
Alex Blackwell was just your average everday wizard that pretended to be a psychic detective. He was fond of his work and his life. Life was easy and trouble free however case just began to pile up that led Alex into a mystert that he would soon learn to hate. Case after case will bring Alex closer to the thruth of the events surrounding him. The only question in the end is will Alex have what it takes to survive this plot and to save his city.
8 97 - In Serial66 Chapters
Amphigory
"Poetry is the spontaneous overflow of powerful feelings; it takes its origin from emotions recollected in tranquility." -William WordsworthAn amateur collection of my dark poetry, spoken word, and deep late-night thoughts.***{ONGOING}***warning: many of these pieces cover topics such as depression, anxiety, suicide, abuse, rape, and others which may be considered triggering to some. Read at your own discretion.
8 123
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
