-"Мисү, чи ер нь жижиг хутга, нүдний цацлага өөр юу байдаг юм цахилгаантай төхөөрөмж байдаг даа, нэг тиймэрхүү зүйлс авч явж байх хэрэгтэй байх!"

Орой нь хичээл тарав уу, үгүй юу цамцаа тайлаад толгойн дээгүүр нөмөргөн намайг нуугаад ч байгаа юм шиг, эсвэл ямар нэгэн юм хулгайлчихсан аятай дагуулан алхана.

Би түүнийг нэг газар зогсохыг санал болгоход тэр ч зөвшөөрч олон хүнээс хол хүнгүй газар зогслоо.

-"Яагаад ингэж яваад байгаа юм бэ?"

-"Хүмүүс чамайг харчихвал яах юм? Би лав тэмцэж авсан хайртай охиноо Жунин мэтийн залууст алдаж чадахгүй!" гэхэд нь догдолсон ч зарим талаараа инээд минь хүрч орхив. Тэмцэж авсан гэнэ шүү.

-"Бас юун цацлага, хутга болоод байгаа юм бэ? Анхны болзоонд нь охиноо явуулах гэж байгаа хэтэрхий сэрэмжтэй аав шиг л байх юм"

-"Болзоо биш ээ, хамгаалж байгаа юм. Ямартай ч сайхан санаа байна шүү. Хоёулаа охинтой болвол би лав иймэрхүү зүйлс заавал авч өгнө. Хөөх.. Гэхдээ аав гэдэг үг гоё сонсогдож байна, сэтгэл хөдөлчихлөө.."

Ичиж, бас баярласан төрх түүний царайнд тодрон үзэгдэнэ. Мөрөө хавчаад яг л туулай шиг болж инээмсэглэх нь дэндүү хайр татам. Хамгийн том аз жаргалаа ер нь л би олчихсон байх.

Гэртээ харих хүртлээ Жонгүгаас өөр эрэгтэй хүнээс хол явах арга, зай барих, хэлэх үгс, бараг л зодооны урлаг зааж өгсөн гэхэд хилсдэхгүй. Би бүтэн лекц сонссон гээч, гэсэн ч надад мэдэж авах зүйл байсан болохоор анхааралтай сонсож авсан юм. Тэр нь ч болсон, бас 'сонсохгүй байна чи' гээд гомдчихож магад.

-"Одооноос чи дандаа битүү хувцас өмсөх болно, би чамд өөр хувцас авч өгнө өө! Энэ амралтаар дэлгүүр хэсье!"

Эмэгтэйчүүд дэлгүүр хэсье гэж эрчүүдээ шалдаг бол Жонгүг намайг дэлгүүр явъя гэж шалж байна гээч? Хачин үзэгдэл байна шүү.

-"Бусад задгай хувцаснуудыг нь тэгээд яах юм? Чи ихэнхийг нь надад авч өгсөн биз дээ?"

-"Энэ гэрт, миний нүдэн дээр л өмсөж байхгүй юу, тэглээ ч чи тэднийг өмсөхөөр гоё харагдаад байдаг юм. Халуухан гэдэг утгаараа... Өөр хүнд чамайг тийм гоёор харуулмааргүй байна."

~~~~~

Урьдын адил өглөөг хайр энхрийлэл дүүрэн угтана. Ямар нэгэн зүйл хэмжээнээс илүү хүсэхээр шунал болдог гэдэг дээ, гэхдээ түүнээс би дахиж илүүг хүсэхгүй байна, хүсмээргүй байна..

Сургуулийн дотор орвол ямар нэгэн зүйл өөрчлөгдөөгүй ч оюутнуудын яриа хөөрөө ихсэж, төв хэсэгт хүмүүсийн цугларах нь олширсон байв.

-"Жиён аа, энд юу болоод байгаа юм?" гэж намайг асуухад тэрээр нэг булан руу Жонгүг бид хоёрыг дагуулан алхана.

-"Чи өчигдөр арай л эрт явчихсанаас болоод шинэ мэдээнэс хоцорчихсон. Юу гэх гээд байна вэ гэхээр яахав дээ.. Танай хүн жаахан..-"

-"Хөөе би байгаа шүү!" хэмээн Жиёны үгийг таслан Жонгүг араас минь хашхирахад Жиён нүүрээ үрчийлгэн хэлээ гаргав.

Явсаар бид нэг хананы зарлал дээр ирээд Жиёны заасан хэсэг рүү харсан юм. Жонгүг ч бас нүдээ онийлгон зарлал руу харвал ингэж бичсэн байлаа.

-"Хөөх, янзтай! ХҮЛЭЭ!!" хэмээн Жонгүг орилоход би цочин эргэж харлаа.

-"Б-Бүртгэл дууссан гэнэ ээ?!! Тэгээд Мисү бид 2 явж чадахгүй юм уу?! Үнэхээр үү, энэ надад өгч байгаа бурхны шийтгэл юм уу?!" гээд үсээ базан сандарна.

Жиён үүнийг нь харан духаа алгаараа цохих бол би наана нь Жонгүгийг шоолон инээнэ.

-"Хөөе, Мисүгийн сандруу ханхүү гуай, үг таслаад байсан ингэх гээд байсан байна л даа. Би явлаа ч Мисүгүй явж чадахгүй, Мисү надтай явлаа ч чамайг хамт авч явах нь тодорхой болохоор давхар бүртгүүлчихсэн, болов уу?"

Жонгүг үүнийг сонсоод тайвшран инээд алдахад бидний хичээлүүдийн цаг ч дөхөж гунигтай нь аргагүй салсан юм.

Хамгийн удаан яриатай, хөгшин профессор хаалгаар орж ирэхэд бүгд л дотроо унтаж байя даа гэсэн шиг ширээгээ дэрлэцгээнэ.

Гэхдээ би хэлсэн бүгдийг нь бичиж авах ёстой, миний зорилгод михь туслаж байгаа болохоор хичнээн залхуутай байсан ч хийх хэрэгтэй. Жонгүг ингэж л хэлэх байсан.

-"Мисү, танай Жонгүг чамайг яачихсан юм?" хэмээн шивнэхэд би гайхан

-"Юу яриад байгаа юм бэ?

-"Цамцны чинь цаанаас улаан толбо цухуйгаад байна шд, та хоёр... аль хэдийн хийчихсэн юм уу?.." гэхэд нь хамаг шар үс босоо, яг одоо газар ороод өөрийгөө булчихад бэлэн санагдана. Жиёны хэлсэн улаан толбо яг үнэндээ нөгөө үлдээсэн мөр нь, харин Жиён биднийг арай өөрөөр бодчихож.

-"Ү-үгүй, үгүй, тийм биш, чиний бодож байгаа чинь биш!"

-"Тэгээд юу юм?" гэхэд түүнд хэлж болох сайхан үнэмшилтэй худлыг эргэцүүлнэ. Загатнаад гэчих үү? Цамцнаас харшлаад? Цамц нухаад? Мэдэхгүй нь ээ..

-"Өө, цаг дуусчихлаа! Я-явцгаая!" гэхэд Жиёны 'ойлгомжтой зүйл дээр бултаж байх шив' гэж байгаа нь хальтхан сонсогдлоо.

Жиён нэг тийм эршүүд ч юм шиг зан төлөвтэй, сонирхол нь бусад охидоос өөр. Чөлөөтэй сул хувцас сонирхдог, банзлыг үзэн яддаг, нүүрээ будаж байна гээд нялаад хаячихдаг ер нь л тааваараа таахалзах дуртай хүн.

Сонирхдог залуу нь булчинлаг, гоё сахалтай, өөрөөс нь ах хүн. Эсвэл бүр эрэгтэйлэг, хүчтэй.. Ер нь нэг тийм шалчигар зантай биш хүмүүс таалагддаг юм шиг байгаа юм.

-"Жиён аа, чи болздог хүнтэй болохгүй юм уу?"

-"Надад хэрэгтэй гэж үү? Сав л хийвэл 'ингэ тэг, ийм байна тийм байна, тур, банзал өмс, нүүрээ буд' гээд байвал яах юм? Яршиг, тэрний оронд насаараа ганц бие явсан нь дээр"

-"За за, хачин л юм. Ингэхэд Сохён яасан юм бэ? Саяхныг хүртэл харагдсангүй?" гэхэд Жиён санаа алдаад, ийш тийш харснаа

-"Жунинтайгаа нялуурч байгаа биз? Чи Жонгүгтай нялуурдаг шиг" гээд инээхэд би түүнтэйгээ хэрхэн харилцаж, яажшуухан эвээ ололцдог талаараа бодлоо.

Нэгт Жонгүг үргэлж намайг ойлгодог хамгийн сайн сэтгэл зүйч минь байдаг асуудалтай нүүр тулах үед хэлээгүй байсан ч шууд л мэдчихдэг, тэгээд ярилцах гээд хүрээд ирдэг.

Хоёрт намайг эрхлүүлдэг, Мисо, Мисохон гэх мэтчилэн байж болох бүхий л эгдүүтэй нэрээр дууддаг. Тэр нь ч надад таалагддаг. Жонгүг туулай гэдэг нэрэндээ үнэхээр дуртай.

Гуравт тэр надтай юу ч болсон үнэнчээр байж, бүхнийг надад хэлдэг. Худлаа хэлдэггүй, үнэнг эрхэмлэнэ. Бас хүлээцтэй, тэр хүсдэг ч минийхийг ч мөн хүндэлдэг. Би энэ л бидний харилцааны гол тулгуур болдог байх гэж боддог..

Жиён бид 2 хэсэг алхаж байгаад сандал дээр суун амрахаар боллоо.

-"Та хоёр нээрэнгээсээ хийчихсэн хэрэг үү? Наад хүзүү чинь.."

-"Үгүй ээ, намайг цамц өмсүүлэх гэж ингэсэн юм, би гэнэдүүлээд ийм болчихсон" гэхэд тэр толгойгоо дохиж байгаад "Ингээд л хэлчихгүй, толгой өвдчихлөө" гээд утсаа гаргаж ирлээ.

Утас руугаа харан уруулаа хазах түүнд бас л Сохёнтой адил ямар нэгэн зүйл болоод байгааг би анзаарчихсан юм. Угаасаа үнэхээр ойлгомжтой байсан болохоор.

-"Мисү, би явлаа. Хүнтэй уулзах хэрэг гарчихсан, Жонгүгийгаа дуудаад чөлөөтэй нялуур" гээд цүнхээ үүрээд, гүйгээд алга болчихов.

'Нялуур гэнэ шүү' гэж өөртөө хэлчихээд Жонгүг дээр очихоор сандалнаасаа өндийлөө. Салхи зөөлөн салхилсан ч сэрүүхэн байсан тул жаахан л даарсан би хурдан явж дулаан цээжийг нь тэврэхийн тулд алхаагаа түргэсгэнэ.

-"Аахх~ миний Мисү" гээд духан дээр үнсэхэд хэмжээлшгүй их тайвшралыг зөвхөн үнсэлтээс нь би авч байлаа. Хамаг уур уцаар, хурсан их хад чулуу зүгээр л бутраад уначих шиг болно.

Том цамцаа тайлаад тэрээ надад нөмрүүлэн тэврэх үед түүний үнэр нь ухаан санааг балартуулах шахаж байв.

-"Мисү, гэхдээ чамд хэлэх юм байна аа.."

-"Юу юм? Хэл хэл.."

-"Сохёны чинь найз залуу Жунин бас тэр аялалд явна гэнэ ээ, тэгээд надаа таалагдахгүй байгаа юм аа" гэж хэлэхдээ тэвэрч буй тэврэлтээ чангална. Ойлгомжтой.

-"Би зөвхөн чинийх шүү дээ, би чамаас алхам ч холдохгүй, за юу? Миний туулай, Мисотойгоо яг цавуугаар наачихсан юм шиг салахгүй явах болно, би амлаж байна, чи ч бас холдохгүй гэж амла?"

-"Гайхалтай, амлаж байна..." гээд хурдхан гэгч нь уруул дээр үнсээд духаа минийхтэй нийлүүлнэ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

🤧💜

🤔😊💕