~Мэс заслын өрөөний үүдэнд~

Урангоогын эгч эмнэлэгийн хүйтэн шалан дээр өвдөглөн суун цээжээ дэлсэсээр ихэр татан уйлж байлаа. Уйлан суухдаа *Энэ бүгд миний л буруу. Анхнаасаа дүүгээ солонгост сур гэж ятгах хэрэггүй байсан. Миний буруу Урангоо... Миний буруу. Эгчийгээ үнэхээр уучлаарай...* хэмээн өөрийгөө зүхсээр байсан юм. Түүний хажууд зангирч чичирсэн хоолойгоор нулимс дуслуулан байж *Сү И* хэмээн орилох Инү мэс заслын өрөөний хаалгаар дайрч орихоор зэхэж байлаа. Удалгүй хүч нь барагдсан Инү Урангоогын эгчийн адил эмнэлэгийн хүйтэн шалан дээр сөхрөн уналаа. Инүг хэнч өмнө нь ийм байдалтай байхыг харж байгаагүй... Сү И гэх охины төлөө түүний сэтгэл хэн хүнээс илүү шархалж байсан юм.

Энэ байдлыг харсан хэнбуйгай ч зүрх сэтгэл нь эмтэрч, нулимс нь цийлэгнэж *Харамсалтай байна, хөөрхийдөө* гэсэн бодол тээсээр зогсож байсан юм...

Хүний амьдралд юу тохиолдохыг хэн ч мэдэхгүй. Маргааш эсвэл хэдэн цагийн дараа...үгүй ээ нэг минутын дараа үхэх юм шиг сайхнаар амьдрах хэрэгтэй. Ганц тохиох энэ амьдралдаа яасан ч харамсахгүйн тулд хамгаас бүр хамгаас илүүтэйгээр сэтгэл хангалуунаар амьдрах нь чухал. Гэхдээ Урангоо гэх энэ охин хайртай хүнээсээ халуун дулаан тэврэлт авсаныхаа дараа өөрийн биедээ хүйтэн төмөр зоолгож хорьхон насандаа золгүй явдалаар үхнэ гэж төсөөлөөчгүй явсан байх. Гэхдээ тэр амьдралдаа харамсаагүй юм. Учир нь олон жилийн турш хайрлаж ирсэн залуугаасаа *Би чамд хайртай* гэсэн үг сонсож, бас амьдралдаа харамсахгүйн тулд өөрийн сүүлийн мөчид хайртай залуудаа сэтгэлээ илчилж чадсан юм. Бие биедээ сэтгэлээ илчилж, халуун дулаан тэврэлт бэлгэлсэнч БУРХАН тэдэнд гэрэл гэгээтэй жаргалтай ирээдүй бэлгэлсэнгүй. Үнэхээр харамсалтай...

~Мэс заслын өрөөнд~

Дүүд...дүүд...дүүд...дүүд...дүүд...

Сувилагч: Эмчээ, эмчээ. Зүрхний цохилт!!!

Эмч: ЮУ?!!! Аль хэдийн 6 минут өнгөрчихөөд байхад зүрх цохиллолоо гэж үү?!!!!!

Гэхдээ БУРХАН тэдэнд ивээлээ хайрлаж дахин нэг боломжийг олгосон юм. Бурхан тэднийг ийн харамсалтайгаар салгахыг хүсээгүй бололтой. Хүний амьдралд юу тохиолдохыг хэн ч таамаглашгүй гэнтийн зүйлсээр дүүрэн байх юмдаа...

~Мэс заслийн өрөөний үүдэнд~

Эмч: Бүсгүйн зүрх цохилохоо болиод бүхэл бүтэн 6 минут өнгөрчихөөд байхад дахин цохилж эхлэлээ. Энэ үнэхээр ГАЙХАМШИГ. Гайхамшиг гэх үгнээс өөр хэлэх зүйл алга.

Урангоогын эгч, Инү: Нээрээ гэж үү? Та үнэнгээсээ хэлээд байна уу?

Эмч: Би ийм зүйлийг худлаа хэлнэ гэж үү! Гэхдээ нилээн удаан хугацаанд зүрх нь зогссон учраас биеийн байдал нь тун муу байна. Одоо сэрэхийг нь хүлээх хэрэгтэй. Гэхдээ байдал хаашаа яаж эргэхийг сайн хэлж мэдэхгүй байна...

Үүнийг сонссон Урангоогын эгч болон Инүгийн санаа нь зовсон байдалтай уртаас урт амьсгаа аван зогслоо.

Инү: Баярлалаа эмчээ, та цаашид ч бас сайн анхаарч өгөөрэй.

Эмч: За, Одоо өөр өөрөө рүү шилжүүлэх учраас тэр үед нь уулзаж болно оо.

Инү: За эмчээ.

~~~~~~~~~

Урангоогын эгч дэндүү их ядарсан тул өөр өрөөнд дусал хийлгэн амарч хэвтэх зуур Инү Урангоогын өрөөнд түүнд хань болон сууж байлаа. Амьсгалын аппарат зүүсэн, нүднийх нь доогуур хөхөрч хар хүрээ татсан, цусгүй болсон мэт хухай цайчихсан Урангоогын энэ байдлыг харан суусан Инү жоохон хүүхэд шиг нулимсаа урсган суух нь дэндүү өрөвдөлтэй. Нулимсаа хоёр гараараа ээлжлэн арчин алгуурхнаар Урангоод ойртон хоёр гараараа түүний гараас зөөлөн атгалаа. Тэрээр нулимсаа залгин уртаас урт амьсгаа аван ийнхүү ярьж суув.

Инү: Хоёулаа анх яаж уулзаж байснаа санаж байна уу? Тэр үед чамайг хөлөө шалбалчихаад намайг харангуутаа ухаан алдахад чинь их гайхаж, сандарч байж билээ. Сандарсаар эмнэлэгт очоод чамайг сэрэх үед хоёулахнаа үлдсэндээ... Тэгэхэд чамайг хараад эгдүү хүрээд ч байгаа юм шиг эсвэл монгол ароха харсандаа ч тэр юмуу нэг л тийм сонин мэдрэмж төрсөөн. Тэрнээс хойш ямар нэгэн гэмтэл ч юмуу асуудал гарах тоолонд чи хамгийн түрүүнд санаанд минь ордог болсон. Тэрний дараа чамтай тоглолт хийж байх үедээ бас стилистын багт дадлагач сонгохдоо таарсан минь яг л бид учрах ёстой хүмүүс шиг л санагдсана. Яг энэ үеэс л би чамд татагдаж эхлэсэн байх...*жаргалтайн аргагүй өнөөх хүн болгоны харцыг булаадаг сайхан инээмсэглэлээрээ инээв*

Гэхдээ би чамд татагдах ёсгүй байсан юм. Хайртай гэж хэлчихээд чамтай хамт байж чадахгүй хэрнээ хэрэггүй сэтгэлийг чинь хөдөлгөөд,

уучлаарай...Би чамд хайртай болсноос болоод л чи...чи...*хоолой нь зангирч, нулимс урсах*

Надаас болоод л...надаас болоод л чи ийм байдалд хүрчихлээ. Сү И намайг уучлаарай...намайг үнэхээр уучлаарай. Чамайг хайрласанд минь...

Инү үнэхээр тэвчилгүй өрөөнөөс гарч яван өрөөний хаалгыг налсаар доош сууж нүүрээ даран уйлж эхлэлээ. Энэ үед Жинжин Мүүнбин болон менежер нар ирэв. Тэд газар суун уйлж буй Инүг харан түүнд ойртож *Инү* хэмээн дуудах үед Инү гайхсан байдалтай тэр гурав луу харсаар эцэстээ тэвчилгүй уйлж эхлэлээ.

Инү: Би одоо яах вэ? Сү И намайг хамгаалах гэж байгаад л ийм болчихлоо! Тэр ингэж байж байгаад хэзээ ч сэрэхгүй болчихвол яах болж байна аа? Сү И үхчихвэл би тэвчихгүй байх! Би яг юу хийх ёстой юм бэ?

Менежер: Би Сү Иг буруу бодож байж ээ. Тэрнийг ийм зоригтой охин гэж бодоогүй. Та хоёрыг ийм болгосон нь миний л буруугийнх...*хоолой нь зангирах*

Жинжин: Чиний буруу биш ээ! Энэ зөвхөн Сү Иг хутгалсан охины л буруу. Одоо бид Сү Иг сэрээсээ гэж залбирахаас өөр зүйл хийж чадахгүй. Одоо бүгдийг бурханд даатгах хэрэгтэй за! хэмээн хэлээд Инүг тэврэн авлаа.

Мүүнбин: Чи одоо хүчтэй байх хэрэгтэй. Сү Иг сэрэх үед ийм байдалтай байж болохгүй шүү дээ. Тийм биз дээ Инү.

Инү: Мэдэхгүй ээ. Би яах аа мэдэхгүй байна!

Энэ үед Урангоогын өрөөрүү явж байсан эгч нь тэднийг харангуутаа буцан алхаж эхлэлээ. Урангоогын эгч энэ бүх зүйлд Инүг буруутгаж байсанч түүнийг өөртэйгөө адил зовж байгааг харсан учраас Инүг буруутгах нь буруу гэдгийг ойлгосон юм.

~26 хоногийн дараа~

~Урангоогын талаас~

Нүдээ зөөлнөөр нээх үед нарны хурц гэрэл нүүрэн дээр тусч нүдийг минь гялбуулж байлаа. Арай ядан нүдээ нээх үед эгч орны хажууд сандал дээр суучихсан орыг минь дэрлэн, гарыг минь атгачихсан унтаж байлаа. Өндийх гэж оролдсон боловч шарх минь үнэхээр их өвдөж байлаа. Эгчийг сэрээхгүйн тулд алгуурхнаар гараа салгах гэсэн боловч эгчийг сэрээчихэв. Эгч сэрсэн даруйдаа нулимсаар дүүрсэн нүдээрээ надруу харсаар

Эгч: Урангоо... Сэрчихсэн байна. Үнэхээр чи сэрчихсэн байна. Ашгүй дээ, ингэж нэг юм сэрдэг юм байж ээ. Чи эгчийгээ ямар их айлгасан гээч. Урангоо...*намайг тэврэх*

Би: Яаааааая, эгчээ өвдөөд байна.

Эгч: Өөө, уучлаарай мартчихаж.

Эгч намайг сэрсэнг дуулгахаар хэд хэдэн хүн рүү залгана гээд өрөөнөөс гаран явав. Удалгүй эгч эмчтэй хамт орж ирэв.

Эмч: Сү И наашаа хараарай. Энэ хэдэн хуруу байна.

Би: 5

Эмч: Сайн байна. Чи өөрийгөө хэн гэдгийг санаж байна уу?

Би: Тийм ээ. Миний монгол нэрийг Урангоо, солонгос нэрийг Сү И гэдэг.

Эмч: Тун сайн.

Чи бэртэл авах үеэ санаж байна уу?

Би: Багахан л. Гэхдээ тийм ч сайн санахгүй байна. Бас миний толгой яг хагарах гэж байгаа юм шиг дэндүү их өвдөөд байх юм.

Эгч: Эмчээ гайгүй биш юм шиг байна аа!

Эмч эгчид хандан

Эмч: Бүсгүй гэж бодсонч жоохон охин болохоор бага зэрэг цочирдсон байж магадгүй ээ. Удахгүй зүгээр болно оо.

Энэ үед гандаас 5 залуу яарч сандарсан байдалтай дуу шуутай орж ирэв. Тэд Astro хамтлагийн гишүүд байлаа. Бүгд надруу ойртон ирж хоолой нь чичирсээр *Зүгээр үү, бие нь гайгүй юу? Чи ч үнэхээр гайхалтай хүүхэд юмаа. Дахиж биднийг айлгаж болохгүй шүү* гэж хэлцгээж байлаа. Гэтэл гаднаас дахиад л 2 залуу *Сү И* гэж орилсоор орж ирэн хажууд минь зогсов. Тэдний нэг нь Astro хамтлагийн менежер байлаа.

???: Сү И зүгээр үү? Дахиж битгий ингэж гэмтээрэй. Би ямар их айсан гээч! хэмээн хэлээд нулимсаа барьж ядан зогсож байлаа.

Би: Та...чинь хэн билээ?!

Бүгд: Айн????????

Би: Хүн цочоогоод хаячих юм. Юундаа гайхаад байгаа юм бэ?

???: Чи намайг хэн гэдгийг үнэхээр мэдэхгүй байгаа гэж үү??

Би: Харин нэг л сандаггүй ээ! Та намайг мэддэг юмуу?

???: Би...би Инү....... Ча Инү байна!

Би: Ча Инү?? Би таныг танихгүй юм байна!

(БУРХАН тэдэнд дахин нэг боломжийг өгсөн боловч тэр боломжийг өөрсдөө олж авах ёстой бололтой. Бурхан үнэхээр ширүүн юмаа. Урангоогын Инүг гэх хайр үхээд сэхэхэд нь ор тас алга болно гэж хэн мэдхэвдээ)

Бүгд над руу гайхсан цариа гаргацгааж байлаа.

Санха: Бид тавыг санаж байна уу?

Би: Тийм ээ

Роки: Тэгвэл манай хамтлаг хэдэн гишүүнтэй вэ?

Би: 6

Жинжин: Тэгээд нэг нь хэн юм бэ?

Би: Нэг нь хэн бэ гэж үү?.... Нэг нь.... Нэг нь.... санахгүй байна. Гэхдээ нүдэнд дулаахан сайн хүн гэдгийг нь санаж байна...

Эгч: Эмчээ юу болоод байгаа юм бэ? Манай дүү бусдыг нь санаад байгаа хэрнээ яагаад ганцхан Инүг санахгүй байгаа юм бэ?

Эмч: Сувилагчаа хурдан тархины график зураг аваадах. Хурдал...

Зүрх нь зогсоод нэлээн удсан учир тархинд очих хүчилтөрөгчийн хэмжээ бага байсан болохоор тархинд саажилт үүссэн байж магадгүй. График зургаар бүх юм гараад ирэх болохоор та түр хүлээчих.

Би: Би ямар нэгэн юм мартчихсан юмуу? Кинон дээр гардаг шиг ой санамжаа алдчихаж байгаа юмуу?

Инү гэх залуу: Сү И...... Яаж намайг........

Энэ Инү гэх залуугийн хоолойг сонсохлээр толгойн өвчин минь улам нэмэгдээд бас амьсгаа давчидаад байх юм.

Би: Яааааая, эмчээ толгой...

Эмч: Сувилагчаа өвчин намдаах эм аваад ир.

Сү И энийг уучих...

Инү гэх залуу: Сү И........

😭🙏🏻

😇🙏🏻💕💕 💕💕💕❤️

🦋🌸