Klein POV

The plane landed in America at 2:14 am (America Time), 6:30 am nang Tuesday kami umalis nang pilipinas at almost 17 hours ang byahe plus the fact na advance nang 13 hours ang time nang Pilipinas sa America, tulog na rin si Kleire habang si Kleo naman ay nag ce cellphone, binuhat ko na lang si Kleire dahil mukhang pagod sa byahe.

Hindi na kami sinundo nina tita dahil sinabi namin na wag na, tinawagan ko na lang ang isa sa mga tauhan ko dito sa america 'pilipino sya', mag papa sundo na lang kami. Hindi rin naman nag tagal ay dumating din agad ang tauhan ko, pinaderetso ko na lang sa aming mansion dito sa america, kase kung pupunta pa kami kina tita ay masyadong hassle dahil medyo malayo pa ang mansion nila mula dito...

Pag dating namin sa aming mansion ay binuhat ko ka agad si Kleire papunta sa kwartong aking pinagawa para sa kanya, ang dalawang nurse ay nasa kani kanilang kwarto na rin habang si Kleo ay nag ce cellphone pa rin.

"Hindi ka pa ba inaantok Kleo?" Tanong ko dito

"Hindi pa naman Kuya, alam mo namang natulog ako sa byahe" Sabi nya at lumingon sa akin saglit bago ibinalik ang tingin sa kanyang cellphone

"Sige mauna na akong matulog, antok na kasi ako" Paalam ko, tumango naman sya kaya pumunta na ako nang aking kwarto dito at natulog.

Hara POV

It's been a month but still no Otso showing up. I miss her so much, I really do. Ang akala ko ay may sakit lamang si Eight kaya hindi sya pumasok, kinabukasan matapos namin mag gawa nang project pero nag tuloy tuloy ang kanyang pag liban.

Mas napapadalas ang pag aaway namin nina Maggie pero katulad nang dati ay kami ang lumalabas na masama dahil nga kaibigan nang magulang ni Maggie ang dean duon.

Bali balita rin sa school na lilipat na si Maggie sa FU dahil masyadong cheap daw ang SU, masaya ako kapag nangyare yun kaya lang next year ay duon kami mag aaral ni Ylena, plinano na namin yun matapos biglang mawala nang parang bula si Otso.

Mabait naman sa amin ang ibang mga estudyante kaya lang meron talagang mga estupidyante na nag aaral dito at sina Maggie ang kinakampihan, though wala kaming paki alam ni Ylena sa kanila.

Seven POV

Halos dalawang buwan na namin hindi nakikita si Eight, madaming pulis at sundalo ang pinahanap namin sa kanya pero wala pa rin talaga, hindi pa rin sya makita kita.

Alam na rin nina mommy na nawawala si Eight at kinuha sya nang OTX, nalaman din naming kanya ngang dugo yung nag kalat sa hideout nang OTX, nung nalaman namin yun ay mas tumindi ang pag aalala namin dahil nga sa sobrang daming dugo ang nag kalat nun at kung kanya yun, ay parang naubusan na sya nang dugo.

Ang akala talaga nina mom na hindi talaga nawawala si Eight at nag papapansin lang pero nung sinabi namin kung ano yung mga nalaman namin ay halos himatayin sya, lalo na nang malaman nyang kinuha si Eight nang mga anak nang taong gumahasa sa kanya o mga kapatid ni Eight to be exact ay nagalit sya.

Hindi ko alam kung alam ba nang leader nang OTX na kapatid nila si Eight, pero kung alam nila bakit nila sinaktan si Eight, sabagay kung kami ngang pito ay nagawang saktan si Eight, si Eight na walang ibang ginawa kundi maging mabait, masayahin at mapagmahal na kapatid. Kung kami ngang na kasama sya nang matagal ay sinasaktan sya, kahit na kilala namin sya / alam namin ang pag katao nya ay hinuhusgahan pa rin namin sya.

Naisip ko lang may araw bang lumipas na hindi namin sya napag sasabihan nang mga masasakit na salita?, may araw bang hindi namin sya nasasaktan?, may araw bang naging masaya kaming kasama sya?, may pag kakataon bang hinayaan namin syang mag paliwanag?, nabigyan ba namin sya nang magagandang bagay? nang regalo? ng birthday celebration? ng regalo tuwing pasko? Kahit isa ay wala kaming nagawang maganda sa kanya pero sya ay mahal na mhal pa rin kami na kahit ang maliit nyang allowance ay inipon nya pa rin para lamang mabigyan kami nang mga gusto naming regalo.

Yung tipong ngayon mo lang ma iisip, na kahit ang isama lamang sya sa isang family picture ay hindi namin nagawa, kaya sya na lang ang gumawa nang aming family picture na kasama sya, yung tipong ang kwarto nya ay kasing liit lamang nang banyo naming mag kakapatid.

Ngayon ko lang na isip na kahit kailan ay wala kaming masasayang moments, ni hindi namin sya nakitang umakyat sa stage at kuhanin ang kanyang napaka daming medalya, yung kahit na sa iisang paaralan ay ayaw namin syang kasama. Ngayon ko lamang nalaman na napaka talino pala nya, na magaling sya sa pag guhit, sa pag pinta. Ngayon ko lang din nalaman na ang average nya simula elementary ay 98+ at ang pinaka mababa ay 98.

Nang pumasok kami sa kanyang kwarto ay dun lang namin nalaman na halos wala syang damit samantalang kami ay halos hindi umuulit ang isang damit dahil pag kasuot ay maitatago na o kaya naman ay hindi na namin masusuot dahil sobrang dami nang aming damit. Nag bibigay kami nang kung ano ano sa ibang tao samantalang sa sarili naming kapatid hindi namin mabilhan nang kahit isang pirasong damit.

Masakit isipin na hindi man lamang sya humingi nang kahit na ano mula sa amin maliban na lang sa atensyon at pag mamahal. Wala syang pakialam sa mga gamit o kung ano ano pa ang gusto nya lang ay ang makasama nya kami at wala nang iba pero hindi man lamang namin sya nagawang bigyan nang atensyon kahit saglit man lamang..

******************************

Maya maya na yung isa hehhehehe