ရှောင်းကျန့်တို့ စကားပြောနေကြစဥ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အသံသြသြကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကိုအံ့သြစေတာဘဲ...ဘယ်သူမဆို မကြာခင်ကြီးကြီးမားမား အန္တရာယ်တစ်ခု ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမှာဘဲ...ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ အတိတ်ဘဝကိုတောင် ပြောနေနိုင်သေးတယ်"

ဖန်မုဟန်ပြောတဲ့ မျက်နှာပေါင်းများစွာနဲ့ အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးဟာ ရှောင်းကျန့်တို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေသည်။မျက်နှာတစ်ခုထဲမှာမျက်နှာပေါင်းများစွာ ရှိနေတာကြောင့် အပြုံးနဲ့မျက်နှာတွေအများကြီးဖြစ်နေကာ ကြက်သီးထစရာကောင်းလှသည်။

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ထိုမျက်နှာကြီးကြောင့် ဒူးတွေပါတုန်သွားကာ ခြေတောင်မခိုင်ချင်တော့ပေ။ဝမ်ရိပေါ်သာ ဘေးကမထိန်းထားပေးရင် ပစ်လဲသွားတာကြာပြီဖြစ်သည်။

"တော်တော့်တော်တော်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

ဒါကတော့ ကြောက်နေတဲ့ရှောင်းကျန့်ဆီက ပထမဆုံးထွက်လာတဲ့စကားဖြစ်သည်။သရဲကြီးက ရှောင်းကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ကာ မေးလေသည်။

"မင်းက မကြာခင်သေတော့မှာကို...ငါ့ကို ကြောက်နေသေးတယ်ပေါ့...သေမှာကို ကြောက်နေရမှာလေ"

"ကျွန်တော်...ကျွန်တော်က သေမှာကို မကြောက်ဘူးဗျ...ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကိုဘဲကြောက်တာ"

"ဘာလို့လဲ...မင်းကို သတ်မဲ့သူမလို့လား"

"မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆိုဘာလို့လဲ"

"ခင်ဗျားမျက်နှာကြီးက ကြောက်ဖို့အရမ်းကောင်းလို့...အရမ်းအရမ်းအရမ်းကို ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်"

မျက်နှာနဲ့ပက်သက်ပြီး Dဝင်သွားသောသရဲကြီး "...."

"ကျွန်တော် အကြံတစ်ခုလောက်ပေးလို့ရမလား"

"ဘာလဲ"

သရဲကြီးရဲ့အသံက အရင်ကထက် ပိုပြီးကြောက်ဖို့ကောင်းသွားတာကို ရှောင်းကျန့် သတိထားမိပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်လက်ကို တင်းတင်းလေးဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင်လေ...ဝိဉာဥ်တွေကို ရွေးပြီးစားသင့်တယ်...ချောတဲ့သူတွေကိုပေါ့...အခု ခင်ဗျားက လူမျိုးမရွေးဘာသာမရွေး မဲမဲမြင်လည်းစား...ဖြူဖြူဝါဝါမြင်လည်းစားနေတော့ ရုပ်ဆိုးပြီပေါ့...ကျွန်တော့်အကြံကို မှတ်ထားနော်"

သရဲကြီးက တိတ်ဆိတ်နေကာ ရှောင်းကျန့်ကလည်း သူ့ကိုအကဲခတ်နေသည်။ခဏကြာပြီးနောက် ရှောင်းကျန့်ဟာ သူ့စကားမှားသွားတာကို သတိထားမိသွားသည်။သူက ဘာမှသေချာမတွေးဘဲ ပြောလိုက်တဲ့စကားက သရဲကြီးကို လူတွေထပ်သတ်စေချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ထို့ကြောင့် အမြန်ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး...ကျွန်တော်ပြောတာမှားသွားတာ...ခင်ဗျား လူတွေကို ထပ်သတ်လို့မရဘူး...အဲ့တာက ခင်ဗျားကို ငရဲကြီးစေတယ်...တကယ်လို့ ခင်ဗျားကျွတ်လွတ်သွားရင်လည်း ခွေးဝဲစားဘဝကို ရောက်လိမ့်မယ်...ကံကောင်းထောက်မလို့ လူဖြစ်ရင်တောင် ခြေပြတ်လက်ပြတ်၊မျက်စိကန်း၊နားမကြား၊စကားမပြောနိုင်တဲ့ သူတောင်းစားဘဝကို ကျိန်းသေရောက်မှာသေချာတယ်"

ငြိမ်နေတဲ့သရဲကြီးဟာ ရှောင်းကျန့်ပြောတာတွေကို ဟာသတစ်ခု​ပြောနေသလို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

"ငါက ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာမဟုတ်ဘူး...ငါက ဒီအထပ်မှာ မင်းတို့နဲ့ဆော့ကစားပေးရမဲ့ ရုပ်သေးသာသာဘဲ...ငါက အမြဲတမ်း ဒီကမ္ဘာကြီးထဲကို ရောက်လာတဲ့ မင်းတို့လိုလူတွေရဲ့ ဝိဉာဥ်ကို စားပေးရမှာ...ဒါက ငါ့တာဝန်ဘဲ...မင်းတို့တာဝန်ကတော့ ငါ့ကိုသတ်ပြီး ဒီအထပ်ကလွတ်မြောက်ဖို့ဘဲ...မင်းတို့သိလား....ငါဒီအထပ်ကို ရောက်ထဲက အခုထိ ဘယ်သူမှ ဒီအထပ်ကနေ မတက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး...ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါ့ထက်အများကြီးရှည်ကြာတယ်ဆိုရင်တော့ ငါဒီမရောက်ခင်မှာ လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှိရင်ရှိနေမှာပေါ့...အဲ့လိုရှိရင်လည်း မင်းတို့တွေလို အားနည်းတဲ့သူတွေကတော့ ငါ့လက်ထဲမှာဘဲသေရမှာ"

သရဲကြီးရောက်လာထဲက အခုအချိန်ထိ ဘာမှဝင်မပြောရသေးတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာရဲ့လား...ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျားသတ်နိုင်မယ်ဆိုတာ"

"သေချာတာပေါ့...မင်းတို့က ကျိန်းသေပေါက် ငါ့လက်ထဲမှာသေမှာ"

ဝမ်ရိပေါ်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်တာကြောင့် ရှောင်းကျန့်တောင် ကြောက်စိတ်တွေ့လျော့ပါးသွားစေသည်။သူသာ ဖုန်းမီးမရှိရင် ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့အပြုံးကို မြင်လိုက်မှာမဟုတ်ပေ။အဲ့တာဆိုရင် သူကအရင်အတိုင်း အရမ်းကြောက်နေမှာဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးပါဘူး။သူသာ မီးမဖွင့်ထားရင် အဲ့သရဲကြီးကို မမြင်ရတော့ဘူးမလား။အဲ့တာဆိုရင် သူလည်း ကြောက်နေမှာမဟုတ်ပေ။

ဒီလိုတွေးပြီးနောက်မှာ ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူ အရင်ကထက် ဉာဏ်ပိုကောင်းလာတာကို ရှာတွေ့သွားသည်။ထို့ကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ဘာကြောင့် ယုံကြည်မှုရှိနေတာလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းတော့သည်။

'မဟုတ်မှလွဲရော.... ရှောင်အိုက်ဆီကများ နည်းလမ်းရထားတာလား...မဖြစ်နိုင်ဘူး...သူက သရဲဆိုတော့ စွမ်းအားရှိနေတာဖြစ်မယ်...မဟုတ်သေးပါဘူး...အစထဲက စွမ်းအားရှိနေရင် ဒီအထပ်စရောက်ထဲက သတ်လိုက်တာကြာပြီပေါ့'

နောက်ဆုံး ခန့်မှန်းတာကို လက်လျှော့ကာ ဝမ်ရိပေါ်ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့သရဲကြီးကိုကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တော့သည်။

"ရှင်းရှင်း...ငါတို့မင်းကိုမုန်းတယ်"

Part (47)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ေရွာင္းက်န့္တို႔ စကားေျပာေနၾကစဥ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့အသံၾသၾသႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္။

"မင္းတို႔က ငါ့ကိုအံ့ၾသေစတာဘဲ...ဘယ္သူမဆို မၾကာခင္ႀကီးႀကီးမားမား အႏၱရာယ္တစ္ခု ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုရင္ ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္ေနမွာဘဲ...ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔ကေတာ့ အတိတ္ဘဝကိုေတာင္ ေျပာေနနိုင္ေသးတယ္"

ဖန္မုဟန္ေျပာတဲ့ မ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အနက္ေရာင္အရိပ္ႀကီးဟာ ေရွာင္းက်န့္တို႔ကို ၾကည့္ကာ ၿပဳံးျပေနသည္။မ်က္ႏွာတစ္ခုထဲမွာမ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနတာေၾကာင့္ အၿပဳံးနဲ႕မ်က္ႏွာေတြအမ်ားႀကီးျဖစ္ေနကာ ၾကက္သီးထစရာေကာင္းလွသည္။

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ထိုမ်က္ႏွာႀကီးေၾကာင့္ ဒူးေတြပါတုန္သြားကာ ေျခေတာင္မခိုင္ခ်င္ေတာ့ေပ။ဝမ္ရိေပၚသာ ေဘးကမထိန္းထားေပးရင္ ပစ္လဲသြားတာၾကာၿပီျဖစ္သည္။

"ေတာ္ေတာ့္ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္းတယ္"

ဒါကေတာ့ ေၾကာက္ေနတဲ့ေရွာင္းက်န့္ဆီက ပထမဆုံးထြက္လာတဲ့စကားျဖစ္သည္။သရဲႀကီးက ေရွာင္းက်န့္ကို ၾကည့္လိုက္ကာ ေမးေလသည္။

"မင္းက မၾကာခင္ေသေတာ့မွာကို...ငါ့ကို ေၾကာက္ေနေသးတယ္ေပါ့...ေသမွာကို ေၾကာက္ေနရမွာေလ"

"ကြၽန္ေတာ္...ကြၽန္ေတာ္က ေသမွာကို မေၾကာက္ဘူးဗ်...ကြၽန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကိုဘဲေၾကာက္တာ"

"ဘာလို႔လဲ...မင္းကို သတ္မဲ့သူမလို႔လား"

"မဟုတ္ဘူး"

"ဒါဆိုဘာလို႔လဲ"

"ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာႀကီးက ေၾကာက္ဖို႔အရမ္းေကာင္းလို႔...အရမ္းအရမ္းအရမ္းကို ႐ုပ္ဆိုးလြန္းတယ္"

မ်က္ႏွာနဲ႕ပက္သက္ၿပီး Dဝင္သြားေသာသရဲႀကီး "...."

"ကြၽန္ေတာ္ အႀကံတစ္ခုေလာက္ေပးလို႔ရမလား"

"ဘာလဲ"

သရဲႀကီးရဲ႕အသံက အရင္ကထက္ ပိုၿပီးေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းသြားတာကို ေရွာင္းက်န့္ သတိထားမိေပမဲ့ ဝမ္ရိေပၚလက္ကို တင္းတင္းေလးဆုပ္ကိုင္ကာ ေျပာလိုက္သည္။

"ေနာက္ဆိုရင္ေလ...ဝိဉာဥ္ေတြကို ေ႐ြးၿပီးစားသင့္တယ္...ေခ်ာတဲ့သူေတြကိုေပါ့...အခု ခင္ဗ်ားက လူမ်ိဳးမေ႐ြးဘာသာမေ႐ြး မဲမဲျမင္လည္းစား...ျဖဴျဖဴဝါဝါျမင္လည္းစားေနေတာ့ ႐ုပ္ဆိုးၿပီေပါ့...ကြၽန္ေတာ့္အႀကံကို မွတ္ထားေနာ္"

သရဲႀကီးက တိတ္ဆိတ္ေနကာ ေရွာင္းက်န့္ကလည္း သူ႕ကိုအကဲခတ္ေနသည္။ခဏၾကာၿပီးေနာက္ ေရွာင္းက်န့္ဟာ သူ႕စကားမွားသြားတာကို သတိထားမိသြားသည္။သူက ဘာမွေသခ်ာမေတြးဘဲ ေျပာလိုက္တဲ့စကားက သရဲႀကီးကို လူေတြထပ္သတ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္သြားသည္။ထို႔ေၾကာင့္ အျမန္ျပန္ျငင္းလိုက္သည္။

"မဟုတ္ဘူး...ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာမွားသြားတာ...ခင္ဗ်ား လူေတြကို ထပ္သတ္လို႔မရဘူး...အဲ့တာက ခင္ဗ်ားကို ငရဲႀကီးေစတယ္...တကယ္လို႔ ခင္ဗ်ားကြၽတ္လြတ္သြားရင္လည္း ေခြးဝဲစားဘဝကို ေရာက္လိမ့္မယ္...ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ လူျဖစ္ရင္ေတာင္ ေျချပတ္လက္ျပတ္၊မ်က္စိကန္း၊နားမၾကား၊စကားမေျပာနိုင္တဲ့ သူေတာင္းစားဘဝကို က်ိန္းေသေရာက္မွာေသခ်ာတယ္"

ၿငိမ္ေနတဲ့သရဲႀကီးဟာ ေရွာင္းက်န့္ေျပာတာေတြကို ဟာသတစ္ခုေျပာေနသလို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ျပန္ေျပာသည္။

"ငါက ဒီေနရာကေန ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္ေျမာက္မွာမဟုတ္ဘူး...ငါက ဒီအထပ္မွာ မင္းတို႔နဲ႕ေဆာ့ကစားေပးရမဲ့ ႐ုပ္ေသးသာသာဘဲ...ငါက အၿမဲတမ္း ဒီကမၻာႀကီးထဲကို ေရာက္လာတဲ့ မင္းတို႔လိုလူေတြရဲ႕ ဝိဉာဥ္ကို စားေပးရမွာ...ဒါက ငါ့တာဝန္ဘဲ...မင္းတို႔တာဝန္ကေတာ့ ငါ့ကိုသတ္ၿပီး ဒီအထပ္ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔ဘဲ...မင္းတို႔သိလား....ငါဒီအထပ္ကို ေရာက္ထဲက အခုထိ ဘယ္သူမွ ဒီအထပ္ကေန မတက္နိုင္ခဲ့ၾကဘူး...ဒီကမၻာႀကီးက ငါ့ထက္အမ်ားႀကီးရွည္ၾကာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါဒီမေရာက္ခင္မွာ လုပ္နိုင္တဲ့သူေတြ ရွိရင္ရွိေနမွာေပါ့...အဲ့လိုရွိရင္လည္း မင္းတို႔ေတြလို အားနည္းတဲ့သူေတြကေတာ့ ငါ့လက္ထဲမွာဘဲေသရမွာ"

သရဲႀကီးေရာက္လာထဲက အခုအခ်ိန္ထိ ဘာမွဝင္မေျပာရေသးတဲ့ ဝမ္ရိေပၚက ေလွာင္ၿပဳံးၿပဳံးလိုက္သည္။

"ေသခ်ာရဲ႕လား...ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ခင္ဗ်ားသတ္နိုင္မယ္ဆိုတာ"

"ေသခ်ာတာေပါ့...မင္းတို႔က က်ိန္းေသေပါက္ ငါ့လက္ထဲမွာေသမွာ"

ဝမ္ရိေပၚက ယုံၾကည္မႈရွိရွိ ၿပဳံးလိုက္တာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ ေၾကာက္စိတ္ေတြ႕ေလ်ာ့ပါးသြားေစသည္။သူသာ ဖုန္းမီးမရွိရင္ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕အၿပဳံးကို ျမင္လိုက္မွာမဟုတ္ေပ။အဲ့တာဆိုရင္ သူကအရင္အတိုင္း အရမ္းေၾကာက္ေနမွာျဖစ္သည္။

မဟုတ္ေသးပါဘူး။သူသာ မီးမဖြင့္ထားရင္ အဲ့သရဲႀကီးကို မျမင္ရေတာ့ဘူးမလား။အဲ့တာဆိုရင္ သူလည္း ေၾကာက္ေနမွာမဟုတ္ေပ။

ဒီလိုေတြးၿပီးေနာက္မွာ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ သူ႕ကိုယ္သူ အရင္ကထက္ ဉာဏ္ပိုေကာင္းလာတာကို ရွာေတြ႕သြားသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚဘာေၾကာင့္ ယုံၾကည္မႈရွိေနတာလဲဆိုတာကို ခန့္မွန္းေတာ့သည္။

'မဟုတ္မွလြဲေရာ.... ေရွာင္အိုက္ဆီကမ်ား နည္းလမ္းရထားတာလား...မျဖစ္နိုင္ဘူး...သူက သရဲဆိုေတာ့ စြမ္းအားရွိေနတာျဖစ္မယ္...မဟုတ္ေသးပါဘူး...အစထဲက စြမ္းအားရွိေနရင္ ဒီအထပ္စေရာက္ထဲက သတ္လိုက္တာၾကာၿပီေပါ့'

ေနာက္ဆုံး ခန့္မွန္းတာကို လက္ေလွ်ာ့ကာ ဝမ္ရိေပၚဘာလုပ္မလဲဆိုတာကိုသာ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေနတဲ့သရဲႀကီးကိုၾကည့္ကာ စကားတစ္ခြန္း ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။

"ရွင္းရွင္း...ငါတို႔မင္းကိုမုန္းတယ္"

Part (47)ဆက္ရန္...