ဒီတောကြီးရဲ့အချိန်ဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့အချိန်ထက် ပိုမြန်သောနှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနေတာမို့ ရှောင်းကျန့်တို့ စကားများနေချိန်မှာ ညဘက်သို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားတာဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန်မုဟန်တို့အတွက်လည်း စိုးရိမ်သွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်"

"ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ...ငြိမ်ငြိမ်လေးနေရုံကလွဲပြီး ဘာမှမရှိဘူးလေ"

"မုဟန်နဲ့ယန်စန်းတို့ကရော..."

"အဲ့တာကတော့ သူတို့ကံတရားပေါ့...ကိုယ်တို့ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး"

သူတို့ပြောနေတုန်း အမှောင်ထဲကနေ ပြေးလာတဲ့အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ဝမ်ရိပေါ်က မြင်နေရတာမို့ ဖန်မုဟန်နဲ့ပိုင်ယန်စန်းမှန်း သိလိုက်သည်။

"သူတို့ပြန်ရောက်လာပြီ"

ရှောင်းကျန့် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဖန်မုဟန်တို့ကို အလောတကြီးမေးလိုက်သည်။မဟုတ်လျှင် ဘာမှမမြင်ရတာမို့ သူတို့ကို ကျော်သွားနိုင်သည်လေ။

"မုဟန်...မင်းတို့အဆင်ပြေတယ်မလား"

ရှောင်းကျန့်အသံကြားတော့ ဖန်မုဟန်တို့ရပ်သွားကြပြီး ရှောင်းကျန့်တို့အနားကို လျှောက်လာသည်။ဖန်မုဟန်ကအမောတကောနဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို သူတို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြလေသည်။

"ရှောင်းကျန့်...ငါတို့သေပြီမှတ်နေတာ...ငါတို့လေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်...အဲ့ဒီအရာကြီးက အမဲရောင်အရိပ်ကြီးလိုဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာကြီးက ကြောက်စရာကြီး...ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့မျက်နှာကြီးမှာ မျက်နှာပေါင်းများစွာရှိနေတာ...အဲ့မျက်နှာတွေထဲမှာ ရီချုံးမိုတို့မျက်နှာတွေကိုလည်း ငါမြင်ခဲ့သေးတယ်"

ရှောင်းကျန့် ဖန်မုဟန်ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ကြောက်လန့်သွားသည်။သူက သရဲဆိုရင်သေအောင်ကြောက်သူမို့ ထိုမျက်နှာမျိုးကို သူမြင်လို့မရပေ။မဟုတ်လျှင် သရဲမသတ်ခင် လိပ်ပြာလွင့်ပြီး အရင်သေသွားလိမ့်မည်။

"သူက မင်းတို့ကို ဘာမှမလုပ်ဘူးလား"

"သူ့မှာ ငါတို့ဝိဉာဥ်ကို ထုတ်လို့ရမဲ့သူမပါတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလေ...အဲ့တာကြောင့် ငါတို့လည်း သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ပြေးလာတာ"

ရှောင်းကျန့် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့ နားထောင်နေလိုက်သည်။တုပတစ္ဆေတွေက အခုထိ မီးမထွန်းလာသေးတာကြောင့် သူတို့ ဘာမှမမြင်ရသေးပေ။

ထိုစဥ် ထပ်ပြီးမေ့သွားပြန်တဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကိုရုတ်တရက်သတိရမိသွားကာ ထုတ်လိုက်သည်။ရုတ်တရက်လက်ကချော်သွားပြီး ဖုန်းက အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားသည်။

ရှောင်းကျန့် ကောက်ရန်ပြင်လိုက်စဥ် ဖန်မုဟန်က ဖုန်းကိုကောက်ပေးလာသည်။အခုအချိန်ထိ ငြိမ်နေတဲ့ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ရှောင်းကျန့်အစား ဖုန်းကိုယူလိုက်ပြီး ဖန်မုဟန်အနားမှာ ကျောက်ရုပ်သဖွယ်ဖြစ်နေသောပိုင်ယန်စန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပိုင်ယန်စန်းက ဘာလို့ငြိမ်နေတာလဲ"

"သူအရမ်းကြောက်သွားလို့ဖြစ်မယ်"

ဖန်မုဟန်က အပြုံးမပျက် ပြန်ဖြေလေသည်။ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူတို့ပြောနေတာကို အာရုံမထားဘဲ ဖုန်းမီးကိုသာ ဖွင့်လိုက်သည်။ဖုန်းမီးလင်းတာနဲ့ သူက ဖန်မုဟန်နဲ့ပိုင်ယန်စန်းတို့ကို မြင်နိုင်ရန် သူတို့ဘက်ကို ရွေ့လိုက်သည်။

ရှောင်းကျန့်က ဖန်မုဟန်တို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရချိန်မှာ ပြုံးလိုက်သည်။ဖန်မုဟန်တို့က ဘာဒဏ်ရာမှ ရမလာခဲ့ကြတာကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားကောင်းလှတဲ့မျက်လုံးကြောင့် ဖန်မုဟန်ရဲ့လက်ညိုးမှာ အမာရွတ်မရှိတော့တာကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။သူတို့အလယ်တန်းတုန်းက ဖန်မုဟန်ဟာ ရီချုံးမိုနဲ့ဆော့ရင်း လက်ညိုးမှာဒဏ်ရာရဖူးလေသည်။ဒဏ်ရာက နက်တာမို့ အမာရွတ်သေးသေးလေးတော့ ကျန်ခဲ့သည်။

အခု ဖန်မုဟန်မှာ အမာရွတ်မရှိတော့ ဒါက ဖန်မုဟန်အစစ်မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာမလား။ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်ကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်မိတော့ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ကိုပြုံးပြလာသဖြင့် စိတ်အေးအေးထားဖို့ပြောနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"ရှောင်းကျန်...မင်းဘာဖြစ်တာလဲ...မင်းကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသလိုဘဲ"

"အာ...အဲ့တာကလေ...ငါစဥ်းစားနေတာ....ငါဘယ်အချိန်မှ ဝမ်ရိပေါ်နဲ့ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်နိုင်မှာလဲလို့"

"လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်?ဒီကနေတောင် ငါတို့မထွက်နိုင်သေးတာ...လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်ဖို့က ပိုဆိုးတာပေါ့"

"ဟုတ်တော့ဟုတ်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့ ငါက ဝမ်ရိပေါ်နဲ့အတူနေချင်နေပြီ"

"အခုလည်း မင်းတို့အတူရှိနေတာဘဲလေ"

"အတူရှိနေပေမဲ့ အတူမနေရသေးဘူးလေ"

"အတူနေချင်ရင် နေလို့ရပါတယ်ကွ"

"ဒါဆို မင်းတို့က မျက်စိမှိတ်ထားပေးမှာမို့လို့လား"

ထိုအခါမှ ရှောင်းကျန့်ရဲ့အတူနေတယ်ဆိုတာကို ဖန်မုဟန်နားလည်သွားကာ ရယ်တော့သည်။

"မင်းက မှိတ်စေချင်ရင် ရပါတယ်...ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် ကြားနေရမှာကို"

"အခုမှောင်နေတုန်း ငါတို့လုပ်မလို့...မင်းတို့ဟိုဘက်လှည့်နေ...လှည့်မကြည့်နဲ့နော်"

"အခုချက်ချင်းကြီးလား"

"ဟုတ်တယ်... ချက်ချင်းဘဲ"

ဖန်မုဟန်ရှေ့မှာတင် ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်နှုတ်ခမ်းအား နမ်းလိုက်တော့သည်။သူက ပြင်းပြင်းပြပြကို နမ်းပြနေပြီး ရိပေါ်ကလည်း သူ့ခါးကို ဖက်ထားတာမို့ ဖန်မုဟန်တို့က လှည့်သွားကြသည်။

ဖန်မုဟန်တို့လှည့်သွားတာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ချက်ချင်းဘဲ သူ့ရဲ့ဓားမြှောင်လေးနဲ့ ဖန်မုဟန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ဖန်မုဟန်က ကြိုသိနေသည့်အလား ပြန်ခုခံပြီး သရော်ပြုံး ပြုံးပြလေသည်။

"အားနည်းလိုက်တာကွာ...သရုပ်ဆောင်လည်းမကောင်းကြဘူး...ညံ့ဖျင်းချက်က လွန်လွန်းတယ်"

ရှောင်းကျန့် ဖန်မုဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက စော်ကားခံရတာ​ကြောင့် စိတ်တိုသွားကာ အော်ဟစ်ပါတော့သည်။

"ချီးကနေလူဖြစ်လာတဲ့အကောင်...လောက်ကောင်...သေနာကောင်...မင်းရဲ့အရည်အချင်းကမှ တက်နင်းစရာမရှိအောင် အမှိုက်ဆန်လွန်းတာ...ဘာတဲ့အားနည်းတယ်လား...ဒါက ရိပေါ် အီးပေါက်တာလောက်တောင် အားမထုတ်ထားဘူးကွ...မင်းရဲ့ညံ့ဖျင်းချက်က အဝီစိအထိဘဲ...ဖွီး...အော့ အော့ဘဲရမယ်"

ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ရိုင်းလှတဲ့စကားတွေကြား ထွက်လာတဲ့တံတွေထဲမှာ ဖန်မုဟန်တစ်ယောက် ပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင် နစ်မြောသွားတော့သည်။

(A/N:မနက်ဖြန်မှ ၃ပိုင်းတင်ပေးမယ်နော်😘)

Part (43)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ဒီေတာႀကီးရဲ႕အခ်ိန္ဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕အခ်ိန္ထက္ ပိုျမန္ေသာႏႈန္းနဲ႕ ေ႐ြ႕လ်ားေနတာမို႔ ေရွာင္းက်န့္တို႔ စကားမ်ားေနခ်ိန္မွာ ညဘက္သို႔ အျမန္ေရာက္ရွိသြားတာျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ ထိတ္လန့္သြားၿပီး ဖန္မုဟန္တို႔အတြက္လည္း စိုးရိမ္သြားသည္။

"ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဟင္"

"ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ...ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေန႐ုံကလြဲၿပီး ဘာမွမရွိဘူးေလ"

"မုဟန္နဲ႕ယန္စန္းတို႔ကေရာ..."

"အဲ့တာကေတာ့ သူတို႔ကံတရားေပါ့...ကိုယ္တို႔ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူး"

သူတို႔ေျပာေနတုန္း အေမွာင္ထဲကေန ေျပးလာတဲ့အသံအခ်ိဳ႕ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ဝမ္ရိေပၚက ျမင္ေနရတာမို႔ ဖန္မုဟန္နဲ႕ပိုင္ယန္စန္းမွန္း သိလိုက္သည္။

"သူတို႔ျပန္ေရာက္လာၿပီ"

ေရွာင္းက်န့္ ေပ်ာ္႐ႊင္သြားၿပီး ဖန္မုဟန္တို႔ကို အေလာတႀကီးေမးလိုက္သည္။မဟုတ္လွ်င္ ဘာမွမျမင္ရတာမို႔ သူတို႔ကို ေက်ာ္သြားနိုင္သည္ေလ။

"မုဟန္...မင္းတို႔အဆင္ေျပတယ္မလား"

ေရွာင္းက်န့္အသံၾကားေတာ့ ဖန္မုဟန္တို႔ရပ္သြားၾကၿပီး ေရွာင္းက်န့္တို႔အနားကို ေလွ်ာက္လာသည္။ဖန္မုဟန္ကအေမာတေကာနဲ႕ ေရွာင္းက်န့္ကို သူတို႔ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ေျပာျပေလသည္။

"ေရွာင္းက်န့္...ငါတို႔ေသၿပီမွတ္ေနတာ...ငါတို႔ေလ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့အရာႀကီးနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တယ္...အဲ့ဒီအရာႀကီးက အမဲေရာင္အရိပ္ႀကီးလိုျဖစ္ေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာႀကီးက ေၾကာက္စရာႀကီး...ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလဲဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာႀကီးမွာ မ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာရွိေနတာ...အဲ့မ်က္ႏွာေတြထဲမွာ ရီခ်ဳံးမိုတို႔မ်က္ႏွာေတြကိုလည္း ငါျမင္ခဲ့ေသးတယ္"

ေရွာင္းက်န့္ ဖန္မုဟန္ေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး ေၾကာက္လန့္သြားသည္။သူက သရဲဆိုရင္ေသေအာင္ေၾကာက္သူမို႔ ထိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးကို သူျမင္လို႔မရေပ။မဟုတ္လွ်င္ သရဲမသတ္ခင္ လိပ္ျပာလြင့္ၿပီး အရင္ေသသြားလိမ့္မည္။

"သူက မင္းတို႔ကို ဘာမွမလုပ္ဘူးလား"

"သူ႕မွာ ငါတို႔ဝိဉာဥ္ကို ထုတ္လို႔ရမဲ့သူမပါေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူးေလ...အဲ့တာေၾကာင့္ ငါတို႔လည္း သူ႕ကိုျမင္တာနဲ႕ ေျပးလာတာ"

ေရွာင္းက်န့္ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႕ နားေထာင္ေနလိုက္သည္။တုပတစ္ေဆေတြက အခုထိ မီးမထြန္းလာေသးတာေၾကာင့္ သူတို႔ ဘာမွမျမင္ရေသးေပ။

ထိုစဥ္ ထပ္ၿပီးေမ့သြားျပန္တဲ့ အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကို႐ုတ္တရက္သတိရမိသြားကာ ထုတ္လိုက္သည္။႐ုတ္တရက္လက္ကေခ်ာ္သြားၿပီး ဖုန္းက ေအာက္သို႔ျပဳတ္က်သြားသည္။

ေရွာင္းက်န့္ ေကာက္ရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ဖန္မုဟန္က ဖုန္းကိုေကာက္ေပးလာသည္။အခုအခ်ိန္ထိ ၿငိမ္ေနတဲ့ဝမ္ရိေပၚဟာ ေရွာင္းက်န့္အစား ဖုန္းကိုယူလိုက္ၿပီး ဖန္မုဟန္အနားမွာ ေက်ာက္႐ုပ္သဖြယ္ျဖစ္ေနေသာပိုင္ယန္စန္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။

"ပိုင္ယန္စန္းက ဘာလို႔ၿငိမ္ေနတာလဲ"

"သူအရမ္းေၾကာက္သြားလို႔ျဖစ္မယ္"

ဖန္မုဟန္က အၿပဳံးမပ်က္ ျပန္ေျဖေလသည္။ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ သူတို႔ေျပာေနတာကို အာ႐ုံမထားဘဲ ဖုန္းမီးကိုသာ ဖြင့္လိုက္သည္။ဖုန္းမီးလင္းတာနဲ႕ သူက ဖန္မုဟန္နဲ႕ပိုင္ယန္စန္းတို႔ကို ျမင္နိုင္ရန္ သူတို႔ဘက္ကို ေ႐ြ႕လိုက္သည္။

ေရွာင္းက်န့္က ဖန္မုဟန္တို႔ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျမင္ရခ်ိန္မွာ ၿပဳံးလိုက္သည္။ဖန္မုဟန္တို႔က ဘာဒဏ္ရာမွ ရမလာခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ အားေကာင္းလွတဲ့မ်က္လုံးေၾကာင့္ ဖန္မုဟန္ရဲ႕လက္ညိုးမွာ အမာ႐ြတ္မရွိေတာ့တာကိုလည္း ျမင္လိုက္ရသည္။သူတို႔အလယ္တန္းတုန္းက ဖန္မုဟန္ဟာ ရီခ်ဳံးမိုနဲ႕ေဆာ့ရင္း လက္ညိုးမွာဒဏ္ရာရဖူးေလသည္။ဒဏ္ရာက နက္တာမို႔ အမာ႐ြတ္ေသးေသးေလးေတာ့ က်န္ခဲ့သည္။

အခု ဖန္မုဟန္မွာ အမာ႐ြတ္မရွိေတာ့ ဒါက ဖန္မုဟန္အစစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာမလား။ေရွာင္းက်န့္ ဝမ္ရိေပၚကို စိုးရိမ္တႀကီးၾကည့္မိေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ကိုၿပဳံးျပလာသျဖင့္ စိတ္ေအးေအးထားဖို႔ေျပာေနေၾကာင္း နားလည္လိုက္သည္။

"ေရွာင္းက်န္...မင္းဘာျဖစ္တာလဲ...မင္းၾကည့္ရတာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနသလိုဘဲ"

"အာ...အဲ့တာကေလ...ငါစဥ္းစားေနတာ....ငါဘယ္အခ်ိန္မွ ဝမ္ရိေပၚနဲ႕ လက္ထပ္မွတ္ပုံတင္နိုင္မွာလဲလို႔"

"လက္ထပ္မွတ္ပုံတင္?ဒီကေနေတာင္ ငါတို႔မထြက္နိုင္ေသးတာ...လက္ထပ္မွတ္ပုံတင္ဖို႔က ပိုဆိုးတာေပါ့"

"ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ ငါက ဝမ္ရိေပၚနဲ႕အတူေနခ်င္ေနၿပီ"

"အခုလည္း မင္းတို႔အတူရွိေနတာဘဲေလ"

"အတူရွိေနေပမဲ့ အတူမေနရေသးဘူးေလ"

"အတူေနခ်င္ရင္ ေနလို႔ရပါတယ္ကြ"

"ဒါဆို မင္းတို႔က မ်က္စိမွိတ္ထားေပးမွာမို႔လို႔လား"

ထိုအခါမွ ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕အတူေနတယ္ဆိုတာကို ဖန္မုဟန္နားလည္သြားကာ ရယ္ေတာ့သည္။

"မင္းက မွိတ္ေစခ်င္ရင္ ရပါတယ္...ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကားေနရမွာကို"

"အခုေမွာင္ေနတုန္း ငါတို႔လုပ္မလို႔...မင္းတို႔ဟိုဘက္လွည့္ေန...လွည့္မၾကည့္နဲ႕ေနာ္"

"အခုခ်က္ခ်င္းႀကီးလား"

"ဟုတ္တယ္... ခ်က္ခ်င္းဘဲ"

ဖန္မုဟန္ေရွ႕မွာတင္ ေရွာင္းက်န့္ ဝမ္ရိေပၚႏႈတ္ခမ္းအား နမ္းလိုက္ေတာ့သည္။သူက ျပင္းျပင္းျပျပကို နမ္းျပေနၿပီး ရိေပၚကလည္း သူ႕ခါးကို ဖက္ထားတာမို႔ ဖန္မုဟန္တို႔က လွည့္သြားၾကသည္။

ဖန္မုဟန္တို႔လွည့္သြားတာနဲ႕ ဝမ္ရိေပၚဟာ ခ်က္ခ်င္းဘဲ သူ႕ရဲ႕ဓားျမႇောင္ေလးနဲ႕ ဖန္မုဟန္ကို တိုက္ခိုက္လိုက္သည္။ဖန္မုဟန္က ႀကိဳသိေနသည့္အလား ျပန္ခုခံၿပီး သေရာ္ၿပဳံး ၿပဳံးျပေလသည္။

"အားနည္းလိုက္တာကြာ...သ႐ုပ္ေဆာင္လည္းမေကာင္းၾကဘူး...ညံ့ဖ်င္းခ်က္က လြန္လြန္းတယ္"

ေရွာင္းက်န့္ ဖန္မုဟန္ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။သူ႕ရဲ႕အရည္အခ်င္းက ေစာ္ကားခံရတာေၾကာင့္ စိတ္တိုသြားကာ ေအာ္ဟစ္ပါေတာ့သည္။

"ခ်ီးကေနလူျဖစ္လာတဲ့အေကာင္...ေလာက္ေကာင္...ေသနာေကာင္...မင္းရဲ႕အရည္အခ်င္းကမွ တက္နင္းစရာမရွိေအာင္ အမွိုက္ဆန္လြန္းတာ...ဘာတဲ့အားနည္းတယ္လား...ဒါက ရိေပၚ အီးေပါက္တာေလာက္ေတာင္ အားမထုတ္ထားဘူးကြ...မင္းရဲ႕ညံ့ဖ်င္းခ်က္က အဝီစိအထိဘဲ...ဖြီး...ေအာ့ ေအာ့ဘဲရမယ္"

ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ ရိုင္းလွတဲ့စကားေတြၾကား ထြက္လာတဲ့တံေတြထဲမွာ ဖန္မုဟန္တစ္ေယာက္ ျပန္မေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ နစ္ေျမာသြားေတာ့သည္။

(A/N:မနက္ျဖန္မွ ၃ပိုင္းတင္ေပးမယ္ေနာ္😘)

Part (43)ဆက္ရန္...