ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်အိုက်ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တစ်ချို့ ရနိုင်တာကြောင့် ဒီနေရာနဲ့ပက်သက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှောင်အိုက်...ဒီနေရာနဲ့ပက်သက်ပြီး ငါတို့ကို ပြောပြပေးလို့ရမလား"

ရှောင်အိုက်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လာသည်။သူကပြုံးလိုက်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးတာကြောင့် ပြုံးလိုက်မှန်း မသိလိုက်ကြပေ။

"ပြောပြလို့တော့ရတယ်...ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကိုကူညီရမယ်...မကူညီရင် မပြောဘူး"

"ဘာကို ကူညီရမှာလဲ"

"ငါ့ကို မင်းတို့အသားကျွေး"

ထိုစကား​ကြောင့် ရှောင်အိုက်က ကြောက်ဖို့သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်နေသည့် ရှောင်းကျန့်ဟာ ထိတ်လန့်သွားကာ ဝမ်ရိပေါ်လက်မောင်းကို တင်းတင်းလေး ဖက်ထားလိုက်သည်။

ရှောင်းကျန့်အခြေအနေကို ရှောင်အိုက်ကမြင်တော့ ရယ်ကာ ရှင်းပြလေသည်။

"ငါခုနက ဟိန်းနေတာက ငါဗိုက်အရမ်းဆာလို့ဘဲ...ငါမင်းတို့ကို မသတ်ပါဘူး...ငါ့ကိုအသားလေးကျွေးစေချင်ရုံဘဲ"

ရှောင်းကျန့်က မသတ်ဘူးဆိုတာကိုကြားတော့ စိတ်သက်သာသွားပေမဲ့ သူသိသလောက် အသားတွေက ရှိမနေပေ။ရီချုံးမိုတို့အပြင် ရှိနေသည့်အသားပုံကြီးဟာ ရွံစရာကောင်းသလို တုပတစ္ဆေတွေရဲ့အစာမို့လို့ ပြဿနာက တက်နိုင်သေးသည်။

"ရိပေါ်...ဟိုတဲထဲက အသားတွေကို သွားယူကြမလား"

"ဟေ့ဟေ့...ငါက လတ်ဆတ်တဲ့အသားဘဲ စားတာ"

ရှောင်အိုက်က သူတို့သွားယူမည့်နေရာကို သိနေသည့်နှယ် ဖြတ်ပြောလာသည်။ရှောင်းကျန့်က ရှောင်အိုက်ကို အကြည့်စူးစူးနဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဂျီးများလိုက်တာ...အသားဆိုရင် ပြီးရောပေါ့...ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား သူဌေးများ ထင်နေတာလား...အသားကလည်း ပိုက်ဆံပေးပြီး သွားဝယ်လို့ ရတာလည်း မဟုတ်ဘူး...မလတ်ဆတ်ရင် မစားတော့ဘူးလား...အသေလံတော့မှာလား...ဟင်းမရှိရင် ထမင်းချည်းဘဲ စားရမယ်...ထမင်းကောဟင်းကော မရှိရင် ရေဘဲသောက်ရမယ်...အဆိုးဆုံး ရေမရှိရင် ကိုယ့်သွေးကို ဖောက်သောက်ရင် ဖောက်သောက်ရမှာဘဲ...ဂျီးမများစမ်းပါနဲ့"

ရှောင်အိုက်က သူ့ကိုလာဆုံးမနေတဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ်က ငါလည်း မင်းပြောသလို လုပ်ချင်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့ ငါသိတတ်စထဲက ဒီတောထဲမှာ ငါစားလို့ရတာဆိုလို့ လတ်ဆတ်တဲ့အသားတွေဘဲရှိတာ...အဲ့တာကြောင့် တောရိုင်းသားရဲတွေကိုသတ်ပြီး ငါစားခဲ့တယ်...အခုသားရဲတွေတစ်ကောင်မှ မရှိတော့ဘူး...ငါစားကြည့်သေးပါတယ်...အဲ့ဒီမလတ်ဆတ်တာတွေကို...ဒါပေမဲ့ ငါဘယ်လိုမှစားလို့မရဘူး...စားတာနဲ့ အသက်ရှုတွေကြပ်လာပြီး သေမလိုဘဲ"

ဒီတစ်ခါတော့ ရှောင်းကျန့် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။သို့သော် လတ်ဆတ်တဲ့အသားကိုလည်း မရှာနိုင်တာကြောင့် သဲလွန်စကို လက်လျော့ပြီး ပြန်ရုံသာရှိသည်။အခုသာမပြန်ရင် ရှောင်အိုက်က ဆာလောင်လာပြီး သတ်စားလိုက်မှဖြင့် တမလွန်ကို ကြယ်ငါးပွင့်နောင်တတွေနဲ့ သွားနေရလိမ့်မည်။

"မင်းသေချာလား...အသားစားရရင် ငါတို့ကို ပြောပြမယ်ဆိုတာ"

"သေချာတယ်....ငါရှောင်အိုက်က လူသားမဆန်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ယုတ်မာတဲ့ကိစ္စတွေ မလုပ်ဘူး"

ဝမ်ရိပေါ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းဘဲ သူ့ရဲ့ဓားမြှောင်လေးနဲ့ ​ရှောင်အိုက်ရဲ့လက်မောင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုးဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်မှတ်ထားသည့် ရှောင်အိုက်ဟာ သူ့လက်မောင်းပြတ်သွားတာကို တအံ့တသြဖြစ်သွားကာ ဒေါသလည်းထွက်သွားသည်။သူထင်သည်က ထိုသတ္တိရှိသည့်ကောင်လေးဟာ သူ့လက်မောင်းသူ ဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်ဟုပင်။

ရှောင်းကျန့်လည်း ကြောင်အသွားသည်။ရှောင်အိုက်က လူကောင်းနဲ့တူသည်မဟုတ်ပါလား။ဘာကြောင့် ရိပေါ်က ဒီလိုလုပ်လိုက်တာလဲဆိုတာကို သူမသိပေ။

"ရှောင်အိုက်...မင်းမလား"

"ဘာကိုလဲ"

"လူတွေရဲ့ဝိဉာဥ်ကို နှုတ်ပစ်တဲ့သူ"

ရှောင်အိုက်မျက်နှာက အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်။သူက ဝမ်ရိပေါ်ကို မုန်းတီးစွာကြည့်လိုက်ပြီး အော်ရယ်တော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟား....အဲ့တော့ကော...မင်းက ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ"

"ငါက မင်းကိုတောင် သိသွားတာဘဲကို...မင်းကိုဘာမှမလုပ်နိုင်စရာ မရှိဘူးလေ"

ရှောင်အိုက် သူဒီလောက်ဟန်ဆောင်နေတာကိုတောင် ဝမ်ရိပေါ်က သိသွားတာကို လုံးဝမယုံနိုင်ပေ။

"မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ"

"မင်းရဲ့ဟိန်းသံကြားထဲက"

"ငါ့ရဲ့အသံတစ်ခုထဲနဲ့ မင်းကခန့်မှန်းလိုက်တာလား"

"ငါတို့ထွက်ပြေးတုန်းက မင်းရဲ့ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့အသက်ရှုသံကြီးကို မှတ်ထားတာ...မင်းအသံထွက်လာတော့ အသံနောက်က အသက်ရှုသံကို ငါမှတ်မိသွားတယ်လေ"

"ငါမှန်း သိနေတာတောင် ဒီဂူထဲလာရဲသေးတာလား"

"ဒါပေါ့...မင်းက သက်ရှိလေ...အသက်မရှိတဲ့ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်ကအရာကြီးကိုတော့ ငါမနိုင်ဘူးပေါ့"

တကယ်က ရှောင်အိုက်ဟာ ဝိဉာဥ်နှုတ်ယူတဲ့ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားတာဖြစ်နိုင်သည်။ထို့ကြောင့် လူသားတွေကို သူက ဝိဉာဥ်နှုတ်ယူပြီး ထိုအရာကြီးကတော့ ထိုဝိဉာဥ်တွေကို စားသောက်လေသည်။ရှောင်အိုက်ကတော့ ကျန်တဲ့ကိုယ်ထည်တွေကို စားသောက်တာဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင်ကသရဲဖြစ်လို့ ဝိဉာဥ်တွေကိုမြင်ရသည့် ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ရီချုံးမိုတို့ကို လုံးဝမတွေ့ရထဲက ရိပ်မိနေတာဖြစ်သည်။

"မင်းက တော်လိုက်တာ...မင်းတို့လို လူသားတွေက အရမ်းတော်ကြတယ်...ဘာလို့လဲ...ဘာကြောင့် ငါကရော လူသားမဖြစ်ရတာလဲ...ငါ့မိဘတွေကလည်း လူသားတွေဘဲကို ဘာလို့ငါက အသားစားတဲ့မကောင်းဆိုးဝါးလို ဖြစ်ရတာလဲ"

ရှောင်အိုက်က မျက်လုံးတွေနီရဲနေပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။သူ့မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုအပြည့်နှင့်ပင်။

"ငါ့မိဘတွေက မွေးထဲက ငါ့ကိုစွန့်ပစ်ခဲ့တယ်...ကြင်နာသနားတတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အဲ့လူသားတွေက တကယ်တော့ ရက်စက်ယုတ်မာကြတယ်...အဲ့တော့ သူတို့ကို ငါမုန်းတယ်...သူတို့ကို သတ်ပစ်တယ်...စားလည်းစားပစ်တယ်...ကောင်းတယ်မလား"

ရှောင်အိုက်က ပြောလေလေ သူ့ရဲ့သတ်ချင်စိတ်တွေက များလာလေမို့ ရှောင်းကျန့်တောင် ဒူးတုန်နေသည်။သို့သော် သူ့ရဲ့လျှာရှည်ချင်တဲ့စိတ်လေးနဲ့ဒေါသတွေကြောင့် ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုက်သေးသည်။

"ခင်ဗျားအဲ့လိုပြောလို့ ခင်ဗျားကိုသနားမယ်ထင်နေလား...ဝေးသေးတယ်...ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဂင်္ဂါထင်မနေနဲ့... ခင်ဗျားမှာ ခင်ဗျားမိဘတွေကိုဘဲ မုန်းပိုင်ခွင့်ရှိတာ...လူတိုင်းကို မဟုတ်ဘူး....ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ခင်ဗျားအပေါ် အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ...ခင်ဗျား ရုပ်ဆိုးတာက ခင်ဗျားစိတ်ဓာတ်ကိုက ယုတ်မာနေလို့ဘဲ...အဲ့လို ဖုန်မှုန့်တစ်ခုစာလောက်တောင် တန်ကြေးမရှိတဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ သနားစေချင်ရင်တော့ လဲသေလိုက်တော့"

ထိုသို့ပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်းကျန့်ဟာ ဝမ်ရိပေါ်ကို ပြောလိုက်တော့သည်။

"ရိပေါ်...သူ့ကို နုတ်နုတ်စင်းပြီး ကြမ်းမှုန့်နဲ့ စပ်စပ်လေးကြော်ပစ်ရအောင်...မဟုတ်လည်း ဆားသိပ်ပြီး အခြောက်လှန်းမယ်...အဲ့တာမှ မရရင် အကောင်လိုက်ကင်ပစ်မယ်"

အကောင်လိုက်ကင်ပစ်ဖို့ရာ ကြီးလွန်းသည့်ရှောင်အိုက်

"....."

(A/N:မနက်ထဲက မီးပျက်နေလို့ နောက်ကျသွားတယ်😊)

Part (40)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္အိုက္ဆီကေန သတင္းအခ်က္အလက္တစ္ခ်ိဳ႕ ရနိုင္တာေၾကာင့္ ဒီေနရာနဲ႕ပက္သက္ၿပီး ေမးျမန္းလိုက္သည္။

"ေရွာင္အိုက္...ဒီေနရာနဲ႕ပက္သက္ၿပီး ငါတို႔ကို ေျပာျပေပးလို႔ရမလား"

ေရွာင္အိုက္က ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္လာသည္။သူကၿပဳံးလိုက္ေသာ္လည္း ႐ုပ္ဆိုးတာေၾကာင့္ ၿပဳံးလိုက္မွန္း မသိလိုက္ၾကေပ။

"ေျပာျပလို႔ေတာ့ရတယ္...ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔က ငါ့ကိုကူညီရမယ္...မကူညီရင္ မေျပာဘူး"

"ဘာကို ကူညီရမွာလဲ"

"ငါ့ကို မင္းတို႔အသားေကြၽး"

ထိုစကားေၾကာင့္ ေရွာင္အိုက္က ေၾကာက္ဖို႔သိပ္မေကာင္းဘူးလို႔ ထင္ေနသည့္ ေရွာင္းက်န့္ဟာ ထိတ္လန့္သြားကာ ဝမ္ရိေပၚလက္ေမာင္းကို တင္းတင္းေလး ဖက္ထားလိုက္သည္။

ေရွာင္းက်န့္အေျခအေနကို ေရွာင္အိုက္ကျမင္ေတာ့ ရယ္ကာ ရွင္းျပေလသည္။

"ငါခုနက ဟိန္းေနတာက ငါဗိုက္အရမ္းဆာလို႔ဘဲ...ငါမင္းတို႔ကို မသတ္ပါဘူး...ငါ့ကိုအသားေလးေကြၽးေစခ်င္႐ုံဘဲ"

ေရွာင္းက်န့္က မသတ္ဘူးဆိုတာကိုၾကားေတာ့ စိတ္သက္သာသြားေပမဲ့ သူသိသေလာက္ အသားေတြက ရွိမေနေပ။ရီခ်ဳံးမိုတို႔အျပင္ ရွိေနသည့္အသားပုံႀကီးဟာ ႐ြံစရာေကာင္းသလို တုပတစ္ေဆေတြရဲ႕အစာမို႔လို႔ ျပႆနာက တက္နိုင္ေသးသည္။

"ရိေပၚ...ဟိုတဲထဲက အသားေတြကို သြားယူၾကမလား"

"ေဟ့ေဟ့...ငါက လတ္ဆတ္တဲ့အသားဘဲ စားတာ"

ေရွာင္အိုက္က သူတို႔သြားယူမည့္ေနရာကို သိေနသည့္ႏွယ္ ျဖတ္ေျပာလာသည္။ေရွာင္းက်န့္က ေရွာင္အိုက္ကို အၾကည့္စူးစူးနဲ႕ၾကည့္လိုက္ၿပီး

"ဂ်ီးမ်ားလိုက္တာ...အသားဆိုရင္ ၿပီးေရာေပါ့...ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား သူေဌးမ်ား ထင္ေနတာလား...အသားကလည္း ပိုက္ဆံေပးၿပီး သြားဝယ္လို႔ ရတာလည္း မဟုတ္ဘူး...မလတ္ဆတ္ရင္ မစားေတာ့ဘူးလား...အေသလံေတာ့မွာလား...ဟင္းမရွိရင္ ထမင္းခ်ည္းဘဲ စားရမယ္...ထမင္းေကာဟင္းေကာ မရွိရင္ ေရဘဲေသာက္ရမယ္...အဆိုးဆုံး ေရမရွိရင္ ကိုယ့္ေသြးကို ေဖာက္ေသာက္ရင္ ေဖာက္ေသာက္ရမွာဘဲ...ဂ်ီးမမ်ားစမ္းပါနဲ႕"

ေရွာင္အိုက္က သူ႕ကိုလာဆုံးမေနတဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကို ၾကည့္ကာ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။

"တကယ္က ငါလည္း မင္းေျပာသလို လုပ္ခ်င္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ ငါသိတတ္စထဲက ဒီေတာထဲမွာ ငါစားလို႔ရတာဆိုလို႔ လတ္ဆတ္တဲ့အသားေတြဘဲရွိတာ...အဲ့တာေၾကာင့္ ေတာရိုင္းသားရဲေတြကိုသတ္ၿပီး ငါစားခဲ့တယ္...အခုသားရဲေတြတစ္ေကာင္မွ မရွိေတာ့ဘူး...ငါစားၾကည့္ေသးပါတယ္...အဲ့ဒီမလတ္ဆတ္တာေတြကို...ဒါေပမဲ့ ငါဘယ္လိုမွစားလို႔မရဘူး...စားတာနဲ႕ အသက္ရႈေတြၾကပ္လာၿပီး ေသမလိုဘဲ"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ ဘာမွမေျပာနိုင္ေတာ့ေပ။သို႔ေသာ္ လတ္ဆတ္တဲ့အသားကိုလည္း မရွာနိုင္တာေၾကာင့္ သဲလြန္စကို လက္ေလ်ာ့ၿပီး ျပန္႐ုံသာရွိသည္။အခုသာမျပန္ရင္ ေရွာင္အိုက္က ဆာေလာင္လာၿပီး သတ္စားလိုက္မွျဖင့္ တမလြန္ကို ၾကယ္ငါးပြင့္ေနာင္တေတြနဲ႕ သြားေနရလိမ့္မည္။

"မင္းေသခ်ာလား...အသားစားရရင္ ငါတို႔ကို ေျပာျပမယ္ဆိုတာ"

"ေသခ်ာတယ္....ငါေရွာင္အိုက္က လူသားမဆန္ေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ယုတ္မာတဲ့ကိစၥေတြ မလုပ္ဘူး"

ဝမ္ရိေပၚက ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ကာ ခ်က္ခ်င္းဘဲ သူ႕ရဲ႕ဓားျမႇောင္ေလးနဲ႕ ေရွာင္အိုက္ရဲ႕လက္ေမာင္းကို ျဖတ္ပစ္လိုက္သည္။

ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္လာမယ္လို႔ မထင္မွတ္ထားသည့္ ေရွာင္အိုက္ဟာ သူ႕လက္ေမာင္းျပတ္သြားတာကို တအံ့တၾသျဖစ္သြားကာ ေဒါသလည္းထြက္သြားသည္။သူထင္သည္က ထိုသတၱိရွိသည့္ေကာင္ေလးဟာ သူ႕လက္ေမာင္းသူ ျဖတ္ေပးလိမ့္မယ္ဟုပင္။

ေရွာင္းက်န့္လည္း ေၾကာင္အသြားသည္။ေရွာင္အိုက္က လူေကာင္းနဲ႕တူသည္မဟုတ္ပါလား။ဘာေၾကာင့္ ရိေပၚက ဒီလိုလုပ္လိုက္တာလဲဆိုတာကို သူမသိေပ။

"ေရွာင္အိုက္...မင္းမလား"

"ဘာကိုလဲ"

"လူေတြရဲ႕ဝိဉာဥ္ကို ႏႈတ္ပစ္တဲ့သူ"

ေရွာင္အိုက္မ်က္ႏွာက အမူအရာေျပာင္းလဲသြားသည္။သူက ဝမ္ရိေပၚကို မုန္းတီးစြာၾကည့္လိုက္ၿပီး ေအာ္ရယ္ေတာ့သည္။

"ဟားဟားဟားဟား....အဲ့ေတာ့ေကာ...မင္းက ဘာလုပ္နိုင္လို႔လဲ"

"ငါက မင္းကိုေတာင္ သိသြားတာဘဲကို...မင္းကိုဘာမွမလုပ္နိုင္စရာ မရွိဘူးေလ"

ေရွာင္အိုက္ သူဒီေလာက္ဟန္ေဆာင္ေနတာကိုေတာင္ ဝမ္ရိေပၚက သိသြားတာကို လုံးဝမယုံနိုင္ေပ။

"မင္းဘယ္လိုသိတာလဲ"

"မင္းရဲ႕ဟိန္းသံၾကားထဲက"

"ငါ့ရဲ႕အသံတစ္ခုထဲနဲ႕ မင္းကခန့္မွန္းလိုက္တာလား"

"ငါတို႔ထြက္ေျပးတုန္းက မင္းရဲ႕ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့အသက္ရႈသံႀကီးကို မွတ္ထားတာ...မင္းအသံထြက္လာေတာ့ အသံေနာက္က အသက္ရႈသံကို ငါမွတ္မိသြားတယ္ေလ"

"ငါမွန္း သိေနတာေတာင္ ဒီဂူထဲလာရဲေသးတာလား"

"ဒါေပါ့...မင္းက သက္ရွိေလ...အသက္မရွိတဲ့ မင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္ကအရာႀကီးကိုေတာ့ ငါမနိုင္ဘူးေပါ့"

တကယ္က ေရွာင္အိုက္ဟာ ဝိဉာဥ္ႏႈတ္ယူတဲ့ပညာရပ္ကို တတ္ေျမာက္ထားတာျဖစ္နိုင္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ လူသားေတြကို သူက ဝိဉာဥ္ႏႈတ္ယူၿပီး ထိုအရာႀကီးကေတာ့ ထိုဝိဉာဥ္ေတြကို စားေသာက္ေလသည္။ေရွာင္အိုက္ကေတာ့ က်န္တဲ့ကိုယ္ထည္ေတြကို စားေသာက္တာျဖစ္သည္။

ကိုယ္တိုင္ကသရဲျဖစ္လို႔ ဝိဉာဥ္ေတြကိုျမင္ရသည့္ ဝမ္ရိေပၚဟာ ရီခ်ဳံးမိုတို႔ကို လုံးဝမေတြ႕ရထဲက ရိပ္မိေနတာျဖစ္သည္။

"မင္းက ေတာ္လိုက္တာ...မင္းတို႔လို လူသားေတြက အရမ္းေတာ္ၾကတယ္...ဘာလို႔လဲ...ဘာေၾကာင့္ ငါကေရာ လူသားမျဖစ္ရတာလဲ...ငါ့မိဘေတြကလည္း လူသားေတြဘဲကို ဘာလို႔ငါက အသားစားတဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးလို ျဖစ္ရတာလဲ"

ေရွာင္အိုက္က မ်က္လုံးေတြနီရဲေနၿပီး ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္ေနသည္။သူ႕မ်က္ႏွာမွာ မုန္းတီးမႈအျပည့္ႏွင့္ပင္။

"ငါ့မိဘေတြက ေမြးထဲက ငါ့ကိုစြန့္ပစ္ခဲ့တယ္...ၾကင္နာသနားတတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အဲ့လူသားေတြက တကယ္ေတာ့ ရက္စက္ယုတ္မာၾကတယ္...အဲ့ေတာ့ သူတို႔ကို ငါမုန္းတယ္...သူတို႔ကို သတ္ပစ္တယ္...စားလည္းစားပစ္တယ္...ေကာင္းတယ္မလား"

ေရွာင္အိုက္က ေျပာေလေလ သူ႕ရဲ႕သတ္ခ်င္စိတ္ေတြက မ်ားလာေလမို႔ ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ ဒူးတုန္ေနသည္။သို႔ေသာ္ သူ႕ရဲ႕လွ်ာရွည္ခ်င္တဲ့စိတ္ေလးနဲ႕ေဒါသေတြေၾကာင့္ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ေသးသည္။

"ခင္ဗ်ားအဲ့လိုေျပာလို႔ ခင္ဗ်ားကိုသနားမယ္ထင္ေနလား...ေဝးေသးတယ္...ကိုယ့္ကိုယ္ကို မဂဂၤါထင္မေနနဲ႕... ခင္ဗ်ားမွာ ခင္ဗ်ားမိဘေတြကိုဘဲ မုန္းပိုင္ခြင့္ရွိတာ...လူတိုင္းကို မဟုတ္ဘူး....ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ခင္ဗ်ားအေပၚ အနိုင္က်င့္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ...ခင္ဗ်ား ႐ုပ္ဆိုးတာက ခင္ဗ်ားစိတ္ဓာတ္ကိုက ယုတ္မာေနလို႔ဘဲ...အဲ့လို ဖုန္မႈန့္တစ္ခုစာေလာက္ေတာင္ တန္ေၾကးမရွိတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႕ သနားေစခ်င္ရင္ေတာ့ လဲေသလိုက္ေတာ့"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးတာနဲ႕ ေရွာင္းက်န့္ဟာ ဝမ္ရိေပၚကို ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။

"ရိေပၚ...သူ႕ကို ႏုတ္ႏုတ္စင္းၿပီး ၾကမ္းမႈန့္နဲ႕ စပ္စပ္ေလးေၾကာ္ပစ္ရေအာင္...မဟုတ္လည္း ဆားသိပ္ၿပီး အေျခာက္လွန္းမယ္...အဲ့တာမွ မရရင္ အေကာင္လိုက္ကင္ပစ္မယ္"

အေကာင္လိုက္ကင္ပစ္ဖို႔ရာ ႀကီးလြန္းသည့္ေရွာင္အိုက္

"....."

(A/N:မနက္ထဲက မီးပ်က္ေနလို႔ ေနာက္က်သြားတယ္😊)

Part (40)ဆက္ရန္...