တောထဲမှာ သဲလွန်စရှာနေကြစဥ် ​ကျယ်လောင်သောဟိန်းသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာအသံကြီးလဲ"

တောကောင်တစ်ကောင်၏အသံနဲ့ ဆင်သော်လည်း ဘယ်အကောင်အသံမှန်း သူမသိသဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ပြောရမယ်ဆိုလျှင် မြို့ပေါ်မှနေသောသူမို့ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံတို့ ကျားဟိန်းသံတို့ကို TVမှာကြားဖူးတာကလွဲရင် မကြားဖူးပေ။ထို့ကြောင့် ဘာအသံလဲဆိုတာကို မခွဲခြားနိုင်တာဖြစ်သည်။

ဝမ်ရိပေါ်ကတော့ အသံကြားထဲက သူ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားသည်။အသံကား တောကောင်တစ်ကောင်၏အသံမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ရိပေါ် ရှောင်းကျန့်လက်ကိုတွဲကာ အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့ အဲ့အသံရှိတဲ့နေရာကို သွားကြရအောင်"

ရှောင်းကျန့် ခဏလောက် တွေဝေသွားသည်။သွားလိုက်လို့ အန္တရာယ်ကြုံမှာကို ကြောက်မိသော်လည်း မသွားပြန်ရင်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ မရှိတော့မှာကို ကြောက်မိသည်။

"ရိပေါ်...အန္တရာယ်ရှိနိုင်လောက်လား"

"အခုက နေ့ခင်းဘက်ကြီးပါ...မရှိနိုင်ပါဘူး"

"ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့"

ရှောင်းကျန့် သူ့ရဲ့သတ္တိတွေကို မွေးထုတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှုရင်း ဝမ်ရိပေါ်နောက်က လိုက်သွားလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘေးချင်းကပ်လျှောက်မဲ့အစား အနောက်ကနေသာ လျှောက်လိုက်သည်။အန္တရာယ်ကြုံလာရင် အရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်ပေးမဲ့ ဒိုင်းကာတစ်ခုရှိမှ သူစိတ်အေးရမှာကြောင့် ဖြစ်သည်။

အသံလာသည့်နေရာအား မှန်းဆပြီး သွားကြည့်ရင်း မူလရှိနေရာမှ တော်တော်ဝေးဝေးကို ရောက်လာမှန်း သတိထားမိသွားသည်။အစထဲက ထူးဆန်းသောရွာရှိသောနေရာဟာ တောရဲ့ဘယ်အပိုင်းလဲဆိုတာကို မသိသဖြင့် အခုနေရာကိုလည်း သေချာမသတ်မှတ်တတ်ပေ။

ဟိန်းသံကြီးက အခုထိထွက်ပေါ်နေကာ နီးလာလေ ပိုကျယ်လာလေဖြစ်သည်။နောက်ဆုံး အသံနဲ့အနီးစပ်ဆုံးနေရာသို့ သူတို့ရောက်သွားကြသည်။သူတို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ဂူကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။အသံက ထိုဂူထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာဖြစ်သည်။

"ရိပေါ်....ပြန်ကြရအောင်...ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်"

"ဝင်ကြမယ်"

"ပေါ်ပေါ်......"

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ဂူထဲကို မဝင်ချင်သဖြင့် ချွဲပြလိုက်သည်။ရိပေါ်ကတော့ သူ့ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းရမ်းပြသည်။ဒါက ပထမဆုံးအနေနဲ့ ရိပေါ် သူ့စကားနားမထောင်ခြင်းပင်။

ရှောင်းကျန့် နှုတ်ခမ်းကိုဆူလိုက်ကာ ရိပေါ်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးဘဲ...မင်းက skincareမလုပ်နိုင်လို့ ကြမ်းတော့မဲ့မျက်နှာလေးကို စိတ်ပျက်သွားပြီပေါ့"

"မဟုတ်ပါဘူး...ကိုယ်တို့က သဲလွန်စရကိုရမှဖြစ်မှာလေ"

"အဲ့တာက ဆင်ခြေဘဲ...တကယ်က မင်းငါ့ကို ဂရုမစိုက်တော့တာ...အခုချိန်မှာ ငါတစ်ခုဘဲဖြစ်ချင်တယ်"

"ဘာများလဲ"

"ငါ ဓမ္မတာလာချင်တယ်...မိန်းကလေးတွေလို"

"ဘာလို့လဲ"

"မင်းdramaတွေ မကြည့်ဘူးလား...အဲ့ထဲမှာ မင်းသမီးတွေ ဓမ္မတာလာတိုင်း မင်းသားတွေက အရမ်းဂရုစိုက်ကြတာလေ...တကယ်လို့ ငါလည်း ဓမ္မတာလာရင် မင်းဂရုစိုက်တာခံရမှာပေါ့"

"ကိုယ်မင်းကို ဂရုမစိုက်ဖူးတာ ရှိလို့လား"

"အခုလေ...ငါပြောတာ မင်းနားမထောင်ဘူးလေ"

"အဲ့တာက ကိုယ်တို့အတွက် အရေးကြီးတယ်လေ...တကယ်လို့ အဲ့ဂူထဲက သဲလွန်စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...မဟုတ်ရင် ဒီဂူထဲမှာ မသေရင်တောင် တစ်ပတ်ပြည့်တာနဲ့ သေမှာဘဲ"

"အဲ့တာလည်း အဲ့တာပေမဲ့ အထဲမှာ သဲလွန်စရှိမလား မသေချာဘူးလေ"

"ကျန့်ကျန့်....တွေးကြည့်ပါဦး...ဒီတောနက်ကြီးထဲမှာ လူဆိုလို့ ကိုယ်တို့ဘဲရှိတာ...ကျန်တာက အပင်တွေဘဲ...ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက ကိုယ်တို့အပြင် သက်ရှိတစ်မျိုးက ရှိနေတယ်...ဒါက သဲလွန်စအတွက် လမ်းစဘဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တော့ဟုတ်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီးမှ သဲလွန်စရမယ်ဆိုရင်တော့ မလုပ်စေချင်ဘူး"

"ကျန့်ကျန့်...ကြောက်နေတယ်မလား...အဲ့တာကြောင့် ကိုယ်ဘဲအထဲဝင်မယ်...မင်းကတော့ ဒီမှာစောင့်နေခဲ့"

"ငါဒီမှာစောင့်မနေချင်ဘူး"

ရှောင်းကျန့်ရဲ့စကားကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။သတ္တိကြောင်တဲ့သူ့ကောင်လေးက သူ့ကိုတစ်ယောက်တည်းမလွှတ်ချင်တာက သူ့ကိုပျော်ရွှင်စေပါသည်။သို့သော် တစ်စက္ကန့်တောင် မပျော်လိုက်ရပါ။

"မင်းအထဲဝင်သွားလို့ ငါဒီမှာတစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့ရင် ငါက အကာအကွယ်မဲ့သွားမှာပေါ့...အဲ့တာကြောင့် ငါအသတ်ခံလိုက်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...တကယ်လို့ မင်းတစ်ယောက်ထဲဝင်မယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့ကို ဖန်မုဟန်တို့ဆီ အရင်ပို့ပေးခဲ့...ပြီးမှ ဒီကိုပြန်လာပြီး သွားရှာကြည့်ပေါ့"

ဝမ်ရိပေါ် သက်ပြင်းကိုအသာချလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကို ပခုံးပေါ် ချီတင်ကာ ဂူထဲသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးလိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်ကို သူ့အနားကလွဲရင် ဘယ်နေရာမှာမှ စိတ်မချနိုင်ပေ။

"အားးးး.....မလိုက်ဘူးလို့.....မလိုက်ချင်ပါဘူးဆို"

ဒီလိုနဲ့ မှောင်မဲနေသော ဂူကြီးထဲရောက်သွားချိန်မှာ ကျယ်လောင်နေသောရှောင်းကျန့်အသံလေးဟာ တိခနဲ ပြတ်သွားလေသည်။မောလို့နားသွားတာတော့မဟုတ်။ကြောက်လွန်းလို့ အသံမထွက်နိုင်တော့တာပါ။

ရှောင်းကျန့် သူ့အသံသာထွက်သွားရင် တစ်ခုခုဖြစ်လာမှာကို ကြောက်လွန်းကာ ငိုချင်တာကိုတောင် အောင့်ထားလေသည်။ဟိန်းသံကြီးကိုလည်း အကျယ်ကြီးကြားနေရတာမို့ ပိုတောင်ဆိုးသွားသေးသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့...ကိုယ့်အနားမှာဆိုရင် ​မင်းလုံခြုံတယ်...မင်းကိုကိုယ်အနားမှာ မထားရရင် ကိုယ်စိတ်မချလို့ပါ"

ရွတ်...ရွတ်

ရိပေါ်အသံထွက်လာတော့ ရှောင်းကျန့်လည်း ငိုတော့သည်။သူကြောက်လွန်းလို့ မျက်ရည်ကျတာဖြစ်ပြီး ရိပေါ်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ရိပေါ်က သူထိခိုက်မဲ့အရာတွေ မလုပ်ဘူးဆိုတာကို ယုံကြည်လေသည်။

"မငိုပါနဲ့တော့...မင်းမျက်ရည်တွေက ကိုယ့်ကိုနာကျင်စေတယ်"

"လူလိမ်...မဲမှောင်နေပြီး မြင်မှမမြင်ရတာကို"

"ကိုယ့်နှလုံးသားလေးကတော့ မြင်ရတယ်"

"ဒီအချိန်မှာ roနေသေးတယ်ပေါ့...ဂူထဲကအရာကြီးကို မသနားဘူးလား"

"ဘာဖြစ်လို့ သနားရမှာလဲ"

"သူ့ခမျာ ငါတို့ဒီမရောက်ခင်ထဲက အော်နေတာ... အခုချိန်ထိဘဲ...သူ့လည်းချောင်းတွေ နာနေမှာပေါ့"

"ဒါဆိုလည်း ဒီဂျရောလာတိုက်လေ"

အားးးးး

ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာတဲ့အသံနက်နဲ့စကားကြီးကြောင့် ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် နားစည်ကွဲမတတ်အော်ဟစ်ပါတော့သည်။

Part (38)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ေတာထဲမွာ သဲလြန္စရွာေနၾကစဥ္ က်ယ္ေလာင္ေသာဟိန္းသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္။

"ဘာအသံႀကီးလဲ"

ေတာေကာင္တစ္ေကာင္၏အသံနဲ႕ ဆင္ေသာ္လည္း ဘယ္အေကာင္အသံမွန္း သူမသိသျဖင့္ ေမးလိုက္မိသည္။ေျပာရမယ္ဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕ေပၚမွေနေသာသူမို႔ ျခေသၤ့ဟိန္းသံတို႔ က်ားဟိန္းသံတို႔ကို TVမွာၾကားဖူးတာကလြဲရင္ မၾကားဖူးေပ။ထို႔ေၾကာင့္ ဘာအသံလဲဆိုတာကို မခြဲျခားနိုင္တာျဖစ္သည္။

ဝမ္ရိေပၚကေတာ့ အသံၾကားထဲက သူ႕မ်က္ခုံးေတြ တြန့္ခ်ိဳးသြားသည္။အသံကား ေတာေကာင္တစ္ေကာင္၏အသံမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။

ဝမ္ရိေပၚ ေရွာင္းက်န့္လက္ကိုတြဲကာ အေလးအနက္ေျပာလိုက္သည္။

"ကိုယ္တို႔ အဲ့အသံရွိတဲ့ေနရာကို သြားၾကရေအာင္"

ေရွာင္းက်န့္ ခဏေလာက္ ေတြေဝသြားသည္။သြားလိုက္လို႔ အႏၱရာယ္ႀကဳံမွာကို ေၾကာက္မိေသာ္လည္း မသြားျပန္ရင္လည္း ဘာသဲလြန္စမွ မရွိေတာ့မွာကို ေၾကာက္မိသည္။

"ရိေပၚ...အႏၱရာယ္ရွိနိုင္ေလာက္လား"

"အခုက ေန႕ခင္းဘက္ႀကီးပါ...မရွိနိုင္ပါဘူး"

"ဒါဆိုလည္း သြားၾကတာေပါ့"

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ရဲ႕သတၱိေတြကို ေမြးထုတ္ကာ အသက္ျပင္းျပင္းရႈရင္း ဝမ္ရိေပၚေနာက္က လိုက္သြားလိုက္သည္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဘးခ်င္းကပ္ေလွ်ာက္မဲ့အစား အေနာက္ကေနသာ ေလွ်ာက္လိုက္သည္။အႏၱရာယ္ႀကဳံလာရင္ အေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးမဲ့ ဒိုင္းကာတစ္ခုရွိမွ သူစိတ္ေအးရမွာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အသံလာသည့္ေနရာအား မွန္းဆၿပီး သြားၾကည့္ရင္း မူလရွိေနရာမွ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကို ေရာက္လာမွန္း သတိထားမိသြားသည္။အစထဲက ထူးဆန္းေသာ႐ြာရွိေသာေနရာဟာ ေတာရဲ႕ဘယ္အပိုင္းလဲဆိုတာကို မသိသျဖင့္ အခုေနရာကိုလည္း ေသခ်ာမသတ္မွတ္တတ္ေပ။

ဟိန္းသံႀကီးက အခုထိထြက္ေပၚေနကာ နီးလာေလ ပိုက်ယ္လာေလျဖစ္သည္။ေနာက္ဆုံး အသံနဲ႕အနီးစပ္ဆုံးေနရာသို႔ သူတို႔ေရာက္သြားၾကသည္။သူတို႔နဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဂူႀကီးတစ္လုံး ရွိေနသည္။အသံက ထိုဂူထဲကေန ထြက္ေပၚလာတာျဖစ္သည္။

"ရိေပၚ....ျပန္ၾကရေအာင္...ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္"

"ဝင္ၾကမယ္"

"ေပၚေပၚ......"

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ဂူထဲကို မဝင္ခ်င္သျဖင့္ ခြၽဲျပလိုက္သည္။ရိေပၚကေတာ့ သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေခါင္းရမ္းျပသည္။ဒါက ပထမဆုံးအေနနဲ႕ ရိေပၚ သူ႕စကားနားမေထာင္ျခင္းပင္။

ေရွာင္းက်န့္ ႏႈတ္ခမ္းကိုဆူလိုက္ကာ ရိေပၚကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

"မင္းက ငါ့ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးဘဲ...မင္းက skincareမလုပ္နိုင္လို႔ ၾကမ္းေတာ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးကို စိတ္ပ်က္သြားၿပီေပါ့"

"မဟုတ္ပါဘူး...ကိုယ္တို႔က သဲလြန္စရကိုရမွျဖစ္မွာေလ"

"အဲ့တာက ဆင္ေျခဘဲ...တကယ္က မင္းငါ့ကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့တာ...အခုခ်ိန္မွာ ငါတစ္ခုဘဲျဖစ္ခ်င္တယ္"

"ဘာမ်ားလဲ"

"ငါ ဓမၼတာလာခ်င္တယ္...မိန္းကေလးေတြလို"

"ဘာလို႔လဲ"

"မင္းdramaေတြ မၾကည့္ဘူးလား...အဲ့ထဲမွာ မင္းသမီးေတြ ဓမၼတာလာတိုင္း မင္းသားေတြက အရမ္းဂ႐ုစိုက္ၾကတာေလ...တကယ္လို႔ ငါလည္း ဓမၼတာလာရင္ မင္းဂ႐ုစိုက္တာခံရမွာေပါ့"

"ကိုယ္မင္းကို ဂ႐ုမစိုက္ဖူးတာ ရွိလို႔လား"

"အခုေလ...ငါေျပာတာ မင္းနားမေထာင္ဘူးေလ"

"အဲ့တာက ကိုယ္တို႔အတြက္ အေရးႀကီးတယ္ေလ...တကယ္လို႔ အဲ့ဂူထဲက သဲလြန္စက အရမ္းအေရးႀကီးတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...မဟုတ္ရင္ ဒီဂူထဲမွာ မေသရင္ေတာင္ တစ္ပတ္ျပည့္တာနဲ႕ ေသမွာဘဲ"

"အဲ့တာလည္း အဲ့တာေပမဲ့ အထဲမွာ သဲလြန္စရွိမလား မေသခ်ာဘူးေလ"

"က်န့္က်န့္....ေတြးၾကည့္ပါဦး...ဒီေတာနက္ႀကီးထဲမွာ လူဆိုလို႔ ကိုယ္တို႔ဘဲရွိတာ...က်န္တာက အပင္ေတြဘဲ...ဒါေပမဲ့ မထင္မွတ္ထားတာက ကိုယ္တို႔အျပင္ သက္ရွိတစ္မ်ိဳးက ရွိေနတယ္...ဒါက သဲလြန္စအတြက္ လမ္းစဘဲ မဟုတ္ဘူးလား"

"ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ အသက္နဲ႕ရင္းၿပီးမွ သဲလြန္စရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး"

"က်န့္က်န့္...ေၾကာက္ေနတယ္မလား...အဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ္ဘဲအထဲဝင္မယ္...မင္းကေတာ့ ဒီမွာေစာင့္ေနခဲ့"

"ငါဒီမွာေစာင့္မေနခ်င္ဘူး"

ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚရင္ထဲ ႏြေးေထြးသြားသည္။သတၱိေၾကာင္တဲ့သူ႕ေကာင္ေလးက သူ႕ကိုတစ္ေယာက္တည္းမလႊတ္ခ်င္တာက သူ႕ကိုေပ်ာ္႐ႊင္ေစပါသည္။သို႔ေသာ္ တစ္စကၠန့္ေတာင္ မေပ်ာ္လိုက္ရပါ။

"မင္းအထဲဝင္သြားလို႔ ငါဒီမွာတစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ရင္ ငါက အကာအကြယ္မဲ့သြားမွာေပါ့...အဲ့တာေၾကာင့္ ငါအသတ္ခံလိုက္ရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ...တကယ္လို႔ မင္းတစ္ေယာက္ထဲဝင္မယ္ဆိုရင္လည္း ငါ့ကို ဖန္မုဟန္တို႔ဆီ အရင္ပို႔ေပးခဲ့...ၿပီးမွ ဒီကိုျပန္လာၿပီး သြားရွာၾကည့္ေပါ့"

ဝမ္ရိေပၚ သက္ျပင္းကိုအသာခ်လိဳက္ၿပီး ေရွာင္းက်န့္ကို ပခုံးေပၚ ခ်ီတင္ကာ ဂူထဲသို႔ ဒုန္းစိုင္းေျပးလိုက္သည္။ေရွာင္းက်န့္ကို သူ႕အနားကလြဲရင္ ဘယ္ေနရာမွာမွ စိတ္မခ်နိဳင္ေပ။

"အားးးး.....မလိုက္ဘူးလို႔.....မလိုက္ခ်င္ပါဘူးဆို"

ဒီလိုနဲ႕ ေမွာင္မဲေနေသာ ဂူႀကီးထဲေရာက္သြားခ်ိန္မွာ က်ယ္ေလာင္ေနေသာေရွာင္းက်န့္အသံေလးဟာ တိခနဲ ျပတ္သြားေလသည္။ေမာလို႔နားသြားတာေတာ့မဟုတ္။ေၾကာက္လြန္းလို႔ အသံမထြက္နိုင္ေတာ့တာပါ။

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕အသံသာထြက္သြားရင္ တစ္ခုခုျဖစ္လာမွာကို ေၾကာက္လြန္းကာ ငိုခ်င္တာကိုေတာင္ ေအာင့္ထားေလသည္။ဟိန္းသံႀကီးကိုလည္း အက်ယ္ႀကီးၾကားေနရတာမို႔ ပိုေတာင္ဆိုးသြားေသးသည္။

"မစိုးရိမ္ပါနဲ႕...ကိုယ့္အနားမွာဆိုရင္ မင္းလုံၿခဳံတယ္...မင္းကိုကိုယ္အနားမွာ မထားရရင္ ကိုယ္စိတ္မခ်လိဳ႕ပါ"

႐ြတ္...႐ြတ္

ရိေပၚအသံထြက္လာေတာ့ ေရွာင္းက်န့္လည္း ငိုေတာ့သည္။သူေၾကာက္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္က်တာျဖစ္ၿပီး ရိေပၚေၾကာင့္ မဟုတ္ေပ။ရိေပၚက သူထိခိုက္မဲ့အရာေတြ မလုပ္ဘူးဆိုတာကို ယုံၾကည္ေလသည္။

"မငိုပါနဲ႕ေတာ့...မင္းမ်က္ရည္ေတြက ကိုယ့္ကိုနာက်င္ေစတယ္"

"လူလိမ္...မဲေမွာင္ေနၿပီး ျမင္မွမျမင္ရတာကို"

"ကိုယ့္ႏွလုံးသားေလးကေတာ့ ျမင္ရတယ္"

"ဒီအခ်ိန္မွာ roေနေသးတယ္ေပါ့...ဂူထဲကအရာႀကီးကို မသနားဘူးလား"

"ဘာျဖစ္လို႔ သနားရမွာလဲ"

"သူ႕ခမ်ာ ငါတို႔ဒီမေရာက္ခင္ထဲက ေအာ္ေနတာ... အခုခ်ိန္ထိဘဲ...သူ႕လည္းေခ်ာင္းေတြ နာေနမွာေပါ့"

"ဒါဆိုလည္း ဒီဂ်ေရာလာတိုက္ေလ"

အားးးးး

ဘယ္ကမွန္းမသိ ေရာက္လာတဲ့အသံနက္နဲ႕စကားႀကီးေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ နားစည္ကြဲမတတ္ေအာ္ဟစ္ပါေတာ့သည္။

Part (38)ဆက္ရန္...