ရှောင်းကျန့်တို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်တော့ အသံအနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။အသံက လူတွေပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေတဲ့အသံမျိုးဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆက်လေ အသံကပိုကျယ်လာကာ ပိုလည်းရှင်းလင်းလာသည်။ထို့နောက် သူတို့လေးယောက်ဟာ လူတွေအများကြီးဝိုင်းကာ မီးပုံပွဲ ပြုလုပ်နေတဲ့နေရာနားကို ရောက်သွားကြသည်။

ထိုလူတွေ မမြင်နိုင်အောင် ပုန်းကွယ်ရင်း အခြေအနေတွေကို အကဲခတ်လိုက်သည်။မီးပုံကို အလယ်မှာထားပြီး ဝိုင်းဝန်းထိုင်နေတဲ့သူဟာ အယောက်၂၀လောက်ရှိသည်။ထိုအထဲတွင် သူတို့ရင်းနှီးနေတဲ့မျက်နှာတွေကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအုပ်စုထဲတွင် ရီချုံးမို၊ပိုင်မုံ့မုံ့နဲ့အမွှာနှစ်ယောက်အပြင် သူတို့သိတဲ့ကျောင်းသားနှစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။သူတို့တွေက ထိုလူတွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်လာခဲ့သည့်နှယ် ပျော်ရွှင်ရီမောနေကြသည်။

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ရီချုံးမိုကိုတွေ့တာနဲ့ ပုန်းနေရာကနေထွက်လိုက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။ဝမ်ရိပေါ်ကလည်း ရှောင်းကျန့်ကို တားမနေပါ။

ရှောင်းကျန့်အသံကြောင့် စကားပြောနေတဲ့အုပ်စုဟာ ချက်ချင်းဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရှောင်းကျန့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။သူတို့မျက်လုံးတွေက အသက်ကင်းမဲ့သလို ဖြစ်နေတာကြောင့် ရှောင်းကျန့်လန့်သွားကာ ဝမ်ရိပေါ်အနောက် ဝင်လိုက်သည်။

ထိုအုပ်စုထဲမှ တစ်ယောက်က သူတို့အဖွဲ့အား အေးစက်စွာကြည့်လာပြီး

"မင်းတို့က?"

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် 'ငါတို့က ဒီကို ပြေးရင်းနဲ့ရောက်လာတာ'လို့ ဖြေမဲ့အချိန်မှာ ဝမ်ရိပေါ်က ဖြေလိုက်သည်။

"ငါတို့က မင်းတို့နဲ့ အတူတူတွေဘဲ"

ဝမ်ရိပေါ်စကားကြောင့် ထိုအုပ်စုတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်သွားကာ အရင်ကထက် ဖော်ရွေလာကြသည်။

"ဒါဆို လာထိုင်ကြ"

ရှောင်းကျန့်ကတော့ ကြောင်ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ဘဲ ဝမ်ရိပေါ်လက်ကိုတွဲကာ ထိုင်လိုက်ရသည်။ထိုင်ပြီးတာနဲ့ ရီချုံးမိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ရီချုံးမိုက သူ့ကိုပြုံးပြလာပြီး သူ့လက်ထဲက အသားကို စားမလားလို့ ကိုယ်ဟန်ပြသည်။

ထိုအခါမှ သူလည်း မီးပုံအပေါ်မှာ ကင်ထားသည့် အသားတုံးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ဘယ်အကောင်ကိုကင်ထားသလဲမသိသော်လည်း ပုံစံက လူနဲ့ဆင်တူနေတာကြောင့် ရွံရှာသလိုဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ဖန်မုဟန်နဲ့ ပိုင်ယန်စန်းကလည်း သူ့လိုပင်ဖြစ်သည်။ပိုင်ယန်စန်းတစ်ယောက် ညီမဖြစ်သူ ပိုင်မုံ့မုံ့ကိုကြည့်ပြီး တစ်ခုခုလွဲချော်နေမှန်း ရိပ်မိလေသည်။

အခုသူ့ညီမပုံစံက သူတို့ကို မသိတဲ့ပုံစံပေါက်နေကာ သူစထိုင်ထဲက သူ့ကိုကြည့်ပင်ကြည့်မလာပေ။အမွှာနှစ်ယောက်ကလည်း ထိုနည်းတူပင်။

သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေချိန်မှာ ခုနက သူတို့အား ထမေးလာသူက စကားစလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေက အတူတူတွေဆိုတော့ ဘာမှအားမနာနဲ့။ဒါပေမဲ့ လိမ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့။အစားတွေကို ခိုးစားဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ဝမ်ရိပေါ် ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်ကတော့ ထိုသူပြောနေတာတွေကို နားမလည်တာကြောင့် ယောင်တောင်ပေါင်တောင်နဲ့ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သူတို့ခေါင်းငြိမ့်တော့ ထိုလူတွေက မိတ်ရင်းဆွေရင်းတွေလိုဖြစ်လာပြီး အသားတွေပေးတော့သည်။ရှောင်းကျန့်ငြင်းတော့ သူတို့က စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။ရှောင်းကျန့်အား သေစေနိုင်တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာသည်။

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ​ကြောက်လွန်းလို့ တုန်ပါတုန်တက်သွားသည်။ဒီလူတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းသည်။ရီချုံးမိုတောင် သူမသိတော့တဲ့သူလို့ ခံစားရစေသည်။

ဒီအထပ်ရောက်ထဲက ဟိုမိန်းမကြီးအသံ မထွက်လာသည်မို့ စိတ်ကအတော်လေးနေသည်။ရှောင်းကျန့်ကြောက်နေတာကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်ကိုဖက်လိုက်ပြီး ထိုလူတွေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့က လမ်းမှာ စားလာခဲ့တယ်...လေးယောက်စားဖို့လုံလောက်တာမို့ ဗိုက်မဆာသေးဘူး"

ထိုအခါမှ ထိုလူတွေက ခုနက စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တာ သူတို့မဟုတ်သည့်အတိုင်း ပြုံးရွှင်လာကြပြီး သူတို့ဘာသာသူတို့ စားတော့သည်။

ရှောင်းကျန့် ထိုလူတွေကို အရူးတွေဟု ထင်လာမိသည်။သူတစ်ခုခုမပြောလိုက်နှင့်။ပြောလိုက်တာနဲ့ အကြည့်စူးစူးတွေနဲ့ကြည့်ပြီး ရိပေါ်ပြောလိုက်တာနဲ့ ပြုံးရယ်လာကြသည်။သူနဲ့ရိပေါ်ဟာ အတူတူချောပေမဲ့ သူကပိုချောတာကို ထိုလူတွေက ခွဲခြားခွဲခြားလုပ်တာကြောင့် စိတ်မကြည်တော့ပေ။

ကြည့်ရတာ ထိုလူတွေက အနီးမှုန်တွေ ဖြစ်ရမည်။ထို့ကြောင့် သူ့လိုအချောလေးကို ခဏခဏ ရန်လိုနေတာဖြစ်မည်။မနာလိုတာလည်း ပါလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူစဥ်းစားနေတုန်း ရီချုံးမိုဆီမှ အသံထွက်လာသည်။အသံကြားကြားချင်း ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ထခုန်မတတ်ထိတ်လန့်သွားသည်။သူတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပေ။ဖန်မုဟန်နဲ့ပိုင်ယန်စန်းပါ အစစ်ပါသေးသည်။

ရီချုံမိုအသံဟာ သာမန်ဆန်သော်လည်း သူ့မှာ အသံစူးစူးလေး ရှိသည်။သူစကားကြာကြာပြောလေ နားအူလေဟူသော အသံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဖြစ်သည်။အခုရီချုံးမိုအသံဟာ သြသြကြီးဖြစ်ပြီး လေးလည်းလေးနေသည်။အသံဝင်နေရင်တောင် ထိုသို့ထွက်လာမှာမဟုတ်။

သူတို့ကိုပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတာက ရီချုံးမိုပြောလိုက်တဲ့စကားဖြစ်သည်။

"လူအသားက မစားတာကြာလို့လားမသိဘူး...ပိုကောင်းလာတယ်"

သူတို့သုံးယောက် ကင်ထားတဲ့အသားကိုကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်ကဆီတွေနဲ့ကင်ထားမှန်းမသိ။အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ ရွံရှာဖွယ်အတိပင်။

ရှောင်းကျန့် မျက်ရည်မကျဘဲ ငိုချင်မိသည်။ဝမ်ရိပေါ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ သူ့အား ဖက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။

"စိတ်မပူနဲ့...ကိုယ်တို့ ဒီကထွက်နိုင်မှာပါ"

"အွန်း...ရိပေါ်....."

"ဟင်"

"ငါလေ...အဲ့လိုအကင်မခံချင်ဘူး"

"အဲ့လိုအကင်မခံရပါဘူး"

"တကယ်လို့ ကင်ရင်လည်း မျက်နှာတော့ အကင်မခံချင်ဘူး"

"ကိုယ်ကြိုးစားပြီး မျက်နှာအကင်မခံရအောင်လုပ်ပေးမယ်"

"တကယ်လို့ ငါ့အောက်ပိုင်းအကင်ခံရရင် ငါ့ရဲ့ အဓိကဟာလေးကို မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှမစားစေနဲ့နော်"

"အွန်းပါ...ကိုယ်ဘဲစားလိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါဆို ငါယုံလိုက်ပြီနော်"

ဝမ်ရိပေါ် ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ဘယ်တော့များမှ ရှောင်းကျန့်ရဲ့မေးခွန်းတွေ ကုန်ဆုံးမှာလဲ။သူ့စိတ်ထင် ရှောင်းကျန့်က မေးခွန်းထုတ်စက်လေး ဖြစ်နိုင်သည်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း အဖြေပေးစက် ဖြစ်ပေးရတာမို့ ကိစ္စမရှိတော့ပါပေ။

Part (32)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ေရွာင္းက်န့္တို႔ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ့ အသံအနည္းငယ္ကို ၾကားလိုက္ရသည္။အသံက လူေတြေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့အသံမ်ိဳးျဖစ္သည္။

ေရွ႕ဆက္ေလ အသံကပိုက်ယ္လာကာ ပိုလည္းရွင္းလင္းလာသည္။ထို႔ေနာက္ သူတို႔ေလးေယာက္ဟာ လူေတြအမ်ားႀကီးဝိုင္းကာ မီးပုံပြဲ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ေနရာနားကို ေရာက္သြားၾကသည္။

ထိုလူေတြ မျမင္နိုင္ေအာင္ ပုန္းကြယ္ရင္း အေျခအေနေတြကို အကဲခတ္လိုက္သည္။မီးပုံကို အလယ္မွာထားၿပီး ဝိုင္းဝန္းထိုင္ေနတဲ့သူဟာ အေယာက္၂၀ေလာက္ရွိသည္။ထိုအထဲတြင္ သူတို႔ရင္းႏွီးေနတဲ့မ်က္ႏွာေတြကိုပါ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ထိုအုပ္စုထဲတြင္ ရီခ်ဳံးမို၊ပိုင္မုံ႕မုံ႕နဲ႕အမႊာႏွစ္ေယာက္အျပင္ သူတို႔သိတဲ့ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိေသးသည္။သူတို႔ေတြက ထိုလူေတြနဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္လာခဲ့သည့္ႏွယ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ရီေမာေနၾကသည္။

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ရီခ်ဳံးမိုကိုေတြ႕တာနဲ႕ ပုန္းေနရာကေနထြက္လိုက္ၿပီး ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ဝမ္ရိေပၚကလည္း ေရွာင္းက်န့္ကို တားမေနပါ။

ေရွာင္းက်န့္အသံေၾကာင့္ စကားေျပာေနတဲ့အုပ္စုဟာ ခ်က္ခ်င္းဘဲ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ေရွာင္းက်န့္ကို လွည့္ၾကည့္လာသည္။သူတို႔မ်က္လုံးေတြက အသက္ကင္းမဲ့သလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န့္လန့္သြားကာ ဝမ္ရိေပၚအေနာက္ ဝင္လိုက္သည္။

ထိုအုပ္စုထဲမွ တစ္ေယာက္က သူတို႔အဖြဲ႕အား ေအးစက္စြာၾကည့္လာၿပီး

"မင္းတို႔က?"

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ 'ငါတို႔က ဒီကို ေျပးရင္းနဲ႕ေရာက္လာတာ'လို႔ ေျဖမဲ့အခ်ိန္မွာ ဝမ္ရိေပၚက ေျဖလိုက္သည္။

"ငါတို႔က မင္းတို႔နဲ႕ အတူတူေတြဘဲ"

ဝမ္ရိေပၚစကားေၾကာင့္ ထိုအုပ္စုတစ္ခုလုံး ၿပဳံး႐ႊင္သြားကာ အရင္ကထက္ ေဖာ္ေ႐ြလာၾကသည္။

"ဒါဆို လာထိုင္ၾက"

ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ဘဲ ဝမ္ရိေပၚလက္ကိုတြဲကာ ထိုင္လိုက္ရသည္။ထိုင္ၿပီးတာနဲ႕ ရီခ်ဳံးမိုကို ၾကည့္လိုက္သည္။ရီခ်ဳံးမိုက သူ႕ကိုၿပဳံးျပလာၿပီး သူ႕လက္ထဲက အသားကို စားမလားလို႔ ကိုယ္ဟန္ျပသည္။

ထိုအခါမွ သူလည္း မီးပုံအေပၚမွာ ကင္ထားသည့္ အသားတုံးႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဘယ္အေကာင္ကိုကင္ထားသလဲမသိေသာ္လည္း ပုံစံက လူနဲ႕ဆင္တူေနတာေၾကာင့္ ႐ြံရွာသလိုျဖစ္သြားသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူေခါင္းခါျပလိုက္သည္။ဖန္မုဟန္နဲ႕ ပိုင္ယန္စန္းကလည္း သူ႕လိုပင္ျဖစ္သည္။ပိုင္ယန္စန္းတစ္ေယာက္ ညီမျဖစ္သူ ပိုင္မုံ႕မုံ႕ကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ခုခုလြဲေခ်ာ္ေနမွန္း ရိပ္မိေလသည္။

အခုသူ႕ညီမပုံစံက သူတို႔ကို မသိတဲ့ပုံစံေပါက္ေနကာ သူစထိုင္ထဲက သူ႕ကိုၾကည့္ပင္ၾကည့္မလာေပ။အမႊာႏွစ္ေယာက္ကလည္း ထိုနည္းတူပင္။

သူတို႔အားလုံး တိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္မွာ ခုနက သူတို႔အား ထေမးလာသူက စကားစလိုက္သည္။

"ငါတို႔ေတြက အတူတူေတြဆိုေတာ့ ဘာမွအားမနာနဲ႕။ဒါေပမဲ့ လိမ္ဖို႔မႀကိဳးစားနဲ႕။အစားေတြကို ခိုးစားဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႕"

ဝမ္ရိေပၚ ေခါင္းသာၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ထိုသူေျပာေနတာေတြကို နားမလည္တာေၾကာင့္ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႕ဘဲ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။

သူတို႔ေခါင္းၿငိမ့္ေတာ့ ထိုလူေတြက မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြလိုျဖစ္လာၿပီး အသားေတြေပးေတာ့သည္။ေရွာင္းက်န့္ျငင္းေတာ့ သူတို႔က စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္သြားပုံရသည္။ေရွာင္းက်န့္အား ေသေစနိုင္တဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႕ ၾကည့္လာသည္။

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တုန္ပါတုန္တက္သြားသည္။ဒီလူေတြက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလြန္းသည္။ရီခ်ဳံးမိုေတာင္ သူမသိေတာ့တဲ့သူလို႔ ခံစားရေစသည္။

ဒီအထပ္ေရာက္ထဲက ဟိုမိန္းမႀကီးအသံ မထြက္လာသည္မို႔ စိတ္ကအေတာ္ေလးေနသည္။ေရွာင္းက်န့္ေၾကာက္ေနတာေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္ကိုဖက္လိုက္ၿပီး ထိုလူေတြကို ရွင္းျပလိုက္သည္။

"ငါတို႔က လမ္းမွာ စားလာခဲ့တယ္...ေလးေယာက္စားဖို႔လုံေလာက္တာမို႔ ဗိုက္မဆာေသးဘူး"

ထိုအခါမွ ထိုလူေတြက ခုနက စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္တာ သူတို႔မဟုတ္သည့္အတိုင္း ၿပဳံး႐ႊင္လာၾကၿပီး သူတို႔ဘာသာသူတို႔ စားေတာ့သည္။

ေရွာင္းက်န့္ ထိုလူေတြကို အ႐ူးေတြဟု ထင္လာမိသည္။သူတစ္ခုခုမေျပာလိုက္ႏွင့္။ေျပာလိုက္တာနဲ႕ အၾကည့္စူးစူးေတြနဲ႕ၾကည့္ၿပီး ရိေပၚေျပာလိုက္တာနဲ႕ ၿပဳံးရယ္လာၾကသည္။သူနဲ႕ရိေပၚဟာ အတူတူေခ်ာေပမဲ့ သူကပိုေခ်ာတာကို ထိုလူေတြက ခြဲျခားခြဲျခားလုပ္တာေၾကာင့္ စိတ္မၾကည္ေတာ့ေပ။

ၾကည့္ရတာ ထိုလူေတြက အနီးမႈန္ေတြ ျဖစ္ရမည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕လိုအေခ်ာေလးကို ခဏခဏ ရန္လိုေနတာျဖစ္မည္။မနာလိုတာလည္း ပါလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

သူစဥ္းစားေနတုန္း ရီခ်ဳံးမိုဆီမွ အသံထြက္လာသည္။အသံၾကားၾကားခ်င္း ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ထခုန္မတတ္ထိတ္လန့္သြားသည္။သူတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ေပ။ဖန္မုဟန္နဲ႕ပိုင္ယန္စန္းပါ အစစ္ပါေသးသည္။

ရီခ်ဳံမိုအသံဟာ သာမန္ဆန္ေသာ္လည္း သူ႕မွာ အသံစူးစူးေလး ရွိသည္။သူစကားၾကာၾကာေျပာေလ နားအူေလဟူေသာ အသံမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ထားတာျဖစ္သည္။အခုရီခ်ဳံးမိုအသံဟာ ၾသၾသႀကီးျဖစ္ၿပီး ေလးလည္းေလးေနသည္။အသံဝင္ေနရင္ေတာင္ ထိုသို႔ထြက္လာမွာမဟုတ္။

သူတို႔ကိုပိုၿပီး ထိတ္လန့္ေစတာက ရီခ်ဳံးမိုေျပာလိုက္တဲ့စကားျဖစ္သည္။

"လူအသားက မစားတာၾကာလို႔လားမသိဘူး...ပိုေကာင္းလာတယ္"

သူတို႔သုံးေယာက္ ကင္ထားတဲ့အသားကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္ကဆီေတြနဲ႕ကင္ထားမွန္းမသိ။အဆီတဝင္းဝင္းနဲ႕ ႐ြံရွာဖြယ္အတိပင္။

ေရွာင္းက်န့္ မ်က္ရည္မက်ဘဲ ငိုခ်င္မိသည္။ဝမ္ရိေပၚကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕အား ဖက္လာၿပီး တိုးတိုးေလး ေျပာလာသည္။

"စိတ္မပူနဲ႕...ကိုယ္တို႔ ဒီကထြက္နိုင္မွာပါ"

"အြန္း...ရိေပၚ....."

"ဟင္"

"ငါေလ...အဲ့လိုအကင္မခံခ်င္ဘူး"

"အဲ့လိုအကင္မခံရပါဘူး"

"တကယ္လို႔ ကင္ရင္လည္း မ်က္ႏွာေတာ့ အကင္မခံခ်င္ဘူး"

"ကိုယ္ႀကိဳးစားၿပီး မ်က္ႏွာအကင္မခံရေအာင္လုပ္ေပးမယ္"

"တကယ္လို႔ ငါ့ေအာက္ပိုင္းအကင္ခံရရင္ ငါ့ရဲ႕ အဓိကဟာေလးကို မင္းကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွမစားေစနဲ႕ေနာ္"

"အြန္းပါ...ကိုယ္ဘဲစားလိုက္ပါ့မယ္"

"ဒါဆို ငါယုံလိုက္ၿပီေနာ္"

ဝမ္ရိေပၚ ေခါင္းသာၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ေမးခြန္းေတြ ကုန္ဆုံးမွာလဲ။သူ႕စိတ္ထင္ ေရွာင္းက်န့္က ေမးခြန္းထုတ္စက္ေလး ျဖစ္နိုင္သည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကလည္း အေျဖေပးစက္ ျဖစ္ေပးရတာမို႔ ကိစၥမရွိေတာ့ပါေပ။

Part (32)ဆက္ရန္...