ဒီကိစ္စလည်းဖြစ်ကော လူတိုင်း သတိနဲ့သာ လုပ်ကိုင်ကြတော့သည်။သရဲခေါင်းတွေအား ဖယ်ရှားနေစဥ် စိတ်နဲ့ကိုယ်ကပ်ထားကြပြီး သတိမလွတ်စေပေ။

ဒီလိုနဲ့ အရမ်းကိုခက်ခဲမယ်ထင်ခဲ့တဲ့ ဒီပန်းခင်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီး တစ်ဖက်လမ်းကို ရောက်သွားလေသည်။

ထိုအခါမှ အကုန်လုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ပေါ်လာသည့်လှေကားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ဒီစတုတ္ထအထပ်က ခက်ခဲပေမဲ့ အရှေ့သုံးထပ်ထက်စာရင်တော့ ပိုလွယ်တယ်လို့ ပြောလို့ရနိုင်သည်။

တစ်ခုရှိတာက အခုဆို သူတို့အားလုံးက သွေးတွေနဲ့ ညစ်ပတ်ပေရေနေလေပြီ။ဝမ်ရိပေါ်ကျောပေါ်က ရှောင်းကျန့်တောင် အနည်းငယ်တော့ ပေကျံနေသည်။

လူတိုင်း အချိန်မဆွဲကြဘဲ လှေကားပေါ်သို့ တက်ကြလေသည်။အနည်းဆုံးတော့နောက်တစ်ထပ်ရောက်ရင် သူတို့ပေကျံနေတာကို သန့်ရှင်းလို့ရချင်ရနေမှာ ဖြစ်သည်။

အပေါ်ဆုံးကို ရောက်တာနဲ့ အရင်တစ်ခါလိုပင် တံခါးနှစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ဝမ်ရိပေါ်ကျောပေါ်က ရှောင်းကျန့်ကလည်း တံခါးရွေးချယ်ဖို့ ကျောပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။

ရှောင်းကျန့် သူရွေးတာမှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်းက သူ့ကိုဘဲ ရွေးခိုင်းမှာကို ကြိုသိလေသည်။သူမှားရင်တောင် ဝမ်ရိပေါ်ရှိနေတာမို့ သူဘာရွေးရွေး ဘယ်သူကမှ မကျေမနပ်ပြောနေမှာမဟုတ်။

ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးက အဖြူနဲ့အနက်ဖြစ်သည်။သူတို့တံခါးကို ကြည့်နေတုန်း ဟိုမိန်းမကြီးအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"Flower hellကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လို့ ဂုဏ်ယူပါတယ်...ပြောပါတယ်...လွယ်လွယ်လေးပါလို့...ဒါပေမဲ့ တံခါးရွေးချယ်မှုကျန်ပါသေးတယ်...စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ပါ...ဒီတံခါးနှစ်ခုမှာ အစွမ်းရှိတယ်...မင်းတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် အဲ့တံခါးထဲကို လိုက်ဝင်ရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့မသိစိတ်က ဝင်ချင်နေတဲ့ တံခါးရှိရာဆီကိုဘဲ ရောက်မှာပါ...ဒါကြောင့် ကိုယ်ရွေးချယ်ချင်တာကိုဘဲ ရွေးပါလို့"

သူမစကားကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ဘယ်သွားသွားလိုက်မည့် လူတစ်သိုက်ဟာ သူတို့ရွေးချင်နေသည့် တံခါးရှိရာကိုဘဲ ဝင်သွားလိုက်ကြသည်။

ရှောင်းကျန့်ကတော့ အဖြူဘဲ ရွေးရမလိုလို အနက်ဘဲရွေးရမလိုလိုနဲ့ သူဘာရွေးရမလဲဆိုတာကိုတောင် သူသေချာမသိပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ကို အဖြူရောင်တံခါးထဲ ဆွဲသွင်းသွားသည်။ဘယ်ထဲဘဲဝင်ဝင် သူ့မသိစိတ်က ရွေးထားတဲ့တံခါးရှိရာကိုဘဲမို့လို့ စိတ်ထဲထားမနေတော့ပေ။

တံခါးထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့အရှေ့ကမြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ဝမ်ရိပေါ်များ သူနဲ့လူချင်းကွဲသွားလားဟု ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေလေသည်။

ထိုအခါမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖန်မုဟန်၊ပိုင်ယန်စန်းလည်း သူတို့အနားမှာ ရှိနေသည်။အမွှာနှစ်ယောက်၊ရီချုံးမိုနဲ့ ပိုင်မုံ့မုံ့ကတော့ အခြားတံခါးကို ရွေးချယ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ကဲ...ကဲ...အနက်ရောင်တံခါးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေရေ...စိတ်မကောင်းစရာပါဘဲ...မင်းတို့က စတုတ္ထအထပ်ကနေ မလွတ်သေးပါဘူး...မင်းတို့က အပိုဆုလေးအနေနဲ့ Heavenကိုပါ ဖြေရှင်းရမှာပါ...အချိန်ကတော့ အကန့်အသတ်မရှိပါဘူး...ဒီHeavenက တကယ်ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထွက်လာတဲ့ ဟိုမိန်းမကြီးစကားကြောင့် သူတို့အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ရှောင်းကျန့်ကတော့ ပဟေဋ္ဌိကို စဥ်းစားနေလေသည်။

သူတို့ဝင်လာတာက အဖြူရောင်တံခါးကိုဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်တံခါးကို ရောက်လာသည်။ထို့ကြောင့် သူ့ရဲ့မသိစိတ်မှာ အနက်ရောင်တံခါးကို ရွေးချယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ဒါပေမဲ့လည်း အဖြူရောင်တံခါးထဲ ခေါ်သွင်းခဲ့တဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကျတော့ ဘာကြောင့်သူနဲ့အတူ ဒီကိုပါလာခဲ့တာပါလိမ့်။

"ရိပေါ်...မင်းလည်း မသိစိတ်ထဲကနေ အနက်ရောင်တံခါးကို ရွေးလိုက်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆိုဘာလို့ ငါနဲ့အတူ ပါလာတာလဲ"

"အဲ့တာက ကိုယ့်ရဲ့စိတ်က မင်းမှမင်း ဖြစ်နေတာလေ...အဲ့တာကြောင့် မင်းသွားချင်တဲ့ နေရာတိုင်းက ကိုယ်ရှိရမယ့်နေရာဘဲ...အဲ့လိုတွေးထားလို့ မင်းနဲ့အတူ ဒီကိုရောက်လာတာဖြစ်မယ်"

"မင်းက အရမ်းချစ်တတ်တာဘဲ"

ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်ပါးကို ထပ်ခါထပ်ခါ နမ်းလိုက်သည်။ဘေးကလူတွေကတော့ စိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ဘဲ အကြည့်လွှဲထားကြသည်။ဒီကိုရောက်လို့ ဝမ်းနည်းနေချိန်မှာ ခွေးစာထပ်မစားချင်ပေ။

သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ်ရာအခြေအနေကို အသံတစ်ခုက ဖျက်ဆီးသွားသည်။အသံက ကုချင်းတီးသံဖြစ်သည်။ထိုအသံကြားမှ သူတို့အားလုံး အရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်သည်။သူတို့အရှေ့မှာ လှပစွာ တည်ဆောက်ထားသောအိမ်များရှိနေသည်။

ထိုအိမ်အရှေ့တွင် ထိန်လင်းနေသော မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး တောက်ပသောညခင်းသဖွယ်ဖြစ်နေသည်။သူတို့အားလုံး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အလင်းရှိသေးသော်လည်း ညရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အစက လင်းနေတာကြောင့် နေ့ခင်းဘက်လို့ သူတို့ထင်နေတာဖြစ်သည်။အခုမှ ညရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတာဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေစဥ် အိမ်တံခါးတွေ ပွင့်လာလေသည်။ဘာအကောင်ကြီးများ ထွက်လာမလဲဆိုပြီး ကြောက်ရွံတုန်ရီနေကြသည်။သို့သော် သူတို့ထင်ထားသလို ရုပ်ဆိုးဆိုးသရဲတွေ ထွက်မလာဘဲ ဝတ်လစ်စလစ်မိန်းမလှလေးတွေ ထွက်လာတာဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ ဘာကြောင့် Heavenလို့ခေါ်မှန်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ရှောင်းကျန့်ကတော့ ထိုမိန်းကလေးတွေကိုတွေ့တာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်မျက်လုံးတွေအား လက်နဲ့ပိတ်လိုက်သည်။

"မကြည့်နဲ့...ငါ့လောက်မလှသလို...ငါ့လောက်လည်း မကိတ်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်...မင်းလောက်လည်း မလှသလို မင်းလောက်လည်း မကိတ်ဘူး"

ရှောင်းကျန့် လက်မအားသဖြင့် ဝမ်ရိပေါ်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်သည်။

"မင်း...အဲ့ဟာတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်ပေါ့လေ"

"မကြည့်ပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့လောက်မလှဘူးဆိုတာကို သိနေတာလဲ"

"ကိုယ့်အတွက်တော့ အမြဲတမ်းမင်းကအလှဆုံးမို့လို့လေ"

ရှောင်းကျန့် ပြုံးသွားကာ ဝမ်ရိပေါ်ပါးကို နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ပြီးနောက် ထိုမိန်းမလှလေးတွေကို ငမ်းနေသည့် ဘေးကတစ်သိုက်အား နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့သည်။

(A/N:မီးက မိုးလင်းထဲက ပျက်နေတာ အခုထက်ထိပါဘဲ😒ကျွန်တော်က မိုးလင်းထဲက ဖုန်းအားမသွင်းထားတော့ အခုဆို 10%ဘဲ ရှိတော့တယ်😇အဲ့တာကြောင့် သောကြာနေ့ကအကြွေးကို မနက်ဖြန်မှ ဆပ်ပါ့မယ်လို့😂Ai ni😘😘)

Part (26)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ဒီကိစၥလည္းျဖစ္ေကာ လူတိုင္း သတိနဲ႕သာ လုပ္ကိုင္ၾကေတာ့သည္။သရဲေခါင္းေတြအား ဖယ္ရွားေနစဥ္ စိတ္နဲ႕ကိုယ္ကပ္ထားၾကၿပီး သတိမလြတ္ေစေပ။

ဒီလိုနဲ႕ အရမ္းကိုခက္ခဲမယ္ထင္ခဲ့တဲ့ ဒီပန္းခင္းႀကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္သြားၿပီး တစ္ဖက္လမ္းကို ေရာက္သြားေလသည္။

ထိုအခါမွ အကုန္လုံး သက္ျပင္းခ်လိဳက္ၾကၿပီး ေပၚလာသည့္ေလွကားကို ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ဒီစတုတၳအထပ္က ခက္ခဲေပမဲ့ အေရွ႕သုံးထပ္ထက္စာရင္ေတာ့ ပိုလြယ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရနိုင္သည္။

တစ္ခုရွိတာက အခုဆို သူတို႔အားလုံးက ေသြးေတြနဲ႕ ညစ္ပတ္ေပေရေနေလၿပီ။ဝမ္ရိေပၚေက်ာေပၚက ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေပက်ံေနသည္။

လူတိုင္း အခ်ိန္မဆြဲၾကဘဲ ေလွကားေပၚသို႔ တက္ၾကေလသည္။အနည္းဆုံးေတာ့ေနာက္တစ္ထပ္ေရာက္ရင္ သူတို႔ေပက်ံေနတာကို သန့္ရွင္းလို႔ရခ်င္ရေနမွာ ျဖစ္သည္။

အေပၚဆုံးကို ေရာက္တာနဲ႕ အရင္တစ္ခါလိုပင္ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဝမ္ရိေပၚေက်ာေပၚက ေရွာင္းက်န့္ကလည္း တံခါးေ႐ြးခ်ယ္ဖို႔ ေက်ာေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ သူေ႐ြးတာမွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ လူတိုင္းက သူ႕ကိုဘဲ ေ႐ြးခိုင္းမွာကို ႀကိဳသိေလသည္။သူမွားရင္ေတာင္ ဝမ္ရိေပၚရွိေနတာမို႔ သူဘာေ႐ြးေ႐ြး ဘယ္သူကမွ မေက်မနပ္ေျပာေနမွာမဟုတ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ တံခါးက အျဖဴနဲ႕အနက္ျဖစ္သည္။သူတို႔တံခါးကို ၾကည့္ေနတုန္း ဟိုမိန္းမႀကီးအသံ ထြက္ေပၚလာသည္။

"Flower hellကို ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္လို႔ ဂုဏ္ယူပါတယ္...ေျပာပါတယ္...လြယ္လြယ္ေလးပါလို႔...ဒါေပမဲ့ တံခါးေ႐ြးခ်ယ္မႈက်န္ပါေသးတယ္...စိတ္ႀကိဳက္ေ႐ြးခ်ယ္ပါ...ဒီတံခါးႏွစ္ခုမွာ အစြမ္းရွိတယ္...မင္းတို႔က တစ္စုံတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ အဲ့တံခါးထဲကို လိုက္ဝင္ရင္ေတာင္ မင္းတို႔ရဲ႕မသိစိတ္က ဝင္ခ်င္ေနတဲ့ တံခါးရွိရာဆီကိုဘဲ ေရာက္မွာပါ...ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခ်င္တာကိုဘဲ ေ႐ြးပါလို႔"

သူမစကားေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚဘယ္သြားသြားလိုက္မည့္ လူတစ္သိုက္ဟာ သူတို႔ေ႐ြးခ်င္ေနသည့္ တံခါးရွိရာကိုဘဲ ဝင္သြားလိုက္ၾကသည္။

ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ အျဖဴဘဲ ေ႐ြးရမလိုလို အနက္ဘဲေ႐ြးရမလိုလိုနဲ႕ သူဘာေ႐ြးရမလဲဆိုတာကိုေတာင္ သူေသခ်ာမသိေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ကို အျဖဴေရာင္တံခါးထဲ ဆြဲသြင္းသြားသည္။ဘယ္ထဲဘဲဝင္ဝင္ သူ႕မသိစိတ္က ေ႐ြးထားတဲ့တံခါးရွိရာကိုဘဲမို႔လို႔ စိတ္ထဲထားမေနေတာ့ေပ။

တံခါးထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ သူ႕အေရွ႕ကျမင္ကြင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းရွင္းလင္းလာခဲ့သည္။ဝမ္ရိေပၚမ်ား သူနဲ႕လူခ်င္းကြဲသြားလားဟု ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက သူ႕ေဘးမွာ ရွိေနေလသည္။

ထိုအခါမွ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။ေဘးဘီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖန္မုဟန္၊ပိုင္ယန္စန္းလည္း သူတို႔အနားမွာ ရွိေနသည္။အမႊာႏွစ္ေယာက္၊ရီခ်ဳံးမိုနဲ႕ ပိုင္မုံ႕မုံ႕ကေတာ့ အျခားတံခါးကို ေ႐ြးခ်ယ္သြားတာ ျဖစ္နိုင္ေလသည္။

"ကဲ...ကဲ...အနက္ေရာင္တံခါးကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြေရ...စိတ္မေကာင္းစရာပါဘဲ...မင္းတို႔က စတုတၳအထပ္ကေန မလြတ္ေသးပါဘူး...မင္းတို႔က အပိုဆုေလးအေနနဲ႕ Heavenကိုပါ ေျဖရွင္းရမွာပါ...အခ်ိန္ကေတာ့ အကန့္အသတ္မရွိပါဘူး...ဒီHeavenက တကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္"

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ထြက္လာတဲ့ ဟိုမိန္းမႀကီးစကားေၾကာင့္ သူတို႔အားလုံး စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္။ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ပေဟ႒ိကို စဥ္းစားေနေလသည္။

သူတို႔ဝင္လာတာက အျဖဴေရာင္တံခါးကိုျဖစ္ၿပီး အနက္ေရာင္တံခါးကို ေရာက္လာသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕မသိစိတ္မွာ အနက္ေရာင္တံခါးကို ေ႐ြးခ်ယ္ထားတာ ျဖစ္နိုင္သည္။ဒါေပမဲ့လည္း အျဖဴေရာင္တံခါးထဲ ေခၚသြင္းခဲ့တဲ့ ဝမ္ရိေပၚက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္သူနဲ႕အတူ ဒီကိုပါလာခဲ့တာပါလိမ့္။

"ရိေပၚ...မင္းလည္း မသိစိတ္ထဲကေန အနက္ေရာင္တံခါးကို ေ႐ြးလိုက္တာလား"

"မဟုတ္ပါဘူး"

"ဒါဆိုဘာလို႔ ငါနဲ႕အတူ ပါလာတာလဲ"

"အဲ့တာက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္က မင္းမွမင္း ျဖစ္ေနတာေလ...အဲ့တာေၾကာင့္ မင္းသြားခ်င္တဲ့ ေနရာတိုင္းက ကိုယ္ရွိရမယ့္ေနရာဘဲ...အဲ့လိုေတြးထားလို႔ မင္းနဲ႕အတူ ဒီကိုေရာက္လာတာျဖစ္မယ္"

"မင္းက အရမ္းခ်စ္တတ္တာဘဲ"

ေရွာင္းက်န့္ ဝမ္ရိေပၚပါးကို ထပ္ခါထပ္ခါ နမ္းလိုက္သည္။ေဘးကလူေတြကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲစြာနဲ႕ဘဲ အၾကည့္လႊဲထားၾကသည္။ဒီကိုေရာက္လို႔ ဝမ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ ေခြးစာထပ္မစားခ်င္ေပ။

သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က်ဖြယ္ရာအေျခအေနကို အသံတစ္ခုက ဖ်က္ဆီးသြားသည္။အသံက ကုခ်င္းတီးသံျဖစ္သည္။ထိုအသံၾကားမွ သူတို႔အားလုံး အေရွ႕ကို ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။

ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ကုန္သည္။သူတို႔အေရွ႕မွာ လွပစြာ တည္ေဆာက္ထားေသာအိမ္မ်ားရွိေနသည္။

ထိုအိမ္အေရွ႕တြင္ ထိန္လင္းေနေသာ မီးပုံးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး ေတာက္ပေသာညခင္းသဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။သူတို႔အားလုံး ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလင္းရွိေသးေသာ္လည္း ညေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။

အစက လင္းေနတာေၾကာင့္ ေန႕ခင္းဘက္လို႔ သူတို႔ထင္ေနတာျဖစ္သည္။အခုမွ ညေရာက္ေနမွန္း သိလိုက္ရတာျဖစ္သည္။

သူတို႔အားလုံး သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနစဥ္ အိမ္တံခါးေတြ ပြင့္လာေလသည္။ဘာအေကာင္ႀကီးမ်ား ထြက္လာမလဲဆိုၿပီး ေၾကာက္႐ြံတုန္ရီေနၾကသည္။သို႔ေသာ္ သူတို႔ထင္ထားသလို ႐ုပ္ဆိုးဆိုးသရဲေတြ ထြက္မလာဘဲ ဝတ္လစ္စလစ္မိန္းမလွေလးေတြ ထြက္လာတာျဖစ္သည္။

ထိုအခါမွ ဘာေၾကာင့္ Heavenလို႔ေခၚမွန္း သေဘာေပါက္သြားၾကသည္။ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ ထိုမိန္းကေလးေတြကိုေတြ႕တာနဲ႕ ဝမ္ရိေပၚမ်က္လုံးေတြအား လက္နဲ႕ပိတ္လိုက္သည္။

"မၾကည့္နဲ႕...ငါ့ေလာက္မလွသလို...ငါ့ေလာက္လည္း မကိတ္ဘူး"

"ဟုတ္တယ္...မင္းေလာက္လည္း မလွသလို မင္းေလာက္လည္း မကိတ္ဘူး"

ေရွာင္းက်န့္ လက္မအားသျဖင့္ ဝမ္ရိေပၚကို ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္လိုက္သည္။

"မင္း...အဲ့ဟာေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္ေပါ့ေလ"

"မၾကည့္ပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို႔ ငါ့ေလာက္မလွဘူးဆိုတာကို သိေနတာလဲ"

"ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အၿမဲတမ္းမင္းကအလွဆုံးမို႔လို႔ေလ"

ေရွာင္းက်န့္ ၿပဳံးသြားကာ ဝမ္ရိေပၚပါးကို နမ္းလိုက္ျပန္သည္။ၿပီးေနာက္ ထိုမိန္းမလွေလးေတြကို ငမ္းေနသည့္ ေဘးကတစ္သိုက္အား ႏွာေခါင္းရႈံ႕လိုက္ေတာ့သည္။

(A/N:မီးက မိုးလင္းထဲက ပ်က္ေနတာ အခုထက္ထိပါဘဲ😒ကြၽန္ေတာ္က မိုးလင္းထဲက ဖုန္းအားမသြင္းထားေတာ့ အခုဆို 10%ဘဲ ရွိေတာ့တယ္😇အဲ့တာေၾကာင့္ ေသာၾကာေန႕ကအေႂကြးကို မနက္ျဖန္မွ ဆပ္ပါ့မယ္လို႔😂Ai ni😘😘)

Part (26)ဆက္ရန္...